Opinions

Spartacus is een groots opgezette historische dramafilm in de stijl van films als The Robe (1953) en Ben-Hur (1959), hoewel in deze film het religieuze tintje achterwege gelaten wordt.

Spartacus is gebaseerd op het gelijknamige boek uit 1951 van de Amerikaanse schrijver Howard Fast. Zoals vele grootschalige films uit die tijd liep er gedurende de productie het nodige mis. Zo werd de oorspronkelijke regisseur Anthony Mann na een week filmen al ontslagen, nadat hij diverse aanvaringen had met hoofdrolspeler (en uitvoerend producent) Kirk Douglas. Hij werd vervangen door de destijds 31-jarige Stanley Kubrick, die hiermee z’n eerste film sinds Paths of Glory uit 1957 regisseerde. Met een budget van 12 miljoen dollar en een cast vol klinkende namen alsmede ruim 10.000 figuranten, was Spartacus één van de grootste filmproducties uit de geschiedenis. Het resultaat is dan ook indrukwekkend en met name de vele massascènes zijn subliem in beeld gebracht.

Hoewel Stanley Kubrick nog een redelijke nieuwkomer was binnen Hollywood, liet hier al z’n eigenzinnige drang naar perfectie zien en dreef hij zijn crew tot wanhoop. Cinematograaf Russell Metty had er na enkele maanden genoeg van en stapte op, waarna Kubrick de film voornamelijk zelf filmde. Bij de Oscar-uitreikingen kreeg echter Metty de prijs voor beste fotografie. Spartacus werd een groot succes en bracht in de VS maar liefst 60 miljoen dollar in het laatje, wat destijds een record was voor filmstudio Universal Pictures. Ze werd eveneens genomineerd voor 6 Oscars, waarvan er vier werden verzilverd: Beste Mannelijke Bijrol (Ustinov), Decors in Kleur, Fotografie in Kleur en Kostuums in Kleur.

Visueel is de film een plaatje en ook het acteerwerk is uitstekend. Met name Peter Ustinov spring er bovenuit, maar ook Douglas in de titelrol en Laurence Olivier en Charles Laughton als kibbelende senatoren zijn het aanzien waard. Het geheel wordt ondersteund door de prachtige muziek van Alex North.

Met een speelduur van 196 minuten is Spartacus een lange zit, maar een speelduur van ruim 3 uur is geen uitzondering binnen dit genre. Hoewel ze enkele massascènes bevat, richt Spartacus zich minder op het spektakel en meer op het politiek gekonkel binnen de Romeinse senaat. Hierdoor is ze af en toe langdradig, maar Kubrick weet er de aandacht bij te houden. Het eindgevecht is spectaculair in beeld gebracht, maar is ook vrij snel afgelopen. Niettemin is Spartacus een klassieker binnen zijn genre en in mijn ogen nog altijd één van de betere films van Kubrick.

Deze 24e Bond-film heeft de ondankbare taak om Skyfall op te volgen. De film die uitkwam op Bond's 50e verjaardag en het succes van de reeks naar nieuwe hoogtes bracht. Daarnaast werd die Bond-film vrijwel unaniem lovend ontvangen en waren de verwachtingen voor Bond 24 dan ook hoog gespannen. Zeker ook omdat regisseur Sam Mendes wederom plaatsnam op de regiestoel.

Helaas weet Spectre het niveau van Skyfall nergens te benaderen. De opening van de film in Mexico is uiterst sterk en lijkt een goed begin van de film, maar hierna zakt het wat in. Met een speelduur van 148 minuten is Spectre de langste Bond-film ooit en dat valt ook wel te merken. De film kent behoorlijk wat dooie momenten, en helaas is het plot niet interessant genoeg om die dode momenten op te vullen. Iets wat bij Skyfall wel het geval was.

Het acteerwerk is wisselend. Daniel Craig blijft een leuke Bond, maar de jaren beginnen wel een beetje te tellen. Christoph Waltz is helaas minder geslaagd als schurk, en een teleurstelling na Javier Bardem. Voormalig worstelaar Dave Bautista speelt een leuke rol als diens handlanger en de kolos die hij speelt mag gezien worden als een ode aan de oude Bond-schurk Jaws. Léa Seydoux speelt een goede Bond-girl die gelukkig meer is dan alleen maar beeldvulling. De rol van Monica Bellucci is dan weer erg beperkt en hier had ik meer van verwacht. Ik mis ook de aanwezigheid van Judi Dench, die in de voorgaande films toch wel de tegenpool van Bond was. Ralph Fiennes versie van 'M' verschilt in wezen niet zozeer van James Bond zelf en dat maakt de wisselwerking tussen beiden een stuk minder interessant. De rol van Q (gespeeld door Ben Whishaw) is wel weer erg leuk, en komt hier enigszins beter tot z'n recht dan in Skyfall.

Op de openingsscène na heeft Spectre maar weinig memorabele momenten. Bij Skyfall klopte vrijwel alles: het verhaal, de muziek, de titelsong van Adele. Bij Spectre is het helaas allemaal net niet. Geen slechte film, maar binnen de Bond-reeks heb ik vele betere films gezien.

Ik had weinig verwachtingen bij dit vervolg op Homecoming uit 2017. Die film vond ik destijds enigszins teleurstellend en ik ben ook wel een beetje Marvel-moe geworden. Er zit weinig variatie in de films en vaak duren ze ook veel te lang (met als dieptepunt Endgame met z'n drie uur!).

Far From Home is met ruim 2 uur ook weer aan de lange kant, maar de film kijkt zich gelukkig gemakkelijk weg. Dit vervolg vind ik dan ook een stuk vermakelijker dan Homecoming, welke ik eerlijk gezegd één van de mindere Spider-Man films vind.

Vernieuwend is het allemaal niet en Far From Home is wederom een standaard Marvel-formulefilm. De actie is gelikt in beeld gebracht, al zouden die moderne regisseurs eens moeten stoppen met al die ‘slow-motion’ actiescènes. Het verhaal is vermakelijk, maar helaas ook enigszins voorspelbaar. Tom Holland voldoet als Spider-Man, maar is nog altijd geen Tobey Maguire. De humor blijft helaas aan de kinderachtige kant. Parker’s nerdy vrienden blijven op de zenuwen werken. Met name die dikke, nerdy vriend van Parker mogen ze er van mij echt wel eens uit mieteren. Wat een irritant figuur is me dat zeg. Ook die stuntelige leraar werkte behoorlijk om mijn zenuwen. Dit soort humor is dan ook helaas niet aan mij besteed. Graag had ik gezien dat de makers wat meer aandacht hadden besteed aan de opbloeiende relatie tussen Peter Parker en Mary Jane. Deze komt hier helaas niet echt uit de verf en het wil ook niet werken dat er gewoonweg weinig chemie is tussen Tom Holland en actrice Zendaya.

De film moet het vooral van de actie hebben en daarin stelt ze gelukkig niet teleur. De trucages zijn wederom uitstekend en Jake Gyllenhaal speelt een goede schurkenrol.

Leuk is ook de scène in Nederland, waarin alle clichés zoals tulpen en klompen weer voorbij komen. En blijf vooral kijken tot na de extra scène, want deze voegt ditmaal wel iets wezenlijks toe.

Spider-Man: No Way Home is alweer het derde deel uit de Spider-Man franchise, waarin Tom Holland de rol van Spider-Man op zich neemt. Marvel combineert al jaren diverse superhelden in hun films en ook hier speelt Doctor Strange een grote rol in het geheel. Maar daarnaast verkend Spider-Man: No Way Home ook het concept van het multiversum, waarbij er een link wordt gelegd naar de oude Spider-Man films. Dit zagen we al terug in de trailers met de komst van de schurk Doctor Octopus De vraag was dan ook of Tobey Maguire en Andrew Garfield tevens hun opwachting zouden maken in deze film.

Spider-Man: No Way Home wist een enorme hype te veroorzaken en trok in haar eentje de Amerikaanse box-office uit het slop waarin ze de afgelopen 2 jaar dankzij de Corona-pandemie was beland. In haar openingsweekend bracht de film al meer geld in het laatje in de VS dan enig andere film uit het Corona-tijdperk. Dat is aan de ene kant bewonderenswaardig, maar het toont ook wel aan dat het Amerikaanse publiek nog nauwelijks te porren is voor films die niet rondom superhelden draaien. De top-5 van 2021 wordt andermaal gedomineerd door superhelden, waarbij alleen Fast & Furious 9 nog een plek wist de bemachtigen op plaats 5.

Maar als je de hype rondom de film achterwege laat, zien we andermaal dat Spider-Man: No Way Home wederom de bekende formule hanteert en verder keurig binnen de lijntjes blijft. De actie blijft uiterst spectaculair, maar aan de andere kant hebben we het allemaal wel eens eerder gezien. De terugkeer van Andrew Garfield en met name Tobey Maguire werd natuurlijk met gejuich ontvangen. Toch krijgen beide heren maar weinig te doen en spelen ze tweede viool achter Tom Holland. Het had me wel lachen geleken als ze ook Nicholas Hammond uit de oude tv-serie hadden teruggehaald. Dat had het geheel wel afgemaakt.

Het concept van de multiverse werd al eerder verfilmd in de Oscarwinnende animatiefilm Spider-Man Into The Spider-Verse, en die film was hierin een stuk creatiever. Hier is het vooral makkelijk scoren met de nostalgie van de oude Spider-Man-films. Ik heb me er wel mee vermaakt, maar ik vond de film nergens echt opzienbarend.

Stand By Me is gebaseerd op het korte verhaal “The Body” uit 1982 van de Amerikaanse horrorschrijver Stephen King. Het verhaal is een soort metamorf voor het bereiken van volwassenheid. De vier jonge tieners gaan als kinderen op reis en komen als volwassenen terug.

Stand By Me is één van de beste Stephen King verfilmingen ooit. Het verhaal is uiterst vermakelijk en wordt opgevrolijkt door de jaren ’50 sfeer met de muziek van toen. De film bevat waarschijnlijk het beste acteerwerk ooit van een cast van die leeftijd. Corey Feldman en Jerry O'Connell zorgen voor de humor, terwijl Will Wheaton uitstekend is als de onzekere Gordie Lachance. River Phoenix was waarschijnlijk het grootste acteertalent van zijn generatie en laat hier zien waarom. Geweldig om te zien hoe hij gestalte geeft aan de jonge Chris Chambers, die vanwege zijn achternaam (z'n familie bestond vernamelijk uit criminelen) door de maatschappij is verworpen.

Een klein meesterwerkje van regisseur Rob Reiner en één van de beste jeugdfilms ooit. De titel is afgeleid van een hit van Ben E. King uit 1961. Mede dankzij het succes van deze film werd het nummer “Stand By Me” in 1987 wederom een grote hit.

Eerste film uit de Star Wars reeks, die inmiddels is uitgegroeid tot een cultureel fenomeen. De film was destijds zijn tijd dan ook ver vooruit. Star Wars was een pionier op het gebied van trucages, waarbij diverse nieuwe technieken voor het eerst werden toegepast. De baanbrekende trucages verhullen enigszins het ietwat simplistische plot en zijn vrij karikaturale personages: Mark Hamill acteert hier nog wat houterig als de jonge, onervaren Luke Skywalker, Harrison Ford is de koene held, Carrie Fischer de mooie prinses en Alec Guinness de wijze, oude tovenaar (of in dit geval Jedi-meester). De show wordt gestolen door de bijfiguren: de robots C-3PO en R2-D2. Deze twee stelen werkelijk elke scène waarin ze meespelen, evenals de harige Chewbacca. Ook Darth Vader is één van de beste schurken uit de filmgeschiedenis.

Tegenwoordig heeft Star Wars weinig van z'n charme verloren. Op technologisch gebied is ze een mijlpaal in de filmgeschiedenis, die het beeld van de cinema voorgoed veranderde.

Laatst voor het eerst in ruim 10 jaar maar weer eens begonnen aan de Star Wars-reeks. Nooit echt een fan geweest van deze films, waardoor ik wellicht wat minder haat koester jegens de prequel-trilogie dan menig Star Wars-fan.

De originele Star Wars-trilogie is één van de meest geliefde trilogieën uit de filmgeschiedenis, met miljoenen fans over de hele wereld. Toen bedenker George Lucas in de jaren ’80 aangaf dat hij de serie wilde uitbreiden tot 9 films, keken vele fans hier reikhalzend naar uit. Halverwege de jaren ’90 werd aangekondigd dat er drie prequels gemaakt zouden worden, die het ontstaan van Darth Vader zouden toelichten. In 1999, 16 jaar na de laatste Star Wars-film, was het wachten eindelijk ten einde. Onder een enorme media-hype ging The Phantom Menace in première. Helaas kon de film niet aan de verwachtingen voldoen. Vele fans klaagden over de overdaad aan, veelal, computertrucages en een gebrek aan plot. Met name het figuur Jar Jar Binks was bij velen een doorn in het oog.

The Phantom Menace is dan ook geen geweldige film. Het begin is behoorlijk rommelig, waarbij het verhaal van de hak op de tak springt. De fans hadden gelijk dat de film teveel computertrucages bevat, want bijna elke scène wordt wel opgevuld door de computer. Anno 2015 zien een hoop van die trucages er ook behoorlijk cartoonish uit. De personages weten helaas ook niet allemaal te overtuigen. Qui-Gon Jinn is een ietwat saaie Jedi-ridder en Obi-Wan Kenobi is hier vooral een bijfiguur, die bitter weinig toevoegt aan het verhaal. Het acteerwerk van Jake Lloyd en Natalie Portman is behoorlijk houterig en het figuur van Jar Jar Binks is inderdaad enorm kinderachtig en waarschijnlijk alleen maar leuk voor kleine kinderen. De schurk Dath Maul is het beste personage uit de film, maar zijn rol is erg kort. De actie is gelukkig wel spectaculair in beeld gebracht, met een indrukwekkende Pod-race en een fenomenaal lightsaber-gevecht tussen twee Jedi’s en een Sith-lord.

Al met al is The Phantom Menace best een vermakelijke film geworden, maar helaas niet een al te memorabele. Niettemin werd de film een groot succes, al werd er niet geheel aan de verwachtingen voldaan.

Tweede deel uit de zogeheten prequel-trilogie, die zich ruim 20 jaar afspeelt voor de originele Star Wars-trilogie en zich vooral focust op de ontwikkeling van Anakin Skywalker tot de boosaardige Darth Vader. Daar waar de originele trilogie door miljoenen fans wordt aanbeden, wordt de prequel-trilogie door menigeen verguisd.

En dat is niet geheel onterecht: het verhaal is zwak, met teveel losse stukjes, de karakters weten niet of nauwelijks te boeien en alleen oudgedienden als Yoda (met de geweldige stem van Frank Oz) en de twee robots C-3PO en R2-D2 blijven leuk. Christopher Lee laat nog wel even zien hoe het moet, maar zijn rol is te kort. Het gevecht tussen hem en Yoda vormt één van de hoogtepunten uit de film, maar kan zich niet meten met het driegevecht uit The Phantom Menace. De liefdesrelatie tussen Anakin en Padmé komt ook nauwelijks uit de verf, mede dankzij het houterige acteerwerk van nieuwkomer Hayden Christensen. Hij zet Anakin neer als een gefrustreerde tiener, waar je als kijker maar weinig sympathie voor kunt opwekken. De film leunt vooral op z’n visualiteit, maar ook daar laat Attack Of The Clones steken vallen. Net als bij The Phantom Menace komt het overgrote deel uit de computer gerold. Met name de CGI-figuren zien er behoorlijk cartoonish uit. De luchtgevechten zijn echter wel prachtig in beeld gebracht en de climax is uitermate onderhoudend.

Geen topper, maar niettemin vermakelijk.

Derde en laatste deel uit de Prequel-trilogie, waarin alle losse eindjes aan elkaar worden geknoopt en ook een brug wordt geslagen naar de oude trilogie. De Prequel-trilogie is bij de meeste Star Wars-fans niet al te geliefd, maar Revenge Of The Sith werd nog redelijk lovend ontvangen door zowel pers en publiek.

Dit derde deel is gelukkig niet meer zo kinderachtig als de voorgaande twee delen. De rol van Jar Jar Binks is zo goed als helemaal verdwenen (hij verschijnt een paar keer slechts kort in beeld), en ook de vele cartooneske bijfiguren heeft Lucas hier achterwege gelaten. De luchtgevechten en lightsaber-gevechten zien er spectaculair uit en worden ondersteund door prima computertrucages. Dit derde deel bevat veruit de beste trucages uit de Prequel-trilogie, maar gek genoeg werd juist deze film niet in die categorie genomineerd voor een Oscar.

Het acteerwerk is wisselend, maar in ieder geval een stuk beter dan in Attack Of The Clones. Hayden Christensen is duidelijk gegroeid in zijn rol, en hoewel hij nog altijd geen ster is in het spreken van lange dialogen, komt hij fysiek gezien erg dreigend over, mede ook dankzij z’n uitstekende gezichts-mimiek. Hij maakt dan ook een overtuigende transitie naar de slechte Darth Vader. Ik zie dat hij hier veelal negatief wordt beoordeeld, maar ik vond hem eerlijk gezecht de beste rol uit de film hebben.
Ewan McGregor en Natalie Portman spelen hun rol naar behoren en Meester Yoda blijft, samen met de robots C-3PO en R2-D2, het leukste karakter uit de film. Ian McDiarmid schmiert er lustig op los, en maakt zijn karakter Darth Sidious eerder komisch dan dreigend. Hij is dan ook één van de zwakste punten uit dit derde deel.

Hoewel deze Prequel-trilogie niet de boeken in zal gaan als een klassieke SF-trilogie, is ze uiteindelijk toch best vermakelijk gebleken. Ben benieuwd hoe de oude trilogie mij zal bevallen. Het is ruim 9 jaar geleden voordat ik die films voor het laatst heb gezien.

Star Wars werd in april 1978 uit de bioscopen gehaald en werd in de zomer van 1978 opnieuw in een groot aantal bioscopen uitgebracht.

De inflatie van de re-releases van Star Wars zullen inderdaad het resultaat niet groots beïnvloeden, omdat ze allemaal vrij kort op de eerste release zijn gevolgd. Maar ik heb gemerkt dat Boxofficemojo dit met meer films heeft gedaan, waardoor de inflatiecorrectie een zeer vertekend beeld geeft wanneer opbrengsten van re-releases worden toegekend aan het oorspronkelijke bioscoopjaar. En in veel gevallen zaten daar jaren tussen. Goede voorbeelden hiervan zijn The Ten Commandments uit 1956 en Sleeping Beauty uit 1959. Ook bij die films worden een aantal re-releases toegerekend aan de omzet van hun jaar van verschijning. Dan krijg je echt grote verschillen wanneer je de inflatie hierop gaat berekenen.

Vervolg op Star Wars uit 1977 en het tweede deel in de oorspronkelijke trilogie. Dankzij het gigantische succes van de eerste film werd het budget voor The Empire Strikes Back flink opgeschroefd. Het resultaat mag er zijn, want op visueel gebied overtreft dit vervolg zijn voorganger op alle punten. De trucages zijn wederom prachtig, evenals de fotografie, kostuums en decors. In deze film wordt tevens het personage Yoda geïntroduceerd, die later zou uitgroeien tot één van de meest populaire Star Wars-figuren.

George Lucas gaf de regie voor The Empire Strikes Back uit handen aan zijn voormalige professor Irvin Kershner. Een opmerkelijke keuze, aangezien deze hiervoor met name kleinere films heeft geregisseerd. De keuze voor Kershner pakt echter bijzonder goed uit, want met name in het regisseren van acteurs is Kershner beduidend meer ervaren dan Lucas. Hierdoor is het acteerwerk in The Empire Strikes Back een stuk beter dan in Star Wars. Hamill is gegroeid in zijn rol, alsook Ford en Fisher. De show wordt wederom gestolen door de robots C-3PO en R2-D2, alsmede de harige Chewbacca.

The Empire Strikes Back is wellicht de beste episode uit de Star Wars-reeks.

Ik was mijn reviews aan het doorspitten en zag dat ik deze film nog altijd niet beoordeeld had, dus bij deze.

Return of the Jedi is het laatste deel van de originele Star Wars-trilogie en helaas ook de minste. De film is langdradig en het verhaal rondom de Death Star roept een deja-vu gevoel op aan de eerste film.

Daarnaast is Return Of The Jedi een stuk kinderachtiger dan zijn voorgangers, mede door de toevoeging van het teddybeer-achtige volk, de Ewoks. Ze zien er schattig uit en zijn overduidelijk toegevoegd om een jonger publiek naar de bioscoop te lokken. Iets wat overbodig lijkt, want een gebrek aan publiek heeft Star Wars nooit gekend. Ook de poppen en make-up effecten in deze film zijn van een wisselende kwaliteit. Het interessantste van Return Of The Jedi is de confrontatie tussen Luke Skywalker en Darth Vader. Het eindgevecht tussen beiden vormt het hoogtepunt van de film. De verhaallijn van Han Solo en Leia op de bosmaan Endor is een stuk minder interessant en had wel wat ingekort mogen worden. De climax van Return Of The Jedi, met het ruimtegevecht tussen de rebellen en het Keizerrijk maakt echter veel goed. De trucages zijn wederom het neusje-van-de-zalm, evenals de geluidseffecten en vele decors. De trucages werden wederom terecht bekroond met een Oscar.

Visueel is dit derde deel indrukwekkend, maar inhoudelijk is ze duidelijk de minste uit de originele trilogie. En ik moet eerlijk bekennen dat ik Return Of The Jedi gewoonweg één van de mindere delen uit de gehele Star Wars-reeks vind.

2e deel uit de nieuwe Star Wars-trilogie die in 2015 uiterst succesvol begon met The Force Awakens. Ondanks het grote succes waren de fans niet tevreden en speelde de film teveel op 'safe' met een grote dosis nostalgie. De nieuwe verhaallijn rondom Rey werd beduidend minder goed ontvangen en het verhaal van The Force Awakens leek teveel op het verhaal van A New Hope.

The Last Jedi moest dit allemaal goed maken, maar helaas faalt de film hierin jammerlijk. Zelden ook een film gezien waarin de meningen van professionele filmrecensenten en de mening van het gewone publiek zo sterk uiteenlopen. Volgens menig filmrecensent was The Last Jedi de beste Star Wars-film sinds The Empire Strikes Back en volgens menig fan was ze de slechtste uit de reeks.

Ik ben het ten dele eens met de kritiek van de fans. The Last Jedi kende de langverwachte terugkeer van Luke Skywalker. Helaas wordt zijn personage hier maar matig uitgewerkt en alleen op het einde mag hij even zijn kunsten laten zien. Het verhaal is vrij matig en met een speelduur van ruim 2,5 uur is de film bovendien veel te langdradig. Hoofdrolspelers Daisy Ridley en John Boyega kunnen andermaal niet overtuigen en worden hier ook nog eens opgezadeld met een bloedirritante sidekick in de vorm van Kelly Marie Tran als Rose Trico. Oscar Isaac als piloot Poe Dameron doet het niet slecht, maar in wezen is hij gewoon een kopie van Han Solo en helaas is Oscar Isaac geen Harrison Ford. Ook oudgedienden als Chewbacca en Princess Leia weten hier weinig te imponeren. De enige die wel een duidelijke verbetering toont is de schurk Kylo Ren, hier uitstekend neergezet door Adam Driver. Hij weet in zijn eentje deze film nog enigszins te redden.

The Last Jedi is absoluut geen goede film. Hierdoor is de film te lang, het verhaal niet boeiend genoeg, het merendeel van de karakters weinig memorabel en zelfs visueel is de film niet overal even geslaagd. Dankzij de rol van Adam Driver en het weerzien van Luke Skywalker (één van de meest interessante karakters uit het Star Wars-universum wat mij betreft) weet de film nog net een voldoende te scoren.

Ben benieuwd hoe het laatste deel (en sluitstuk van de Skywalker-saga) mij gaat bevallen.

Duidelijke rip-off van Star Wars, tot aan de titel toe. Tegenwoordig beland in de obscuriteit en ik moet bekennen, dat ik sinds dit jaar nog nooit eerder van deze film had gehoord. Best knap voor iemand die in de jaren '80 is opgegroeid en veelvuldig naar dit soort tekenfilms heeft gekeken.

Starchaser was dan ook een enorme flop in de bioscopen. Met een budget van 15 miljoen dollar is het absoluut geen goedkope productie geweest. Het was één van de eerste animatiefilms die werd geschoten in 3D en waarin traditionele animatie wordt gemengd met computeranimatie. Het resultaat is echter middelmatig. De achtergrond animatie is prima in orde, maar de animatie van de karakters is pover en mist details. Hierin ontstijgt ze nauwelijks het niveau van een gemiddelde aflevering uit bekende animatieseries uit die tijd, zoals He-Man.

Het verhaal is erg rommelig en het einde wordt snel afgeraffeld. Het moet toch wel frustrerend zijn voor de opperschurk dat zijn complete vloot van ruimteschepen met één druk op de knop wordt vernietigd, terwijl hij er 1200 jaar over heeft gedaan om dit leger bij elkaar te verzamelen.

Het is ook niet echt duidelijk welke doelgroep de makers voor ogen hadden tijdens het maken van deze film. Ze is niet echt gericht op kinderen, want daarvoor kent ze een paar te grafische scènes (zo wordt Orin’s vriendin voor zijn ogen dood gewurgd). En voor volwassenen is de film waarschijnlijk te simpel. Als ik hem in de jaren '80 had gezien, had ik hem waarschijnlijk beter kunnen waarderen dan nu. Vond hem nu behoorlijk langdradig en de actie weinig spectaculair.

Niet verkeerd om een keer gezien te hebben, al is het maar voor de prima muziek van Andrew Belling.

Als er één film synoniem is aan het woord ‘pulpfilm’ dan is het wel Starcrash. Een slecht script, belabberd acteerwerk, een cast die voor het overgrote deel werd gedubd door andere acteurs (met uitzondering van Gortner, Spinell, Hasselhoff en Plummer), lachwekkende trucages en dito decors en kostuums. Het is allemaal zo slecht, dat het uiteindelijk toch weer goed wordt.

De film neemt zichzelf gelukkig niet al te serieus met dubbelzinnige oneliners en dildo-achtige laserguns. De Britse actrice Caroline Munro (wiens stem hier werd gedubd door Candy Clark) loopt het merendeel van de film schaars gekleed rond, en omdat Munro een beeldschone dame is met een prachtig lichaam, is dat zeker geen straf om naar te kijken. De film speelt schaamteloos leentjebuur bij diverse SF-klassiekers zoals Star Wars en Barbarella.

State Park is zo’n type komedie die zo slecht is, dat ze eigenlijk toch weer vermakelijk wordt!

Het verhaal stelt niet zoveel voor en is bovendien uiterst voorspelbaar. Ook het acteerwerk is vaak niet om aan te zien, met name Louis Tucci als de drummer van een Heavy Metal band, Brian Dooley als een overenthousiaste parkwachter en Jennifer Inch als Linnie met haar piepstemmetje zijn behoorlijk kinderachtig. Ook qua uiterlijk doet de film soms pijn aan de ogen. Peter Virgile en Louis Tucci als Heavy Metal-duo met een uiterlijk dat een soort kruising is tussen Glamrock en Punk en Jennifer Inch met zo’n typisch fout jaren 80 kapsel zijn behoorlijk over-the-top. Ook de muziek is niet om aan te horen en het openingsnummer mag genomineerd worden als slechtste nummer ooit gemaakt.

State Park is o.a. geregisseerd door Rafal Zielinski die in de jaren ’80 kleine successen boekte met vergelijkbare komedies als Screwballs en Loose Screws.

State Park doet met name denken aan de genreklassieker Meatballs, maar die vergelijking kan deze film niet doorstaan. De humor is vaak te kinderachtig voor woorden, evenals het acteerwerk. De locaties zijn wel mooi geschoten en gelukkig duurt te film niet al te lang, waardoor ze gemakkelijk wegkijkt. Rockgitarist Ted Nugent komt nog even opdraven in een korte cameo. In de VS werd de film uitgebracht als State Park, maar in Canada als Heavy Metal Summer.

Station Jim is een leuke Britse tv-film. Het verhaal is uiterst voorspelbaar, maar niettemin goed te genieten. De film ziet er verzorgd uit en bevat onderhoudend acteerwerk. De hond uit de titel steelt echter de show. Al met al dus een geslaagde jeugdfilm.

De Storm is gebaseerd op de watersnoodramp van 1953. Deze ramp overspoelde een groot deel van Zeeland, Noord-Brabant en de Zuid-Hollandse eilanden. Hierbij verdronken meer dan 1800 mensen en veel dieren. 100.000 mensen verloren hun huis en bezittingen. Hierdoor is de watersnoodramp uit 1993 één van de grootste rampen uit de Nederlandse geschiedenis en gaf mede de doorslag voor de deltawerken die Nederland moesten beschermen tegen hoogwater uit zee.

In deze film is de ramp echter verplaatst naar de achtergrond. Het verhaal gaat over een jonge moeder (gespeeld door Hoeks) en haar zoektocht naar haar verloren kind. Toch weet de film een goed beeld te schetsen van de ramp en dit geeft de film toch wat meerwaarde. Regisseur Ben Sombogaart bewees in het verleden al in staat te zijn om grootschalige producties te regisseren. Ooit begon hij als regisseur van kinderfilms als Mijn Vader Woont In Rio (1989), Het Zakmes (1992) en Abeltje (1998). In 2002 oogstte hij echter internationale lof met zijn oorlogsdrama De Tweeling, welke genomineerd werd voor een Oscar als Beste Film in een Vreemde Taal.

Het verhaal van De Storm is boeiend en wordt ondersteund door goed acteerwerk van Sylvia Hoeks, Barry Atsma en Dirk Roofthooft. In Nederland was de film een succes en gingen er ruim 700.000 mensen naar de bioscoop, waardoor De Storm uitgroeide tot één van de meest succesvolle Nederlandstalige films van 2009.

Melige parodie op de populaire Fast & Furious-reeks. Ik had ook niet anders verwacht van een film die geregisseerd werd door Jason Friedberg en Aaron Seltzer. Deze twee waren eerder ook verantwoordelijk voor spoofs als Meet The Spartans, Date Movie, Epic Movie en Vampires Suck. Dan weet je als kijker al dat het niveau niet al te hoog ligt en de grappen vaak het pies-en-poep niveau niet ontstijgen. Superfast! is hierop geen uitzondering: vele grappen zijn vaak te melig voor woorden en ook niet bijster origineel. Toch vond ik de film nog best te pruimen! De films uit de Fast & Furious-reeks liggen mij nog vers in het geheugen, dus de meeste verwijzingen naar die films herkende ik wel. Superfast! gebruikt vooral veel scènes uit Fast & Furious 1, 4 en 5.

Het acteerwerk is van een bedenkelijk niveau: Dale Pavinski ziet eruit als de stunt double van Vin Diesel, maar acteert veel te houterig. Alex Ashbaugh als een parodie op Paul Walker is een stuk vermakelijker, terwijl de dames vooral dienen als beeldvulling. In de bijrollen vallen vooral Omar Chaparro en Dio Johnson op. Die eerste speelt met veel plezier een Mexicaanse drugsbaas, terwijl de tweede een nagenoeg perfecte imitatie weergeeft van Dwayne Johnson, de spierbundel uit Fast & Furious 5 t/m 7. Geen hoogstaande komedie, maar wanneer je in een melige bui bent en de film samen met een aantal vrienden bekijkt onder het genot van een aantal biertjes, is het best een vermakelijke film voor zolang hij duurt.

Deze eerste Superman-film blijft toch de superheldfilm onder de superheldenfilms!

Superman is ongetwijfeld de meest bekende superheld ter wereld en zag voor het eerst het levenslicht in 1938. Tegenwoordig is Superman een Amerikaans icoon. Naast de strips verscheen Superman ook in talloze andere media, zoals tekenfilms, radio en een succesvolle tv-serie in de jaren ’50. In 1948 verscheen Superman voor het eerst in de bioscopen in een filmserie van 15 korte afleveringen van pakweg 15 minuten. Het duurde echter tot 1978 voordat de eerste echte film rondom Superman werd vertoond.

Producer Ilya Salkind kocht in 1973 de filmrechten van Superman. Mario Puzo schreef een 500-pagina’s dik verhaal over Superman, welke later werd bewerkt door David en Leslie Newman tot een acceptabel filmscript. Het was de bedoeling dat Superman I en II back-to-back werden geschoten voor een budget van 40 miljoen dollar. De filmstudio wilde in eerste instantie een bekende Hollywood-acteur voor de rol van Superman en acteurs als Robert Redford, Burt Reynolds en Sylvester Stallone kwamen in aanmerking, maar uiteindelijk werd besloten om de onbekende Christopher Reeve te casten. Deze moest wel eerst nog naar de sportschool, want tijdens de auditie was hij slechts een magere slungel van 1,93 meter en 77 kilo. Uiteindelijk kweekte Reeve zo’n 19 kilo spiermassa, waardoor hij op overtuigende wijze de Man van Staal kon vertolken. In belangrijke bijrollen werden grote acteurs als Gene Hackman en Marlon Brando gecast. Deze laatse kreeg hiervoor het astronomische bedrag van 3,7 miljoen dollar alsmede 11,75% van de Amerikaanse kassaopbrengsten. Hierdoor verdiende Brando uiteindelijk 19 miljoen dollar voor slechts 12 dagen filmen.

De productie van Superman verliep alles behalve vlekkeloos en kosten rezen de pan uit. De productie nam uiteindelijk 19 maanden in beslag. Richard Donner had naast Superman ook al reeds 80% van Superman II geschoten, maar door creatieve meningsverschillen weigerde hij Superman II af te maken. Dit werd uiteindelijk door Richard Lester gedaan. Ondanks alle problemen blijft Superman tot op de dag van vandaag een schoolvoorbeeld van hoe een superheldenfilm gemaakt moet worden. Het verhaal is boeiend en bied voldoende aandacht aan de diverse karakters. De actie is perfect en Superman had voor die tijd baanbrekende trucages (die dan ook terecht werden bekroond met een Oscar). Ook de muziek van John Williams is inmiddels legendarisch. Het acteerwerk is uitstekend en Christopher Reeve is perfect als Superman, net als Margot Kidder als Lois Lane. De film neemt zichzelf niet al te serieus en dat is maar goed ook. Met name de humor springt eruit, maar gelukkig overdrijven de makers het hier niet (wat bij een deel van de vervolgen wel het geval was). Superman was met een budget van 55 miljoen dollar destijds één van de duurste films aller tijden, maar was ook één van de meest succesvolle met een wereldwijde opbrengst van 300 miljoen dollar. Door het succes groeide ook de populariteit van Superman, welke tanende was.

Nog altijd een klassieker binnen het superheldengenre.

Na het enorme succes van Superman uit 1978 verscheen er algauw dit vervolg. Oorspronkelijk was een groot deel van Superman II gelijktijdig gefilmd met de eerste Superman. Regisseur Richard Donner werd echter ontslagen nadat deze reeds 80% van Superman II had geschoten. Richard Lester was second director gedurende de oorspronkelijke productie en maakte de film uiteindelijk compleet.

Gene Hackman keerde niet terug voor Superman II en al zijn scènes zijn dus afkomstig van Richard Donner’s oorspronkelijke cut. Om te voorkomen dat de makers wederom een astronomisch bedrag aan Marlon Brando moesten betalen, werd de rol van Jor-El vervangen door Lara, de vrouw van Jor-El.

De problematische productie heeft zo z’n invloeden op Superman II: het verhaal is wat rommelig en diverse personages komen er bekaaid vanaf. Maar toch is Superman II een geslaagd vervolg te noemen. Net als de vorige film is de actie weer perfect in beeld gebracht en wordt ze goed afgewisseld met de nodige humor. De trucages zijn wederom uitstekend en ook de decors mogen er zijn. Christoper Reeve en Margot Kidder zijn wederom uitstekend op dreef en ook Terence Stamp is een geslaagde schurk. De film werd wederom een enorm succes.

Na het success van de eerste twee Superman-films verscheen er dit teleurstellende derde deel. Richard Lester mocht na de voltooiing van de tweede film ook de derde film regisseren, maar dit keer stond hij er alleen voor. Het grootste probleem aan deze derde film is de humor, die hier te zeer de boventoon voert. De film lijkt eerder op een one-man-show van de Amerikaanse komiek Richard Pryor dan op een Superman-film. Ook de actie is niet meer zo spectaculair als in de vorige twee films.

Christopher Reeve is wederom uitstekend op dreef en kweekte nog eens 10 kg aan extra spiermassa, waardoor hij in deze derde film behoorlijk massief was. Hij mocht zich hier wat meer uitleven dankzij een rol van slechte Superman en kreeg hiervoor de nodige waardering. Maar voor de rest is dit een zéér teleurstellend vervolg. De schurken weten niet te overtuigen, het verhaal is oninteressant en ook de trucages stellen teleur.

Al met al dus een teleurstellende film die ook niet het succes van de vorige twee films wist te evenaren.

Na Superman III besloten producers Ilya en Alexander Salkind te stoppen met hun Superman-reeks. Producers Menahem Golan en Yoram Globus namen de taak van producer over en filmde dit zéér matige vierde deel voor de helft van het budget (17 miljoen dollar) van de voorgaande films.

Christopher Reeve besloot nog eenmaal de rol van Superman te vertolken in ruil voor creatieve input in het scenario. Ook Gene Hackman keerde terug als Superman’s aartsrivaal Lex Luthor. Het resultaat is allesbehalve positief. Het verhaal is zéér matig en ook de actie en trucages zijn uiterst teleurstellend. De flauwe humor van Superman III is gelukkig achterwege gelaten, maar dat is ook het enige positieve wat er van Superman IV gezegd kan worden. De film werd afgekraakt door pers en publiek en flopte in de bioscopen, waardoor het tot 2006 duurde alvorens er een nieuwe Superman-film in de bioscopen verscheen.

Het had even geduurd maar na een afwezigheid van 19 jaar keerde Superman in 2006 eindelijk terug op het witte doek. Het lange wachten werd echter niet beloond, want Superman Returns is een teleurstellende film geworden die alleen uitblinkt in overweldigende trucages.

Waarom regisseur Bryan Singer (die eerder overtuigende superheldenfilms rondom de X-Men afleverde) heeft gekozen voor een vervolg op Superman II zal bij mij altijd een raadsel wezen. De film probeert hierdoor te zeer een kopie te zijn van de films met Christopher Reeve en die vergelijking kan ze helaas niet doorstaan. Met name de humor wordt hier node gemist. Singer neemt zijn held veel te serieus en Superman wordt hier afgebeeld als een Jezus-figuur (inclusief de wederopstanding).

Het acteerwerk is ook niet om naar huis te schrijven. Brandon Routh probeert te zeer een Christopher Reeve-imitatie af te leveren, maar slaagt hier nauwelijks in. Het helpt ook niet dat er totaal geen chemie is tussen Routh en z’n tegenspeelster Kate Bosworth, waardoor de relatie tussen Superman en Lois Lane totaal niet uit de verf komt. Kate Bosworth is normaal best een aardige actrice, maar hier is ze volledig miscast en overtuigt ze geen moment als moeder van een vijfjarig kind. Zelfs een begenadigd acteur als Spacey weet nauwelijks te overtuigen in z’n schurkenrol.

Inhoudelijk is de film dan ook een mislukking, maar de film heeft ook nog een sterk punt! De actie en de trucages zijn verbluffend. De stunts die Superman in deze film vertoond zijn fenomenaal. Met name de scène waarin hij een neerstortend vliegtuig veilig aan de grond zet is misschien wel de beste actiescène die ik ooit heb gezien. Het helpt ook dat veel krachttoeren van Superman worden ondersteund door dat overbekende deuntje van John Williams.

Hierdoor is Superman Returns een vermakelijke film, ondanks dat ze inhoudelijk diep teleur stelt.

Superman: Man Of Tomorrow is een animatiefilm van DC Entertainment en Warner Bros. Animation.

Het origin-verhaal van Superman wordt hier volledig overnieuw gedaan. Helaas op een niet al te creatieve manier. We hebben het allemaal al eens eerder (en veel beter) gezien. Karakters als The Martian Manhunter en Lobo voegen niet veel toe. In het Superman-universum weet een film als Man Of Tomorrow dan ook geen potten te breken.

Het verhaal is weinig interessant en het personage Superman wordt hier niet opnieuw uitgevonden. Het is allemaal vrij standaard en mede hierdoor ook uitermate saai. De animatiefilms rondom de Man van Staal zijn nooit erg hoogstaand, maar deze film is helaas één van de mindere films die ik van Superman gezien heb.

Het helpt ook niet dat de animatie vrij lelijk is en de stemmencast ook geen blijvende indruk achterlaat. De stem van Darren Criss vond ik persoonlijk totaal niet passen bij een karakter als Superman. Hij is mede hierdoor misschien wel de minste Superman ooit.

Suske en Wiske: De Texas Rakkers is de eerste 3D-animatiefilm rondom de populaire Vlaamse stripfiguren van Willy Vandersteen. Deze film is gebaseerd op album nr. 125 uit de beroemde stripreeks “Suske en Wiske”. Na de geflopte live-action film De Duistere Diamant werd besloten om ditmaal een 3D-animatiefilm te maken. Dit bleek een kostbare onderneming, want met een budget van 9 miljoen euro, was De Texas Rakkers de duurste Vlaamse film ooit. Het resultaat mag er zijn want De Texas Rakkers is een mooie animatiefilm geworden.

De film wijkt op een aantal punten af van de oorspronkelijke strip. Zo is de rol van Tante Sidonia aanzienlijk uitgebreidt, is het personage van Professor Barabas en het hondje Tobias toegevoegd, heeft Theofiel Boemerang hier opeens een tweelingbroer genaamd Theodore Boemerang en is ook de climax van het verhaal veranderd. Zo werd het stadje “Dumb City” in het oorspronkelijke verhaal bedreigd door een enorm rotsblok boven op een naastgelegen berg. Die verhaallijn is hier volkomen achterwege gelaten, ook is het vrouwelijke personage Miss Missy hier geen lerares en is de verhaallijn met de ontspoorde jeugd ook volledig achterwege gelaten. Het zijn van die dichterlijke vrijheden die de film zich kan veroorloven, want op het eind is De Texas Rakkers een geslaagde adaptatie van de welbekende strip. Ze spoelt ook de nare smaak weg die de live-action uit 2004 heeft achtergelaten.

De referenties aan moderne filmklassiekers uit Hollywood hadden wel achterwege gelaten kunnen worden (een imitatie van The Matrix was in 2002 al uit de mode, laat staan in 2009). Voor de rest is De Texas Rangers een uiterst geslaagde animatiefilm die de humor van Willy Vandersteen perfect weet te vertalen naar het witte doek. Toch was de film niet het verwachte succes in de bioscopen. In Nederland trok de film net geen 100.000 bezoekers en ook in België viel het bezoekersaantal tegen. In Nederland werd de film uitgebracht met Nederlandse stemmen, waarin o.a. Frank Lammers, Pierre Bokma, Jeroen van der Boom, Xander de Buisonjé en Jeroen van Koningsbrugge de stemmen verzorgden.

In de jaren 80 waren fantasy films enorm populair. Met name in het sword & sorcery genre verschenen er verscheidene films die tegenwoordig binnen het genre als cultklassiekers worden gezien. Dit betreft films als Conan the Barbarian, Excalibur en Willow. Ook The Sword and the Sorcerer heeft tegenwoordig een schare groep fans, maar het niveau van voorgenoemde films weet ze in geen mijlen te bereiken. Daarvoor is het verhaal te eentonig, het tempo te traag en het acteerwerk te matig. Lee Horsley is nog wel aardig als de koene held Talon en ook Richard Lynch is altijd betrouwbaar als de eeuwige schurk. De rest van de cast acteert echter behoorlijk houterig. De film ziet er op sommige momenten wat goedkoop uit, maar voor de liefhebbers van het fantasygenre zal deze film ongetwijfeld nog te genieten zijn.

In Amerika was de film destijds een opmerkelijk succes met een opbrengst van 36 miljoen dollar. De film eindigde met de belofte van een vervolg, genaamd Tales of the Ancient Empire. Het duurde echter nog tot 2010 voordat dit vervolg er ook daadwerkelijk kwam, zonder ook maar één iemand van de originele cast. The Sword and the Sorcerer was tevens het filmdebuut van regisseur Albert Pyun, die later diverse B-films als Cyborg, Nemesis en het vervolg Tales of the Ancient Empire regisseerde.

The Sword In The Stone is de 18e avondvullende tekenfilm van Walt Disney en gebaseerd op het gelijknamige boek van T.H. White uit 1938. Dit was tevens de laatste film die tijdens het leven van Walt Disney werd uitgebracht (deze stierf in 1966).

Helaas is het misschien wel de minste avondvullende animatiefilm die tijdens het leven van Disney werd uitgebracht. Het verhaal is vrij matig en ook de animatie is beneden het gebruikelijke Disney-niveau. Alleen tijdens het gevecht tussen Merlijn en Madam Mikmak, laat Disney zijn klasse zien. Het hoofdpersonage Wart werd ingesproken door drie verschillende acteurs en dat is bij tijden behoorlijk storend, aangezien de acteurs totaal verschillende stemmen hebben.

Ondanks dat de film destijds een groot succes was in de bioscopen (een opbrengst van 10 miljoen dollar), is ze tegenwoordig een haast vergeten klassieker. Eigenlijk ook niet meer dan terecht want The Sword In The Stone is gewoonweg een zwakke film, die zich bijlange na niet kan meten met het niveau van oude klassiekers als Sneeuwwitje, Pinokkio en Doornroosje.