Opinions

Stap 2 op deze vrijdagavond en daarmee oorlogsfilmavond, en dat is deze Burial waar de synopsis weinig tot de verbeelding overlaat. Ook alweer zo'n interessant onderwerp waar ik als tiener zijnde niet genoeg van kon krijgen en waar ik me een documentaire kan herinneren dat men wel nagegaan is wat er precies gebeurd is. Namelijk een Russische eenheid, waarschijnlijk een afdeling politieke officieren, die enige tijd met het stoffelijk overschot hebben rondgereden en net als in de film iedere nacht een kamp opzetten en de kist begroeven om de volgende dag weer een andere plek op te zoeken. Dit moet men enige tijd gedaan hebben tot men opdracht kreeg de kist in omgeving Maagdenburg in de grond te laten waarop de KGB de kist ergens in de jaren '70 heeft oogegraven, verbrand en in een rivier verstrooid heeft.

Afijn, een interessant genoeg uitgangspunt voor een leuke film zou je, en aanvankelijk krijgt het geheel ook een leuke sfeer mee, een beetje duister, een beetje dreiging, met de voor het oog leuke Charlotte Vega. De vrachtauto, de wapens, de uniformen, de CGI van een verwoest Berlijn, en de dreiging van iets als Werwolven die al snel de kop opsteekt. Helemaal niet slecht is het gevoel tot aan daar. Maar na de eerste problemen, en de vervelende kapitein, die met alles bezig is behalve zijn missie, stort de film toch wel heel snel in. Is het verhaal ansich vergezocht aangezien organisatie Werwolf weinig tot niets klaar gekregen heeft, dan ook nog eens hoofdzakelijk uit jongeren bestond en niet uit geuniformeerde soldaten en mannen van middelbare leeftijd die normaal in het leger gezeten hadden en of dood waren of in krijgsgevangenschap verkeerden. Is het uitermate onwaarschijnlijk dat een Russische Kapitein zich zo te woord zou laten staan door een vrouwelijke soldaat zonder rang, is het zogenaamde sterke karakter van Brana in die tijd ondenkbaar, wil je deze weg toch inslaan had dan een compleet vrouwelijke afdeling neergezet, en dan zijn er nog de talloze gevallen van een enorme puinhoop zoals de belegering van het huisje, maar nog erger het gevecht in het kerkje om het lijk weer te bemachtigen. Wat een teringzooi, wat een onzin, mensen met een ongelooflijk incasseringsvermogen, talloze keren het gevecht niet afmaken en de vijand een kans geven om weer opnieuw op te staan, zucht....waar gaat dit over!

Nog wel aardig zijn enkele pseudo griezel elementen veroorzaakt door een of ander soort gas of rook waardoor mensen dingen zien die er niet zijn. Maar buiten dat kan Burial best overgeslagen worden want dit is niet veel soeps.

Ooit al eens eerder gezien zo ontdekte ik, toen niet echt van onder de indruk en eigenlijk nog steeds niet.

Wat wel in positieve zin opvalt, het acteren van Reynolds die met recht goed en degelijk genoemd kan worden. De claustrofobisch angst en stress brengt hij goed over, toch zit daar ook meteen een knelpunt. Reynolds acteert wel aardig, toch is de kist niet heel klein aangezien hij zich kan draaien en veel ruimte voor manoeuvres heeft. Daarnaast verbaasd het mij hoeveel lucht hij daadwerkelijk heeft met dat constante gefik van die zippo en verschillende paniek en schreeuw aanvallen. Eerlijk gezegd is het moeilijk inschatten wat het tijdframe nu eigenlijk is dus vooruit wat dat betreft. Dan zijn er enkele momenten in onverlichte situaties dat hij kennelijk al kreunend iets aan het doen is, keren, iets pakken of nog eens tegen de buitenkant duwen, iets dat maar duurt veel tijd neemt, niet duidelijk is wat er gebeurt en weinig toevoegt. Het einde daarentegen is wel weer sterk...

Buried is een aardige film voor een keer en ik kan me voorstellen dat ik vorige keer des te teleurgesteld was omdat ik Phonebooth in die tijd geweldig vond en nog steeds vind. Voeg daar Locke aan toe die ook erg goed is en je hebt drie soortgelijke films. Toch kan Buried geen moment die kwaliteit benaderen en evenmin dermate boeien. Redelijk is het eindoordeel.

Nog even wat luchtige horror met deze The Burrowers die bij voorbaat een mix lijkt tussen Tremors en Bone Tomahawk en als zodanig voldoet. Sterke beoordelingen krijgt de film niet bepaald, desondanks was ik toch nieuwsgierig en uiteindelijk smaakte mij deze 'kleine' low budget film meer dan prima en ben ik het niet eens met de lage cijfergemiddeldes.

De opening waar de pioniers aangevallen worden door een onbekende en vreemde vijand is meer dan prima qua sfeer, het is het startpunt waar vanaf een 'searchingparty' wordt samengesteld en op zoek gaat naar de vermisten in de veronderstelling dat ze gekidnapt zijn door indianen, zeg maar het The Searchers met John Wayne idee. Maar deze ploeg bestaande uit de rouwdouwer Parcher met een paar van zijn knechten en een aantal Unie solderen onder leiding van officier Henry Thomas. Maar wat ze gaan vinden zal toch iets anders blijken en iets dat je liever niet tegenkomt.

Subtiel wordt er gespeeld met een beetje spanning, veel sfeer, de uitgestrektheid van de Amerikaanse vlakten, en verschillende vette karakters zoals Coffey, Thomas en vooral Parcher. De situatie ontwikkelt zich als zodanig steeds moeilijkere met verschillende hints en aanwijzingen, een lugubere vondst onder de grond en ruzie en onenigheid binnen de groep. Daarnaast wordt er subtiel gehint naar de echte wreedheid van die tijd namelijk de begane misdaden tegen de 'natives' de indianen. Uiteraard heeft de film zo zijn valkuilen en de gebruikelijke 'do's and don't' zoals in de gemiddelde horrorfilm. Het maakt mij allemaal weinig uit rond deze film die ik uitermate genietbaar vind met een prima einde. Niet te vergeten de meer dan prima soundtrack en uiteraard kan Doug Hutchison, Percy Wetmore, zich weer van zijn gemeenste kant laten zien.

En zo vermaakt The Burrowers mij meer dan prima en vind ik de cijfers te laag voor een prima en vermakelijke low budget film. Niets mis mee ook zal het wellicht een beetje voorspelbaar en cliché zijn, gewoon lekker zelfs, vier sterren wat mij betreft.

Gisteravond nog even aan de historische drama/western met deze Bury My Heart At Wounded Knee. En eerlijk gezegd verwachtte ik hier wel wat van buiten het feit dat het onderwerp me interesseert en het tijdsbeeld natuurlijk interessant is. Toch werden mijn verwachtingen geen moment ingelost.

De kern mag duidelijk zijn met het schrijnende lot van de vele indianenstammen op het randje van voltrekking met de invloed van de regering en vooral het spelende kapitalisme. Moest men al plaats maken voor het naderende kolonisme dan moest men ook nog het veldruimen als er goud en spoorlijnen in de weegschaal hingen. En het beeld kan natuurlijk niet schrijnender qua onderdrukking, opgejaagd, uitgehongerd of botweg uitgemoord. Het zou de grootste genocide ooit ter wereld zijn met naar schatting 56 miljoen doden in 100 jaar waar ook de slachtoffers van Europese ziektes zijn meegeteld. Desalnietemin zijn het cijfers van bang van te worden zo ook in deze film met zijn treurige beelden en slechte behandeling. Voeg daarbij een fraaie soundtrack, een aantal beklijvende scènes, een prima cast met onder meer Aiden Quinn, Anna Paquin, J.K. Simmons en de gebruikelijke Indiaanse gezichten en je hebt heel wat zou je zeggen. Dan zou ik nog bijna de fraai natuur, mooie locaties een prachtige shots vergeten.

Maar toch heeft de film moeite over zijn gehele lengte te blijven boeien. Dat de film meer naar een historisch drama neigt dan naar western is inmiddels duidelijk maar op zich niet erg. Een grotere pijnpunt, zo niet grootste pijnpunt, van de film is toch wel Adam Beach, een acteur die niet veel meer in zijn bagage lijkt te hebben dan een trillende onderlip en een zijn gebruikelijke zielige blik, en daarmee vaak een reden om films met hem over te staan. Buiten dat is het geheel gewoon te fragmentarisch, weliswaar blijven we veel bij Sitting Bull, Eastman en Dawes maar worden de gebeurtenissen voor mijn gevoel over een lange tijd uitgesmeerd met allerlei incidenten vooraf en tussendoor en is langdradig en saai te noemen. Begrijp me goed dat het niet slecht is, maar het grijpt me allemaal geen moment op een paar enkele momenten na.

Afijn, deze hebben we ook weer gehad, kunnen we ook weer afstrepen, en wellicht komt het nog eens van een herkijk.

Wat een verassing dat deze zo snel op tv is, opgenomen en gisteren samen met een kameraad gezien na het spelen van onze favoriete zombiegame Left 4 Dead 2.

Het verhaal is redelijk bekend, een trein die vertrekt met een zombie uitbraak die om zich heen grijpt. Echter in de trein is het niet veilig aangezien een geïnfecteerde zich in de trein verstopt heeft, het is de aanzet tot heel veel problemen. Een aangename afwisseling komt naar voren tussen personages die hun slechtste kant laten zien tot en met karakters die boven zichzelf uitstijgen. Bepaalde gevechten zijn geweldig in beeld gebracht, en de wisselwerking en discussies tussen personages is herkenbaar en logisch.

Wat vooral opvalt aan Train to Busan is de visuele krachttoer, het ziet er oogstrelend uit en is ronduit mooi gefilmd, gemonteerd en indrukwekkend te noemen. Opnames als de gevechten in de wagons zullen niet gemakkelijk geweest zijn vanwege de beperkte ruimte en de chaos die op het tussenstation uitbreekt met de stortvloed aan militairen is geweldig.

Toch blijft Train to Busan ergens hangen tussen erg aardig en best wel goed. En dat komt voornamelijk vanwege de personages die geen moment echt aanspreken behalve Sang-Hwa met zijn zwangere vrouw. Alles wat er verder gebeurt neigt naar een bepaald melodrama waarmee het de serieuze toon die de film heeft eigenlijk zelf een beetje onderuit haalt.

Alles bij elkaar is Train to Busan een uitermate leuke zit. Vermaak van de bovenste plank, maar top is het allemaal net niet.

Bijzonder vermakelijk stukje jeugdsentiment, een film die ik me voornamelijk nog van titel herinnerde en het einde met het naar buiten stormen. Een einde overigens die een reden heeft en waar ik zo op terug kom.

De film valt vooral op door zijn luchtige en komische inslag. Newman en Redford maken mooi weer als twee best wel innemend karakters die overigens niet altijd bijster snugger overkomen. Zo vraagt Butch als leider wel heel vaak wat The Kid vind die dan weer met een vlees-noch-vis reactie reageert, en zo is de film doorspekt met grappige verwikkelingen en kostelijk en sarcastische dialogen. De scene waarbij ze de wagon opblazen is bijzonder geestig. Think ya used enough dynamite there, Butch?

Hoewel er op zich niet eens zoveel spectaculairs gebeurt in de film draait het geheel toch prima op de wisselwerking tussen de twee boefjes. Wellicht zijn bepaalde dingen en dialogen wat te modern voor die tijd maar it works for me. En om terug te komen op het einde, het laat zich raden wat er gebeurt nadat ze naar buiten stormen toch is heden ten dag nooit opgehelderd wat er precies met Butch en The Kid gebeurt is. De Boliviaanse autoriteiten zouden twee doden in een huis hebben gevonden waarvan zij aannamen dat ze het waren en ze werden begraven. Toch waren de graven na verloop van tijd verdwenen en konden DNA-experts niemand vinden. Daarnaast beweerde de zus van Butch dat Butch teruggekeerd was naar de VS en daar nog lange tijd in 'anonimiteit' geleefd heeft.

Butch Cassidy and the Sundance Kid, een fijne film met een lekkere luchtige sfeer en een hoog humorgehalte. Prima rollen en wisselwerking van en tussen Redford en Newman, heel kort rolletje in het begin van een nagenoeg onherkenbare Sam Elliot, en al met al een film die je niet te serieus moet nemen. Prima en vermakelijk wegkijkertje en vanwege het jeugdsentiment een half punt extra.

Eerste keer dat ik deze film zag, inmiddels alweer wat jaren terug, een behoorlijke tegenvaller. Ik vond de film destijds weinig spannend en het viel me ook tegen wat Gaines nu eigenlijk zag en beleefde in aanwezigheid van zoveel presidenten. Laat daar nu achteraf de kern liggen, op een gegeven moment ontzettend goed geduid door Dr. Martin Luther King, terwijl tegelijkertijd alle beslommeringen met presidenten en onrecht richting gekleurden gevolgd wordt. Iets waar ik nu veel meer oog voor heb en dus de film ook veel beter ervaar en waardeer.

De film opent met een beeld als zo vaak, de schrijnende toestanden op de katoenvelden, met eigenlijk meteen al een lesje van vader, een les die de rest van de film aanwezig blijft. Op bijzonder gelukkige wijze weet Gaines het zuiden te ontkomen, rolt in een prima aanstelling en weet zichzelf in de kijker te spelen bij de staf van het Witte Huis. Een plek waar hij veel bekende gezichten uit de Amerikaanse geschiedenis tegen zal komen, sommigen met grotere invloed dan anderen, sommigen ook met negatieve invloed. Toch blijven de presidenten behoorlijk op de achtergrond en wordt geprobeerd het grotere maatschappelijke probleem van die tijd te brengen. Of Eugene Allen, waar Gaines op gebasseerd is, echt een zoon had die dermate obstinaat was en zijn vader eigenlijk in verlegenheid bracht wegens de voorwaarde onpartijdig en politiek niet actief te zijn is me niet bekend.

Buiten het feit of het waar is van die zoon wordt daar toch wel een hele mooie contradictie gezocht tussen het oude denken dat er bij Cecil ingestampt is en de vrijgevochten geest die zijn zoon is. Daarnaast ziet Cecil natuurlijk eerste hand hoe presidenten zich wel degelijk druk maken om bepaalde zaken maar door landelijke weerstand weinig voor elkaar kunnen krijgen. De sympathie voor zijn werkgever is begrijpelijk, toch ziet zoon niets meer dan een slaafse kleurling. Een redenatie die ML King op mooie wijze aan diggelen schiet. Hoe verkeert je tegen dingen aan kunt zien. Toch lijkt Cecil ook langzaam wakker te worden met betrekking tot bepaalde scheve verhoudingen en zich hard te maken voor verandering en uiteindelijk kant te kiezen.

Whitaker zet met verve zijn rol neer net als Winfrey. Fraai en genomineerd voor een collectieve prijs is de gigantische cast met onder meer Cussack, Williams, Schreiber en Ruckman als presidenten. Sommigen overigens wat beter dan anderen, daarnaast Redgrave en een onherkenbare Mariah Carey, Kravitz, Gooding Jr en Terence Howard met kleine rolletjes. Vooral de kleine dingetjes zoals Nixon die zich al hangend druk maakt om een vlieg en LBJ die tierend op het toilet zit zijn herkenbaar en treffend. Daarnaast is de metamorfose van Whitaker zelf indrukwekkend om te zien.

The Butler draait als film niet eens zozeer om de de butler zelf die in het zenuwcentrum zelf werkt om het zo maar te zeggen, maar meer om de thematiek op de achtergrond. Subtiel wordt de cocon van rust en reinheid getoond waarin Gaines het getroffen heeft, maar tevens de problemen die vanaf de katoenvelden tot en met eind Vietnam oorlog de zwarte gemeenschap volgen. Tevens laat de film zien dat er meerdere wijzen zijn om te vechten tegen onrecht en vooroordelen, niet in de laatste plaats aan stereotypering te ontkomen. Iets dat Gaines wel degelijk doet. Met die wetenschap is The Butler een inhoudelijk ijzersterke film die en enorm grijs gebied toont. Een film die mij de tweede keer nu wel bekoort overigens.

Bijzondere film met een apart concept. Wie heeft er niet ooit gemijmerd terug te willen in de tijd en dingen te veranderen omdat je denkt dat het daar 'beter' van wordt? Maar is dat wel zo? Met die illusie maakte deze film korte metten. Iets heeft altijd gevolgen waar je juist weer geen vat ophebt.

De film begint in die zin als redelijk mysterie, maar naar mate kutcher steeds vaker 'terug' gaat en krampachtiger probeert het verleden te veranderen voor een betere toekomst, des te dramatischer de uitkomst wordt voor hem zelf. Zijn acties monden in die zin uit in een catastrofaal einde die eigenlijk ook best wel logisch is en dat is zelfmoord plegen, en die actie pak uiteindelijk het beste uit voor alle anderen in tegenstelling tot al acties daarvoor. En ik moet zeggen dat dat film red en maakt, want tot halverwege, op een paar momenten na, is het idee leuk maar lijkt de film niet echt op gang te komen en het geheel me maar matig tot een beetje te boeien. Misschien ligt het aan de cast, Kutcher altijd al een beetje een pretty boy gevonden die verder niet zo bijster goed is in acteren.


Eind goed al goed. Aardig mysterie wat in een redelijk drama uitmond en mij toch aan het denken zet. WTf heb ik nou net gezien? Kitsch of best wel goed? Het einde beklijfd dan juist wel weer een beetje.

En nummer drie uit de triplebox en een lichte verbetering na Cruel Cruel Love. En het zweet breekt me uit bij de gedachte dat ik nog twee verzamel dvd's liggen heb met verschillende Chaplin films. Nee, dit is toch echt niet my cup of tea en daar laat ik het dan ook maar bij.