Log

Deze verdwijnt dra van Netflix en wou ik snel nog meepikken. De film was me geheel onbekend, maar ik ben wel geboeid door de complexe (Noord-)Ierse kwestie. Steeds een erg rauw en grimmige setting waarbij de onlusten op een haar na tot een echte burgeroorlog leidden. Het valt steeds op - in een film of in een docu - hoezeer het wij-zij-gevoel speelde en hoe diep de haat tegenover de andersdenkenden of de bemoeizuchtige Engelsen zat.

Het viel me ook op in deze film hoe bekaaid de legerleiding (of unit ervan) de achtergebleven soldaten aan hun lot overlieten. Ik dacht nochtans dat dat een ongeschreven regel was dat makkers (zelfs dode) niet zomaar gecancelled werden.

Prima setting ook al weer, beklemmend ook in die huizen, appartementsblokken, straten ... Het gevoel ook dat je niemand kon vertrouwen. Het is dezelfde setting die ik ervaar als ik naar Stasi- en DDR-films kijk, zonder het geweld dan. Goed acteerwerk ook, zeker ook van de hoofrolspeler die vooral sterk is met zijn houding doordat zijn tekstlijnen beperkt blijven.

Familiefilms zijn over het algemeen wel leuk en vrolijk. Op maat van uiteraard en dat is hier niet anders. De focus ligt dan ook volledig op de leefwereld van tieners. Hier eentje die al oud genoeg is om op 'ontdekking' te gaan, maar nog te jong is om volledig 'los te laten', de overgang van kind naar puber zeg maar.

De grootmoeder heeft dat concept nog niet goed begrepen wanneer ze Sofija meeneemt naar haar roots in Kroatië. Er wordt dan wat mysterieus (onnozel) gedaan over een oude familievete waar ze niets mag van afweten, maar mij bleef vooral de opgewektheid van Sofija bij en de leuke gezellige vibe die de film uitstraalt.

Beetje speels, leuk vakantiegevoel en vooral een film met het hart op de juiste plaats. Geen topper, gewoon fijn.

Dimitri Karakatsanis was me vooral bekend als cinematograaf of fotograaf, niet zozeer als regisseur. Of het moet zijn broer zijn die ik me vooral herinner als cameraman, soit. Deze film was me dan ook totaal vreemd en glipte er zowat tussendoor. Dit is niet zomaar een rechttoe rechtaan roadmovie. De film is mysterieus en roept veel vragen op. Het geheel echter, de aanpak, de stijl, maakte het wel voldoende sterk om geboeid te blijven kijken, ook al kon je er verhaaltechnisch weinig aan vastknopen. Ook de montage met flashbacks helpt daar niet echt.

Geen vrolijke film, grimmig zelfs, maar wel een ideaal sfeertje waar ik wel van hou. Technisch bijzonder sterk alweer met de nodige auditieve ondersteuning. Verhalend bleef ik net op mijn honger zitten, maar dat ligt meer dan waarschijnlijk aan mezelf.

Een zombiefilm zonder zombies. Nouja, niets verwijst eigenlijk in de synopsis naar zombies, maar het was al bij al maar een dooie boel. De focus werd gelegd bij de overlevers en hoe zij zich gedroegen om te blijven overleven. De menselijke geest kan dan nogal wat egocentrische en meedogenloze beslissingen nemen.

Al bij al nog boeiend al kon het toch pittiger en spannender gemaakt worden. Fijn genre die apocalyptische werelden, maar er betere in het genre, ook zonder zombies.

Vervolgens is het allemaal wat doelloos en rijdt dat viertal maar wat rond. Vooral iets te weinig spanning om goed te zijn.

Het moet zowaar de gevangenisfilm zijn waarbij ik nu toe het minst aantal bewakers heb gezien. Vooral binnen de muren dan was het echt zoeken naar cipiers. Ik had ook de indruk dat iedereen vrijwel harmonieus met elkaar samenleefde. Het wordt vrij rooskleurig voorgesteld allemaal.
Nuja, hier en daar ook een aantal rake thema´s zoals wanneer eenieder zijn ziel blootlegde en aan de groep uitte hoe hun dromen eruit zagen ging of waar ze hadden willen zijn. Ook confronterend was het verhoor bij de commissie om vervroegd vrij te komen.

Best wel een interessante aanpak van filmgenre waarbij het programma van het toneel centraal staat. Leuk om te zien hoe sommigen hier volop in opgingen.

Een vrij aangename short animatiefilm over burn-out en depressie waarbij een werknemer wordt uitgeperst door het bedrijf en waardoor de werknemer geen afstand kan nemen van het werk of niet assertief genoeg is voor zichzelf.

De stijl is minder mijn ding, maar past hier wel in de depressieve en verder explosieve stijl van aanpak. Leuk zo met dat geweten dat komt aandragen als een poppetje. Niet geheel verrassend allemaal, maar best leuk.

Film heeft een beetje weg van Trainspotting. Niet dat hier de focus op drugs ligt, maar ik ervoer eenzelfde sfeer daar in één of andere achtergestelde Britse (Noord-Ierse) wijk. Dezelfde aanpak ook wat van een ruige harde wereld die parallel loopt met de flitsende gerushte beeldmontages. Niet in het minst met een grappige noot temidden van gevloek en harde woorden. Het zijn geen doetjes, maar ergens diep in de grond zijn het goede gasten.

Een film met de focus op de eigen identiteit waarbij de eigen taal het meest tot uiting komt. Geweldig dat kat en muisspel met de stijve Engelse ambtenaren. Heerlijk authentiek was het zeker wel.

Fijn ook met die introductie met de hiphop. Geslaagde film en prima geacteerd ook. Leuk!

Ik las onlangs De Camino van de Nederlandse bestsellerauteur Anya Niewierra en daar wordt haarfijn in de roman het gevoel en sfeer weergegeven van de Joegoslavië-oorlog. Ik moest er toch aan denken na het bekijken van deze shortfilm.

Wat je zelf doet in zo'n situatie? Zo weinig mogelijk opvallen, lijkt me. Het is al snel duidelijk dat je het pleit niet wint tegen zo'n repressieve overmacht. Je kan op een ander moment nog de held spelen als je dat echt wil. Maar zo'n intimiderende razzia's hakken er toch steeds op in. Knappe short die je met een onbehaaglijk gevoel achterlaat.

Wel een fijne coming of age die inderdaad wat doet denken aan Mid90s al vond ik het skategebeuren hier veel minder prominent aanwezig dan in die andere film. Het plot omsluit social media nog meer waardoor je Wang Wang veelvuldig op zijn PC ziet tokkelen en zo in interactie treedt met zijn leeftijdsgenoten. Het is ook hét communicatiemiddel bij uitstek voor de weinig sociaal voelende Wang Wang.

Met zijn bizarre gedrag slaagt hij er niet in om zijn vriendschappen of een prille potentiële liefdesrelatie te onderhouden. Hij slaagt er telkens zijn eigen ruiten in te gooien of zich te laten opdringen als vijfde wiel aan de wagen. Ook zijn relatie met zijn zus en moeder is niet optimaal, al beseft hij wel wat hij aan hen heeft. Een typische tiener dus met zijn issues en onzekerheden, op zoek naar erkenning en bevestiging. Naast zijn gewoon "puber zijn" worstelt hij bijkomend met zijn etnische achtergrond en weet hij niet goed of hij die moet verloochenen of net in de verf moet zetten.

Wang Wang wordt goed neergezet en zijn personage komt authentiek over. Hij creëerde toch een gevoel van sympathie en geloofwaardigheid bij mij als kijker, ondanks enkele vreemde gedragingen die hij deed.

Ha, altijd wel leuk om een paar hillbillies op te voeren wanneer ze voor iets onverklaarbaars staan of wanneer ze een dilemma moeten aanpakken. Online zag ergens een discussie passeren wie de WIB, "women in black", waren. De film laat het wat in het midden, maar geeft ook voldoende ruimte om te twijfelen of ze al dan niet menselijk waren. Best komisch, de broers onderling, maar ook in interactie met de vrouwen die dan ook kurkdroog antwoorden wanneer die ene boer verhaal haalt over zijn uiteengespatte koe.

Een schrijnend portret van Bailey, een twaalfjarig meisje dat opgroeit in een achtergestelde wijk. Aan haar ouders heeft ze niet veel. Ze zijn gescheiden en leiden elk hun eigen leven. Beide levens zijn niet te benijden. De vader staat zelfs op trouwen met iemand die hij amper kent. L´historie se repète ongetwijfeld...

Ze vindt haar heil bij een mysterieuze einzelgänger Bird. Mooie rol overigens van Franz Rogowski, die toch wel één van de topacteurs is in Europa.

Bird is een mooie rauwe en serene film. Erg authentiek. Leuk die metafoor met vogels, vogels die toch een hoopvolle toekomst suggereren, ver weg van de uitzichtloze marginale situatie waarin Bailey zich bevindt.

Wel een leuke stop motion die ik naar aanleiding van de nominatie voor de Oscars heb meegepikt via NPO. Even het gevoel gehad in het begin van wat is me dat, maar uiteindelijk wordt de boodschap van de film wel duidelijk. Sowieso ook wel erg fijn gemaakt.

Leuke interessante plotontwikkeling met het overlijden van de geestelijke vader waarbij de wezentjes op zichzelf zijn aangewezen. En dan weet je dat het fout zal lopen. Niet extreem, maar wel in realiteit. Leuk!

Ik had nog een aflopend filmkaartje en omdat ik ook de rest al had gezien met frisse tegenzin naar Babygirl getrokken. Na een uurtje had ik een moeilijk momentje, maar dat werd naar het einde toe terug beter. Al bij al niet ontevreden de zaal verlaten, maar geweldig vond ik het ook niet.

Ik stoorde me voornamelijk aan het gemakzuchtige plot en het diffuse spel tussen Samuel en Romy. Ik heb het dan niet over hun samenspel over wie nu eigenlijk jager en wie de prooi is, wel omdat ik totaal geen aanleiding en aantrekkingskracht zag voor hun escapades.

Ik genoot daarom des te meer van de toch wel vakkundige regie van Reijn. Knap in beeld gebracht en best sensueel met momenten. Prachtige beelden overigens van het nachtelijke New York en ook de soundtracks, die overigens veilig gekozen waren, waren effectief. Die rave scène dito soundtrack was geweldig en was voor mij één van de hoogtepunten.

Ik las in de media ook één en ander over feminisme. Tja, je kan overal een verhaaltje aan ophangen. Op erotisch vlak zag ik het niet en het shot met Sophie Wilde op het einde over een vrouw aan de top in een mannenwereld was te beperkt en te weinig aanwezig om doorslaggevend te zijn.

Moeizaam en ik ervoer het als een lange zit. Nooit een goed teken, maar er konden best wel twintig minuten af van de film.

Craigh zoals je hem nooit eerder zag. Zijn oeuvre naast Bond is best interessant te noemen, maar hier gaat hij helemaal los als homoseksuele man ergens in de jaren 50 in Mexico. Hij speelt een personage waar ik weinig hoogte van kan krijgen. Het is ook moeilijk enige sympathie of voeling te krijgen met het onverzorgde destructieve karakter.

Guadagnino is niet mijn meest favoriete regisseur. Met Chalamet scoorde hij hoog, maar dat stukje zal hij hier niet overdoen. Queer is een broeierige film die je langzaam moet opnemen, alleen moet je opletten dat je niet stilvalt...

Ik snap de idee wel om vanuit één gegeven een hele film op te hangen. Tondel tracht met loutere gesprekken tussen twee ouders en de school een oplossing te zoeken voor dysfunctioneel gedrag van een daderkind op een slachtoffer. Uiteraard gaat de ene ouder in het defensief en wensen de anderen dat er strenge maatregelen worden getroffen. De school is helemaal niet klaar om dit debat te leiden en gaat helemaal de mist in.

Alleen slaagt Tondel er niet in er een boeiend diepgaand geheel van te maken. Hij lijkt metier en ervaring te missen en slaat vervolgens de bal mis. De film wordt na halfweg ervaren als doelloos en saai. De film blijft hangen en is vervolgens repetitief zonder opbouw. Tondel probeert er wat vreemde elementen in te stoppen - waarvan ik niet doel op de slappe lach, die was nog prima.

Gelukkig is er nog Reinsve, maar ook zij kan de boel niet rechttrekken. Matige film dus ondanks het aanwezige potentieel.

Zeer matig uitgewerkte scifi thriller waarbij vooral het plot weinig sprankelend is. De vijandigheid tussen de leden is nimmer spannend en komt zelden overtuigend over. Scherpe dialogen zijn er evenmin en ook van het acteerwerk werd ik niet omvergeblazen, hoewel dat laatste ook aan de zwakke personages kon liggen. Asbaek is normaal een topacteur, maar hier komt het er helemaal niet uit.

Positief is dan wel het decor en setting. Best wel mooi gedaan dat ruimtestation. Hoewel een andere regisseur misschien nog meer had ingezet op de claustrofobische elementen van het ruimtestation.

Best wel een knappe coming of age van drie boezemvrienden verspreid over 40 jaar heen waarbij ook sporadisch de wereldgebeurtenissen zoals de val van de Berlijnse Muur of 9/11 de revue passeren. Het is bijna typisch Italiaans hoe vlot en sappig dergelijke levensverhalen verteld worden. Niet zo geweldig als La Meglio Gioventù (Film, 2003), maar ik heb er best van genoten.

Bij momenten misschien nogal soapachtig qua verhaallijn, het acteerwerk echter maakte veel goed, net als het vlotte tempo. Favino zal ik al in menig Italiaanse film en kan diverse rollen en genres aan. Een echte karakterkop heeft die man. Ook Santamaria was me niet onbekend.

Beetje feel good naar het einde toe waardoor dat nogal geforceerd overkomt. De drie verhaallijnen echter ontwikkelen zich goed met en naast elkaar. Gelukkig zijn ze pas echt bij elkaar en de momenten dat ze elkaar niet vonden, liepen ze eerder verloren. Een film over vriendschap, liefde, hoop en ontgoocheling. Fijn!

Geen film om met een bak bier en zak chips te bekijken. Eerder een kunstige film die je moet opnemen. De film is doorspekt met culturele en religieuze gebruiken aangevuld met visuele pracht en muzikale tierelantijntjes.

Best leuk om allemaal eens te zien, maar ook vermoeiend. De beelden zijn soms surrealistisch, maar zijn wel mooi in beeld gebracht. Inhoudelijk vond ik het maar een allegaartje. Het is het visuele aspect dat hoge ogen gooit.

Ik voelde me aangetrokken tot de film door de hoofdrol van Rolf Lassgard. Dit is geen Under Solen (Film, 1998), maar al bij al wel een boeiende film hoe een koppel aankijkt tegenover de aftakeling van een vrouw met MS. En ook de man is niet vrij van zijn kwaaltjes. Waar je in de openingsscène(s) het gevoel hebt dat de twee een harmonieuze empathische relatie hebben, brokkelde dat gevoel toch na een tijdje af. Ik had vooral de idee dat de man het allemaal op zijn eentje wou beslissen hoe zijn vrouw geholpen moest worden (rolstoel, thuishulp) zonder nog maar zijn vrouw erover in te lichten.

Dat werkt niet natuurlijk, al lag de klemtoon van de film niet zozeer daarop. De film kabbelt voort en ik genoot vooral van het acteerwerk. Het script kon mijn inziens sterker of indringender. Niet verkeerd en net het voordeel van de twijfel. Het zegt ook iets dat ik deze film moest toevoegen en nauwelijks bekend is.

Op één na alle films van Ozon gezien en ik keek dus ook uit naar zijn nieuwste film. Ozon is van alle markten thuis en levert met Quand Vient l'Automne opnieuw een sterke film af. Niet zijn allerbeste - de keuze is groot - maar zeker een meer dan degelijke.

Mijn derde film op twee weken tijd met Ludivine Sagnier. Geheel toevallig in dat opzicht en ook Ozon werkte met haar in het verleden al een paar keer samen, waarvan Swimming pool niet de minste is. Het is even wat gissen in het begin van wat er precies loos is tussen de hebberige onverschillige dochter en de zorgzame moeder. Dat wordt later wel duidelijk al vond ik de verklaring nogal een sof. Als dochter van ergens in de dertig, begin de veertig, mag je dergelijke zaken toch in een perspectief plaatsen. Als de kleinzoon het wel kan? Het paddenstoelenverhaal is al niet veel beter ...

Ik genoot vooral ook van de onthaasting ver weg van de stad, daar in een klein dorpje met het gezellige huis en tuintje van Michelle. Er werd ook mooi gebruik gemaakt van de omgeving, van de herfst(kleuren). Haar vriendschap ook met Marie-Claude die ook haar eigen issues heeft. Fijn acteerwerk toch wel van Hélène Vincent.

En de "kleine" mysteries blijven wanneer Vincent opduikt na zijn ontslag uit de gevangenis. Ozon creëert een broeierige sfeer over het personage waarbij telkens iets staat te gebeuren. Uiteindelijk laat Ozon het wat los en dat is misschien iets wat niet iedereen zal appreciëren.

Ik ben eigenlijk vrijwel blank de film ingegaan. De items op het Journaal maar half half gevolgd en misschien zelfs helemaal niet van plan geweest hem mee te pikken in de zalen. Ik had een vooringenomen idee over de film van het hellhole van Brussel waarbij het plot draait rond wat straatschoffies en hun criminele activiteiten. De film opent ook met een aantal (verbrande) oneliners van bekende personen over de stad. Ik zette me dus al schrap.

Heb ik me daar schromelijk vergist. Dit is helemaal geen misdaadfilm, maar eerder een gelaagd drama. Misschien wat geromantiseerd, maar daarom helemaal niet verkeerd. Eigenlijk zelfs helemaal geen geweld in de film. Alleen de politie komt er wat bekaaid vanaf, tot drie maal toe.

Interessant die kleine touch rond radicalisering en het daarbij horende open einde, waarvan ik niet verwacht dat de zachtmoedige Tarek zal radicaliseren. De tweede film over Brussel stad op korte tijd. La Nuit Se Traîne (Film, 2024) is een ander genre, maar wel met een aantal dezelfde decorscènes zoals de openbare glazen lift.

Vooral drama, maar hier en daar ook wel een grappige luchtige noot, grotendeels afkomstig van de jongsten van de cast. Fijn zo dat klasgebeuren, die verliefdheid, het willen indruk maken op. De cage fight vond ik tenslotte een tegenvaller. Die vond ik nogal rommelig in beeld gebracht. Voor de rest een prima film.

Yep, blij deze hier meegepikt te kunnen hebben. Bijzonder grappige situatie met een stel hilarische meiden die niet goed weten wat ze moeten doen met hun lijk. Je zou denken dat het probleem zichzelf oplost wanneer het lijk terug tot leven komt, maar niets lijkt minder waar.
Enige mindere moment was toch wel de afgesloten auto, met die steen raak je los door de ruit, maar OK, voor de rest zeer leuk!

Op zich wel een leuke wegkijker die wat humor steekt in de conservatieve seksuele beleving van de moslimgemeenschap wanneer een weinig begenadigd schrijver een hit scoort met zijn boek dat gebaseerd is op zijn eigen ervaringen. Omwille van deze laatste reden wil hij niet dat zijn familie en zeker niet zijn ouders het boek lezen.

Leuk uitgangspunt waarbij dan ook enkele leuke passages de revue passeren. Hoogstaand zeker niet en eentje die vlug uit de gedachten zal verdwenen zijn, maar ik heb me zeker wel vermaakt, zonder meer.

Ik ben zeker niet de grootste fan van Moretti, niet als regisseur en niet als acteur, een rol die hij vaak combineert in zijn films. Ik ervaar zijn films als vermoeiend en niet steeds to the point. Ook met deze film weet ik niet goed wat aan te vangen. Een soort van drieluik waarvan ik verhaaltechnisch de link amper zie, maar ook afzonderlijk zie ik nauwelijks een gangbaar plot. Het voelt allemaal vrijblijvend aan, gerommel in de marge. Beetje humor hier en daar, licht satirisch eigenlijk.

Een road movie is het ook nauwelijks te noemen. Het eerste gedeelte op de scooter doorheen enkele wijken van Rome vond ik eigenlijk nog het meest interessante. Om dan te eindigen in het lelijke Ostia waar PPP werd vermoord. Ik ben ook zoals Moretti en evenzeer genieten van architecturale gebouwen en het zwerven tussen de straten. Het laat alvast niet de mooiste kanten van Rome en omstreken zien. Schoonheid in zijn lelijkheid, zoiets.

Het bezoek aan de Liparische eilanden waarvan Stromboli er eentje van is, onthaalde ik matig. Best wel OK, maar nietszeggend. Het laatste deel met de dokters verloor ik helemaal. Het ging dus alleen maar bergaf. Het eerste en tweede deel gaf me nog wat zin om naar Italië te gaan, maar eigenlijk kon ik er niet zo veel mee.

Ik zie te weinig films uit India en eigenlijk is dat jammer. Treed je buiten de paden van Bollywood, dan krijg je bijzonder boeiende films voorgeschoteld waarbij je als westerling in een heuse cultuurschok terecht komt. Die dorpen en steden zijn één grote mierennest van drukte en chaos. We ontmoeten een jonge weduwe die de job van haar man erft en bij de lokale politie aan de slag gaat.

Het is een vrij feministische film waarbij het patriarchaat om de hoek leunt. Ze wordt door mannen nauwelijks serieus gehouden en ook andere ongelijkheden zoals de kasten en corruptie loeren om de hoek. Santosh dient zich staande te houden en doet dat eigenlijk vrij goed. Het is ook een maatschappijkritische film waarbij de politie nauwelijks de misdaad bestrijdt. Frappant hoe over verkrachting gedacht wordt en het een vrijgeleide is voor menige mannen.

Zeer kleurrijke en inventieve short van absurdistische aard. Bijgevolg dus ook grappig en met de nodige pointe. Zeer fijn om te ervaren. Beetje jammer wel dat het té fragmentarisch is en er gewoon te veel passeert. Had men de scènes wat langer en beperkt in aantal gehouden, het bleef misschien sneller hangen. Nu is het eerder vluchtig en snel vergeten, op die ene vage herinnering na dan binnen enkele maanden.

Leuke short inderdaad en best interessant te noemen hoe reversal psychology werkt door de ander ervan te overtuigen (of in twijfel te brengen) van een gebeurtenis die mogelijks nooit heeft plaatsgevonden. Je hebt volledig de macht en controle in handen en je voelt de onzekerheid van de andere. Kan me best inbeelden dat het een erg wrang en creepy effect kan geven wanneer dit gemanipuleer speelt tussen verschillende seksen, zoals hier. Bijzonder fijn geacteerd ook wel, best overtuigend gedaan door beiden.

Cedar Rapids is zo'n filmtitel die me wel iets zei, maar ik eigenlijk niet wist waarover het ging. Zo memorabel is deze film zeker niet nu ik hem heb gezien. alles behalve hoogstaand en gaande over een saaie sukkel die als verzekeringsagent van een klein stadje naar de grote stad mag naar één of andere conferentie.

Nouja, sukkel, de ma blijkt een echte womanizer te zijn. God mag weten hoe, ik zag de magic touch toch veel minder. Leuk zo'n rolletje erbij van John C. Reilly, al vond ik hem overdreven druk. Dan had ik het meer voor de nuchtere klaarkijkende Ronald Wilkes. Fijn ook om af en toe Kurtwood Smith te zien, de man die ik steeds link met de immer slechte Clarence Boddicker uit RoboCop.

Voor de rest een typische komedie met ongewone gebeurtenissen, beetje (foute) humor, enz .. Fijn om meegepikt te hebben, maar ik zal er niet van wakker liggen.

Toch wel een fijne en geslaagde film van mensen die op een ongewenste onvoorziene plaats op een ongelukkig moment samen zijn. Zeer fijne setting van een wegrestaurant langs een kaarsrechte verlaten woestijnweg. Vond het wel leuk hoe de verschillende personages zich tegenover elkaar gedroegen. Op dat vlak wordt de spanning opgebouwd tot de climax.

En al bij al zit er ook humor in de film waarbij één van de personages met een dilemma achterblijft en in al zijn onzekerheid de verkeerde keuzes maakt. Anderen zijn dan weer opportunistisch of willen de held uithangen. Kortom, een bont allegaartje waar ik graag naar gekeken heb. Goed opgebouwd ook en ik kreeg ook een soort Coen-gevoel.

Bijzonder indrukwekkende kijk op een man die al jarenlang strijdt om euthanasie te mogen ondergaan. Uiteraard gaat er veel aandacht naar het individu zelf, maar wat me het meeste zal bijblijven zal toch de zware last die de ouders getorst hebben gedurende dit hele proces.

Overigens een puike prestatie hoe het duo Soutendijk-Thiry op een serene en krachtige manier vorm hebben gegeven aan hun acteerwerk. Ik leefde ontzettend met hun emoties mee. Erg authentiek allemaal. Er giert wel wat door je lijf als je te maken hebt met een kind dat geen zin meer ziet in het leven. Heb je gefaald als ouder? Had je het anders moeten aanpakken? En als je dan toch vrede neemt met, moet je dan blij zijn? Angstig? Opgelucht? Of voel je je nog steeds schuldig?

Sterke film die geen greintje sentimentaliteit bevat, maar op een enorm ingetogen manier het moeilijke proces van alle betrokkenen in beeld brengt. Eentje die me zal bijblijven!

We zijn de kerstperiode voorbij, maar wou deze door de goede kritieken in januari toch nog meepikken. Niet mijn favoriete genre en ik zal de kleffe benamingen maar achterwege laten, want die horen er nu eenmaal bij.

De sfeersetting zat goed, maar op zich ook wel één van de hoofdcriteria van een kerstfilm. Toch wel mooie beelden dus daar ergens in Noorwegen, alleen wordt het nogal dik aangezet.

Het meest interessante van de film vond ik het dramagedeelte waarbij de rouw van de overleden zus centraal staat. Het verscheurt het overgebleven gezin en zeker tijdens de feestdagen is het extra moeilijk om je te begeven tussen al dat opgewekte feestgedruis.

Eerder een sterk einde dan een goed begin. Toch wel een film met een boodschap.

Die welvaartskloof tussen het rijke noorden en arme zuiden speelt vandaag de dag nog steeds in Italië. Daarom dus ook bijzonder interessant om te zien hoe de naoorlogse situatie was. Niet zo rooskleurig zo blijkt in het arme en nog steeds aan flarden geschoten Napels.

Wel een mooi project van de overheid om kinderen nieuwe kansen te bieden door hen tijdelijk onder te brengen bij gastgezinnen in het noorden. Buiten hier en daar wat kleine schermutselingen best positief gebracht. Ik kan me inbeelden dat het in werkelijkheid niet allemaal louter rooskleurig verliep.

Een bizarre relatie toch wel tussen Amerigo en zijn moeder, een soort van haat liefde verhouding wegens de vaak financieel uitzichtloze situatie. Wel grappig hoe de kinderen collectief een aantal keer erg argwanend waren, maar al even snel terug overtuigd raakten van het tegendeel.

Best een mooie film, zeker ook qua sfeer en decor, maar misschien iets te veel feel good om echt indruk te maken.

Aut vincere aut mori, winnen ofwel sterven. Dit is wel een erg dodelijke stoeltjesdans. Victor accipit omnia (de winnaar neemt alles) kon ook wel...

Erg bizarre kortfilm die meer vragen oproept dan dat er worden beantwoord. Geen twist of verklaring ook. Het begint en het eindigt. Daarom een beetje ontgoocheld achtergebleven. Al bij al net niet al is de idee wel leuk. Misschien best niet in werkelijkheid toepassen in één of andere vergadering of parlement.

Eén van de eerste producties van Mielants, destijds op het kortfilmfestival in Leuven. Wat een geweldige cast heeft hij hiervoor bijeen kunnen roepen. Echt indrukwekkend met ook nog Reinhilde Decleir, Jeroen Van Dyck en Peter Van den Eede.

Bompa heeft een uit de hand gelopen hobby, maar dat wordt door vrouwlief en dochter amper geapprecieerd. De olijke bende voert vervolgens een laatste kunstje op, maar ook daar worden ze niet echt welkom geheten. Bijzonder leuke intermezzo's zoals onder andere tijdens de voorstelling. Lekker satirisch en sarcastisch en dan heb je met Peter Van den Eede een ideale casting. Iets wat Stefaan Degand ook op het lijf geschreven zou zijn, maar die zat nu in het sukkeltjeskamp.

Bijzonder fijn filmpje. Het lijkt wel een stuk (Vlaamse) folklore.

Wel een leuke tragikomedie over twee broers die hun moeder ten grave dragen. De twee totaal verschillende broers verschillen dag en nacht met elkaar, maar groeien toch stilaan naar elkaar toe. Vooral erg sfeervol met dat sappige (Noord-)Ierse dialect. Hier en daar best grappig ook. Fijn om meegepikt te kunnen hebben.

Moeilijk, maar globaal gezien zijn er veel betere animatiefilms dan dit. Eerst en vooral is het prima dat de makers zich niet lieten verleiden tot sprekende dieren. Het was een optie geweest, maar dan zou de rest van het plot wat verloren zijn geweest. Nu ben je aangewezen op het visuele en let je meer op de omgeving omdat er totaal niet in gesproken wordt.

Dat visuele zag er grotendeels erg goed uit. Zeker wat de omgeving betreft met het water, het moeras, de bossen een bloemenvelden. Ook de rustige sound werd hier perfect op afgestemd. De dieren zelf vond ik visueel toch minder tot zijn recht komen. Zoals ook hier al aangehaald vrij vlakke weinig gedetailleerde kleurstroken.

Inhoudelijk best leuk, maar meer dan lang genoeg met zijn dikke 80 minuten. En zelfs dat was op het randje, want de film is vrij repetitief met de kat in en uit de boot. Wel een prachtig einde met die secretarisvogel, mooi gedaan dat. Over het algemeen sowieso het voordeel van de twijfel.

Mijn 17e Almodovar intussen en ook bij Swinton loopt de teller met 30 films aan. Beiden vinden elkaar opnieuw na La voz humana en dat is op zich geen slecht gegeven. Het oeuvre van Almodovar kan ik opdelen in hit or miss, deze zweeft er zowat tussen. Een praatfilm las ik hier al, mja, daar is wel wat van aan, want buiten het rolletje van Turturro gaat het grotendeels over de conversaties tussen Moore en Swinton.

Die laatste is terminaal en haalt in die laatste periode haar banden aan met haar vriendin. Veelal gaat het over banale dingen. Haar ziekte en de wens tot euthanasie komt nauwelijks aan bod. Daardoor mist de film wat scherpte. Ik ben de idee en het plot van Almodovar wel genegen, maar het komt misschien te weinig uit de verf. Toch blijft de film hangen, te meer de laatste 20 minuten.

Het laatste gedeelte is eerder afsluitend dan een nieuw ontwikkeld plot. Ik had het liever anders gezien. Sowieso sterk acteerwerk en technisch zoals verwacht verzorgd. Verder zal deze film geen hoge ogen gooien bij het grote publiek vermoed ik.

Degelijke film over een impulsieve en snel op zijn paard zittende vader die er niets beter op vindt om tijdens zijn contactverbod zijn autistische zoon te "ontvoeren". Nuja, ergens begrijp ik het ook wel en gruwel ik van de redenering om een schijnbaar onhandelbaar kind gewoon lam te leggen met medicatie. Risperdal is echt wel zware brol.

Leuk zo die intermezzo's met stand-up-comedy, deed me wat denken aan de legendarische sitcom Seinfeld, alleen vond ik de optredens van Bernal niet echt grappig. Fijn ook die road trip waarbij je de band tussen vader en zoon ziet groeien. Autisme wordt door elk individu anders ervaren waardoor het soms moeilijk is erop in te spelen. Het is vaak maatwerk. Gelukkig geen rain man gehalte al had de jongen wel zijn bijzonderheden.

Naar het einde toe iets te simpel en feel good voorgesteld. De realiteit is toch anders (het echte leven, maar ook in de film zelf), want het is niet bepaald rozengeur en maneschijn met mirakeloplossingen.

Eigenlijk niet meer dan een rechtbankdrama, maar het voelt niet zo aan in dat groezelig zaaltje met 3 bebaarde fossielen die eerder onwetend dan wijs overkomen. Er is weinig juridische (of religieus) aan het hele gebeuren door de totale besluiteloosheid. Als die het al niet meer weten ...

De situatie is schrijnend en is o zo typisch voor het patriarchale systeem in vele landen waarbij de vrouw ondergeschikt is. Dit steeds onder het mom van religieuze wetten en gebruiken. Het probleem is dat de film wat monotoon en repetitief overkomt. Er zit geen schwung of climax in. De beginsituatie wijzigt 100 minuten niet: het wordt niet erger, maar ook niet beter. Mocht je de film in tijd hermonteren, je zou geen verschil merken. En dat is niet bevorderlijk voor de kijker.

Desondanks wel een interessant gegeven. Redelijk acteerwerk allemaal, maar toch dat tikkeltje te weinig boeiend gebracht.

Een vrijwel onbekende Zwitserse film over migratie en integratie. Het is ook duidelijk waarom deze film onbekend is. De film mist overtuiging en kabbelt maar verder. Centraal staat Semret, een hardwerkende verpleegster van Eritrese afkomst. Ze moet knokken om haar plaats te verwerven in het ziekenhuis als vroedvrouw. En op privévlak worstelt ze met haar tienerdochter die meer en meer haar eigen leven wil leiden.

Te beschermend zijn naar je kinderen toe is nooit goed en dingen verzwijgen over het moeilijke verleden al evenmin. Het zorgt ervoor dat Semret de controle een beetje verliest over haar dochter. Maar het is allemaal nogal braafjes en weinig spectaculair. Het kabbelt maar wat voort daar in het Zwitserse Zurich, weinig ophefmakend, weinig memorabel. Eentje die snel vergeten zal zijn.

Die harde zakenwereld waarbij collega's eerder concurrenten zijn dan partners en waarbij afgunst en wantrouwen centraal staan, ik kijk er toch steeds van op. Geen idee of het er altijd zo aan toe gaat, maar mij lijkt het eerder contraproductief dan getuigen van een goed beleid.

Eigenlijk nimmer onder de indruk geweest van deze psychologische thriller. Ik vond het maar een vreemd gegeven hoe Isabelle haar plannetje ontvouwde. Waarom het zo complex maken? Komt inderdaad nogal traag op gang en het wereldje komt me weinig overtuigend over. Ook de personages niet echt, met Sagnier op de eerste plaats. Ze komt bij de films van Ozon toch beter uit de verf.

Een dertien in een dozijn film die er nergens uitspringt, eerder eentje om uit te brengen op een lauwe midweekavond op het 3e net van een commerciële zender. Jammer.

Toch wel een fascinerende kijk op een disfunctionele familie die elkeen kampen met een gebrek aan (of net te veel) liefde en verlangen waardoor het één zootje wordt omdat niemand aan de verwachtingen kan voldoen. Sterben is een knap mozaïekverhaal waarbij elk apart gezin worstelt met (de zin van) het leven en hoe te voldoen aan de verwachtingen van de samenleving.

Tom, een begenadigd dirigent, slaagt er niet in harmonie te brengen in zijn complexe privéleven. Altruïsme loont duidelijk niet hier. Zijn zus is dan wat egocentrischer ingesteld, haar besluiten hebben een impact op alles en iedereen, maar dat hebben verslavingen wel vaker. Het oudere koppel, de ouders van vernoemden, botsen tegen de limieten van het ouder worden. Ziekte en dementie vragen een sterk sociaal netwerk, maar dat ontbreekt duidelijk.

Alle verhalen zijn sterk en zijn nauw met elkaar verweven, inclusief de mooi verweven symfonie die als rode draad doorheen de film loopt. Drie uur is lang, maar vliegt eigenlijk voorbij als je de tijd neemt je te laten onderdompelen in de film, mede door enkele sterke scènes.

Weinig vernieuwend ten aanzien van andere delen van de franchise. Daarom zeker niet slechter. Heb me zeker vermaakt en die typische Britse vibe en humor wordt steeds in de gaten gehouden. Het centrale thema rond technologie en AI voegt ook wel iets toe en heeft een duidelijke boodschap.

De animatie blijft leuk en herkenbaar. De humor is grotendeels geslaagd op hier en daar wat flauwe pogingen na. Het blijft een fijne ambachtelijke productie en die moeten we koesteren!

Mumbai is één grote smeltkroes van mensen die het geluk naar een beter leven zoeken. Blijkbaar telt Mumbai veel (inheemse) migranten waar ze in alle anonimiteit en vervreemding trachten een nieuw leven op te bouwen ondanks de facetten die zo eigen zijn aan een (verpauperde) miljoenenstad. India is op dat vlak enorm fascinerend op cultureel-religieus vlak, complex ook. En voor vrouwen is het extra moeilijk wegens de op patriarchale gestoelde samenleving.

In "All we imagine as light" volgen we drie verpleegsters die verbinding en identiteit nastreven. Het gaat over zelfbeschikking en bestaansrecht, beiden nogal plompe begrippen en het is soms wat zoeken waar de regisseur heen wil. Toch is het een sereen portret geworden, een stille strijd, tegen beter weten in soms. We volgen de drie vrouwen elk met hun eigen verlangens en beproevingen, niet slecht allemaal, maar ik connecteerde niet altijd met alle verhalen.

Ik heb de Belgische Lubna Azabal hoog zitten na eerdere films van haar gezien te hebben. Hier speelt ze een weinig opzienbarende rol waarbij ze haar kwaliteiten niet geheel kwijt kan. De focus ligt ook eerder bij Bruni-Tedeschi die als alleenstaande moeder van een tiener het financieel bijzonder lastig heeft om de eindjes aan elkaar te knopen. Ook psychisch zit ze er compleet door en neemt ze een aantal vreemde beslissingen. Het komt de relatie met haar nochtans welopgevoede zoon niet ten goede.

Die Parijse banlieus zijn nu eenmaal troosteloos en weinig stimulerend. Je wordt dagelijks geconfronteerd met je eigen falen. Wat een kerstcadeau ook geeft ze haar zoon!

Inhoudelijk niet geheel overtuigd. Ik zat best in de film en leefde mee met de moeder, maar het verdere verloop wordt wel erg simplistisch weergegeven. Een film die iets te weinig zijn stempel drukt om echt aan te slaan.

Dahomey is geselecteerd voor de shortlist van de Oscars voor beste buitenlandse film. Winnen zal deze documentaire zeker niet doen, maar ik vond het wel een interessant gegeven wanneer de Beninese bevolking aan het discussiëren ging over de teruggave van deze 26 culturele schatten.

Enerzijds kan je je inderdaad de vraag stellen wat die 26 stukken waard zijn als er meer dan 7000 stuks zijn ontvreemd tijdens de Franse koloniale overheersing. Is dit niet eerder een doekje tegen het bloeden? Is dit niet veeleer om te paaien?

En anderzijds wordt ook de vraag gesteld wat er nu aangevangen moet worden met deze stukken. Een museum is een Westers concept volgens sommigen. En anderen vinden dat de religieuze culturele waarde van de stukken besmeurd is waardoor ze nutteloos zijn.

Moeilijk dus om samen op één lijn te komen. Zeker omdat haast niemand de beweegreden achter de Franse gift kent of vertrouwt. De aanpak van Diop om de beelden te laten spreken sloeg inderdaad niet aan.

Op zich wel een interessante film over een leerkracht die verder kijkt dan zijn neus lang is en zijn leerlingen motiveert en onderwijst door hen te laten nadenken en geen pasklare theoretische oplossingen te bieden. Leerlingen dienen zelf tot oplossingen te komen door te redeneren.

Alleen houdt hij er geen rekening mee dat de omgeving van de kinderen zodanig zwaar doorwegen op hun leven en op wie ze zijn, dat je dat niet zomaar kan ombuigen. Hoewel gebaseerd op echte feiten, is de context waarin iemand zich bevindt minstens even belangrijk dan het individu zelf als je verandering wil bekomen.

Radical is een innemende film met een happy end gehalte over verfilmde gebeurtenissen. Beetje sentimenteel bij momenten, maar de boodschap is wel iets om bij stil te staan.

Met frisse tegenzin aangevat, maar eigenlijk toch aangenaam verrast geweest met het mooie onderhoudende plot van een selfmade schrijfster. Met alle grandeur die er later bij komt kijken eerder de aanpak van een soort kostuumdrama daar ergens in de achtergrond van de Eerste Wereldoorlog.

Angel Deverell deed me wat denken aan het personage Scarlett uit Gone with the wind, beetje verwaand en hautain, weinig capabel om echt lief te hebben en alles melodramatisch steeds op zichzelf betrekken. Sympathiek kon je haar niet altijd noemen.

Prima vertolking dus van Garai, maar ook Neill en Fassbender konden we wel bekoren, al valt er tussen die laatste en Angel toch weinig chemie te bespeuren. Rampling vind ik verschrikkelijk in élke film die ik van haar zie. Ik moet haar gewoon niet, dat was hier niet anders. Ik kan het niet helpen.

Een eigenaardige film van Ozon over amoureuze relaties, van het spannende seksuele gedeelte met zijn fantasieën tot de minder romantische dagdagelijkse sleur. Na dik 80 minuten is het afgelopen met de film en dat is ruim voldoende. Centraal staat de jonge, ietwat naïeve onderdanige Franz. Zijn relatie met de ervaren Leopold is veeleer gebaseerd op lust. Van zorg of respect lijkt weinig sprake.

Het weerhoudt er hm niet van om terug contact te zoeken met zijn jonge liefde en bevallige Anna, gespeeld door Ludivine Sagnier. Ze is meer aanwezig met blote borsten dan zonder. Wanneer ook Leopolds oude liefde opduikt, ontstaat een soort vierhoeksverhouding, maar is het begeren weinig evenredig verdeeld.

Een vrij bizarre bevreemdende film waarin niets, maar tegelijk onderling van alles gebeurt. Niet Ozon's beste werk, wat banaal en veelal in dezelfde ruimte (of appartement) gefilmd. Weliswaar eentje uit 2000, maar het kon best 20 jaar ouder geweest zijn.

Hier kon ik bijzonder weinig mee. Ik ben eerlijk gezegd niet goed mee waar de regisseur heen wilt met dit plot. Een jong kind bevindt zich tussen allerlei volwassenen en ondergaat hun escapades als sombere getuige. Ook volwassenen maken er vaak een zootje van, moet ze bij zichzelf denken ... Een vrij sombere film zonder veel perspectieven. Weinig zeggend ook, vond ik. Iets te vlak.

Tom Van Dyck blijft een heerlijke acteur. Komt die ineens te weten dat zijn vrouw hem bedriegt met nonkel Wim, haha. Een short die eigenlijk doet denken aan de legendarische sketch tussen Gaston en Leo met Joske Vermeulen waarbij het kind een tussenpersoon speelt aan de telefoon.

Mary and Max! De stijl van dezelfde makers is onmiskenbaar duidelijk. Die lelijke, maar tegelijk charmante stop motion poppetjes brengen een rauwe en donkere kant naar boven in het plot. Het is geen films met een hoog feel good gehalte, integendeel zelfs.

Een leuk verhaaltje wel van het slakkenmeisje, al haalt deze film niet het niveau van Mary & Max. De makers vinden opnieuw het evenwicht tussen tristesse en die kleine opwekkende grappige momentjes die de film rijk is. Ze slagen er wederom in om een connectie te ervaren met hun personages, met Grace Puddle in de eerste plaats.

Echt wel genoten opnieuw van deze film waarbij de herkenbaarheid hoog zit en de beleving maximaal is. En uiteraard visueel wederom een pareltje.

Het uitgangspunt was best leuk en ik was er me iets te weinig van bewust dat ondanks de prestigeslag met de voormalige Sovjets dat de algemene opinie niet zozeer wakker lag van het geldverslindende NASA-project. Er was zelfs eerder kritiek op die wereldvreemde fancy wetenschappers met hun raketten die ver van de realiteit stonden. NASA was blijkbaar ook helemaal niet bezig om de publieke opinie voor zich te winnen. Hun product in de verf zetten, transparantie of op zoek gaan naar commerciële opportuniteiten of belangen, het was een ver van hun bed show.

Daar bracht Kelly Jones verandering in. En hoe! Best dus wel een leuke satirische kijk op het geheel. Dat de protagonist een knappe, maar eigenwijze en zelfzekere vrouw betrof, was een gegeven waar menig man toch even van moest bekomen. Op dat vlak wel een entertainende en onderhoudende film. Mooie setting en vibe ook van de jaren 60.

Toch miste ik de echte vonk met de film, net zoals ik die niet bespeurde tussen Johansson en Tatum, en dat lag volgens mij ook niet aan ScarJo. Leuk om die gossip van vroeger mee te verwerken in de film, ware het écht gebeurd was. Maar echt omvergeblazen van de film werd ik nimmer.

Wel een bijzonder fijne animatiefilm, ook geschikt voor de kleinsten, die draait rond vriendschap en elkaar helpen. Met die vriendschap schort er wel nog wat in het begin wanneer de robot wordt gezien als een paria en wordt gepest door de andere dieren. Respect is dan ook ver weg en dat vanuit de emotie van angst.

De film is eenvoudig, maar ook rustig en warm. Mooi vorm gegeven ook met fijne plaatjes en een goede sound. De boodschap is ontroerend en duidelijk. Fijne humor ook, heeft in zijn geheel wat weg van De ijzeren reus of Wall-E.

Af en toe een Japanse anime gaat er wel in zonder te zeggen dat ik een onvoorwaardelijke fan ben. Zoals steeds mooi vorm gegeven en sommige plaatjes zien er echt goed uit. Vrij beperkte speelduur met minder dan een uur.

Inhoudelijk minder omver geblazen. Diverse emoties worden verwerkt in het plot van jaloezie tot uiteindelijk vriendschap en waardering. Wel leuk om mee te pikken.

Wel een kleine fijn soort road movie over twee neven die naar Polen trekken ter nadachtenis van wijlen hun oma. Weinig spectaculair allemaal, maar wel warm en rustig voortkabbelend. Het zijn dan ook de kleine dingen des levens die opvallen net als het prima acteerwerk en wisselwerking tussen Culkin en Eisenberg. Culkin is de luidruchtige van de twee met zijn aanwezige gedrag, soms totaal sociaal onaangepast gedrag, maar hij voegt wel iets extra toe.

Ik genoot er wel van. Beetje drama met een beetje humor zonder in overdrive te gaan. Mooi gebalanceerd geheel alvast.

Vrij vage film over een zus die niet aanvaardt dat haar broer vermist raakte in de onmetelijke ruimte van het heelal. Wat volgt is een stem in haar hoofd die zegt dat haar broer zal terugkeren. Het is onduidelijk of dit een fantasie is van een hoofd die op hol slaat of dat er daadwerkelijk een alien is die haar bevelen geeft.

Moeilijk om dan ook een label te kleven op dit fantasy genre: een scifi of toch eerder een mysterie. Gooi daar bovenop nog wat losse onsamenhangende animatiebeelden en je krijgt een potpourri. Het zei me bijzonder weinig. Veel ideeën wel van de regisseur, maar weinig concreet en geen daadkracht in de vele losse ideeën.

Absurd! Maar wel geweldig! Kinderlijk ook haast en eigenlijk niet goed, maar net daarom bijzonder leuk! In al zijn eenvoud en simplisme toch creatief en spitsvondig. De humor en de grappen zijn geslaagd in deze silent movie waarbij de dieren niets meer zijn dan mensen in een dierenpak. Een beginnend jager wil trouwens met de dochter van een pelshandelaar, maar dient nog wat te werken aan zijn skills.

Ik had ook wel wat gedachten bij andere films. Zo moest ik in de beverfabriek denken aan Temple of Doom en bij de achtervolging op de sleeën kwam overduidelijk Return of the Jedi naar boven. Ik heb me alvast kostelijk geamuseerd. Die pluchen beesten waren geweldig. Bijzonder grappig en zo herkenbaar om dode beesten aan te duiden met kruisjesogen. Misschien net iets te lang in speelduur. Die bingokaart kon anders of sneller afgewerkt worden.

Technisch zeker niet altijd geweldig - los van de stijl dan. Maar het heeft zijn charmes. Een guilty pleasure, maar dit krijg ik niet verkocht aan mijn omgeving, mijn kinderen daargelaten. Their loss, my gain ...

Wel een leuke jeugdfilm over een aapje waarvan het gezin denkt dat het de reïncarnatie is van het overleden zusje. Nogal beperkt uitgewerkt, maar het blijft wel vermakelijk. In dergelijke films heb je ook vaak te maken met bad guys, maar die waren er niet echt. De grootmoeder doet dan wel even lastig en dat gezin van die verwaande kaalkop had best die rol op zich kunnen nemen - aanleiding genoeg denk ik zo - maar dat gebeurde dus niet. Het had nochtans een heerlijk avontuur kunnen worden. Nu bleef het een nietszeggend afgeraffeld boeltje.

Het thema situeert zich dan eerder in het loslaten van een verlies, maar blijft los hiervan erg luchtig. Voor dat laatste zorgt het aapje wel met al zijn fratsen en deugnieterijen. Niet slecht, maar het mocht wat pittiger allemaal.

Elk bezet land zal tijdens de nazibezetting wel zijn verzetshelden gehad hebben, dat was in Noorwegen dus niet anders. Best een beklijvende en sterke film over een jongeman die het voortouw nam en erg beredeneerd de risico's niet schuwde. Opmerkelijk ook dat de film de focust legt op het feit dat er inderdaad geen zwart wit bestaat tijdens de oorlog. Confronterend was dan ook de schoollezing die Sonsteby gaf aan een aantal hedendaagse jongeren. Het was even een wrang moment al zorgde Andersen er wel voor de focus te bewaren op de heldendaden in het verleden.

Knap in beeld gebracht en ook het acteerwerk was van prima niveau. De volledige aandacht ging naar het verzet zelf en minder naar de nazi's of collaborateurs. Het tempo zat goed en voldoende hoog.

Niet de eerste docu over Avicii, maar wederom wel een goede. Het blijft treurig hoe het gelopen is. Een jongen die erg getalenteerd was in het maken van muziek en het ook zag als zijn passie, maar misschien niet gemaakt was voor het hele wereldje daarrond van roem, succes, het inlossen van de verwachtingen. Geroemd door zijn collega's, miljoenen fans over de hele wereld ... het contrast met zijn eigen demonen is groot.

Zowat zijn hele leven passeert in de docu en hij bevestigt dat hij het gelukkigst was wanneer hij nog niet zo beroemd was, wanneer alles nog klein en ongedwongen was. Hij streefde geluk na dat niet het zijn was, maar van de publieke massa. Hij wou gewoon Tim zijn en blijven.

Ik ben geen groot muziekkenner of -liefhebber, maar een nummer van Avicii doet me op één of andere manier nog steeds wel iets.