Opinions

Aardige actie/thriller maar niet bepaald Berg zijn beste werk. Het begin is duidelijk en niets ontziend, zeg maar gerust keihard. Dat is dan ook wel weer typisch Berg, die wint er geen doekjes om. Na het toch wel 'aangrijpende' begin dat mij qua realisme en rauwheid toch wel even pakt, verzand de film in veel dialoog, veel politiek, en veel geblabla. Ik raak het gevoel kwijt. En de situatie die team Fleury aantreft in SA qua tegenwerking en politieksteekspel, werkt niet mee. De film begint dan iets stugs te krijgen, niet alleen heb je de botsing qua culturen maar ook wrijft dat de film op tot iets dat tegenstand op roept. Wellicht dat dit de bedoeling is van Berg, maar goed. Wanneer ze dan eindelijk hulp krijgen komt het allemaal wat los en komt er wat vaart in de film, met de ontvoering van Bateman wat zij van mij eerder mogen hadden doen want zijn personages is ronduit irritant met zijn matige grappen. En ik moet zeggen dat de aanslag, achtvolging en massale schietpartij om Bateman te bevrijden een hoop goed maakt.

Aardig filmpje. Meer niet, geen hoogstaande shit.

That's the first decent shit I had in three weeks.

Na vorige week het uitstekende eerste deel te hebben gezien was nu de beurt aan deel 2 The Golden Circle. Ik weet nog de eerste keer dat ik de film zag, en eigenlijk al soort van afhaakte bij de openinsscene in de taxi. Wat een overdreven gedoe allemaal die meteen een behoorlijke achterstand oplevert, net alsof men heel geforceerd de eerste wilde overtreffen. En dat gevoel heb ik nog steeds met deze film die verschillende misperen heeft, maar toch ook best vermakelijk is.

Eggsy is na leerling nu soort van meester en komt al snel een drugsbende op het spoor. Tussendoor maken ze kennis met hun Amerikaanse tegenhanger waar men mee moet samenwerken wat gebeurt met de nodige kolder en spektakel die bijna te vergelijken is met een James Bond film. Samen binden ze de strijd aan met het drugskartel met snode plannen. Grappig is de uitleg van de werking van het gif in stadia, een prima rol van Moore die een dergelijk geflipt iemand goed kan neerzetten. Fraai is ook haar hide-out met voorliefde voor de jaren '50. Grappig maar eigen ook wel heel flauw is de cameo van Elton John, jammer is de korte rol van Cookson als Roxy, prima altijd is Strong hoewel het liedje op het einde bijna te veel is en die Poppy Delevinge is me ook nogal een karakter in deze film en verder moet de film het van veel humor hebben.

Maar daar staan helaas toch heel wat minpuntjes tegenover. De actie is regelmatig to much met bijvoorbeeld de openingsscène en de ronddraaiende kabelbaan. Dan zijn er de Statesman wat tot daaraan toe is, maar helaas kiezen ze er wel voor de minst interessante te volgen in dit geval, namelijk Whiskey. Voegt niets toe en dat geld net zo voor de scene waar hij het barvolk de nodige klappen geeft doormiddel van een zweep en een lasso. Het is het gewoon niet, punt. Het is allemaal net een beetje te overdreven, te sterk, en niet echt leuk. Zo ook trouwens die alcoholnamen voor The Statesman, flauw, stijlloos, niet grappig. Had dan op zijn minst Tequila gevolgd want de korte momenten dat Tatum in beeld was maakte hij meer indruk dan de voor mij totaal onbekende Pedro Pascal.

The Golden Circle is op zijn minst vermakelijk te noemen en heeft een sterk en spectaculaire slot maar over het geheel komt de film niet eens dicht in de buurt van de goed uitgebalanceerde mix van de eerste. Beter dan de eerste keer is de film wel.

Filmpje die ik bij uitkomst, en eerste kijk, een beetje weggezet had als vermakelijke pulp, een soort van middle-of-the-road-actieavond-filmpje. Nu toch wat jaartjes later ben ik Kingsman toch gaan waarderen als een meer dan behoorlijke film, niet in de laatste plaats door het flink mindere tweede deel die het nieuwe en de goede mix van de eerste extra benadrukt.

Het verhaal zoals in zoveel spionage films is één van vaste ingrediënten. Een spionagedienst, een wel hele stijlvolle uiteraard, een werelddreiging, een rookie die het ver weet te schoppen en diens training, een naderende catastrofe en een narrowescape. Je kan het bijna uit tekenen en in die zin biedt de film weinig nieuws en dus niets bijzonders. Dit was waarschijnlijk mijn eerste ervaring destijds tot ik toch wat meer oog ontwikkelde voor de film en zijn details.

Wat ik eerst flauw vond, dat over de top stijlvolle en always a gentleman gedoe, kan ik nu in al zijn stijl veel meer waarderen. Interessant zijn dan ook de lessen die de verruwde Eggsy krijgt met de boodschap dat dingen met klasse doen vooral een keuze is. Leuk zijn dan ook de rekrutering en de daarop volgende opleiding. Met de werelddreiging wordt toch een beetje ingespeeld op de belangrijkheid van telefonie en internet en de controle en technologie die daar achter schuil gaat en informatie uit gedrag verzamelt. Interessant is de speurtocht en het experiment in de haatkerk, kostelijke scene overigens deze slachting. Ook erg fijn de vechtpartij in de pub. Eggsy ontwikkelt zich uiteraard in de uitstekende finale met verve tot voorvechter. Sterk zijn Firth als gentlemanspy, Egerton net zo als de jonge hond Eggsy en Mark Strong is zoals altijd goed. De dames mogen ook genoemd worden met Boutella en Cookson.

Toch zit het sterke punt van Kingsman vooral in de goed uitgebalanceerde mix van humor, actie en stijl. De gezochte contradictie tussen personen werkt prima met enerzijds het agentschap en anderzijds de ruwe Eggsy die natuurlijk zijn eigen invulling geeft. Een van de weinige minpunten is toch wel karakter Valentine, Jackson doet zijn best en heeft aardige momenten maar echt eng of bijzonder wordt Valentine nooit. Veel maakt dit niet uit want Kingsman heeft dan allang zijn punt gemaakt.

Toen hij 20 jaar geleden uitkwam had ik Se7e-achtige verwachtingen bij deze film en wat viel dat tegen. Niet dat deze film nu zo slecht is, moet concluderen dat Se7en gewoon zo vreselijk goed is.

Aardige thriller met alle ingrediënten. Beetje drama, genoeg spanning en de werkelijke dader blijft tot op het einde onzeker. Film heeft hier en daar ook de macabere en duistere momenten als The bonecollector en Sev7en. Toch kabbelt de film te rustig voort om dat niveau te bereiken. Er zit iets te weinig vaart in denk ik, mogelijk wat te weinig dreiging ook richting Freeman en Judd in hun rol als onderzoeker. In alle goede films over seriemoordenaars als Se7en, The Bonecollecter en Silence of the lambs om maar eens wat te noemen is er ook een bepaalde dreiging richting de onderzoekers die de film des te onvoorspelbaarder maakt. Ook mogelijk te weinig gedaan met muziek en de sfeer die een goede dreigende soundtrack mee brengt. Aan Freeman ligt het niet, die doet gewoon degelijk zijn werk. En het is altijd plezierig om naar Ashley Judd te kijken.

Ach, aardig filmpje om zo nu en dan te zien, no more, no less.

Film die te vergelijken valt qua verhaal en achtergrond met Incendies, maar tegelijk ook ver van dat niveau verwijdert blijft. Overigens het boek nooit gelezen dus geen referentiekader op dat vlak, hoewel het duidelijk is na het lezen van de meeste comments dat de film niet bepaald het boek eer aan doet.

Zoals gebruikelijk heb ik weer ontzettend moeite met het kindperspectief in het begin vooral met dat gevlieger ook, iets wat overigens niet aan de film ligt maar aan mij. Het cultuur en tijdsbeeld is wel erg mooi om te zien toch boeit het me maar matig. De vlucht voor de Russen naar Amerika is niet bijzonder zelfs cliché te noemen, net als de roep om terug te gaan, het feit dat het natuurlijk Hassan minder vergaan is en dat Amir natuurlijk de zoon na een lastige zoektocht adopteert.

The Kite Runner kon mij niet bepaald bekoren en ik was dan ook klaar dat de film er op zat. Gewoon niet mijn ding ondanks ik er met redelijke verwachtingen en goede moed aan begon.

Uit '93 alweer deze verfilming van het bekende boek van Boudewijn Buch. Verder totaal niet bekend met het boek en of deze goed gevolgd wordt, de film zag ik ooit al eens in mijn tienerjaren, en de film verbaasde me vooral met het beeld van een flierefluiter zonder verantwoordelijkheid die maar doet wat in hem opkomt. Is dat groot zijn? Volwassenen zijn? En dat terwijl ik in een gezin opgroeide met ouders die elkaar niet uit konden staan maar vooral bij elkaar bleven omdat het zo hoorde, voor de kinderen...over verantwoordelijkheid gesproken.

De zaad van veel dingen yet to come wordt al in de beginfase gelegd rond een vader die de Tweede Wereldoorlog en de gebrachte offers maar met moeite naast zich neer kan leggen, of beter gezegd gewoon niet. Het is voor Valentijn het begin van onverwerkte dingen en het onvermogen verder te gaan en wellicht verantwoording voor zaken te kunnen dragen. Toch komt daar verandering in, weliswaar niet zo zeer door het vaderschap en de relatie met Mieke, alswel de opmerkelijke rol als beschermeling van de jongen, iets dat toch haaks op zijn vaders gedrag stond, en hoe hij toch opeens de jongen volledig inpikt. Boeiend is daarna de chemie met de jongen, het verdriet en de poging weer de botte, gevoelloze en afstandelijke Valentijn van weleer te zijn. Bijzonder hoe een mens eerst niets te verliezen heeft en daarna juist álles te verliezen heeft.

Kamerling in zijn eerste grote filmrol is prima te noemen en Tuinier die het acteren al lang achter zich gelaten heeft voor andere dingen is zelf uitstekend. Toets is herkenbaar met zijn harmonica in de begeleidend muziek maar Cuby is ook erg leuk te zien met Erwin Java en een gelegenheidsopstelling die het meeste weg heeft van de band Fox the Fox als ik het goed heb gelezen. En Q65 is ook altijd leuk te horen. Verder heeft Ellen ten Damme nog een heerlijk jong koppie en mag Loes Wouterson ook nog best even genoemd worden voor haar rol als Mieke. Het maakt De Kleine Blonde Dood al met al tot een aardig drama maar verder niet tot een film die voor mij iets speciaals heeft.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze Klute waar ik vorig week wel even een Eureka momentje had bij de kringloop. Want dit is toch wel een bekende titel, een film die je zelden tegen komt, vergelijkbaar met de orginele versie van Sleuth en in die zin iets wat ik graag wilde proberen. Toch werd het niet helemaal wat ik er van gehoopt had.

Aanvankelijk begint het geheel nog goed met een geheimzinnig sfeertje, muziek die dat gevoel verhoogd en een vibe die aan voyeurisme doet denken. Het verhaal dat zich daarna ontvouwt is simpel met Klute opzoek naar zijn kameraad Tom die vervolgens uitkomt bij callgirl Bree die naar verluidt last zou hebben van een stalker en een brief ontvangen zou hebben die van Tom afkomstig zou kunnen zijn. Jane Fonda is natuurlijk prachtig en zowel overtuigend als betoverend in haar rol, en Sutherland is buitengewoon degelijk en rustig. Daarnaast zijn er enkele momenten van een ontzettend subtiele opbouw waar het de spanning betreft van de telefoon die maar blijft gaan, het onveilige gevoel van Bree en bijvoorbeeld het moment dat er iemand op het dak zit waar Klute achteraan gaat.

Maar dat zijn de spaarzame momenten die de film echt meerwaarde bieden waar de psychologische inkijk van Bree haar psyche alleen maar bevestigd dat dergelijke dames niet helemaal goed zijn in de bovenkamer. Buiten dat slaat de film op bepaalde momenten zo dood als een pier en gaat de ontwikkelende band tussen John en Bree totaal aan mij voorbij en vind ik deze totaal niet interessant

Spaarzaam positief momentje is dan weer de inbraak en vernieling van Bree haar flat en spullen b in een film die verder onvoldoende uit de verf komt en wat mij betreft dan ook geen voldoende krijgt. Helaas.

Vreesde even het ergste na twintig minuten, maar op een gegeven moment, al balancerend tussen flauw en grappig, heeft de film toch wel een paar aardige momenten en komt er iets van een bepaalde charme opgang in de mix van geweld en comedy. Cruise doet het best redelijk in een rol waarin hij zichzelf niet te serieus neemt, Diaz daar en tegen vind ik zoals gewoonlijk niet bijzonder met haar gewoonlijke onnozele gegrijns en glazige gestaar.

Verder doet de film me erg denken aan een kruising tussen Mr. and Mrs. Smith en True Lies. Twee films die ik toch een stuk vermakelijker vind dan dit product. Niet dat deze film bagger is, maar echt boeien doet het me maar zelden.

Tja, wat moet je er van zeggen. Ooit eens 20 jaar terug op een verjaardag gekregen dat ik dacht nee waarom? Tijden in de kast blijven liggen om daarna toch wel een beetje verrast te zijn door de innemendheid van het geheel.

Tegenwoordig blijft er van het geheel weinig over ondanks de echte bestaande Ulrich van Lichtenstein die ook wel raad wist met de vrouwtjes. Behalve een echte ridder was hij ook nog dichter. A Knight's Tale blinkt vooral in luchtigheid en moet het vooral hebben van de schmierende Bettany. Verder is het getoonde amper in die tijd of welke realiteit te plaatsen en heeft de film het niveau van de gemiddelde romantische komedie ondanks de aanwezigheid van Ledger. Rufus Sewell wel een tijdje gehekeld na deze film en Purefoy laat juist in deze film zien ook good guys te kunnen spelen. Verder is de moderne soundtrack, weliswaar even wennen, toch wel leuk te noemen.

A Knight's Tale zal voor velen een luchtig tussendoortje zijn, en vermaak is het ook wel, toch is het voor mij tegenwoordig te licht.

The guy practically lives in a CLUE board.

Filmpje waarvan ik zo'n gevoel had dat deze een beetje gehypt en uiteindelijk niets bijzonders was. Waarom ik dat gevoel had weet ik eigenlijk niet zo goed, maar nu de kans zich voor deed wilde ik de film toch wel zien en deze verraste dan toch in positieve zin.

En het eerste wat veel ervaren kijkers lijkt mij zullen ervaren zijn alle ingrediënten van een Piorot/Miss Marple verhaal. Een nostalgische locatie, een familie vol geheimen en ruzies, iedereen als verdachte, veel terugblikken en een vasthoudende en eigenzinnige speurder. Het is dan ook dit element waar de film in slaagt, een mysterie die van alle kanten benadert wordt en zich toch als prima 'who dunnit' presenteert. Eenmaal bekend met wat er echt gebeurde lijkt de film een andere kant op te gaan en zich meer op de familie problemen te richten om op het einde toch weer een leuke twist te fabriceren die de film weer in kwaliteit doet stijgen.

Fraai is de stijl, de cast is uitstekend, vooral de heerlijke karakters en ruzies zijn geweldig. De Armas, voor mij nog niet heel bekend, maakt een goede indruk, Evans laat zien meer dan degelijk, serieus en saai te kunnen zijn, en Shannon is sterk als altijd. Een van de weinige minpunten is toch Craig als de excentrieke detective Blanc. Het komt allemaal wat gekunsteld over met dat Amerikaanse accent dat hij aanwendt en ik denk dat een andere acteur er mogelijk meer van had kunnen maken. Craig doet zijn best er een rare vent van te maken maar hij komt toch vooral stijfjes over.

Knives out is een met zorg gemaakt en vooral erg vermakelijk film te noemen met veel humor. Toch lijkt de film net iets te missen waardoor hij niet tot de buitencategorie hoort. Desalniettemin een hele dikke voldoende.

Voor mij een totaal onbekende film die geweldig van start gaat, daarna afvlakt tot middelmaat om op bepaalde momenten weer op te leven. Grootste conclusie rond deze film is toch wel dat het meer drama dan oorlog is en de film niet slecht is, maar er zeker ook meer uit te halen geweest was.

Aan het begin zal het niet liggen. De voice over introductie met de verloren persoonlijke attributen is fraai. De eerste minuten daarna ook waarin een haast onwerkelijke en griezelige sfeer geschapen wordt met ontbering, lijden en een onplezierige soundtrack. Even lijkt de sfeer op een semi-griezel film die uiteraard goed zou kunnen in de beklemmende dichte jungle en zuigende modder. Helaas wordt deze fantastische lijn niet doorgetrokken. Dit zou ongetwijfeld een unieke en geweldige film opgeleverd hebben.

De film vervolgt daarna in een behoorlijk maar redelijk standaard beeld van soldaten, niet helemaal opgewassen voor hun taak, de gebruikelijke soldatenhumor, de lastige omstandigheden en uiteraard de persoonlijke besognes. De eerste schietpartij zit er erg matig uit, doch benadrukt het ook de chaos in dergelijke omstandigheden in de jungle. De groep valt uitelkaar met vlucht tot gevolg. Heel even in het donker en met de gevangname van Bluey dreig de film naar de veel duistere toon zoals in het begin. Maar helaas wordt dit weer niet doorgetrokken.

The 39th Battalion valt sowieso op als film die eigenlijk ver van oorlog blijft en zich meer op het drama aspect richt. Het eindresultaat is vanuit dat oogpunt niet slecht maar brengt ook niets nieuws onder de zon. En eigenlijk wijt ik dat toch het meeste aan de koers die, na de tot de verbeelding sprekende opening, gevoerd wordt die te traditioneel en middle of the road is. Waanzinnig waren die momenten in de blubber, die ongemakkelijke muziek en die sfeer die bijna psychologische griezel te noemen was. En wat had het lijden, de angst, die sadistische Jappen en de dichte spookachtige jungle van Nieuw-Guinea zich daar goed voor geleend. Het resultaat is dan ook redelijk, maar hier was met meer fantasie wellicht iets heel bijzonders van te maken geweest.

Na vrijdagavond Top250 avond nog effe lekker door gegaan, met gisteravond Kokuhaku, zonet Grave of the fireflies, en ik denk dat ik straks nog even eentje doe uit de grote lijst. Maar fijn, Kokuhaku dus, ofwel Confessions, die een beste duit mag kosten om aan te schaffen en dan is het altijd de vraag of dat het waard is. Want Bin-Jip viel onlangs toch wel een beetje tegen, dus was ik best wel blij al struinende deze tegen te komen op YouTube. Een hele beste kwaliteit was het niet, maar dat kon me niet heel erg storen in een film die toch behoorlijk wist te verbazen.

Het verhaal is simpel bij aanvang met een lerares die het bijltje er bij neer gooit en haar klas from hell ter afsluiting een biecht doet. En het is toch wel verbijsterend hoe dat gespuis zich gedraagt terwijl de beste vrouw een moeilijk verhaal uit de doeken doet over de dood van haar kind en de identiteit van de daders weet, namelijk onder de leerlingen. In die fase is het met de dromerige muziek, de dreigende luchten, kunstzinnig flashbacks en montage interessant te zien hoe ze dan toch plots de aandacht van de klas heeft. Pak ze maar zou ik zeggen, en stuur de rest naar Battle Royale voor een lesje, zou goed voor ze zijn. De film vervolgt zich met de lerares die gedetailleerd vertelt wat er gebeurt is met haar dochter, wat de de daders gedaan hebben en hoe, en vertelt wat haar wraak gaat zijn, en die is toch wel heerlijk met uitbrekende paniek tot gevolg. Op dat moment is echter wel de vraag of de film zich alleen maar gaat afspelen in het klaslokaal, maar daar komt snel genoeg antwoord op.

Dromerig is de sfeer en de flashbacks, de soundtrack subliem met het tragische nummer van Radiohead als terugkerend thema, en eigenlijk zou je zeggen dat het contrasteert met het gruwelijke verhaal en die vreselijke rotkinderen, en laat dat de film nu juist heel erg goed maken. Want het lijkt een modern soort horror, psychologisch, kil en nachtmerrie achtig in duistere koude kleuren. En het vervolg liegt er niet minder om die vooral draait om de nasleep van het verhaal rond de twee daders, en potdikke wat is de wraak van Yuko zoet. Nu moet ik zeggen dat de nasleep zo zijn momenten heeft dat ik wel eens lichtelijk het spoor bijster ben met de non-chronologische gebeurtenissen, en dat het wel eens wat te lang duurt. Maar de wraak is formidabel met andermaal nachtmerrie achtige beelden in het geval van de doordraaiende Naoki, waar het geval van Shuya iets meer tijd nodig heeft, maar vervolgens wel op het einde op briljante wijze rond komt. Want dat ventje is een moeilijke noot om te kraken maar Yuko doet dat met verve. Echt heerlijk!

Het resultaat is toch wel een uitermate gelaagde en duistere psychologische thriller die ook horror genoemd mag worden. Kokuhaku blinkt uit met een geweldig verhaal, een fantastische sfeer die zowel dromerig als nachtmerrie en stilistisch is, zeg maar gerust verontrustend en spookachtig, en maakt deze film dus zeker een sterke indruk. De vraag is dan altijd of het goed genoeg is voor de Top 250, bijzonder en niet doorsnee is het geheel in ieder geval zeker, dus op die basis ja. Ik persoonlijk vond dit meer dan genietbaar.

Afgelopen maandag blij verrast deze film tegen te komen bij de kringloop, hoewel de titel in het Engels was triggerde de hoes mij voldoende om even nadenken en te kijken op MovieMeter en tot de conclusie te komen dat dit toch Der Kommer en Dag betrof, en daarmee een film die ik gisteren met veel plezier en verwachting aanslingerde en geen moment teleurstelde.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de twee broertjes die in het internaat te Gudbjerg terecht komen, gebaseerd is op de gebeurtenissen van een dergelijke school in Godhavn, maar dat terzijde. Tevens is ook vrij snel duidelijk dat Gudbjerg hel op aarde is met een extreme aanpak, een wereld op zich qua pijn, terreur, misbruik en geestelijke foltering. De barbaarse en harde aanpak doet mij regelmatig denken aan Under Sandet waar de jongeren het ook zwaar te verduren hebben, daar natuurlijk de vijand, toch is de aanpak rond deze zogenaamde rebelse rand criminelen in de dop niet veel anders. Iets waar Erik en Elmer niet echt onder vallen ook al komen ze uit een lastig gezin zonder vader en halen ze kattenkwaad uit, maar daar is dan ook het meeste mee gezegd.

Meezitten doet het geen moment waarop de jongens met tegenslag op tegenslag te maken krijgen, de situatie met de andere jongens stabiliseert enigzins en de lerares brengt een fase van rust. Toch duurt die rust niet lang met een directeur in de vorm van Frederik Heck en daarmee een karakter bij uitstek om op heerlijke wijze te kunnen haten vooral in de eetzaal scène na het slechte nieuws voor de twee jongens. Voeg daar het vreselijke gedrag en daden van de twee andere begeleiders in de vorm van Aksel en Lassen en je hebt toch heel wat. Lastig maar niet minder interessant is de rol van de lerares

Lillian die van meet af aan duidelijk ongemakkelijk oogt bij de aanpak maar als vrouw weinig verandering kan brengen in een stugge, starre en door mannen overheerste omgeving.

En dan zou ik nog bijna het mooie tijdsbeeld vergeten met Kennedy, Vietnam, de protesten, de ruimterace met als hoogtepunt de maanlanding. Maar goed, het is natuurlijk de situatie op de school die de aandacht vraagt, de slechte behandeling en de hoop dat dit door de nieuwe inspectie wordt opgemerkt. En de opbouw richting het einde mag er zeer zeker zijn wat uitmond in een behoorlijke ontroerende en emotionele einde maar eigenlijk niet minder voor de hele film geldt. Na afloop tijdens de aftiteling kan ik ook niet anders dan even verbijsterd en murw het raam uitkijken. Ja, deze film in de Top 250 snap ik wel, vooralsnog wat mij betreft eerst 4 sterren, maar ik verwacht dat deze nog wel gaat stijgen met een herkijk.

Maandag tenslotte nog even bezig met deze Kon-Tiki die ik als blu-ray tegen was gekomen bij de kringloop en simpelweg dacht gewoon maar eens proberen. En ach, met een beetje good will is het best een redelijke film ook al was het niet heel erg aan mij besteed.

Een opzienbarend verhaal is het op zijn minst rond de plannen en uiteindelijke uitvoering van antropoloog Thor Heyerdahl die kost wat kost zijn theorie wil bewijzen rond de oorsprong van de Polynesische bevolking. En ondanks afkeuring, tegenwerking en smeekbeden niet te gaan zet hij samen met vier reisgenoten koers met een vlot van balsahout gelijk aan een incamodel van 1500 jaar eerder met alle gevaren van dien op een reis van duizenden kilometers lang, 8000 om precies te zijn. Een voorbode voor heel wat avontuur zou je zeggen, plus dat het er allemaal adembenemend mooi uit ziet en dan met name de natuur.

Maar buiten dat wil het niet zo met deze film, vind ik de opening rommelig, maar mis ik ook een beetje diepgang, en lijkt het allemaal nogal gemakkelijk te gaan dat hij die reis bedenkt, onderneemt en de uiteindelijke problemen onderweg. Het is allemaal een beetje braaf naar mijn gevoel met Thor zelf als het grootste 'blije ei', net alsof dit een Disney Plus film is ofzo. Gelukkig gebeuren er uiteindelijk wel een paar dingen zoals het incident met de haaien en zenuwpees Herman waar het vragen is om problemen hoe hij op de rand van dat vlot rondloopt. Maar voor mijn gevoel is het allemaal veel te weinig om echt indruk te maken en komt de film zoals reeds gezegd te braaf en gemakkelijk over. Een voldoende zit er wel in maar daar is het dan ook mee gezegd.

Mooie beelden, mooie settings en zag er allemaal gelikt uit. Vermakelijke wegkijkertje met een zak chips en een paar biertjes meer niet. En Brie Larson's aanwezigheid is niet geheel onbelangrijk.

Langzaamaan de Aziatische cinema aan het ontdekken en dit met films die de ene keer meteen goed vallen, maar soms ook ronduit bevreemdend zijn en waar ik helemaal niets mee heb of kan. En het zal vast niet verbazen dat Itchy The Killer onder de laatste valt.

Het moge bekend zijn, een vermiste/ vermoordde maffiabaas, een ronduit doorgedraaide enforcer opzoek naar antwoorden en Itchy de mysterieuze hitman. Nou, laat maar komen dacht ik met deze film waar de kernwoorden marteling, sadisme en manga zijn. En ik moet zeggen dat de film me het eerste uur redelijk tot aardig bevalt met al zijn smerigheid, kolder, kleurrijkheid en hysterische muziek. Op dat moment stevent de film met de dwaze Kakihara, de mysterieuze killer en de gebeurtenissen die ik eerder zie als een horror komedie toch aan op een voldoende. Komisch is dan op zijn minst de slachting waarbij de drek soms van het plafond druipt en de onrust binnen de yakuza zelf die ook niet precies weten hoe om te gaan met Kakihara.

Het is toch op de helft wanneer de klad erin komt en de film steeds verder afzakt en mijn interesse begin te verliezen. Op een bepaald moment is de leuk af van alle smerigheid en sadistische martelingen en zit ik tevergeefs op een mooie showdown te wachten tussen tegenpolen Kakihara en Ichy. Over Ichy gesproken, de tegenstellingen tussen zij karakter en daden zullen ongetwijfeld als grap bedoel zijn maar ik kan hier helemaal niets mee. De nerdy hitman wekt al even weinig sympathie als de sadistische enforcer. Vooral wanneer Ichy het padje helemaal kwijt raakt tegenover Karen en de confrontatie met Kakihara helemaal niets wordt. Een andere gebruiker rept over de martial arts kunsten van Ichy, ik heb vooralsnog weinig actie gezien van deze huilebalk. Vooral het laatste half uur is een rare en totaal niet meer boeiende opeenstapeling van rare, absurde, sadistische en onnozele dingen waarin de film zich zelf verliest. Alsof de maker zich ieder scene weer wil overtreffen met iets raars of baars.

En zo eindigt het bevreemdende, absurde en soms hysterische Ichy the killer erg onbevredigend. Met alsof men zelf het pad volledig kwijt raakte in alle martelingen en onzin om na het film zich nog te realiseren dat er misschien nog iets anders in de film gemoeten had. Iets meer verhaal, logica, een boodschap of een aansprekend personage. Nog wel te benoemen is het camerawerk en bepaalde sfeer aspecten, vooral de korrelige scene waar Ichy na een slachtpartij door de gangen dwaalt met verschillende overpeinzingen is erg fraai.

Afijn, het moge duidelijk zijn, niet echt mijn ding.

Zo'n typische film qua naam en Oscars die er ook eens van moest komen voor een kijkje en een comment. Zien deed ik de film al eens als tiener waar ik overigens niet heel veel meer van wist behalve de val uit het speeltoestel. Afijn, kom maar op zou ik zeggen.

Duidelijk is van meet af de verhouding tussen Ted en Joanna waar Ted toch voornamelijk de focus heeft op zijn werk en vooral van Joanna verwacht huisvrouw en moeder te zijn binnen het verwachtte plaatje, iets waar Joanna zat van is en daarom vrij onverwachts de benen neemt en daar Ted mee voor het blok zet om naast zijn baan ook nog de zorg van hun zoon op zich neemt. En uiteraard gaat dat met horten en stoten en doet het verhaal regelmatig denken aan Will Smith met zijn The Persuit of Happyness met de groei tussen vader en zoon centraal staat met een wankele band in het begin die steeds beter wordt. Treffend is toch wel het verschil met het moderne ouderschap van tegenwoordig maar ja wisten zij veel in 1979, en natuurlijk mondt het geheel uit in rechterlijk getouwtrek rond de jongen waar geen middel geschuwd wordt en daarmee een realistische en dramatisch beeld wordt neergezet.

Hoewel ik het als tiener een saaie film vond, en ik er niet meer zoveel meer van wist kwam wel de nare smaak in de mond terug rond het getouwtrek, zelf kom ik overigens ook niet bepaald uit een warm nest en heb ik zo mijn bedenkingen heb over de gemakelijkheid van relaties, trouw, en het aan elkaar vast zitten doormiddel van kinderen die onherroepelijk het slachtoffer worden, oftewel de film zou mij aan moeten spreken. Desondanks heb ik het er toch niet helemaal op. Ted is in het begin, hoe goed Hoffman ook speelt, toch wel een vervelende man met een afschuwelijk soort overacting met de eerste wentelteefjes. Daarnaast vind ik dat het karakter Joanna te weinig uitgelegd wordt wat nu precies haar beweegredenen zijn en waarom ze terugkomt om Billy op te eisen. Het komt onvoldoende aan om echt indruk te maken en de plotselinge scheiding is eerder een vehicle om drama te kunnen tonen dan dat ik de personages beter begrijp na die tijd.

Het moet wel gezegd worden dat er prima geacteerd wordt, zet de film hopelijk veel mensen te denken dat de kinderen het slachtoffer zijn en niet andersom, acteert het kleine ventje erg goed en is de scène met de laatste wentelteefjes uitermate aandoenlijk. Ondanks dat ik het niet zo op Ted heb en ik de karakters abstract vind krijgt het geheel toch een prima voldoende.

Na oorlog, drama en fantasy was het tijd voor een beetje actie en dat werd deze Kraven waar ik altijd wel geïnteresseerd ben in Aaron Taylor Johnson die ik na Nocturnal Animals wel een beetje ontdekt had als erg goede en interessante acteur. Ik ben benieuwd of we hem nog als James Bond gaan zien, maar dat geheel terzijde.

Een Marvel film dus, en voel ik daar alweer een beetje vermoeidheid aankomen? Iets dat ik 3 jaar geleden ook al eens zei over Thor? Dat ik wel eens een beetje zat raak van ieder karakter, interessant of oninteressant, dat dan ook meteen maar een spin-off of een filmreeks mee moet krijgen? Ik weet dat ik er zelf aan begin, maar ik kan het dan toch niet laten om te beginnen aan een Marvel In de hoop op een leuke film en dito karakter. Waar ik dan ook niet zo heel goed tegen kan, net als in het geval Venom, is dat een bad guy plotseling als good guy wordt neergezet. En warempel, beide waren zowaar tegenstander van Spider-man. Maar goed, ga ik alleen zeiken of ook nog een film kijken en daar misschien iets van maken....?

En het moet gezegd, Taylor Johnson is altijd wel goed, en toont zich prima als actieheld. Buiten dat heeft het wel een aantal leuke momenten, is het vlot, is de actie bij tijd en wijlen lekker, geeft de jacht op stropers en weet wat meer best wel voldoening, en is Ariane DeBosse best wel lekker als Calypso. Maar tegenover al deze goede punten staan net zoveel minpunten. Want het verhaal en het ontstaan van Kraven dat zal allemaal wel, overtuigt Nivola geen moment als bad guy, sterker nog hij is zelfs saai te noemen, en is het geheel niet zo zeer slecht te noemen als wel een beetje zielloos. Buiten dat duurt de film toch zeker een half uur te lang.

En dan te bedenken dat het budget tussen de 110 en 120 miljoen gelegen heeft, en wie zich afvraagt of er een trilogie in zit, ik denk het niet met een opbrengst van maar 60 miljoen. Het zegt eigenlijk alles over een film die zoals reeds gezegd niet heel slecht is maar ook gewoon niks te bieden heeft. Dus snel op naar het hoogtepunt van deze film-marathon, de kers op de taart. Want dat deze Kraven The Hunter dat niet is mag duidelijk zijn

Een serie die War Sailor heet moest ik wel zien, want de inzet en het offer van al deze mensen en schepen in de konvooien zijn ontzettend belangrijk geweest. Toch zal dat naast de bekendere momenten en kantelpunten in de oorlog zoals Normandië of Stalingrad weinig of geen kennis bij de gemiddelde mens opleveren. En poeh...wat moet dat iets geweest zijn, en dan vooral de befaamde arctische konvooien ploeterend door slecht weer, storm, ijs en U-boten, en dan is met name PQ-17 een verhaal op zich met 35 vertrokken schepen waarvan er 25 naar de kelder gingen onder bare omstandigheden. Dan zijn er natuurlijk nog de gewone konvooien die net zo goed zuchten onder dreiging vanuit het water en vanuit de lucht, om niet te vergeten het gevaar van pech krijgen of overboord vallen. Het konvooi stopt namelijk niet.

En ja, dan verwacht ik wel iets met de titel War Sailor die zich aanvankelijk rustig op lijkt te bouwen met de kennismaking van de karakters Fred en Sig, lastige omstandigheden qua werk en inkomen en de bijna vanzelfsprekende keuze huis en haard achter te laten en in de oorlogskoopvaardij te gaan. De serie ontwikkelt zich daarna in een breed beeld qua intro dat we al min of meer weten hoe het eventueel afloopt, de mannen onderweg en een blik op het thuisfront waar veel gebeurt met uiteraard de Duitse bezetting en acties van de geallieerden richting Noorwegen. Maar daarmee heb ik het meeste positieve wel gezegd, benoem ik de cast nog even die er het beste van proberen te maken, maar verzand War Sailor daarna toch vooral veel gelul en verder vooral niets. Het broeit, het rommelt tussen de karakters, maar waarom is de focus daarop? Het is oorlog, de spanning, en aan boord van zo'n konvooi zitten is genoeg toch? Want het heet toch immers War Sailor. Maar nee, zoals reeds gezegd, de serie blinkt uit in vooral aftermath en dialoog. Van een beschadigd schip in de Middellandse Zee krijgen we net als de torpedering halverwege nagenoeg niets mee.

Nu lijkt het eenmaal op het vlot met de naderende u-boot iets te verbeteren maar het is van erg korte duur en zie ik behalve dat korte moment nergens de termen 'duister en rauw' die ik in een artikel gelezen had. De derde aflevering zie ik weliswaar nog uit maar kan me in principe gestolen worden. Uiteraard gaat het om het grotere plaatje met de cirkel die rond gemaakt wordt en 'de terugkeer ' maar dit doet mij niets, zegt mij niets en brengt zeker niet wat ik met een dergelijke titel verwacht had en blijkt dit ook alweer een teleurstelling in oorlogsweek die vooralsnog weinig nieuws of erg goeds oplevert. En drie voor de moeite waar de inhoudt beter geclassificeerd kan worden als drama dan oorlog.

Donderdagavond met kringloopvondst Kundun aan de slag en daarmee een film die ik totaal niet kende maar vooral de aandacht trok vanwege de naam Scorsese dat ik dacht toch maar eens proberen hoewel een film als The Last Emperor, die mij vergelijkbaar leek, wel goed was maar mij verder niet aansprak. Maar Kundun bleek toch wel weer een verhaal apart en een intrigerende film wat dat betreft.

Van meet af aan wordt er een apart sfeertje gecreëerd en gehandhaafd, en ik denk dat dit je effe moet liggen, een bepaalde mystieke sfeer met muziek met veel diepgang waar net zo goed dreiging in lijkt te zitten als andere elementen, en wat een soundtrack trouwens van Phillip Glass waar overigens herkenbare momenten van Hamburger Hill in te horen zijn. Maar fijn, duidelijk is dat dit niet een film voor 'geaarde' mensen is met een moment met het kind waar men overduidelijk van reïncarnatie uitgaat, en zo de nieuwe Dalai Lama wordt uitgekozen. Ik wist overigens niet dat dit meer een titel is die door de decennia heen op meerdere mensen slaat, ik dacht namelijk dat dit op één specifiek iemand sloeg, afijn weer wat geleerd. Wat daarna volgt is een gelaagd beeld van rituelen, Tibetaanse cultuur en gebruiken, een bijna mystiek sfeertje rond het boeddhisme met als middelpunt natuurlijk de nieuwe Dalai Lama.

Overigens wordt dit beeld gebracht rond de nieuwe Dalai Lama vrij abstract gebracht, met veel sfeer en muziek, zeg maar een ragfijn mystiek sfeertje, een soort van gevoel zonder dat men ontzettend de diepte ingaat rond het karakter van de de Dalai Lama die heel wat moet ondergaan in een roerige tijd en fraai tijdsbeeld rond China, oorlog en een dwaas van een Chinese leider. Overigens wel goed geacteerd door Robert Lin. Daarna biedt het met enkele spreuken en gedachten best wel een interessant beeld rond het boeddhisme en maakt dit alles Kundun tot een meer dan behoorlijke en interessante film. De volle mep wil ik nog niet geven maar Kundun blijft op de radar voor een snelle herkijk met wellicht opwaardering naar een hogere cijfer.

Een film die wat mij betreft redelijk onbekend en ondergewaardeerde is, gebasseerd op het meer dan prima boek A time to die - The Kursk disaster van Robert Moore die meer dan prima de reis, ongeluk, politieke beslommeringen en de popelende Europese hulptroepen omschrijft maar tevens ook de fnuikende staat van de Russische marine en problematiek van personeel en familie.

Prima is het beeld van de troosteloze stad die slechts gebouwd is ter huisvesting van het personeel en familie. Mooi zijn de beelden van 'die dikke big', zoals Jan Van Seumeren de onderzeeër noemde toen Mammoet het wrak borg, aan de kade, varend en na het ongeluk op de bodem. Tevens prima de slechte omstandigheden qua salaris en materiaal. Authentiek sfeertje qua kleurenfilters en uniformen, het aangepaste kleinere beeld geeft een nog realistischer randje. De explosie zelf veroorzaakt door een foutieve lasnaad en een chemieproces veroorzaakt door de brandstof, liet de oefentorpedo ontploffen. Daarna ontplofte de hele torpedoruimte met alle aanwezige torpedo's en een schokgolf van 3,5 op de schaal van Richter. Alles meer dan prima gemonteerd en in beeld gebracht.

De hele situatie aan boord met de nog levende bemanning blijft gissen. Men weet niet hoe lang ze nog leefden, noch wat ze precies deden. Dat ze in leven waren bewijst een geschreven briefje, en dat er een incident plaats vond met een chemische cassette om zuurstof te creëren is waarschijnlijk vanwege de schroeiplekken. Wat we zien zien aan boord van het 9 compartiment met de 23 overlevenden is gissen. Het is speculatief wat daar plaats vond. Vochten de mannen om te overleven? Waren ze bij de eerste koppelpoging van de Priz nog in leven? De eerste uren in ieder geval nog wel getuige het briefje...Een volgende vraag is waar ze nu precies aan overleden. Uiteraard zuurstofgebrek en eventueel longoedeem. Maar was de zuurstof gewoon op? Speelde onderkoeling een rol? Of was er toch een ongeluk gebeurt met de hoog ontvlambare superoxide chemische zuurstofkits? Schroeivlekken op het briefje suggereren het laatste. Waren ze toen al dood of bewusteloos? Het blijven vragen waarop geen antwoord is net als die laatste uren mogelijk dagen.

De film geeft een prima beeld van de mannen in die fase en ogen vrij kalm. Een gedeelte die overigens niet het meest interessant is. Ik persoonlijk vind het politiek gehakketak veel interessanter. Noorse en Engelse specialisten konden binnen uren ter plaatste zijn en nog een reële kans zijn voor de 23. Toch bleven de Russen stelselmatig ontkennen dat ze het niet in de macht hadden. Een boeiend beeld van onmacht, teloorgang, frustratie en pure koppigheid komt naar voren met de ingesloten en hun familie als voornaamste slachtoffer.

Met de wetenschap dat de film best wel een accuraat beeld geeft verveelt de film niet, schokt, komt met een treffende beeld betreffende Russische wantoestanden en de sluier die om alles heen hangt. Gisteren nog met grote interesse een docu op Youtube gezien wat de berging betreft van de Koersk door familie bedrijf van Seumeren, Mammoet, uit Utrecht. Al met al een meer dan prima film van een boeiend maar verschrikkelijk onderwerp.