Log

In the Lost Lands heeft zowel de diepgang als de springerige montage van een videoclip. Het overgrote merendeel van de film lijkt tegen greenscreens geschoten, maar zelfs als dat niet het geval zou zijn heeft de CGI afdeling overuren gedraaid. Al vind ik de stijl en sfeer op zich wel tof. Een apocalyptische setting ligt mij altijd wel. En daarbij voelt het grafisch aan als een comicbook zoals bijvoorbeeld de films waarbij Frank Miller een vinger in de pap had. Maar zo goed als 300 of Sin City is deze vluchtige fantasy film bij lange na niet.

Best een gedrocht van een film eigenlijk. Rommelig en niet grappig, ondanks vele pogingen dat wel te zijn. Een simpel en suf plotje met links en rechts nog wat zijfiguren die eigenlijk niks toevoegen. En dan is de CGI ook nog verre van indrukwekkend. Het lijkt een beetje een haastklus, terwijl er toch voldoende budget was.

Visueel scoort "Drop" wat mij betreft best goed. Voor de rest is het allemaal vrij gemiddeld.
Het whodunnit element is nog redelijk origineel hoewel we zoiets ook recent in een film als "Carry-On" tegenkwamen. Daar is deze thriller überhaupt wel enigszins mee te vergelijken. Qua raakvlakken in het scenario, maar zeker ook qua de ongeloofwaardigheid ervan. Al is alles wat in het restaurant gebeurt zacht gezegd erg onwaarschijnlijk, het is het grootste deel in ieder geval nog aardig subtiel. Maar naar het einde toe wordt het helaas weer eens ronduit belachelijk.
Meghann Fahy had ik nog nooit eerder gezien. En deze eerste kennismaking (pun intended) beviel prima. Een mooie vrouw die haar rol prima neerzet.

Een waargebeurde juridische thriller die niet echt spannend wordt, maar zeker wel intrigeert. Tahar Rahim heeft een pittige rol, maar speelt die overtuigend. Samen met de gekozen cinematografie zorgt dit ervoor dat je je redelijk in Mo, gedurende zijn vreselijke tijd in Guantánamo, kan verplaatsen.
Zoals de meeste films in dit genre, ligt het tempo laag en is er weinig spektakel. Maar saai of langdradig wordt het nooit. The Mauritanian is verder ook gewoon op alle vlakken dik in orde, en geeft weer eens een tegengeluid ten opzichte van alle American Hero Hollywood producties.

Ik kan deze Warfare geen onvoldoende geven. Het is namelijk gewoon een goed gemaakte film. Het is alleen helemaal niet mijn ding. Tientallen minuten lang geschreeuw, bloed en pijn achter elkaar hoeft van mij niet zo. Ik besef me terdege dat oorlog vreselijk is en dat er dergelijke verschrikkelijke dingen gebeuren. Maar ik hoef het niet zo expliciet en langdurig te aanschouwen. Ook al wordt alles wel geloofwaardig weergegeven.

vote posted

Interessant filmpje. Al was het alleen al om een kijkje te nemen in een wereld waar ik amper weet van had. Maar naast het leuke van het onbekende, zit deze true story ook gewoon degelijk in elkaar.
Voor zover in begreep blijft de vertelling redelijk getrouw aan de ware gebeurtenissen. En dat vind ik prettig. Dat dat misschien niet de spannendste en meest sensationele film ooit oplevert, neem ik graag dan voor lief.

Minder dan het eerste deel, maar nog altijd een bovengemiddelde actieflick. Behalve weer eens op het vuurwapenvlak. Constant raak schieten van flinke afstand terwijl je in een auto zit die volle vaart over ruw terrein crost is niet alleen killing voor de bad guys, maar minstens zo veel voor de geloofwaardigheid.
Het schuifje met de noemer "humor" is voor dit tweede deel iets verder open in geschoven. En dat beviel me best prima. Hoewel ik toch wel weer enigszins moeite had om Affleck als hyperintelligente autist geloofwaardig te vinden, vond ik de lollig bedoelde gesprekken met Justine en broer Braxton best geslaagd.
Alles ziet er weer gelikt uit en trekt in prettig tempo aan je voorbij. Al had de vertelling wel wat strakker gemogen.