Opinions

Ofschoon een enkel moment wanneer het personage van Delon enige tederheid voor

de jongste van de vier blijkt op te kunnen brengen, vertoont de indringer jegens de

kinderen vooral bruut gedrag. Delon in een ongebruikelijke rol van hem, die in de villa al

drinkend, rokend en t.v.-kijkend bij wijze van buitenkansje zich in een ideale situatie

waant.

Delon doet het ook hier goed, maar ook het spel van al de vier kinderen is overtuigend

in deze weliswaar niet beklemmende maar wel boeiende thriller.

Kan me wel voorstellen dat De Funes de klucht van Moliere graag wilde verfilmen want hij kan

zich hier weer heerlijk uitleven, weer even driftig en bekkentrekkend. En is dit ook gelijk een van

zijn beste rollen als een onverbeterlijke, paranoide gierigaard. Er valt genoeg te lachen, de

monologen naar de kijker toe ook best grappig waar ondertussen ook weer lichtelijk de draak mee

wordt gestoken. De realiteit ook geregeld afgewisseld met surreele scenes wat de film met de

variatie nog goed doet ook aangezien bijna alles zich met veel dialogen binnenskamers afspeelt.

Uiteraard zou ik bijna zeggen ook Galabru weer van de partij en die het niet als enige flink te

verduren krijgt. Een vermakelijke De Funes film weer.

Binoche speelt als vanouds wel goed, maar haar personage heeft veel weg van een

irritant, verwend kreng die eigenlijk vanaf het begin al haar man 'psychologisch' aan het

treiteren lijkt.

Het is bijna puberaal gedrag eigenlijk, waarbij ondertussen haar man allerlei rare verwijten

wordt toegesmeten. Het komt allemaal gaandeweg nogal ongeloofwaardig over. Je zou

haar gedrag misschien kunnen toeschrijven aan een labiele persoonlijkheid, maar die

indruk wordt in de film ook niet direct gewekt.

En komt de film hiermee aldoor nogal wankel over, en speelt Binoche in deze film een

van haar merkwaardigste rollen. Het acteerwerk van Binoche, maar vooral van Vincent

Lindon, weet de film toch nog enigszins te redden.

Denk wel de best acterende rol van Adkins tot nu toe, die zich hier knap staande weet te houden

tussen al de Britse acteurs die meestal zoals ook hier prima spel leveren. Maar de film moet het

natuurlijk vooral van de vechtscenes hebben, en die zijn hard en bruut, uitstekend uitgevoerd.

De vele flashbacks functioneel die de uiteindelijke aanleiding aangeven van Adkins bezoek in de

pub. Klein bezwaar is het vrij magere verhaal, en dat je ook niet aan de indruk kunt ontkomen

dat de film vooral is opgehangen aan het knokfenomeen Adkins. Maar in ieder geval garant voor

genoeg kijkplezier wanneer je van een flinke dosis attractief vechtgeweld houdt.

Drakerig vals sentiment troef in deze film. De actie/oorlogsscenes aan het begin zijn best wel

aardig maar al gauw overheerst een doelgericht melodrama aangevet met tenenkrommende

muziek. En dat ging maar door naar het einde toe. Het was mij er te veel aan.