Log

Een hele degelijke crime-thriller. Beter dan de meeste in dit genre.

Wat niet wil zeggen dat er niks op valt aan te merken, want dat valt er wel degelijk.

Het meest hinderlijk vond ik de slordige en chaotische actie scenes. Waarin je amper waar kon nemen wie wie was en wie wat deed.

Maar ik vond The Rip wel spannend, sfeervol en vrij slim bedacht. En dat is bij dergelijke films lang niet altijd het geval. Gaandeweg lijken de keuzes die met name Damon's karakter maakt wat dommig of vreemd. Maar uiteindelijk blijkt hij alles met een goede en weldoordachte reden te hebben gedaan. Prima plot dus, zonder losse eindjes. Daar hou ik van.

Wat ik me wel afvroeg, als we het toch over losse eindjes hebben: De luitenant geeft beide dames letterlijk op een briefje welk bedrag ze moeten noemen wanneer ze er naar gevraagd worden. Ik was er dus zeker van dat de film zou eindigen met een leuk zakcentje voor de agenten. Maar daar kregen we niks van te zien. Betekent dat ook dat ze daadwerkelijk niks achterhielden?

Ook leuk dat er eens een keer geen onbelangrijke maar sympathieke good guys afgeknald worden voordat de baddies worden gepakt. Op de openingsscene na dan.

Ik heb lang niet alles van Paul Thomas Anderson gezien (mijn "to watch list" is kansloos lang en wordt alleen maar langer). Maar wat ik van hem ken is goed tot zeer goed. Zo ook deze laatste van zijn hand.

Dit maal zijn de meeste hoofdpersonen wel flink karikaturaal en excentriek. Op het Coen-brothers-achtige af. Wat natuurlijk het gevaar met zich meebrengt dat je je aan bepaalde typetjes kan gaan ergeren. Dat gebeurde bij mij dan ook wel enigszins. Want ik vond Perfidia redelijk onuitstaanbaar. Hoewel dat natuurlijk ook een beetje de bedoeling moet zijn. Sean Penns kolonel was af en toe tegen het randje. Maar gezien de humoristische laag in deze actie-thriller, zijn dergelijke maffe personages ook weer niet misplaatst.

Het pingelende pianootje zorgde ook voor mixed feelings. Het past prima in het geheel. Maar naar het einde toe werd ik het een tikje beu.

En daarmee heb ik alle negatieve punten wel gehad denk ik. Want One Battle after Another is gewoon een hele toffe, vrij eigenzinnige, goed geschoten en grappige film. Een forse speelduur die geen moment als een lange zit aanvoelt. Acteurs die er zin in hebben en een verhaal dat niet zo uitgemolken is dat je elke bocht van mijlen ver ziet aankomen. Eén van de hoogtepunten van afgelopen film jaar.

Wel een beetje sneu dat redelijk wat kijkers blijkbaar de kwaliteit van een film slecht menen te moeten beoordelen, omdat ze het fictieve verhaal als kritiek op hun denkbeelden interpreteren.

Verdrietig, ongemakkelijk, komisch, spannend, schurend, irritant, naargeestig, pijnlijk.
"Voor de meisjes" is heel veel. Maar vooral een mooi geschoten en intrigerende film.
Nederlandstalig acteerwerk is altijd weer even wennen, al doen de hoofdrolspelers het op zich prima.
De echte ster is echter Mike van Diem, die in vaak veelzeggende cinematografie een donker maar boeiend verhaal neerzet dat je aan de buis gekluisterd houdt.

Traag maar sterk drama met ruim baan voor karakter ontwikkeling en af en toe een komische noot.
Van Paul Giamatti weet ik al lang wat hij kan, maar Dominic Sessa heb ik voor zover ik weet nog niet eerder zien acteren en deed er niet veel voor onder.
The Holdovers is weinig origineel maar mooi. Al zakt het tempo soms wel erg ver weg.