Opinions

Don't forget to send me a copy.

Schwarzenegger film uit de typische jaren '80 die amper serieus te nemen valt, net als Commando, maar desondanks wel een bepaalde gunfactor heeft. Zo fout dat het eigenlijk weer cult wordt, en een soort van guilty pleassure.

Ultradun verhaaltje over mensen in een dystopische samenleving, wie niet in de maat loopt wordt neergeslagen of opgesloten zoals Ben. In dit geval wordt hij ook nog uitverkoren om mee te doen aan een curieus tv-programma. Niet alleen zien we het fenomeen volksverlakkerij, toch is het beeld van het 'sensationele' programma zelf maatschappij kritisch. De gemiddelde mens is een ramptoerist, en hoewel moord en doodslag zoals in deze show next level is, laat de gemiddelde zich net zo gemakkelijk vol gieten met non nieuws, een ander zijn ellende, en de gemiddelde roddel, achterklap, verraadt en naar gedrag in de gemiddelde reality tv.

Humoristisch is het zogenaamde beeld van 2017, wat een oude meuk hadden we drie jaar terug dan, de typerende oneliners van Austria Arnie, de rest van de schare steroïden en rood vlees eters waaronder bekenden van Arnie zelf zoals Jesse Ventura en Sven Ole Thorsen, jaren zijn trainingsmaatje meen ik, en een onherkenbare Mic Fleetwood. Dan de zogenaamde Gladiatoren waarvan Dynamo toch wel de domste is met zijn belachelijke outfit, voertuig en gezing. Niet te vergeten Amber die inderdaad een lekker kontje heeft maar verder vreselijk irritant.

The Running Man, naar een boek van Stephen King ontdekt ik net, is verre van top en meer dan behoorlijk fout en cult te noemen, naar ook zeker wel genietbaar omdat het allemaal niet te lang duurt. Eindresultaat is dan ook gewoon vermakelijk voor een keer.

Waarom deze film zo hoog scoort is me dan ook meteen een raadsel, vermakelijk is het wel maar erg bijzonder niet.

Wat vooral blijft hangen dat het een Guy Ritchie achtige benadering heeft met snelle montage, veel personages en de voor hem kenmerkende belangenverstrengeling en plotwissels. Hoewel het sfeertje best wel rauw en duister is werkt zowel de overacting van Walker als de bijna ongeloofwaardige ontwikkelingen, me eerder op de lachspieren dan dat ik denk wow! En waarom nu eigenlijk...? Omdat iemand een pistool gezien had die op een ander pistool leek...tsja...de bijzonder simpele vraag waar die blaffer gebleven is komt niet en het lijkt allemaal meer op een hetze tegen Joey dan een steekhoudend verhaal.

Verder weinig aan toe toe te voegen behalve dat Vera Farmiga erg prettig is naar te kijken. Chazz Palminterie met zijn foute bakkes is wel leuk. Verder redelijk vermakelijk voor een keer, eerder humor dan echt zwaar, de nodige actie en dat is het wel. Verder ook niet de neiging weer te gaan kijken mocht er voor zijn. Op naar de volgende film...

Na bijna drie uren solderen wegens storing in mijn Sony versterker dacht ik; wat zal ik eens even draaien met goede geluidseffecten? Dat werd dus Rush, en wat is het toch een geweldige en verbluffende film.

De film valt meteen op vanwege de heerlijke authentieke sfeer en wagens, de nostalgische uitstraling van alle die merken, reclames, banen en bijvoorbeeld die bijzondere auto van Tyrrell om maar eens wat te noemen. Verder is de film visueel adembenemend in beeld gebracht, niet alleen is de montage in die zin subliem, maar bepaalde shots zijn breathtaking en een lust voor het oog. Een van de meest noemenswaardige shots vind ik toch wel die van het startveld in Japan. Prachtig met contrast en diepe en soms felle kleuren gewerkt, waardoor het nog wat meer spreekt en nostalgie ademt. Fijn gewerkt met wat leuke muziek zoals Mud, Thin Lizzy en David Bowie, en weer een uitermate mooie soundtrack van de hand van Hans Zimmer met een hele mooie terugkerende melodie.

De opzet is verder prima gekozen, Hunt en Lauda vertellen om de beurt een stukje van uit hun oogpunt tot je bij de 'realiteit' bent. Weliswaar zal het voor beide mannen verre van een karakterstudie zijn, toch wordt er een bijzonder leuk verhaal gebouwd rond de rivaliteit, het verschil in aanpak, karakter en toch ook gewoon respect en het besef dat ze elkaar nodig hebben. Overigens waar de anti-held Lauda toch de sympathie verdient, wordt de keerzijde ook getoond bij de laatste woorden van Hunt tot Lauda. Met dat 'berekenende' haal je tot op zekere hoogte de magie en de spanning uit de sport. Beide mannen zijn tot elkaar, in die zin, prima in balans met hun voors en tegens en dat lijkt met het verhaal ook het geval.

Verder strelen twee bloed mooie vrouwen het beeld met Wilde en Maria Lara, zijn er verschillende humoristische momenten, de twee hysterische Italianen en het 'shitbox' moment is geniaal, aangenaam jaren '70 sfeertje, er is mooi gewerkt met oud materiaal en het ongeluk en de verwondingen worden bijzonder indringend gebracht. Verder zijn zowel Hemsworth en Bruhl nog zeker de moeite waard om te noemen. Al met al wellicht de beste racefilm die er is, documentaires buiten beschouwing gelaten, en in die zin staat Rush garant voor twee uurtjes spektakel, spanning, nostalgie en vermaak. Heerlijke film, zonder enige twijfel!

Klassiekerzondag bracht deze keer Ryan's Daughter, een film die ik vorig jaar op de kop tikte bij een kringloopwinkel die wel vaker klassiekers en andere zeldzaamheden liggen heeft. De titel kende ik niet maar het risico om hem te laten liggen durfde ik niet. Gisteravond de film uiteindelijk maar eens opgestart, behoorlijk vroeg wat dat betreft vanwege zijn aanzienlijke speelduur, in een poging me te laten verrassen.

Groots, Iers en wat een prachtige omgeving. Het mag wel gezegd worden dat deze uitgave op dvd van goede kwaliteit is en een pluspunt voor natuur en omgeving. Blijkt dat praktisch alles op locatie in Ierland geschoten is. Tevens fraai is het dorpje waar zich alles afspeelt. Hoewel de Eerste Wereldoorlog ver weg lijkt zijn daar wel al de stekeligheden tussen de Ierse bevolking en de Engelse bezetting en controle. Iets dat gedurende de film en een aantal gebeurtenissen er niet beter op wordt. Fraai is toch zeker het verhaal met alle spanningen en acties die er op volgen.

Jammer is toch de aanzienlijke lengte voor een verhaal dat best een uur korter had kunnen zijn. De film met zijn drie uur en een kwartier is dan ook welhaast tempo loos te noemen en dat is best jammer. Er wordt voor sommige dingen echt veel te veel tijd genomen en dat terwijl er soms amper iets gebeurt. Dan is er de werkelijk opmerkelijke keuze qua muziek die verdacht veel op marsmuziek lijkt en totaal niet past bij de spanning en soms nare gebeurtenissen.

Ryan's Daughter verdient een krappevoldoende wat mij betreft voor de moeite en vooral de landschappen zijn welhaast een reden om te kijken maar verder was dit niet aan mij besteed.