Log

vote posted

vote posted

vote posted

Matig en wat mij betreft wat overload. Ik snap de symboliek wel waarom het er 11 moesten zijn, inclusief de lengte. Op dat vlak wel prima gedaan, maar niet iedereen kon het verder inhoudelijk afwerken. Sommige shorts waren nietszeggend en saai.

Gelukkig sprong er hier en daar wel eentje uit. Zoals dat van onder andere Frankrijk, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. Interessant waren de meer kritisch belichte filmpjes. Eenzijdig is het nooit. Gelukkig kwam dat hier ook af en toe aan bod.

Een mooie blik over de verbondenheid tussen vader en dochter. Aandoenlijk om te zien. Het contrast met de moeder werd misschien wat aangedikt, maar dergelijke contrasten zorgen ervoor dat de film werd extra werd gekruid. Het stoorde me alvast minder.

Uiteraard zijn de gevoelens van de dochter de aanleiding van het onbegrip, de ruzies en de tweestrijd binnen het gezin. Gelukkig gaat de film over meer dan louter dat. Een fijn survival road movie diende zich aan.

De vertelstructuur gebeurde met regelmatige flashbacks, soms wat overbodig, maar de montage zat wel goed. Goed uitgewerkt en goed geacteerd. Fijn!

Weinig gekende film zo blijkt. Toch wel knterecht, geen topper, maar deze film verdient een breder publiek. Deed me wat denken aan Rebel (Film, 2022) van het duo El Arbi en Fallah. Niet dezelfde stijl en ook minder flitsend, maar wel een interessante kijk op IS en wat er in de marge diep binnen het bolwerk gebeurt.

IS-bruiden en hun drijfveren. Zelfs Westerse vrouwen lieten zich verleiden (of misleiden) om naar Syrië te trekken. Dienen ze als niet meer dan loutere fokmachines om het regime nieuwe strijders aan te leveren.

Een film over hoe sommige vrouwen geïndoctrineerd zijn (al van in den beginne) en over hoe sommigen twijfelen. Interessant om mee te pikken!

Mijn kinderen zijn ouder dan die van John Milton, maar niet oud genoeg om alleen te laten gaan. En ik was er ook eens mee buiten. Uitermate lage verwachtingen en die werden nog eens bewaarheid ook. Me voortdurend zitten ergeren, maar me tegelijk niet verveeld. Het tempo was strak en er gebeurde altijd wel iets. Die Jack Black weet wat entertainen is. Vormde eigenlijk wel een goed duo met die Momoa.

Verder nogal onnozel voor een boomer (zo oud ben ik nog niet, wel volgens mijn kinderen). Ik schrok me een hoedje toen er een keer of 7 tijdens de film werd applaudisseerd (!!!) in de bomvolle zaal. En niet eentje, maar zo goed als iedereen. Het was ook de orginele Engelstalige versie. Nog nooit meegemaakt eigenlijk. Ik begrijp dat Minecraft als game een echte hype (en daar voorbij is) voor jongeren, maar bij de films van Lego of Mario Bros was dit toch niet. Ik was al bang voor de aftiteling.

Soit, helemaal niet mijn ding. Ik ben blij voor mijn opgroeiende tieners. Ik spoel dit straks nog wel door met iets dat meer bij mij aanslaat.

Bizarre kortfilm en dat niet in het minst wanneer personages naar de camera kijken en zich rechtstreeks richten tot de kijker. Als één ding duidelijk is, dan is het dat je familie niet kiest. Behoudens ze in de eerste plaats saai zijn, zijn ze bovenal egocentrisch, verwaand en ondankbaar. Schone schijn is hier perfect van toepassing, want veel vreugde en familieplezier is er niet. Het betreft een louter opgevoerde verplichte familiale aangelegenheid.

Wel hier en daar wel een fijne casting met bekend volk als Matthias Sercu en Isabelle Van Hecke. Los van dit alles toch een vrij kleurloos gegeven. Middelmaat afgerond naar beneden.

Nog zo´n atypische film van Ken Loach waarbij niet het sociale drama de bovenhand krijgt, maar de klemtoon wordt gelegd op een politieke thriller. Als Brit zal Loach wellicht ook de situatie van de strubbelingen met het IRA tijdens de jaren 70 en later van nabij gevolgd hebben. De harde repressieve aanpak van Groot-Brittannië zullen de activist in hem ongetwijfeld aangewakkerd hebben.

Wederom een kwalitatieve kijk op het gebeuren weliswaar misschien van louter één standpunt. Desalniettemin een prima film met prima dialogen en setting. McDormand en Cox doen het uitstekend z'n dragen verder bij tot dit geheel.

Als politieke thriller zeker geslaagd met zijn complotten, intriges en afrekeningen. De film toont ook aan hoe veelzijdig Loach is en zhoe hij zijn eigen opinie of opvattingen ook op een andere manier kan verwerken in een film. Dit los van het feit of je het er nu mee eens bent of niet.

Linkse rakker Ken Loach maakt een zijsprongetje naar de Spaanse burgeroorlog waar hij vanuit het oogpunt van de Republikeinen en anarchistische vakbond(en) ten strijde trok tegen de fascisten van Franco. Beetje een hommage misschien naar George Orwell die in werkelijk ook ten strijde trok als Britse onderdaan tegen het Franco-regime.

Via een handigheidje in het plot wordt je terug in de tijd gekatapulteerd. Eendracht en samenhorigheid komt hier sterk naar voren wanneer velen zich verenigen om het welzijn van hun toekomst. Mensen met allerlei pluimage, maar wel het hetzelfde doel, ook al verloopt dat vrij chaotisch is zit men niet altijd op dezelfde golflengte.

Niet zozeer een harde en zuivere oorlogsfilm, Loach behoudt zijn klemtonen door de mens erachter te observeren. Prima dialogen doen de rest.

Voor mij toch één van de betere Kurosawa's en niet toevallig dat het geen samoerai-film betreft. Ik vond het voornamelijk in een interessante culturele tijdsgeest daar eind de jaren 40 van vorige eeuw in Japan. De insteek is bijzonder conservatief waarbij schande gesproken wordt over een vermeende relatie tussen twee beroemdheden. Mocht het nog een affaire zijn, je zou de sensatiepers nog kunnen volgen, maar zelfs dat was het niet.

Voorts wat de "veramerikanisering" van de Japanse samenleving met de opkomst of macht van de (boulevard)pers en de drang om het rechtssysteem te pas en te onpas in te schakelen. Uiteraard hier door Kurosawa als kritiek in zijn film verwerkt.

Ik genoot er wel van. Prima regie, interessant plot(ontwikkeling) en goed acteerwerk. Het rechtbankgedeelte mocht iets verfijnder voor mij. Dat verliep voor mezelf vrij 'eenvoudig', zeker naar het einde toe waarbij alles wordt uitgeklaard op amper een paar minuten.

Ik was weinig ondersteboven van de film. Dan vond ik de documentaire indringender, spannender ook, hoewel de afloop bekend was. Dat (diepzee)duiken een gevaarlijk beroep is, wisten we al langer. In de docu komt het beklemmende claustrofobische gevoel sterk naar voren. Hier vond ik dat veel minder en net dat zou de kracht moeten zijn van dergelijke films.

Niet dat het daarom een straf is om naar deze film te kijken. Best onderhoudend en met zijn beperkte speelduur ideaal om mee te pikken. Wel prima in beeld gebracht en acteerwerk ook wel naar behoren, hoewel de personages zelf weinig extra bieden.

Een andere film dan dat ik gewoon ben van Ken Loach die vooral bekend staat om zijn sociale drama's. Niet dat er hier geen drama (lees: mensenleed) in het spel is, de toon van de film is toch eerder een thriller. Het is eigenlijk een anti-oorlogsfilm waarbij Loach subtiel naar verwijst. Het plot is in mysterie gehuld en dat lukt vrij aardig.

Goed in beeld gebracht en het zat best goed in elkaar. Het prima acteerwerk helpt hier wel bij. Plezierreisjes zijn het allerminst daar in het Midden-Oosten. Je vraagt je soms ook af wat het doel is en waartoe het allemaal leidt, zeker als de verkeerde motieven naar voren worden gedragen.

Geen topper, maar best OK om mee te pikken. Interessanter vond ik het menselijke leed, de aantrekkingskracht en het afduwen van de weduwe ten aanzien van de beste vriend van haar man.

Eigenlijk een drieluik met drie verhalen die zich afspelen op dezelfde trein die spoort naar Rome. Een drieluik dat gelukkig voor mij crescendo ging in vermaak. Met het eerste deel van Olmi kon ik niet veel. Voelde ik ook niet veel waardoor ik blij was dat het de beurt was aan Kiarostami. Die grillige tante was me wel wat, beetje karikaturaal bij momenten, maar toch nog geestig.

Dan kon Loach me meer bekoren. Het leek ook eerder een banaal verhaaltje te worden, maar dan slijpt die ouwe vos daar toch op één of andere manier zijn kenmerkende sociale thema's in. De leefwereld van die fanatieke voetbalsupporters kruisen het leven van minder gefortuneerden en die samensmelting had wel iets. Geen chemie, want ik vond het iets te geforceerd, maar ik vond het wel een interessant gegeven. Mooie balans ook tussen ruwheid, humor en drama.

Eigenlijk een vrij schrijnend portret over de bokser JP Junior Bauwens waarbij ik destijds al vrij verontwaardigd was hoe de media en de aasgieren rondom deze kwetsbare familie zweefden. Destijds echt wel een hype in Vlaanderen, mede doordat Junior presteerde en jammer genoeg zijn privésituatie werd uitgesmeerd.

De documentaire is louter observerend. Er vinden geen interviews plaats en er is geen voice-over. De liefde voor zijn familie komt erg sterk naar voren. Blij te horen dat hij momenteel met zijn vriendin een succesrijke laagdrempelige boksclub runt in het Gentse.

Een interessante docu, maar ook eentje met een zure nasmaak.

Wim Willaert blijft toch een fascinerende acteur, zowel in werkelijkheid als in zijn rollen. Bij het grote publiek gekend via de komische series Nonkels en Eigen Kweek. Benny Claessens, de mimespeler hier, kennen we uit Het geslacht De Pauw van weleer.

Een beetje een rare short waar ik weinig hoogte van kreeg. Een verhaal over een ronddolende man, vervreemd van de samenleving waarbij voor hem de tijd bleef stilstaan, maar de wereld gewoon verder draaide. Melancholisch bijna hoe hij de draad terug wil oppikken, maar niet weet hoe. Geen veel- of mooiprater, maar die oude liefde - waarschijnlijk zijn enige houvast - roest niet.

In deze short en één van de eerste producties van Adil el Arbi en Billal Fallah zie je hun grote potentieel al naar voren komen. Ook qua thematiek zie je waar ze later verder op geborduurd hebben. Ze snijden vaak migrantenthema's aan vanuit de migrantengemeenschap zelf en trachten naast de inkijk wat nuance te brengen.

Wederom goed gefilmd. Dynamisch en energiek. Wel een fijne moraal van het verhaal ook. Ik zou alvast de vraag niet kunnen beantwoorden. Dat laat ik over aan Allah. Geen overbodige short om mee te pikken als het duo hoog hebt zitten.

Fargeat is hot momenteel. En met deze short is het meteen duidelijk waar ze de mosterd haalde voor The substance. Er zit dan wel 10 jaar tussen beide projecten, het heeft haar toch niet losgelaten. Niet onlogisch, want dit "probeersel" had potentieel, maar diende verder uitgewerkt te worden.

Bijzonder leuk concept en bij deze ook maatschappijkritisch ten aanzien van het schoonheidsideaal en het zelfvertrouwen van mensen over zichzelf. Graag naar gekeken. Zou bijvoorbeeld niet misstaan in een Black mirror aflevering.

Hoewel Pansy bijzonder onuitstaanbaar was, vond ik haar in deze "filmische" context eigenlijk wel grappig. Geweldig hoe ze tekeer ging en hoe ze met dirty talk en gezaag mensen verbouwereerd achterlaat. Waag het aub niet om er tegenin te gaan of je krijgt meteen een nieuwe repliek. Ik dacht bij mezelf - wanneer gaat die Curtley nu eens uit zijn sloffen schieten? Die arme man is ofwel een pantoffel ofwel al zodanig murw geslagen door haar negatieve gekakel dat hij het gewoon heeft opgegeven. Of hij is bang, dat kan ook...

Leukste scènes vond ik toch die bij de dokter en de tandarts. Die zelfingenomenheid, heerlijk! Marianne Jeanne-Baptiste doet het dus bijzonder goed en zit geweldig in haar rol. Toch mocht het na een tijdje wel ophouden en ik vond de achterliggende oorzaak iets te mager uitgewerkt. Dat ze met een onvoldaan gevoel zit ten aanzien van haar overleden moeder begrijp ik, maar ik vond de overgang wat eenvoudig.

Zoals ook hier al aangegeven kan je de film inderdaad op twee manier bekijken: ontroerend of komisch. Ik weet het voor mezelf eerlijk gezegd niet. Ondanks alles is het gewoon een erg onbeschoft respectloos mens. Wat je ook hebt meegemaakt: zo ga je niet om met mensen. "Grappig" als film (net zoals het grofgebekte Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (Film, 2017)), in realiteit verdient ze een schop onder haar reet.

De film is gebaseerd op de gelijknamige roman, maar met een speelduur van iets meer dan een uur komt niet alles uit de verf, de personages niet in het minst. De roman is naar verluidt meer achtergrondverhaal en diepere relaties die in de film pijnlijk ontbreken - hoeft dit te verbazen?

Het plot is best interessant en gaat over twee families die sinds lang verwikkeld zijn in een bloedvete. Eén van de "barbaren" en tevens aanslagpleger op het leven van de andere clan krijgt de kans zich te ontwikkelen tot kunstschilder in het grote New York. Uiteindelijk komt alles wel goed. Zo gaat dat dan met die superoude films uit de oude doos.

Ik bekeek een gerestaureerde versie. Al bij al redelijke rollen en minder theatraal dan wat je van dergelijke prenten mag verwachten. Farnum is erg goed in zijn rol en ook Winifred Kingston doet het prima.

Al bij al een vrij matige tot vlakke film. Moest het geen Italiaanse prent zijn en het feit dat ik het wel apprecieerde dat je wel wat te zien krijgt van de stad Napels, ik had de film wellicht nog iets lager gequoteerd.

Eigenlijk passeren alle filmclichés de revue zonder enige of met beperkte duiding. Op dat vlak is de film vrij voorspelbaar en moeten de protagonisten eerst door het slijk.

De stoerdoenerij van Carmela pakt niet en het illegale handeltje wordt te braaf (of niet) uitgewerkt. Te weinig memorabel om in het geheugen vast te houden. Jammer.

Ik dacht dat ik van Pernilla August al meer had gezien, niet dus, want buiten een aantal kleine rolletjes in grote films kom ik niet. Het moet dan van het uitstekende Svinalängorna (Film, 2010) komen waarbij ze regiestoel zat.

Hier als actrice zie ik haar weer in een vlakke film. Ik begreep in eerste instantie het plot niet goed waarbij ze als moeder haar zoon die ze amper kent meeneemt op reis. Het blijft vervolgens allemaal erg braafjes en mocht je verwachten dat ze toenadering tot elkaar zoeken, dan kom je bedrogen uit. Iedereen doet maar wat. Het leidt tot een zielloze film zonder body. Ook een aantal subplots verhelpen dit niet.

Een beetje eenvoudig, weinig complex, weinig uitdagend ook. Toch elementen die ik verwacht terug te vinden in een kwalitatief drama. Het kabbelt voort zonder meer. Taiwan mag dan een leuk uitje zijn en een echte straf is deze film niet, maar deze komt niet boven het maaiveld uit. Jammer.