Opinions

Vrijdag aan de slag met deze The Bunker waar ik blij mee was deze tegen te komen bij de kringloop. Zien deed ik dit al eens in mijn jeugd/tienertijd waar mijn vader en ik toch verlekkerd de tv aanslingerden voor iets als dit. Nu vermoedt ik dat het me destijds tegenviel als zijnde weinig spectaculaire en geen oorlog, iets waar ik nu natuurlijk wel anders tegen aan kijk en The Bunker inschaal als goed tijdsdocument uit de jaren '80.

Het beeld is in ieder geval duidelijk met Hitler die de wijk naar zijn bekende bunker neemt en verder natuurlijk volledig parallel loopt met Der Untergang uit 2004. En dat vind ik toch wel opvallend aangezien het boek van Joachim Fest waar Der Untergang opgebasseerd is in 2001 uitkwam, maar wellicht dat eerder werk van Joachim Fest, die niet voor niets de biograaf van Hitler genoemd wordt, gebruikt is en begin 2001 tot een samenvatting van de laatste dagen gemaakt is. En eigenlijk zien we daarom niets nieuws met een aftakelende Hitler, diens woede uitvallen, de rol en tegenwerking van Albert Speer en in het algemeen de laatste dagen met de secretaresses, de trouwerij, de Goebbels familie, het lot van Feigeling en de berichten van buitenaf betreffende Göring en Himmler. Voeg daar een prima cast aan toe met Hopkins die niet kan wedijveren met Ganz maar het opzich prima doet, en Eva Braun zou willen dat ze zo knap was als Susan Blakley maar dat terzijde, en Piper Laurie als de ijskoude Magda Goebbels, een rol die haar op het lijf geschreven is.

En eigenlijk vinkt The Bunker alles netjes af, toont het ook nog fraai de machtswellust van Martin Borman, kan me niet zo herinneren dat dit in Der Untergang ook zo is, is de valse hoop en idolisering van de kokkin schrijnend en zien we dit ook niet echt in Der Untergang waar het algemene beeld van een 'stark raving mad man' meer overheerst, maak men zich een beetje af van het bekende moment met de Hitlerjugend en het trillende handje af binnen een slecht decor en beeld van afstand, en zijn de enige slechte punten de behoorlijke speelduur en het tempo dat veelal aan de trage kant is. En het is jammer voor The Bunker dat het zo'n overtreffende trap van een grote broer heeft in de vorm van Der Untergang want daar klopt gewoon alles aan. Desondanks is deze The Bunker ook goed vooral gezien de leeftijd en kan gewoon voor een product uit 1981 als solide en sterk benoemd worden.

Daarom is The Bunker voor mij een prima film/serie en fraaie toevoeging van mijn collectie.

Pakweg 15 jaar geleden op de gok mee genomen bij een MusicStore meen ik. Een gok die niet best uitpakte, want wat vond ik het destijds matige en tegenvallende film. Nu echter met bijgestelde verwachtingen, kijk ik toch anders naar de film en durf zelfs het woord ondergewaardeerd in de mond te nemen.

Een claustrofobisch sfeer wordt aangedaan net als in het vergelijkbare Below. Hier alleen geen onderzeeër maar de benauwende omgeving van een bunker waar een sinister sfeertje om heen hangt. Het moge overigens duidelijk zijn dat van echte horror of griezel geen sprake is. The Bunker draait vooral om een groep uitgeputte soldaten die gebukt gaan onder oorlogsneurose en het schuldgevoel betreffende zelf begane dingen en of misdaden. Is er echt iets of ziet men ze gewoon vliegen door uitgeputte zenuwen is de vraag? Op prima wijze wordt daarmee gespeeld, en de kijker wordt net zo onwetend en zoekend als de mannen zelf gehouden. De alternatieve titel met zijn 'the evil is within' kan dubbel opgevat worden, en slaat wat mij betreft op wat de mannen zelf verpersoonlijken.

Valt er niets op te merken...? Zekers! Toch stoor ik mij niet zo zeer aan de Engels sprekende Duitsers. Minder vindt ik persoonlijk dan weer de verbrande Schenke wiens uniform redelijk ongeschonden oogt, en het feit dat zijn pistool tot twee keer toe met een open lade staat ten teken dat het wapen herladen moet worden. Desondanks schiet hij enkele tellen later er weer lustig op los. Het verhaal van de oude Mirus vind ik ook net wat te gruwelijk om geloofwaardig en tastbaar te zijn.

Desondanks bekoort The Bunker mij heel wat beter dan vroeger. Het sfeertje is prima, net als de schare B-acteurs die het prima doen en, zoals gezegd, de goed schimmig gehouden toedracht van dit alles. Top is het natuurlijk allemaal niet maar in bepaald perspectief meer dan redelijk.

Na A fistfull of dollars en For a few dollars more dan eindelijk The good, the Bad and the ugly aan de beurt en ik moet zeggen dat ik deze film nooit eerder gezien had. En helaas, ondanks enkele hele leuke en goede elementen, toch de conclusie dat de oude cinema en vooral Leone me niet in het bijzonder ligt.

Het gebruikelijke visitekaartje van grimmige koppen en al net zulke grimmige shoot outs, lange en verre shots en de herkenbare muziek komen voorbij. Een enorme en lonkende buit, rekeningen die open blijven staan en veel concurrentie, is het samengevatte plot in een interessant tijdsbeeld met de burgeroorlog op de achtergrond. Vooral Tuco en Blondie zijn druk elkaar de loef af te steken. Een aantal boeiende en grootste scènes komen voorbij zoals het slagveld met de dronken kapitein en vooral veel humor wanneer Tuco en Blondie het weer met elkaar aan de stok hebben. Vooral richting het einde wordt de toon steeds meer droog komisch.

Toch heb ik al het goede daarmee wel gezegd. Waar de vorige twee delen nog het voordeel hadden van een iets toegankelijker speeltijd verzand wat mij betreft deze film teveel in weer een shot op de ogen, en weer een lang tergend lange zwijgzame scene, als grote voorbeeld en iets dat dat simpelweg te lang duurt en derhalve niets meer toe voeg is de aanloop naar de finale tussen Tuco, Blondie en Angel Eyes. Men staat daar maar en staat daar maar eer er eindelijk wat gebeurt. Een ander zal zeggen dat de spanning fenomenaal wordt opgebouwd, ik vind slechts dat lengte dan zijn doel voorbij schiet en het eerder tot doel is een hele lange film te maken.

The good, the Bad and the Ugly is dan voor mij ook aardig een keer te zien, zekere een film van kwaliteit en een aantal iconische elementen, maar vooral een product waar ik niet gek veel mee heb.

'You gonna drive all the blacks out of Laurens?'
'I don't know.'
'Let's say they did all leave. We'd still be white trash, with no one to step on to make us feel better.'

Zaterdagavond eens even aan de slag met deze Burden die naar het schijnt deels echt gebeurd is. Verder was de film totaal onbekend qua inhoud en kwaliteit waar wel vrij snel de gedachte en link met films als American History X en Mississippi Burning zich aandient.

Anyway, het is in ieder geval snel duidelijk dat het hersenloze, white trash, volk te dom om te poepen, niet aan te slepen is in hun ode aan de KKK en de segregatie waarop me een quote uit The Thin Red Line door het hoofd spookt in de vorm van 'where does all this hatred come from?'. Iets dat ze zelf ook niet weten en in Mississippi Burning heel mooi duidelijk gemaakt wordt als zijnde gedachtegoed waar men mee opgegroeid is, iets dat er met de paplepel wordt ingegoten en gewoon zo is. Desondanks blijken het toch mensen met naastenliefde wat opzich een aandoenlijk beeld toont van de klik tussen Mike en Judy. Het is daarna vooral wachten op de uit te breken ellende die alles op de spits gaat drijven.

En eigenlijk is het best interessant met Judy die anti KKK is en Mike die het op een gegeven moment niet over zijn hart kan verkrijgen om gewelddadig in te grijpen en uiteraard valt de keuze om uit dat leven te stappen evenmin erg goed. De daarop volgende pesterijen, pech, en twijfel wordt best aardig gebracht en wat loopt de stress meer dan behoorlijk op net als wat Tom Griffin allemaal met Mike van plan is na de verkoop van het museum. De cast doet wat dat betreft erg zijn best en is Wilkinson goed als machtswellusteling en Hedlund ook meer dan prima als de simpele Mike waar Riseborough ook haar rol prima vertolkt en mag de soundtrack er ook zijn met Lynyrd Skynyrd, The Outlaws, Chris Stapelton en het nodige van Eddie Vedder.

Minpunten treft de film toch vooral in een gebrek aan spanning en tempo aangezien het maar wat voortkabbelt, tevens is de afloop vrij voorspelbaar wellicht een beetje cliché te noemen. Maar opzich vind ik de film daar niet perse slecht door ondanks dat absoluut niet met buitencategorie te maken.

Stap 2 op deze vrijdagavond en daarmee oorlogsfilmavond, en dat is deze Burial waar de synopsis weinig tot de verbeelding overlaat. Ook alweer zo'n interessant onderwerp waar ik als tiener zijnde niet genoeg van kon krijgen en waar ik me een documentaire kan herinneren dat men wel nagegaan is wat er precies gebeurd is. Namelijk een Russische eenheid, waarschijnlijk een afdeling politieke officieren, die enige tijd met het stoffelijk overschot hebben rondgereden en net als in de film iedere nacht een kamp opzetten en de kist begroeven om de volgende dag weer een andere plek op te zoeken. Dit moet men enige tijd gedaan hebben tot men opdracht kreeg de kist in omgeving Maagdenburg in de grond te laten waarop de KGB de kist ergens in de jaren '70 heeft oogegraven, verbrand en in een rivier verstrooid heeft.

Afijn, een interessant genoeg uitgangspunt voor een leuke film zou je, en aanvankelijk krijgt het geheel ook een leuke sfeer mee, een beetje duister, een beetje dreiging, met de voor het oog leuke Charlotte Vega. De vrachtauto, de wapens, de uniformen, de CGI van een verwoest Berlijn, en de dreiging van iets als Werwolven die al snel de kop opsteekt. Helemaal niet slecht is het gevoel tot aan daar. Maar na de eerste problemen, en de vervelende kapitein, die met alles bezig is behalve zijn missie, stort de film toch wel heel snel in. Is het verhaal ansich vergezocht aangezien organisatie Werwolf weinig tot niets klaar gekregen heeft, dan ook nog eens hoofdzakelijk uit jongeren bestond en niet uit geuniformeerde soldaten en mannen van middelbare leeftijd die normaal in het leger gezeten hadden en of dood waren of in krijgsgevangenschap verkeerden. Is het uitermate onwaarschijnlijk dat een Russische Kapitein zich zo te woord zou laten staan door een vrouwelijke soldaat zonder rang, is het zogenaamde sterke karakter van Brana in die tijd ondenkbaar, wil je deze weg toch inslaan had dan een compleet vrouwelijke afdeling neergezet, en dan zijn er nog de talloze gevallen van een enorme puinhoop zoals de belegering van het huisje, maar nog erger het gevecht in het kerkje om het lijk weer te bemachtigen. Wat een teringzooi, wat een onzin, mensen met een ongelooflijk incasseringsvermogen, talloze keren het gevecht niet afmaken en de vijand een kans geven om weer opnieuw op te staan, zucht....waar gaat dit over!

Nog wel aardig zijn enkele pseudo griezel elementen veroorzaakt door een of ander soort gas of rook waardoor mensen dingen zien die er niet zijn. Maar buiten dat kan Burial best overgeslagen worden want dit is niet veel soeps.

Ooit al eens eerder gezien zo ontdekte ik, toen niet echt van onder de indruk en eigenlijk nog steeds niet.

Wat wel in positieve zin opvalt, het acteren van Reynolds die met recht goed en degelijk genoemd kan worden. De claustrofobisch angst en stress brengt hij goed over, toch zit daar ook meteen een knelpunt. Reynolds acteert wel aardig, toch is de kist niet heel klein aangezien hij zich kan draaien en veel ruimte voor manoeuvres heeft. Daarnaast verbaasd het mij hoeveel lucht hij daadwerkelijk heeft met dat constante gefik van die zippo en verschillende paniek en schreeuw aanvallen. Eerlijk gezegd is het moeilijk inschatten wat het tijdframe nu eigenlijk is dus vooruit wat dat betreft. Dan zijn er enkele momenten in onverlichte situaties dat hij kennelijk al kreunend iets aan het doen is, keren, iets pakken of nog eens tegen de buitenkant duwen, iets dat maar duurt veel tijd neemt, niet duidelijk is wat er gebeurt en weinig toevoegt. Het einde daarentegen is wel weer sterk...

Buried is een aardige film voor een keer en ik kan me voorstellen dat ik vorige keer des te teleurgesteld was omdat ik Phonebooth in die tijd geweldig vond en nog steeds vind. Voeg daar Locke aan toe die ook erg goed is en je hebt drie soortgelijke films. Toch kan Buried geen moment die kwaliteit benaderen en evenmin dermate boeien. Redelijk is het eindoordeel.

Nog even wat luchtige horror met deze The Burrowers die bij voorbaat een mix lijkt tussen Tremors en Bone Tomahawk en als zodanig voldoet. Sterke beoordelingen krijgt de film niet bepaald, desondanks was ik toch nieuwsgierig en uiteindelijk smaakte mij deze 'kleine' low budget film meer dan prima en ben ik het niet eens met de lage cijfergemiddeldes.

De opening waar de pioniers aangevallen worden door een onbekende en vreemde vijand is meer dan prima qua sfeer, het is het startpunt waar vanaf een 'searchingparty' wordt samengesteld en op zoek gaat naar de vermisten in de veronderstelling dat ze gekidnapt zijn door indianen, zeg maar het The Searchers met John Wayne idee. Maar deze ploeg bestaande uit de rouwdouwer Parcher met een paar van zijn knechten en een aantal Unie solderen onder leiding van officier Henry Thomas. Maar wat ze gaan vinden zal toch iets anders blijken en iets dat je liever niet tegenkomt.

Subtiel wordt er gespeeld met een beetje spanning, veel sfeer, de uitgestrektheid van de Amerikaanse vlakten, en verschillende vette karakters zoals Coffey, Thomas en vooral Parcher. De situatie ontwikkelt zich als zodanig steeds moeilijkere met verschillende hints en aanwijzingen, een lugubere vondst onder de grond en ruzie en onenigheid binnen de groep. Daarnaast wordt er subtiel gehint naar de echte wreedheid van die tijd namelijk de begane misdaden tegen de 'natives' de indianen. Uiteraard heeft de film zo zijn valkuilen en de gebruikelijke 'do's and don't' zoals in de gemiddelde horrorfilm. Het maakt mij allemaal weinig uit rond deze film die ik uitermate genietbaar vind met een prima einde. Niet te vergeten de meer dan prima soundtrack en uiteraard kan Doug Hutchison, Percy Wetmore, zich weer van zijn gemeenste kant laten zien.

En zo vermaakt The Burrowers mij meer dan prima en vind ik de cijfers te laag voor een prima en vermakelijke low budget film. Niets mis mee ook zal het wellicht een beetje voorspelbaar en cliché zijn, gewoon lekker zelfs, vier sterren wat mij betreft.

Gisteravond nog even aan de historische drama/western met deze Bury My Heart At Wounded Knee. En eerlijk gezegd verwachtte ik hier wel wat van buiten het feit dat het onderwerp me interesseert en het tijdsbeeld natuurlijk interessant is. Toch werden mijn verwachtingen geen moment ingelost.

De kern mag duidelijk zijn met het schrijnende lot van de vele indianenstammen op het randje van voltrekking met de invloed van de regering en vooral het spelende kapitalisme. Moest men al plaats maken voor het naderende kolonisme dan moest men ook nog het veldruimen als er goud en spoorlijnen in de weegschaal hingen. En het beeld kan natuurlijk niet schrijnender qua onderdrukking, opgejaagd, uitgehongerd of botweg uitgemoord. Het zou de grootste genocide ooit ter wereld zijn met naar schatting 56 miljoen doden in 100 jaar waar ook de slachtoffers van Europese ziektes zijn meegeteld. Desalnietemin zijn het cijfers van bang van te worden zo ook in deze film met zijn treurige beelden en slechte behandeling. Voeg daarbij een fraaie soundtrack, een aantal beklijvende scènes, een prima cast met onder meer Aiden Quinn, Anna Paquin, J.K. Simmons en de gebruikelijke Indiaanse gezichten en je hebt heel wat zou je zeggen. Dan zou ik nog bijna de fraai natuur, mooie locaties een prachtige shots vergeten.

Maar toch heeft de film moeite over zijn gehele lengte te blijven boeien. Dat de film meer naar een historisch drama neigt dan naar western is inmiddels duidelijk maar op zich niet erg. Een grotere pijnpunt, zo niet grootste pijnpunt, van de film is toch wel Adam Beach, een acteur die niet veel meer in zijn bagage lijkt te hebben dan een trillende onderlip en een zijn gebruikelijke zielige blik, en daarmee vaak een reden om films met hem over te staan. Buiten dat is het geheel gewoon te fragmentarisch, weliswaar blijven we veel bij Sitting Bull, Eastman en Dawes maar worden de gebeurtenissen voor mijn gevoel over een lange tijd uitgesmeerd met allerlei incidenten vooraf en tussendoor en is langdradig en saai te noemen. Begrijp me goed dat het niet slecht is, maar het grijpt me allemaal geen moment op een paar enkele momenten na.

Afijn, deze hebben we ook weer gehad, kunnen we ook weer afstrepen, en wellicht komt het nog eens van een herkijk.

Wat een verassing dat deze zo snel op tv is, opgenomen en gisteren samen met een kameraad gezien na het spelen van onze favoriete zombiegame Left 4 Dead 2.

Het verhaal is redelijk bekend, een trein die vertrekt met een zombie uitbraak die om zich heen grijpt. Echter in de trein is het niet veilig aangezien een geïnfecteerde zich in de trein verstopt heeft, het is de aanzet tot heel veel problemen. Een aangename afwisseling komt naar voren tussen personages die hun slechtste kant laten zien tot en met karakters die boven zichzelf uitstijgen. Bepaalde gevechten zijn geweldig in beeld gebracht, en de wisselwerking en discussies tussen personages is herkenbaar en logisch.

Wat vooral opvalt aan Train to Busan is de visuele krachttoer, het ziet er oogstrelend uit en is ronduit mooi gefilmd, gemonteerd en indrukwekkend te noemen. Opnames als de gevechten in de wagons zullen niet gemakkelijk geweest zijn vanwege de beperkte ruimte en de chaos die op het tussenstation uitbreekt met de stortvloed aan militairen is geweldig.

Toch blijft Train to Busan ergens hangen tussen erg aardig en best wel goed. En dat komt voornamelijk vanwege de personages die geen moment echt aanspreken behalve Sang-Hwa met zijn zwangere vrouw. Alles wat er verder gebeurt neigt naar een bepaald melodrama waarmee het de serieuze toon die de film heeft eigenlijk zelf een beetje onderuit haalt.

Alles bij elkaar is Train to Busan een uitermate leuke zit. Vermaak van de bovenste plank, maar top is het allemaal net niet.

Bijzonder vermakelijk stukje jeugdsentiment, een film die ik me voornamelijk nog van titel herinnerde en het einde met het naar buiten stormen. Een einde overigens die een reden heeft en waar ik zo op terug kom.

De film valt vooral op door zijn luchtige en komische inslag. Newman en Redford maken mooi weer als twee best wel innemend karakters die overigens niet altijd bijster snugger overkomen. Zo vraagt Butch als leider wel heel vaak wat The Kid vind die dan weer met een vlees-noch-vis reactie reageert, en zo is de film doorspekt met grappige verwikkelingen en kostelijk en sarcastische dialogen. De scene waarbij ze de wagon opblazen is bijzonder geestig. Think ya used enough dynamite there, Butch?

Hoewel er op zich niet eens zoveel spectaculairs gebeurt in de film draait het geheel toch prima op de wisselwerking tussen de twee boefjes. Wellicht zijn bepaalde dingen en dialogen wat te modern voor die tijd maar it works for me. En om terug te komen op het einde, het laat zich raden wat er gebeurt nadat ze naar buiten stormen toch is heden ten dag nooit opgehelderd wat er precies met Butch en The Kid gebeurt is. De Boliviaanse autoriteiten zouden twee doden in een huis hebben gevonden waarvan zij aannamen dat ze het waren en ze werden begraven. Toch waren de graven na verloop van tijd verdwenen en konden DNA-experts niemand vinden. Daarnaast beweerde de zus van Butch dat Butch teruggekeerd was naar de VS en daar nog lange tijd in 'anonimiteit' geleefd heeft.

Butch Cassidy and the Sundance Kid, een fijne film met een lekkere luchtige sfeer en een hoog humorgehalte. Prima rollen en wisselwerking van en tussen Redford en Newman, heel kort rolletje in het begin van een nagenoeg onherkenbare Sam Elliot, en al met al een film die je niet te serieus moet nemen. Prima en vermakelijk wegkijkertje en vanwege het jeugdsentiment een half punt extra.

Eerste keer dat ik deze film zag, inmiddels alweer wat jaren terug, een behoorlijke tegenvaller. Ik vond de film destijds weinig spannend en het viel me ook tegen wat Gaines nu eigenlijk zag en beleefde in aanwezigheid van zoveel presidenten. Laat daar nu achteraf de kern liggen, op een gegeven moment ontzettend goed geduid door Dr. Martin Luther King, terwijl tegelijkertijd alle beslommeringen met presidenten en onrecht richting gekleurden gevolgd wordt. Iets waar ik nu veel meer oog voor heb en dus de film ook veel beter ervaar en waardeer.

De film opent met een beeld als zo vaak, de schrijnende toestanden op de katoenvelden, met eigenlijk meteen al een lesje van vader, een les die de rest van de film aanwezig blijft. Op bijzonder gelukkige wijze weet Gaines het zuiden te ontkomen, rolt in een prima aanstelling en weet zichzelf in de kijker te spelen bij de staf van het Witte Huis. Een plek waar hij veel bekende gezichten uit de Amerikaanse geschiedenis tegen zal komen, sommigen met grotere invloed dan anderen, sommigen ook met negatieve invloed. Toch blijven de presidenten behoorlijk op de achtergrond en wordt geprobeerd het grotere maatschappelijke probleem van die tijd te brengen. Of Eugene Allen, waar Gaines op gebasseerd is, echt een zoon had die dermate obstinaat was en zijn vader eigenlijk in verlegenheid bracht wegens de voorwaarde onpartijdig en politiek niet actief te zijn is me niet bekend.

Buiten het feit of het waar is van die zoon wordt daar toch wel een hele mooie contradictie gezocht tussen het oude denken dat er bij Cecil ingestampt is en de vrijgevochten geest die zijn zoon is. Daarnaast ziet Cecil natuurlijk eerste hand hoe presidenten zich wel degelijk druk maken om bepaalde zaken maar door landelijke weerstand weinig voor elkaar kunnen krijgen. De sympathie voor zijn werkgever is begrijpelijk, toch ziet zoon niets meer dan een slaafse kleurling. Een redenatie die ML King op mooie wijze aan diggelen schiet. Hoe verkeert je tegen dingen aan kunt zien. Toch lijkt Cecil ook langzaam wakker te worden met betrekking tot bepaalde scheve verhoudingen en zich hard te maken voor verandering en uiteindelijk kant te kiezen.

Whitaker zet met verve zijn rol neer net als Winfrey. Fraai en genomineerd voor een collectieve prijs is de gigantische cast met onder meer Cussack, Williams, Schreiber en Ruckman als presidenten. Sommigen overigens wat beter dan anderen, daarnaast Redgrave en een onherkenbare Mariah Carey, Kravitz, Gooding Jr en Terence Howard met kleine rolletjes. Vooral de kleine dingetjes zoals Nixon die zich al hangend druk maakt om een vlieg en LBJ die tierend op het toilet zit zijn herkenbaar en treffend. Daarnaast is de metamorfose van Whitaker zelf indrukwekkend om te zien.

The Butler draait als film niet eens zozeer om de de butler zelf die in het zenuwcentrum zelf werkt om het zo maar te zeggen, maar meer om de thematiek op de achtergrond. Subtiel wordt de cocon van rust en reinheid getoond waarin Gaines het getroffen heeft, maar tevens de problemen die vanaf de katoenvelden tot en met eind Vietnam oorlog de zwarte gemeenschap volgen. Tevens laat de film zien dat er meerdere wijzen zijn om te vechten tegen onrecht en vooroordelen, niet in de laatste plaats aan stereotypering te ontkomen. Iets dat Gaines wel degelijk doet. Met die wetenschap is The Butler een inhoudelijk ijzersterke film die en enorm grijs gebied toont. Een film die mij de tweede keer nu wel bekoort overigens.

Bijzondere film met een apart concept. Wie heeft er niet ooit gemijmerd terug te willen in de tijd en dingen te veranderen omdat je denkt dat het daar 'beter' van wordt? Maar is dat wel zo? Met die illusie maakte deze film korte metten. Iets heeft altijd gevolgen waar je juist weer geen vat ophebt.

De film begint in die zin als redelijk mysterie, maar naar mate kutcher steeds vaker 'terug' gaat en krampachtiger probeert het verleden te veranderen voor een betere toekomst, des te dramatischer de uitkomst wordt voor hem zelf. Zijn acties monden in die zin uit in een catastrofaal einde die eigenlijk ook best wel logisch is en dat is zelfmoord plegen, en die actie pak uiteindelijk het beste uit voor alle anderen in tegenstelling tot al acties daarvoor. En ik moet zeggen dat dat film red en maakt, want tot halverwege, op een paar momenten na, is het idee leuk maar lijkt de film niet echt op gang te komen en het geheel me maar matig tot een beetje te boeien. Misschien ligt het aan de cast, Kutcher altijd al een beetje een pretty boy gevonden die verder niet zo bijster goed is in acteren.


Eind goed al goed. Aardig mysterie wat in een redelijk drama uitmond en mij toch aan het denken zet. WTf heb ik nou net gezien? Kitsch of best wel goed? Het einde beklijfd dan juist wel weer een beetje.

En nummer drie uit de triplebox en een lichte verbetering na Cruel Cruel Love. En het zweet breekt me uit bij de gedachte dat ik nog twee verzamel dvd's liggen heb met verschillende Chaplin films. Nee, dit is toch echt niet my cup of tea en daar laat ik het dan ook maar bij.