Opinions

De flauwekul slaat soms wel erg door. Zoals 2 keer een vallende vaas vangen en terugzetten zonder ook maar enig geluid te maken enzo. Niet dat The Babysitter überhaupt serieus te nemen is natuurlijk, maar dergelijke onzin haalt ook simpelweg de spanning uit een scene. Daarbij ben ik persoonlijk geen fan van grafisch, gruwelijk geweld. Maar in een horror-comedy kan dat natuurlijk voorkomen.

Toch heb ik me best vermaakt met deze vlotte en af en toe echt wel grappige pulp. Ook omdat The Babysitter geregeld verassend uit de hoek weet te komen en hier en daar wat gewaagde tot zelf absurde wendingen kiest. Het maakt de film soms wat onsamenhangend, maar ook wel fris. En met de korte speelduur ligt verveling ook niet bepaald op de loer.

Tja. Een actie-comedy over ex-spionnen. En niet een van het subtielere soort. Dus stapels over-de-top stompzinnigheid en platgereden paden. Maar eigenlijk kan je een film als deze daar niet op afrekenen. Dat is een beetje als naar een Green Day concert gaan en klagen dat ze te veel rocksongs spelen. Feit is wel dat Back in Action totaal niet serieus te nemen is. Gelukkig doet Seth Gordon dat zelf ook niet.

Ondanks dat er al honderden dergelijke films gemaakt zijn, was het erg prettig om Cameron Diaz back in action te zien. Ze heeft haar goede comedy-timing niet verloren en de chemie met haar goede vriend Jamie Foxx is lekker. Al geeft het script beide sterren, zeker in het de tweede helft, niet heel veel om eer aan te behalen. En tegenover de twee toffe hoofdpersonen staat helaas een karakter als Nigel, die ronduit onleuk is.

Toch was het met de hersenen op standje 0 na een pittige dag werk achter de rug, best de moeite van het kijken waard. Ook al werd de lekker vaart niet de hele speelduur vastgehouden, de kleine twee uur gingen rap voorbij.

Bacurau doet veel te hard zijn best eigenzinnig te zijn. Het is een film doe zo hard schreeuwt: "Kijk mij eens apart zijn", dat het bijna sneu wordt. En als je door de wellicht artistiek bedoelde vaagheid heen prikt, blijft er eigenlijk alleen een al vaak verfilmd en onorigineel basisconcept over. Een groep psychos die voor de sport op onschuldige mensen jaagt.
Daarnaast hadden er vooral aan het eerste deel van Barucau heel wat minuten uitgeknipt kunnen worden omdat die volstrekt niet boeiend waren en ook niks aan toevoegden. Maar ook gaandeweg passeren er nog heel wat losse flodders de revue.
Wanneer het simpele plot eindelijk in het voetlicht treedt en de burgers terug slaan tegen de schurken, zitten er best een aantal sterke scenes tussen de pulp verborgen. Maar dat is lang niet genoeg om een voldoende te scoren in mijn boekje.
Een fikse tegenvaller.

Niet al te best. Maar aan de andere kant ook wel precies in de lijn der verwachting. En het was nou ook weer geen straf om de film uit te zitten.

De komische momenten zijn soms raak, maar ook geregeld pijnlijk mis. Zeker wanneer Martin Lawrence weer eens veel te overdreven doet.

Het verhaal is natuurlijk maar matig en de actiescènes bestaan zoals je zou vermoeden uit spectaculaire, lompe onzin.

En eigenlijk geldt dat laatste wel een beetje voor de gehele film. Het ziet er allemaal gelikt uit. Smith en Lawrence doen weer lekker jofel. En de explosies, kogels en vlammen vliegen je rond de oren. Maar verder stelt het weinig voor en is Bad Boys For Life inderdaad een stompzinnig geheel. Maar ach, dat kan soms ook best vermakelijk zijn.

Same old, same old.

Slap verhaal. Dikke, overdreven actie. Flauwe humor. Flitsende shots. En een opgepompte soundtrack.

Best geinig voor een keertje.

Fijne, kleine wraakfilm. Geen grandeur of bombast maar redelijk realistisch allemaal. Met hier en daar een komische noot. Tenzij je alleen van opgeblazen Hollywood blockbusters houdt, deze gewoon lekker een keer kijken. Loont zeker de moeite.

Prima geanimeerd. Met een aantal leuke karakters (en ook een paar irritante). Maar het verhaal is chaotisch en lijkt totaal geen kader te hebben. Alles kan en de acties die plaats vinden worden door geen enkele vorm van logica of redelijkheid gehinderd. En omdat alles volledig grenzeloos is, voelt het allemaal erg makkelijk en flauw aan. Dat terwijl de grote lijnen in het verhaal alsnog zo cliché en doorzichtig zijn als 101 andere tekenfilms. Met als resultaat dat ik geen enkele binding kon krijgen met wat me werd voorgeschoteld

Daarmee was dit voor mij één van de minder leuke animatiefilms die ik de laatste jaren heb gezien.

De vergelijking met Tarantino is al vaak genoeg, en natuurlijk ook terecht, gemaakt. En ondanks dat het nergens zo broeierig wordt als in de beste flicks van de maestro, vond ik dit toch een heel aangename film. Hij zat erg lekker in elkaar op hier en daar wat onlogische dingetjes na. Het trage tempo sleepte soms net iets te veel maar was over het algemeen van prima. En de sfeer en de soundtrack vond ronduit goed. Naar het einde toe kakt de boel even een beetje in, maar als geheel vind ik het een dikke voldoende.

Lekkere actieprent.

Ana de Armas blijkt de rol van Kikimora prima aan te kunnen, en bovendien ligt ze niet verkeerd op het netvlies. Ook is het best leuk om de wereld van John Wick eens van een andere kant belicht te zien. Daarbij ziet alles er zoals in de hele franchise weer gelikt uit.

Maar de grootste troef van deze actiefilm is, jawel..., de actie. Die is gestroomlijnd, af en toe verrassend, soms geslaagd komisch en zelfs regelmatig vrij origineel. En daarmee eigenlijk simpelweg leuker dan de -pak 'm beet- 20 kills per seconde die Keanu Reeves in de 3 originele films veelal probleemloos aan zijn bodycount kan toeschrijven.

Oogstrelend en eigenzinnig, met een cast die uitmuntend werk aflevert.

Ik was dan ook volledig in mijn nopjes met The Banshees of Inisherin vanaf het begin tot ergens halverwege.

Maar daarna werd mijn enthousiasme toch wat minder. De fijne, droge humor ebde weg en maakte plaats voor steeds meer zwartgalligheid. Dat is natuurlijk een bewuste keuze, maar persoonlijk vond ik de film daarmee minder aangrijpend, minder ontroerend en simpelweg minder leuk worden. En een diepere laag kon ik er ook zo 1,2,3 niet in ontdekken.

Wat niet wegneemt dat dit droge drama over simpel volk op een simpel eiland in de jaren 20 van vorige eeuw, gewoon een stukje vakwerk is.

Het is niet dat ik perse op weer een nieuwe Batman film serie zat te wachten, maar doet niks af aan de kwaliteit van deze film. Het scenario lijkt een nog wat realistischere wereld te willen schetsen dan de Nolan films deden. Dat pakt prima uit, hoewel de vleermuizen-outfit zo toch echt wel wat misplaatst lijkt. De grimmige sfeer en dito beelden doen hun werk en Pattinson bevalt prima als een iets minder stoere versie van de Caped Crusader. Al steelt Farrell in zijn paar scenes toch wel de show.

The Batman is een solide en interessante actieprent geworden, die alleen in het eindgevecht wel verzand in flauwe Michael Bay achtige onzin. ik ben benieuwd naar het volgende deel, waarvoor natuurlijk al weer een opzetje is gegeven.

Ga vooral niet nadenken, of deze film ook maar enigszins serieus nemen. Meer dan dom kijkvoer is het niet. Maar meer pretendeert deze film ook niet te zijn. En voor wat het is, een simpele en luchtige lowbudget actiefilm, is het helemaal niet verkeerd. Tegen het einde werd er wat te lang gerekt misschien, maar al met al viel deze film me zeker niet tegen. Gewoon verstand op 0 en kijken, voor anderhalf uurtje vermaak. En daarna net zo snel weer vergeten.

Baywatch is geregeld een echt best grappige comedy als banale parodie met foute grappen. Maar even zo vaak een lompe, chaotische en inhoudsloze actiefilm.

Dat je deze Baywatch niet serieus moet nemen spreekt natuurlijk voor zich. En dat de makers en acteurs dat zelf ook niet doen is overduidelijk. Een verhaaltje van 3x niks, ook evident.

Maar dan nog blijft Baywatch als actiefilm amper overeind.

Daar tegenover heb ik best moeten lachen om de running gags en onderbroekenlol die ruimschoots aanwezig zijn (al vond ik Jon Bass as Ronnie ronduit irritant). Met name daardoor heb ik best plezier beleefd aan deze film. Alleen zijn de komische elementen lang niet gedurende de hele film even sterk aanwezig. En wanneer die wegvallen, is Baywatch gelijk een stuk minder vermakelijk.

Lulu Wilson doet haar best en zet Becky niet onverdienstelijk neer. Maar de film is te langdradig, de domme en onnatuurlijke acties en reacties maken het lastig meeleven en de dialogen zijn geregeld echt belabberd. Op zich leuk om Kevin James eens als bad guy te zien, maar met wat het script hem geeft valt weinig indruk te maken.

De setting is prima, doch erg cliché. En het camerawerk en de montage zijn wisselvallig. Soms tof, maar net zo vaak slordig en vaag.

Een mager vijfje voor mij.

The Beekeeper begon veelbelovend. Vrij ingetogen en beheerst. Ook als na het trigger moment Statham heerlijk bot, direct en ongecompliceerd reageert, blijft alles nog redelijk binnen de perken. (De head on approach van de gepensioneerde Beekeeper deed me overigens een beetje denken aan de toffe wraakfilm Payback, met Mel Gibson.) Maar nadat Adam Clay zijn opvolger op het toneel verschijnt (een cartoonesk figuur dat in de verkeerde film lijkt te zijn beland) is het wel gedaan met enige vorm van geloofwaardigheid of subtiliteit. En dat is jammer, want tot dat punt wist deze actie film zich nog enigszins positief te onderscheiden ten opzichte van het gros van zijn genregenoten. Het tweede deel kan echter gewoon op de grote hoop met alle andere ongeloofwaardige en clichématige actiepulp. En alsof het karakter van de nieuwe Beekeeper nog niet misplaatst genoeg was, wordt er tegen het einde een nog grotere clown opgevoerd. Al was het opzichtige bespotten van de belevingswereld van de hedendaagse generatie gesjeesde zakenmannetjes dan wel weer grappig.

Ik ben altijd een beetje huiverig voor Nederlandse films. Omdat het niveau toch vaak niet meevalt. Maar ondanks dat De Beentjes van Sint-Hildegard zeker niet alles perfect doet, is het wel een hele fijne, charmante film. De droge humor werkt lekker en hoewel er hier en daar een weinig subtiel sprongetje wordt gemaakt, is het verhaal innemend en boeiend.

Beverly Hills Cop: Axel F gaat eigenlijk moeiteloos door in de geest van de franchise. En dat maar liefst 30 jaar na de laaste film en zelfs 40 jaar na het origineel, dat toch wel het beste deel was. Murphy is dan wel een aanzienlijk stukje minder energiek dan decennia geleden, maar hij pakt zijn rol verder weer prima op. Het is ergens toch wel de oude, vertrouwde Axel Foley. En het zijn de oude, vertrouwde achtervolgingen, complotverhaaltjes, flauwe grapjes en schietpartijen. Enerzijds zorgt dat voor een veertiger als ik voor een fijn gevoel van nostalgie. Anderzijds verwacht je van een film vandaag de dag wel wat meer. En zo balanceert deze vierde Beverly Hills Cop wel op meer vlakken tussen leuk en matig. Bijvoorbeeld ook in bijrollen. Waar Paul Reiser zoals zo vaak de afgelopen jaren laat zien een prima acteur te zijn en nieuweling Joseph Gordon-Levitt gerust een zwaargewicht genoemd mag worden, zijn oudgedienden Judge Reinhold en John Ashton erg matige acteurs.

Dus nee, Axel F. is geen doorslaand succes wat mij betreft. Maar voldoende entertainend om een keer op te zetten.

Birds of Prey ziet er goed uit. Er wordt een mooie, speelse comicbook sfeer neergezet en de film neemt zichzelf geen moment serieus. Daarbij doet Robbie het prima als de gestoorde en wat hysterische Quinn.

Maar er is ook genoeg om minder positief over te zijn. De humor bijvoorbeeld. Hoewel dat onderdeel nog wel meevalt. Birds of Prey is af en toe best grappig. Maar net zo vaak slaat ze op komisch vlak de plank mis. Geregeld is het allemaal een beetje schijtlollig, of simpelweg net niet lekker getimed.

Wat ik echter vervelender vond was dat de meeste actiescènes te onlogisch en idioot voor woorden waren. Dat konden ook de leuk geschoten slow-mo shots niet verbergen. En ronduit irritant was het, dat Quinn uit elke kansloze en uitzichtloze situatie probleemloos zonder kleerscheuren weg wist te komen, door de ongekende incompetentie van haar tegenstanders.

Ook de rommeligheid van de film stond me tegen. Het eerste deel had nog een vrij strakke structuur, met wat prima werkende timejumps. Maar halverwege verzandt de boel een beetje in een brei. Met te veel personen die blijkbaar allemaal weer even in beeld dienen te komen, maar waarvan er bijna geen de tijd krijgt echt wat neer te zetten.

Ik heb me niet verveeld, en er was genoeg om me mee te vermaken. Maar meer dan een zesje vind ik deze drukke actie komedie niet waard.

Goede maffia prent.

Depp zet de gehaaide en meedogenloze gangster Bulger knap neer. Ingetogen en vurig. Doordacht en onberekenbaar. Maar hij mag dat dan ook doen in een met zorg gecreëerde setting. En zijn medespelers bieden over het algemeen prima partij.

Niet overal is Black Mass even geloofwaardig. Zo is er bijvoorbeeld een ongezonde hoeveelheid goedgelovigheid op het politiebureau nodig om het verhaal zo ver door te kunnen voeren. Maar ondanks dat blijft het scenario toch redelijk trouw aan de ware feiten.

Soms spannend, soms bruut en soms verrassend. Maar voortdurend vermakelijk en interessant.

Stijlvolle thriller-horror met prima vertolkingen. Spanning en mysterie zijn voldoende aanwezig, al wordt wat later in de film af en toe wel erg vrij omgegaan met het bovennatuurlijke aspect. Maar het blijft wel interessant om te zien wat Finney kan en probeert met de beperkte middelen en info die hij tot zijn beschikking heeft en krijgt.

Ik moest alleen wel even moeite doen om over een paar ontzettende gaten heen te springen.
Zo waren ook in 1978 de opsporingstechnieken vast niet zo slecht dat een opvallende man in een opvallende bus met opvallende zwarte ballonnen probleemloos en met regelmaat op klaarlichte dag, kinderen zijn bus in kan gooien zonder dat iemand ook maar iets ziet of weet.
En wat me misschien nog wel meer stoorde: Als je dan eenmaal boven bent, en de moordlustige psychopaat slaapt, dan laat je hem rustig zo zitten en ga je aan het slot morrelen? Kom op zeg. Je kan hem vast binden, neersteken, met iets zwaars op zijn hoofd meppen, noem het maar op. En dat voor zo'n slimme jongen.

Dergelijke, ik mag wel zeggen, blunders, zitten een hogere score voor mij in de weg.

De politieke boodschappen hoeven van mij niet zo, maar goed, Spike Lee. Buiten dat is het niet een typische Spike Lee film. Op de meeste vlakken levert hij echter ook met deze film een prima prent af. Het kijkt lekker weg en er gebeurt genoeg om te blijven boeien. De film lijkt wel een beetje zoekend naar zijn evenwicht, maar niet tot een put dat het echt hinderlijk wordt. Dikke voldoende wat mij betreft.

Sterk. Goede vertolkingen van met name Gosling en onze eigen Sylvia Hoeks. Prachtige beelden en een prima script. Al betreft het een weinig verrassend verhaal dat hier en daar ook wel erg dun wordt uitgesponnen. Maar buiten dat een kwalitatief hoogstaande sciencefiction prent. Met zijn, wederom prachtig weergegeven, nogal dystopische sfeer, een waardig opvolger van de klassieker.

Aardige wraakfilm die zich afspeelt aan het einde van WOII. En met een vette soundtrack.
Al is het acteerwerk niet bij iedereen even overtuigend en zijn een aantal vechtscenes dat ook niet. Wat me ook wat tegen stond was het feit dat the good guys zich steeds wel erg makkelijk lieten afknallen.
De twee voornaamste slechteriken waren dan wel weer overtuigende guys you love to hate. En er zaten ook nog best wat leuke vondsten in Blood and Gold.
Een nette voldoende voor mij, deze botte en vlotte actieprent.

Dommige, rechtlijnige en volledig onoriginele knokfilm. Met bijbehorende matige B-acteurs en uitgemolken karakters. Maar het onderdeel waar films als deze om draaien, is wel dik in orde. Michael Jai White kan een hele aardige schop uitdelen. En daarnaast acteert hij ook nog niet eens zo onverdienstelijk als cool dude van weinig woorden. Daarom toch een kleine voldoende voor mij. Ondanks dat met name de montage bij vlagen echt schrikbarend slecht is, en ik die broek-tenten ook niet helemaal begrijp.

Op zich een prima, onderhoudende film. Maar toch doet hij pijn aan de ogen.

En dat is eigenlijk een compliment voor Blue Story. Want de film voelt echt en realistisch.

Het zet de gangcultuur neer zoals deze is. Zielige mannetjes die zich stoer en gevaarlijk willen voelen. Sukkels die zich mee laten sleuren in zinloos geweld en niksnutten die met geforceerde straattaal en macho gedrag hun eigenwaarde op proberen te krikken.

Pijnlijk dat de mensheid tot zulke volslagen domheid in staat is. Maar wel prima gevangen in een audiovisuele vertelling.

Ow, en bezijden de narrator-rapper, is de muziek voor mij echt niet om door te komen.

Bohemian Rhapsody is zoals verwacht een gelikte film geworden. Vlot, en met een lach en een traan.

Toch werd ik er niet echt blij van.

Tijdens een scene op het kantoor van de fictieve EMI baas Ray Foster, geeft Queen aan Bohemian Rhapsody als single uit te willen brengen. Als Foster aangeeft dat niet toe te staan en een clichématiger nummer als single eist, maakt Freddie uitermate duidelijk dat Queen geen standaard-formule-muziek wenst te maken. Typisch. Want dat is exact wat men met de film wel heeft gedaan. Het is een platte, standaard formule film volgens oud Hollywoods recept. Dat op zichzelf staat me al tegen. Maar dat, om alles maar in het pulletje te laten passen, zo'n beetje alle werkelijke feiten overboord zijn gekiept, vind ik persoonlijk ronduit onaanvaardbaar.

Na alle negatieve reviews en reacties had ik een complete catastrofe verwacht.

En ja, Borderlands is een onevenwichtige film met geregeld té flauwe humor, slordige montage en niet altijd geweldig acteerwerk. Chaotisch dendert de boel voort en wordt er van alles op je afgeschoten. Maar ondanks dat dat lang niet allemaal voltreffers zijn, is deze gameverfilming toch nog best vermakelijk.

Origineel is het uitgangspunt allang niet meer, net als trouwens het merendeel van de rest van de film. Maar het vlotte Boss Level levert genoeg humor en actie om voortdurend te boeien en te vermaken. En meer hoeft een dergelijke, luchtige actiefilm natuurlijk ook niet te doen.

Stemmig en solide drama over de twee vrouwelijke onderzoeksjournalisten die in de jaren 60 de daden van de Boston Strangler versloegen. En zowel Knightley als Coon scoren een dikke voldoende voor hun rol. Het camerawerk en de filters zijn niks nieuws, maar wel passend bij de stijl van de film. En de soundtrack is donker en subtiel.

Niet heel verheffend allemaal, maar het totaal plaatje klopt gewoon van alle kanten.

Een zwaar over de top en ultrageweldadig bewegend comicbook, met heel wat leuk bedachte humoristische elementen. Hoewel sommige grappen ook de plank misslaan of zich ruim van tevoren aankondigen. “Boy Kills World“ is stijlvol, op een B-filmachtige manier, en de karakters liggen er stuk voor stuk genadeloos dik bovenop. Het fantasierijke en wat absurdistische wraakverhaaltje lijkt rechtlijnig, maar heeft toch nog een twist in petto.

De ingrediënten lijken overal vandaan te komen. Uit films als "The Hunger Games", "Guns Akimbo" en stapels anderen. En uit series zoals bijvoorbeeld het redelijk hilarische "Happy!". Maar de stoofpot die Moritz Mohr ervan maakt, is prima te verteren. De eindscene is wel echt heel erg in het extreme, maar dat past ook wel weer bij de toch wel bizarre film die “Boy Kills World“ is.

Best verrassend en zeker vermakelijk. Ik ben benieuwd wat Mohr ons in de toekomst nog gaat brengen.