Log

Voor mij was dit een heuse tegenvaller. Wellicht lang geleden al eens gezien, dat kan haast niet anders, maar het liet ook toen geen verpletterende indruk na. Oubollig en gedateerd sowieso, maar het was niet dat dat me niet smaakte.

Het switchen tussen de twee tijdperken boeide me weinig waarbij vooral het eerst matig en saai was. Nietszeggend ook. Naast Lambert was ik ook helemaal niet overtuigd van Sir Connery. Voelde in zijn geheel wat kitscherig aan. Geen nostalgisch gevoel ervaren hier. Jammer.

Geen Dylanfan en ook niet zo bekend met zijn oeuvre, maar wel best genoten van deze biopic. Geen idee wat waarheidsgetrouw was en wat niet, dus daar kon ik me alvast niet aan storen. Ik denk wel dat Chalamet een prima prestatie neerzette als de jonge Dylan. Hij heeft er naar verluidt ook menige jaren aan gewerkt. Fijn om de jonge en erg eigenzinnige Dylan zo te zien.

Maar het klopt ook wel wat ik hierboven al las dat er verder weinig overblijft van de film. Een paar liedjes klonken bekend in de oren en ik zat wel in de vibe, wat toch wel wat de bedoeling is van dergelijke films. Dat aparte optreden met zijn rockgitaar vond ik wel eigenaardig, maar zeker een leuk intermezzo.

Fijne setting sowieso van de sixties. Heerlijk om in die tijd terug gekatapulteerd te worden. Geen topfilm denk ik, maar zeker wel geslaagd voor mij.

Een langgerekt familie-epos waarbij de glorie van het olierijke Texas centraal staat. Wanneer vee omgeruild kan worden in olie beleven velen gouden tijden. Niet iedereen is blind voor het zwarte goud, het maakt van Bick Benedict een buitenbeentje.

Alle kinderen willen iets anders en al helemaal geen vee houden. Het is een splijtzwam in de familie. Erg dramatisch en theatraal allemaal, maar best vermakelijk ondanks de lange speelduur.

Ook racisme speelt de kop op en is sterk verweven in het plot. Het maakt het allemaal boeiend. Geweldige setting en blik op het Texas na de Tweede Wereldoorlog. Fijn in beeld gebracht en al bij al een sterk plot.

Degelijk romantisch drama over een Australisch homoseksueel koppel in de jaren 70. Verder niet zo ondersteboven van de film die een vrij standaard plot afraffelt over hoe men in die tijd dacht over homoseksualiteit. Daarenboven komt aids ook nog aan bod waardoor het dramagedeelte maximaal wordt uitgeput. De muziek hielp niet echt.

Vreemde castkeuze inderdaad, zeker in de tiener- of jongerenfase, maar zeker wel goed geacteerd.

Ik kan de meesten hierboven alleen maar bijtreden. Erg pover nietszeggend plot waarbij de drie afzonderlijke verhaallijnen door elkaar lopen en op het eerste zicht weinig met elkaar te maken hebben. Als kijker zit je daar toch even op je honger.

Moet je je dus wat optrekken aan wat erotisch getinte seksscènes waarbij het er vurig en passioneel aan toegaat. Verder wat rockmuziek en concertgedoe om dat helemaal tot rust te komen op Antarctica. Vlak en weinig zeggend allemaal. Wat moet je hier nu mee?

Audiovisueel misschien hier en daar OK, maar veel meer valt er niet uit te halen.

Fijne sixties film met een prima cinematografie. Met een hoofdrol voor Paul Newman als rebelse Bud tegen de gemeenschap en zijn conservatieve vader die zijn veebedrijf tracht te runnen. Vooral dat laatste blijft me bij naast het nnappe samenspel van de verschillende personages.

Dieptriest vond ik het einde wanneer het vee in een kunstmatige put werd gedreven en één voor één werd afgemaakt. Ik had zo te doen met de oude man die dan uiteindelijk zelf het laatste shot gaf. Het was niet alleen zijn broodwinning, maar het ging toch verder dan dat.

Een vrij confronterende en rauwe schets van een labiele man die op zoek gaat naar zijn vermiste dochter. Het is zelfs zeer de vraag of er überhaupt wel sprake is van een ontvoering of dat de zieke psychotische man het zich allemaal inbeeldt. Dat is niet eens het punt van de film die zich blijft focussen op het bizarre gedrag van de man, onverbloemd, dicht op de huid.

Hij zweeft tussen het leven van een dakloze man tot een kamertje ergens in een groezelige vieze appartementsblok. Sterk acteerwerk en prima camerahantering dicht op de huid van het personage tillen de film naar een hoger niveau.

De ontmoeting met de vrouw is toevallig al blijft het vreemd hoeveel vertrouwen ze heeft in de man. De film herbergt een mysterieus tintje en verveelt nimmer, mede ook door de beperkte speelduur.

Erg fijne coming of age van een tienerjaren die zich nergens thuis voelt. Niet in zijn eigen gezin waarbij zijn moeder meer aandacht heeft voor haar nieuwe onhebbelijke vriend en niet met leeftijdsgenoten, want vrienden lijkt hij amper te hebben. Ook op vakantie doolt hij maar wat rond. Connecties met het andere geslacht draaien vaak tot een sof uit en ergens vindt hij het nog niet eens erg ook.

Het water resort is echter een letterlijke rollercoaster voor hem. Dat heeft ook veel te maken met de energieke Sam Rockwell die zich geheel kan uitleven in zijn rol. Ook de andere rollen zijn sterk met Steve Carell, maar zeer zeker ook Toni Colette die weinig fout kan doen voor mij. Drama en humor worden mooi in balans gebracht, vrij luchtig ook allemaal. Fijn om gezien te hebben!

Een film over de poging om de oude nostalgie te doen overleven. Ik heb het dan niet over Pamela, maar over de amusement cabaretiers zoals je die hier en daar nog ziet. Anachronismen lijken het wel in een wereld van hippe trendy bars. Beetje dat Moulin Rouge gevoel. Fijne insteek, zeer zeker die verder golft op een gevoel van sereniteit en passie.

Erg aangenaam verrast ook door de twee hoofdprotagonisten. Pamela Anderson in een acteerrol die ik niet van haar had verwacht. Kwetsbaar en sterk tegelijk. En ook Bautista verraste me met zijn innemende empathische rol. Nou niet dat ee oscarnominaties jn de wacht gaan slepen, maar dit was best prima!

Schrijnend en een meer dan terechte nominatie bij de komende Oscars als beste documentaire. Meer dan ooit erg actueel alweer waarbij Gaza in de spotlights staat, maar waarbij de kolonisering van de Westelijke Jordaanoever ongestoord verder gaat. Israël permitteert zich veel met de uitbreiding van nederzettingen, confiscatie van grondgebied (al dan niet met drogredenen), beperking van bewegingsvrijheid, verwoesting van huizen, toegelaten geweld door kolonisten en strooptochten en invallen door militairen.

Knap in beeld gebracht via de ontluikende vriendschap tussen Basel en Yuval. Gelukkig wordt de focus haast onveranderd gelegd bij de Joodse kolonisaties. Een documentaire die een indruk nalaat.

Afrikaanse films (ik heb het dan niet over de Magreb-landen of Zuid-Afrika) zijn vaak even afwachten van wat je krijgt voorgeschoteld. Mede door beperkte budgetten moet je je toch even aanpassen. Je komt al wat vaker brak acteerwerk tegen en dat is hier jammer genoeg niet anders.

En de sentimentele noot is eveneens nooit ver weg in deze soapaanvoelende drama's. Ook dat is hier niet anders. Ik denk dat er non-stop pianomuziek te horen is op de achtergrond. Bijzonder verschrikkelijk en als je erop let, dan gaat het niet meer weg.

Meer was ik te spreken over het meer dan degelijke verhaal. Het enige wat me wat geboeid deed verder kijken naar de film. Gaande over een onderwijsprogramma op het platteland en alle moeilijkheden, vooroordelen en culturele verschillen die daarmee gepaard gaan.

Best wel een leuke. Voornamelijk visueel dan, waarbij gebruik wordt gemaakt van een split screen waardoor je tegelijk ziet wat de ene en wat de andere aan het doen is. Het fijne is ook dat de regisseur ervoor gezorgd heeft dat er meestal een vloeiende overgang is tussen beide splits. Soms krijg je het gevoel (en dat heeft veel te maken met het kleurgebruik en dezelfde positionering van de camera) dat die lijn er niet is en dat beide personages naast elkaar zitten.

Inhoudelijk maar gewoontjes, maar ik vond het best een aangenaam experiment. Niet vernieuwend, maar wel fijn om af en toe eens te zien.

Altijd wel te vinden voor zo'n AI- of robotsfeertje waarbij werkelijkheid en het fake in elkaar overvloeien en op 'Black mirror achtige wijze' je met een wrang gevoel achterlaat. Al valt het met de mindfucks heus wel mee. De film leunt eerder op het thrillerniveau dan dat je bestookt wordt met artificiële twists ofzo. Dit is geen Deus ex Machina bvb die veel intelligenter is dan deze.

Maar het is zeker geen slechte film. Ik heb er wel van genoten en het is alles behalve een straf om naar Sophie Tatcher te kijken. Komt voor mij in het rijtje van Taylor Anya-Joy en Jenna Ortega. De synopsis verraadt al niet veel en het is moeilijk om iets over de film te vertellen zonder te spoilen. Ik doe meteen het nodige ... Een film die je best blind ingaat en dan is hij best spannend en onderhoudend.

Ik ben ook niet zo onder de indruk geweest. Lag ook voornamelijk aan het plot dat ik weinig oogstrelend of spannend vond. Ik vond het alvast niet de grootste troef van de film. Over wie ik wel (al jaren) te spreken ben, is Kate Winslet zelf die wederom een puike prestatie neerzet. Gepokt en gemazeld in het vak zet ze hier vertolking neer van Lee Miller.

Een typische aanpak wel om aan de hand van memoires of hier in dit geval een interview een flashback te creëren over haar wedervaren als oorlogsjournalist. Ik vond alleen de uitwerking iets te matig en te fragmentarisch Voorts wel genoten van het geheel. Een bijzondere madam!

Deze zat bijzonder ver. Dertig jaar geleden of zoiets. Weinig nog in herinnering. Een film die mede door de dood van Lee een bepaalde cultstatus heeft verworven. Maar zelfs los van dit spijtige gegeven gewoon wel een degelijke wraakfilm. Een beetje de sfeer van Batman en Gotham City waarbij ik vermoed dat deze zich in de grauwe achterbuurten van New York afspeelt. Erg deprimerend ook met veel donkere grimmige beelden, kraakpanden en rokende putdeksels en afvoerbuizen. En de vele plensbuien helpen al evenmin om er vrolijk van te worden.

Lang geleden dat ik nog iets zag van Brandon Lee. Little Tokyo en Rapid Fire draaide ik destijds op VHS grijs, nu is het al een hele poos geleden. Geen geweldig acteur, vrij houterig allemaal, maar hier vertolkt hij een interessant personage. Die Michael Wincott met zijn lange haar en zware stem herkende ik ook uit Robin Hood met Kevin Costner.

De wraaktocht is best leuk om volgen. Wat rare kills bij momenten, maar fun is het wel. Zuiver qua actie en sfeer zeker geslaagd. De poging om wat drama (en zelfs wat romance) te brengen is eerder matig. Voorts prima vermaak. Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar die nieuwe release van vorig jaar...

Vrij ontgoochelende Deense film. Ik begrijp de achterliggende synopsis wel, maar het boeide me verder maar weinig. Het is waarschijnlijk des mensen wanneer je achterom kijkt naar de genomen beslissingen in het leven en waarbij je fantaseert hoe het leven er uitgezien zou hebben wanneer je andere beslissingen had genomen.

Interessant, alleen vond ik het romantische kleffe gedoe dan maar niets. Ik was ook niet geheel overtuigd van het acteerwerk. De film bevat ook wat dooie momenten en het was moeilijk om er de aandacht bij te houden. Het blijft allemaal nogal oppervlakkig om dan te overgieten met een sausje van wetenschappelijk gewauwel dat nauwelijks overtuigend overkomt.

Verdwalen in de woestijn is geen pretje. Je raakt er totaal van gedesillusioneerd. Een film die vooral visueel en technisch opvalt. Inhoudelijk valt er misschien net te weinig te beleven. Wat zou er ook te beleven vallen in de woestijn? Of je zou er Hollywood op moeten loslaten, maar dat gebeurt gelukkig niet.

Visueel zoals hier al meermaals gezegd een pareltje. Dat lijkt ook niet zo bijzonder moeilijk met het landschap dat je wordt voorgeschoteld, maar de montage en regie zit wel goed. Mooi afwisselende beelden die de perfecte balans vinden tussen sfeer en noodzakelijkheid. Verder technisch op orde met een aantal spitsvondige beelden zoals de close-up van hun 'dansende' koppen in beeld terwijl ze verder sjouwen in de woestijn.

De sfeer wordt ook opgeroepen met licht en donker (zonsopgang), de schaduwen, de achterliggende soundtrack. Fijne film op dat vlak!

Ik ben de film volledig blank ingegaan en gezien ik geen groot muziekkenner ben, is de verwijzing naar Cabain me tijdens de film ontgaan. Misschien dat sommigen het ook zo ervaren willen hebben zonder deze voorkennis als ik de reacties lees.

We volgen een totaal gedesillusioneerde jongeman die niet meer weet in welk universum hij zich bevindt. Tragisch en schrijnend. In contact treden met omstaanders gebeurt moeizaam en het dringt zeker amper door tot hem. Zonde hoe sommigen in dergelijke zombiestatus verzeild kunnen raken. Niet zomaar een momentje, maar zelfs een soort van 'levensstijl'. Voor eeuwig gedoemd tot het lot er de stekker uithaalt...

Op dat vlak best sfeervol en aangrijpend. Alleen ontbrak na een tijdje de schwung. Nouja, wat voor boeiends zou een dergelijk persoon nog mee te maken hebben? Deprimerend. Maar ik heb toch het gevoel dat er nog meer te rapen was uit deze ellende.

Ik denk dat er wel betere Laurel & Hardy films zijn, maar deze is zeker fijn om mee te pikken. Een vrij klassiek verhaal waarbij een man onder de sloef ligt van zijn vrouw en met een leugentje probeert te ontsnappen aan de realiteit. Gekunsteld, maar best wel grappig. Het duo komt ermee weg, zelfs nog steeds vandaag.

Daarnaast de gebruikelijke lolbroekenhumor. Beetje flauw, maar het werkt wel. Eerst met het fruit, de waskuip, het telefoongesprek en ga zo maar door. Er zit voldoende schwung in de film om je blijven te entertainen. En bazige vrouwen zijn nu eenmaal grappig in dit soort settings.

Zeker niet de onvoorwaardelijke fan van het duo, maar ik apprecieer het wel. Blijft leuk!

Organisatorisch en logistiek moet het een huzarenstuk zijn om heen en weer post bij de juiste persoon te krijgen in zoiets onvoorspelbaars als het oorlogsfront. Het toont ook aan hoe de legerleiding dacht over zoiets "banaals" als de post. Het probleem werd dan ook doorgeschoven naar de zwarte afdeling van het WAC. Gelet hun vooroordelen was dàt al het toppunt hoe weinig belangrijk ze de postbedeling vonden. De Amerikaan moest toch beter weten uit WOI, dit hoewel ze pas voet op Europese grond zetten in 1918. Hun bondgenoten waren er toen wel erg bedreven in.

Soit, dit was voor mij een ongekend stukje geschiedenis. Ik vond het jammer genoeg wel allemaal iets te gelikt en proper voorgesteld. Te braafjes, te simpel ook met de nodige grote uitvergrotingen er bovenop. Kort samengevat, te 'Hollywoodiaans'. En dan mag de gekende romantische noot niet ontbreken.

Beetje vreemde openingsscène ook. Boeiend, dat zeker, maar het paste niet echt bij de rest van de film (of de rest van de film sloot er onvoldoende op aan). Interessant verhaal over dit bataljon, alleen was de impact op mij vrij beperkt en eerder ontgoochelend.

In mijn ogen toch een minder deel dan de eerste twee Paddingtons. Beetje overbodig ook met een verhaaltje dat weinig op slaat. Jammer dat de immer bevallige Sally Hawkins niet meer van de partij is als Mrs. Brown, maar Hugh Bonneville nog steeds wel en dat blijft een prima zaak. Opvallend ook dat Paddington erin blijft slagen grote namen te trekken. Dit keer met Banderas en (de Britse) Olivia Colman.

Het is en blijft een pure familiefilm waarbij alles wat met een korreltje zout genomen moet worden. Soms wat theatraal acteerwerk en een plot dat nogal mierzoet oogt, maar fun is het wel. Ik genoot bovenal van de adembenemende beelden van het Peruaanse Amazonewoud. Schitterend!

Blijft in zijn geheel wel leuk, maar het nieuwe is er wat af. Wel een beetje vreemd dat de dochter en zoon van de familie Brown al bij al veel screen time hebben, maar nauwelijks een woord zeggen.

Niet dat het er bij ons zoveel beter aan toeging zo'n 100 jaar geleden en meer, maar ik zag er nu al enkele vanuit Denemarken en ook daar was de sociale achterstelling groot en minstens even wreed. We bevinden ons tijdens het interbellum, de periode net na de Groote Oorlog. De solidariteit en het aanzien voor de soldaten is voorbij en de "gueules cassées" zoals ze het zo mooi verwoorden in het Frans worden verstoten en verdienen hun brood in een rariteitenkabinet in het circus. Het is eigenlijk maar een kleine plotlijn die verder weinig wordt uitgewerkt, maar ik vond ze wel bijzonder.

Centraal staat Karoline. Hopend op een beter leven met een rijke vent, maar daar komt uiteindelijk weinig van in huis. Zwanger en berooid overleeft ze als zoogvrouw voor achtergelaten kinderen. Het is geen pretje deze film waarbij je van de ene ongemakkelijke scène in de andere tuimelt. Ook de zwartwit beelden versterken die grauwe grimmige sfeer die over de gehele film hangt. Elk miniem spatje hoop of geluk wordt al snel de kop ingedrukt. Vrolijk word je er alvast niet van.

Knappe setting en prima acteerwerk doen de rest. Erg sfeervol ook met toestanden die Daensiaans aanvoelen met die kleine geplaveide kasseistraatjes langs beluiken. Terecht genomineerd voor de Oscars, maar winnen zal hij niet doen.

Er zijn hier blijkbaar weinig Take That of Robbie Williams fans op MM. Nou, ik ook helemaal niet. Maar als muziek noob zijn een reeks nummers me zeker niet onbekend. Best catchy in de ruime muziekpop. En zonder de details te kennen, heeft de man al wat watertjes doorzwommen - al dan niet door zijn eigen toedoen. Het is natuurlijk ook zijn "je m'en fous-air' die ervoor gezorgd heeft waar hij nu staat (maar eveneens ertoe leidde wat hij allemaal niet heeft verwezenlijkt). Maar je kan jezelf als scruffy-looking kid uit een grauwe industriestad als Stoke-on-Trent ook niet zomaar verloochenen natuurlijk.

Ik vond het best geslaagd. Williams verbloemt zichzelf zeker niet (al zal één en ander wel gepolijst zijn om dit commercieel toonbaar te houden). Leuke die voice-over met dat typische gebekte Britse accent uit de achterbuurten. De muzikale intermezzo's zijn zeker geslaagd: flitsend en dynamisch. Leuke vibe.

Centraal toch wel zijn constante onzekerheid, zijn gevoel van een failure te zijn, niet alleen naar zichzelf, maar ook naar zijn vader toe met wie hij een haat-liefde verhouding ontwikkelt. Toch is zijn loyaliteit groot naar zijn familie. De film is een mooi evenwicht tussen dit alles. Robbie Williams is die typische gast met een grote muil en dat kleine hartje. Doorheen dat pantser zit er toch erg veel onzekerheid en angst. De metafoor met de aap is vervolgens gewaagd, maar wel geslaagd.

Schitterende film. Iraanse cinema ontgoochelt zelden of nooit. Voor mij dé kanshebber voor de beste buitenlandse film op de komende Oscars. De film stelt een fictief gezin centraal en werkt diverse subplots uit waarbij de meest recente onlusten in Iran, door de dood van Mahsa Amini in 2022, als rode draad door de film lopen.

Het gezin van Iman is een vrij klassiek gezin met een vrouw en twee tienerdochters. Het gezin leeft harmonieus samen en kent naar Iraanse normen een vrij losse opvoeding. De wetten van het regime en de wil van God is uiteraard erg belangrijk, maar meningen mogen alvast worden verkondigd. Fundamentalisten zullen hier echter een boodschap in zien dat Iman "de leer" veel strikter had moeten toepassen, dan was al het onheil hem wellicht niet overkomen ...

Iman's nieuwe functie als onderzoeksrechter is een vergiftigd geschenk. Hij is de stropop en voor de veroordeelden en diens nabestaanden het uithangbord van de strafvorderingen (lees: executies). Met de lopende onlusten is het bijzonder druk en vervagen zijn aanvankelijke morele twijfels tot immoreel bandwerk.

Zijn vrouw Najmeh waakt over haar gezin, wenst dat haar dochters traditioneel leven. Uiteindelijk moet ze een keuze maken tussen haar gezin en de regels van de staat. Haar dochters zijn vrijgevochten en stellen zich veel vragen over de gang van zaken. Dit wordt alleen maar scherper door de protesten buiten.

De film creëert een boeiende weergave van de onderlinge spanningen en vertrouwen dat stilaan verandert naar wantrouwen binnen het gezin. Eigenlijk gaat het over een banaal iets met verstrekkende gevolgen. De film is behoorlijk lang, maar verveelde me geen seconde. Prachtig opgebouwd, prima regie en zoals steeds uitstekende acteerwerk!

Leuke short over een kikkervisje dat anders is dan de anderen. Door zijn trager of minder ontwikkelde evolutie is hij het buitenbeentje van de groep en staat hij er letterlijk alleen voor. Een short met een boodschap en een moraal die makkelijk te leggen is.
Visueel ook erg fijn gedaan en op het einde heb je inderdaad nog wat live action. Fijn om mee te pikken!

Ik was geïntrigeerd door een knappe wallpaper van de Japanse stad Otaru die via Bing op mijn bureaublad werd losgelaten waardoor ik ontdekte dat deze film in deze stad werd gefilmd. Dat was genoeg voor mij om deze film van Iwai te ontdekken.

Ondersteboven was ik niet van deze film die voor mij nogal sentimenteel en erg zweverig overkwam. Een beetje een vreemd verhaallijn over een naamgenoot. Wel bijzonder sereen en authentiek gebracht. Ik genoot er wel van, maar was wel minder begeesterd dan sommige anderen hier.

Visueel prachtig en ook de regie was prima. Dat was voldoende om de film positief te ervaren.

Wel een fijne short over ASS. In de winkel zie je duidelijk hoe kopieergedrag niet altijd leidt tot hetzelfde effect. Ook de context van belang. Het aanraken van bepaalde bessen heeft zijn reden. Die spot begreep ik niet goed, maar mogelijks omdat Ramin in de letterlijk in de spotlights wordt gezet. Dat doordrammen over onzinnige weetjes is wat een cliché, maar zeker niet onbestaande.

Sociale contacten zijn stuntelig voor Ramin. Dat merk je bij het verhaal van het feestje en de ontmoeting bij Marc. Wel een leuke grap van de half half broer. Zelfs mensen met ASS hebben (goede) humor.

Ik vind het eerlijk gezegd niet zo'n gemakkelijk te beoordelen film. Er zitten zeker goede elementen in, maar ik kon weinig aanvangen met de personages die de antagonisten moesten vertolken. Zuiver qua acteerwerk zat het wel OK denk ik. Goebbels komt er vrij goed uit en de hele kijk op het propaganda-apparaat ziet er waarheidsgetrouw uit. De film toont wel aan hoe machtig en invloedrijk Goebbels en zijn departement was. Censuur en sturing volgens het boekje. Op dat vlak zelfs bewonderingswaardig hoe professioneel dit werd ingezet voor geheel nazi-Duitsland.

Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat ik betere nazi-films heb ervaren. Ik vond het echter wel goed hoe echte archiefbeelden doorheen de film ingezet werden en werden nagespeeld. Hitler vond ik veel minder uit de verf komen. Niet alleen door Fritz Karl zelf, ook door zijn rol in de film. Moest die hem op een bepaald moment meer bezig houden met de escapades tussen huize Goebbels dan met de (voorbereiding op de) oorlog zelf.

Het was pas echt een topfilm geweest wanneer men nog meer had gefocust op de propagandamachine, de aanpak, de impact, de gevolgen ... Het wordt benoemd, maar ook niet meer dan dat.

Wat een bizarre administratieve situatie waarin je terechtkomt wanneer een burgeroorlog uitbreekt en je toevallig tot die andere ongewenste etnische groep behoort. Dan krijg je een rondje pesten waarbij je letterlijk uit het systeem wordt gewist en je identiteitskaart geen enkele waarde meer heeft. Het is blijkbaar een situatie die velen overkwam tijdens de Joegoslavië oorlog.

Naast het andere leed dat een oorlog vaak met zich meebrengt, is dit toch een minder gekend en weinig comfortabel fenomeen. Je wordt letterlijk van de ene op de andere dag een paria. Hoe het allemaal verder moet, wordt niet duidelijk.

Best onderhoudend, maar misschien net toch te weinig beklijvend.

Wie niet aan de voorwaarden voldoet van de begeerde 'green card' heeft als immigrant weinig toekomst in de VS. Het lotery systeem waarbij je letterlijk via een random wheel picker alsnog een verblijfsvergunning krijgt, is niet bepaald iets waarop je moet hopen.

De alleenstaande moeder Mara gooit het over een andere boeg en huwt met een Amerikaan. De overheid echter ziet er een schijnhuwelijk in. En daar valt iets voor te zeggen, want het verhaal is weinig geloofwaardig. Het maakt Mara ook bijzonder kwetsbaar. Door haar onstabiele verblijfsituatie botst ze tegen de limieten van het systeem aan en wordt er verder misbruik van haar gemaakt.

Degelijke en interessante film, maar onvoldoende om echt door te breken denk ik. Het feit dat ik de eerste ben die iets neerpen, bevestigt dit alleen maar.

Een film die eerder aanvoelde als een documentaire. De film mist een duidelijk plot of lijn en is veeleer observerend. Confronterend ook hoe jongeren van een bepaalde subcultuur van skaten, seks en drugs zich staande trachtten te houden. Ik ben zelfs niet helemaal mee of het wel bij iedereen een noodgedwongen keuze was.

Een film die op de huid zit van de personages. Niet in het minst door enkele pikante of gewaagde scènes, met elkaar, maar eveneens als prostituee.

Ik ken de regisseur niet echt, maar het is moeilijk om zijn beweegredenen te doorgronden. Al bij al niet zo slecht, maar overtuigd ben ik ook zeker niet.

Het kon zomaar het vervolg zijn op het leven van Wladyslaw Szpilman uit The pianist. Adrien Brody ligt wellicht in pole position voor zijn tweede Oscar als beste acteur. Terecht ook overigens. Wat een monumentale prestatie ook alweer. Eén van de beelden en meest aangrijpende scènes vond ik toch wel het weerzien met zijn neef Attila. Bijzondere krachtige emotionele scène waar hoop en dankbaarheid van afstraalde.

The brutalist is een knap epos dat het leven van Toth volgt vanaf het moment dat hij voet aan wal zet in de VS. Eerst op Ellis Island en vervolgens na een ontspannend lokaal bezoek op weg naar Philadelphia. Meteen wordt duidelijk dat er niet meteen een warm welkom is voor nieuwkomers. De grote uittocht naar de VS ligt al 50 jaar achter hen en mede de oorlogen zorgden ervoor dat er strenge immigratieregels en zelfs stops kwamen.

De film neemt zijn tijd om die persoonlijke immigratiestrijd op te nemen. The American Dream is een streefdoel en is meer een mythe dan werkelijkheid. Toth faalt echter niet, maar leeft ook van de goodwill van machtigen rondom hem. Hij blijft die arme luis, de onbetrouwbare jood ... hij wordt gedoogd en zelfs letterlijk getolereerd.

Na de pauze komt zijn vrouw in the picture. De focus wordt wat verlegd. In Carrara was ik wat in de war met die ene scène. Het begin van het einde tussen de relatie tussen Toth en Van Buren. Totaal overbodig. Dit had de film niet nodig.
Voorts duurt de film lang, maar vind ik elke minuut zinvol en nodig om dit verhaal te vertellen. Visueel bijzonder sterk en ook auditief knap ondersteunend. Tot slot mijn grote bewondering voor eveneens de meer dan puike performance van Guy Pearce die perfect gestalte geeft aan de invloedrijke manipulatieve berekende Van Buren.

Een kleine inkijk op het leven van de beroemde acteur Jules Maugin. Zijn populariteit is omgekeerd evenredig met zijn tactheid en vriendelijkheid. Veelal loopt hij rond als een opvliegende brompot. Zijn oude liefde wijst hem af en voorts kabbelt zijn leven dat gedrenkt is in alcohol maar verder.

Hij ontmoet echter de innemende Alie en haar dochtertje Baba. Schuilt daar toch ergens een blanke pit onder dat harde pantser?

De film kenmerkt zich door prima acteerwerk. Hoewel niet de meest memorabele rol van Depardieu, hij voelt zich wel in zijn sas. Fijne dialogen ook en een mooie afwisseling tussen toneeloptredens en leven naast het podium. Beetje eenvoudig allemaal voorgesteld - denk bvb aan die taxiritten - maar best onderhoudend.

Een Afro-Amerikaanse homoseksuele man in het leger. Dat kan niet goed aflopen als dat uitkomt. En uitkomen doet het en erg positief voor het hoofdpersonage is het evenmin. Wat me echter het meest zal bijblijven is de relatie met zijn moeder. In het begin van de film word je in het ongewisse gelaten over het waarom van de moeizame band. Je denkt dan aan drugs of geweld en dergelijke meer.

Schrijnend was in dat opzicht de sterke scène toen moeder en zoon na de proclamatie aan een tafeltje zaten in de legerkazerne. En dan toch nog die onvoorwaardelijke loyaliteit, heftig.

De opleiding zelf is vrij standaard. Best onderhoudend maar niets nieuws met het gebrul en harde aanpak. Blijkbaar gebaseerd op reële gebeurtenissen. Geen topper, maar zeker niet slecht.

Todeloo, Laundry man ... Vandewoestijne moet een fascinatie hebben voor seriemoordenaars, want ze komen telkens in zijn werken terug. Alleen jammer dat de kwaliteit bijzonder erbarmelijk is.

Wederom een pulpfilm in het hoogste kwadraat. Ik kan best begrijpen dat de budgetten beperkt zijn, maar de verhaallijn en vooral de acteerprestaties slaan werkelijk nergens op. Tenenkrullend zwak.

Die ene scène met dat lijk is eerder lachwekkend dan weerzinwekkend. Nouja, die filmpjes in de donkere krochten van het Belgische filmlandschap blijven al bij al wel fun. Kwaliteitsvol is dan weer iets anders.

Best wel een aangename rustig voortkabbelende Zuid-Koreaanse film over een vrouw wiens wereld op haar kop wordt gezet doordat ze een mysterieuze Fransman ontmoet in haar pension. Mooie authentieke beelden doen de rest. Eigenlijk heb ik steeds wel wat twijfel bij films waarbij alles harmonie is en zonder verklaarbare reden op zijn kop wordt gezet door een complete vreemdeling. Kan alleen maar in films.

Niets wijst er immers op dat Soo-Ha haar in een nieuw avontuur moet storten. Gelukkig is het niet allemaal Hollywood en is het feel good gehalte niet per se aanwezig. De film is gebaseerd op de roman van Élisa Shua Dusapin, geen onverdienstelijk boek naar het schijnt, maar zeker geen bestseller. Het is een verhaal over identiteit en verwrongen zelfbeelden.

Deze verdwijnt dra van Netflix en wou ik snel nog meepikken. De film was me geheel onbekend, maar ik ben wel geboeid door de complexe (Noord-)Ierse kwestie. Steeds een erg rauw en grimmige setting waarbij de onlusten op een haar na tot een echte burgeroorlog leidden. Het valt steeds op - in een film of in een docu - hoezeer het wij-zij-gevoel speelde en hoe diep de haat tegenover de andersdenkenden of de bemoeizuchtige Engelsen zat.

Het viel me ook op in deze film hoe bekaaid de legerleiding (of unit ervan) de achtergebleven soldaten aan hun lot overlieten. Ik dacht nochtans dat dat een ongeschreven regel was dat makkers (zelfs dode) niet zomaar gecancelled werden.

Prima setting ook al weer, beklemmend ook in die huizen, appartementsblokken, straten ... Het gevoel ook dat je niemand kon vertrouwen. Het is dezelfde setting die ik ervaar als ik naar Stasi- en DDR-films kijk, zonder het geweld dan. Goed acteerwerk ook, zeker ook van de hoofrolspeler die vooral sterk is met zijn houding doordat zijn tekstlijnen beperkt blijven.

Familiefilms zijn over het algemeen wel leuk en vrolijk. Op maat van uiteraard en dat is hier niet anders. De focus ligt dan ook volledig op de leefwereld van tieners. Hier eentje die al oud genoeg is om op 'ontdekking' te gaan, maar nog te jong is om volledig 'los te laten', de overgang van kind naar puber zeg maar.

De grootmoeder heeft dat concept nog niet goed begrepen wanneer ze Sofija meeneemt naar haar roots in Kroatië. Er wordt dan wat mysterieus (onnozel) gedaan over een oude familievete waar ze niets mag van afweten, maar mij bleef vooral de opgewektheid van Sofija bij en de leuke gezellige vibe die de film uitstraalt.

Beetje speels, leuk vakantiegevoel en vooral een film met het hart op de juiste plaats. Geen topper, gewoon fijn.

Dimitri Karakatsanis was me vooral bekend als cinematograaf of fotograaf, niet zozeer als regisseur. Of het moet zijn broer zijn die ik me vooral herinner als cameraman, soit. Deze film was me dan ook totaal vreemd en glipte er zowat tussendoor. Dit is niet zomaar een rechttoe rechtaan roadmovie. De film is mysterieus en roept veel vragen op. Het geheel echter, de aanpak, de stijl, maakte het wel voldoende sterk om geboeid te blijven kijken, ook al kon je er verhaaltechnisch weinig aan vastknopen. Ook de montage met flashbacks helpt daar niet echt.

Geen vrolijke film, grimmig zelfs, maar wel een ideaal sfeertje waar ik wel van hou. Technisch bijzonder sterk alweer met de nodige auditieve ondersteuning. Verhalend bleef ik net op mijn honger zitten, maar dat ligt meer dan waarschijnlijk aan mezelf.

Een film die saai en repetitief oogt, maar daar omwille van het thema nét lof voor moet krijgen. Dat is net de clue van de film waarbij mensen in een weinig benijdenswaardige positie afstompende jobs moeten doen, maar amper andere perspectieven hebben. Niet in het bedrijf, maar ook niet elders.

De policy van het bedrijf was dan ook tenenkrullend. Krijg je daar een candybar als je de werknemer van de week bent. Hoe vernederend is dat wel niet. Wie zit daar op te wachten? En wat later moet je in groep verplicht op audiëntie en verklaren enkele CEO's hoe goed het bedrijf het wel niet doet (dankzij hen) ...

Het meest schrijnende was toch wel het sollicitatiegesprek. Ik had zo te doen met de nochtans niet onknappe Aurora. We komen weinig te weten over haar achtergrond, maar een goeie vent met een prima job, het lijkt het enige dat haar kan redden...

Geen topper, maar best een onderhoudende misdaadfilm daar ergens in de onderwereld van het zonovergoten Nice. Bij deze ben je bij de openingsscène ook ineens op de hoogte hoe je best een lijk laat verdwijnen. Centraal staan twee broers die antwoorden willen op de dood van hun vermoorde vader. De één wil dit in alle sereniteit, maar wordt meegesleurd in het explosieve karakter van zijn oudere broer.

Wat volgt zijn raids en vergeldingsmaatregelen - oog om oog, tand om tand - alleen beseffen ze niet dat ze met hun tweetjes niet zoveel kunnen uitrichten tegen de plaatselijke maffia. Vrij entertainend allemaal, redelijk vlot tempo en zeker niet slecht geacteerd. Alleen nogal een 'twaalf in een dozijn film', eentje die jammer genoeg onvoldoende zal blijven plakken.

De terugreis is een film die onbekend is in Vlaanderen en ook daar (nog) niet te zien is volgens mij, ook niet op Netflix België. Ik kon hem gelukkig meepikken via het Filmfestival van Oostende. Het is een warme film waarbij humor en drama worden afgewisseld. Vooral het eerste gedeelte bevat humor waarbij de twee oudjes beslissen vrienden te gaan opzoeken in het verre Spanje. Een mens vraagt zich af wat hen bezield om zo'n hachelijke onderneming - in hun geval toch - te ondernemen.

Het gekibbel tussen hen is voorspelbaar, maar ook geestig. Komen daarbij wat ongewoonheden waarmee ze niet vertrouwd zijn. Zo blijkt al snel dat ze van de moderniteit en technologische vooruitgang weinig kaas hebben gegeten. Leuk onderhoudend is het zowel in een fijne vakantiemodus. Enige minpuntje lijkt wel het gebluste amoureuze vuur tussen beiden.

Het avontuur neemt vrij plots een andere wending wanneer Jaap écht vaststelt dat het niet goed gaat met Maartje. De ongerustheid en zorg komt iets feller naar voren dan, waardoor de film een ideale mix krijgt. Vrij ontroerend allemaal. Fijn!

Een vrij mistroostige film ergens in een afgelegen Chinees stadje in de Ghobiwoestijn. De Chinese moderniteit is nog niet overal doorgesijpeld. Het stadje wordt geplaagd door zwerfhonden en ik vermoed dat ze zelfs in overtal zijn op de mensen die er wonen. De plaatselijke zoo is al even treurig als de rest.

De hondenjacht had dan wel iets komisch. Aan de ene kant moesten ze de honden met zorg vangen, maar daar hield niet iedereen zich aan jammer genoeg.

Personage Lang keert na een gedwongen afwezigheid terug naar zijn streek. Dat is alvast niet van harte, want niemand zit op hem te wachten. Het feit dat hij daarvoor beroemd was helpt een beetje. Wel een fijn treurig verhaal op de achtergrond van de nakende Olympische Spelen in Peking. Het contrast kan niet groter zijn.

Dit is niet het afgetrainde lichaam van Maximus. Ik had haast medelijden met Crowe. Hij moest misschien wat bijkomen voor zijn rol, maar toch. Crowe doet het zeker vrij goed. Het was voor mij ook de trigger om de film te zien en te blijven kijken ook wel.

Een film die speelt met de boodschap van dementie die te pas en te onpas de ex-politieagent parten speelt, letterlijk tegen beter in zelfs. Best onderhoudend en spannend. Gog, voorspelbaar, voor sommigen misschien, maar det bederft de pret niet.

Hier en daar wat eenvoudig of makkelijk voorgesteld, maar ik genoot er wel van. Degelijk zonder meer.

Een film met een melodratische ondertoon over een outcast die wordt gemeden door zijn uiterlijk. Hij wordt gemeden en gevreesd puur door zijn uiterlijk die opliep na een auto-ongeval. Ik vond het nogal een eng uitgangspunt om te nemen in een maatschappij-vriendelijke setting.

De omgang tussen de jongen en Gibson is gelukkig wel prima. Beetje stroef in het begin, maar langzaamaan groeit het vertrouwen tussen beiden. Het acteerwerk is best prima.

Het kabbelt allemaal wat rustig verder waardoor ook de film nauwelijks boven de middelmaat uitstijgt. Er is wel de nodige zorg voor een prima regie. Gibson heeft duidelijk talent.