Opinions

Groots opgezette verfilming van de bekende tekenfilmserie van de gelijknamige Amerikaanse animatieserie die liep van 1960 tot en met 1966 en tegenwoordig ingeburgerd is in de Amerikaanse cultuur. Plannen voor een live-action verfilming van deze populaire serie waren reeds in de jaren 80 ontstaan, maar kwamen uiteindelijk niet van de grond. Begin jaren 90 werden de filmrechten gekocht door Amblin Entertainment en werd Brian Levant (een groot fan van de originele animatieserie) ingehuurd als regisseur.

Het schrijven van een script bleek nogal problematisch en maar liefst 35 schrijvers waren betrokken bij het uiteindelijke resultaat. En laat nou het script het grootste zwaktepunt van deze film zijn, want het verhaal springt van de hak op de tak, zit boordevol plotgaten en onlogica en is bovendien nergens echt leuk. De humor moet komen van de cast en die stelt gelukkig niet teleur. John Goodman en Rick Moranis zijn perfect gecast als Fred Flintstone en Barney Rubble. Ook Elizabeth Perkins is prima als Wilma Flintstone. Rosie O’Donnell lijkt qua uiterlijk niet bijzonder veel op haar tekenfilmfiguur, maar is verder prima gecast. In de bijrollen valt met name de mooie Halle Berry op, die hiermee definitief doorbrak voor een groot publiek.

Visueel gezien is de film een juweeltje en de animatieserie van vroeger is prachtig omgetoverd in een heuse wereld. Het is dan ook jammer dat de film zo’n belabberd plot heeft en met nauwelijks moderne grappen op de proppen weet te komen. Daar stond de oude serie toch een beetje om bekend, om het Amerikaanse leven van de jaren ’60 te vertalen naar de prehistorie. Deze film had best een paar leuke grappen over de jaren 90 kunnen verzinnen, maar hier wordt nauwelijks iets mee gedaan.

The Flintstones werd dan ook niet bijzonder lovend ontvangen door de pers. Het publiek kwam echter wel in drommen toegestroomd, waardoor de film wereldwijd maar liefst 342 miljoen dollar in het laatje bracht. Hiermee was ze de 4e meest succesvolle film van 1994. Ondanks het succes kwam er geen vervolg. Wel verscheen er in 2000 een prequel, waarin geen van de originele castleden te zien was.

Deze eerste film rondom de asociale familie Flodder blijft onweerstaanbaar en heeft na al die jaren nog altijd niets aan kracht ingeboet.

Nelly Frijda is onvergetelijk als Ma Flodder en steelt de show. Andere opvallende bijrollen zijn Lou Landré als gemeentewerker Sjakie, Bert André als oversekste buurman en Tatjana Simic als wulpse dochter Kees.

Met 2,3 miljoen bezoekers was Flodder de best bezochte Nederlandstalige film sinds Turks Fruit uit 1973. Er kwamen nog twee vervolgen alsmede een tv-serie.

De eerste Flodder mag gezien worden als een klassieker in de Nederlandse filmgeschiedenis. Dat geldt helaas niet voor de twee uiterst magere vervolgen die de film kreeg.

Na twee succesvolle films verscheen er in 1993 voor het eerst de tv-serie rondom de familie op de tv. Dit derde deel bevat daarom ook de cast van de serie, waardoor Huub Stapel en René van 't Hof zijn vervangen door Coen van Vrijberghe de Coningh en Stefan de Walle als Johnny en Kees Flodder.

Deze film lijkt niet meer als een uitgerekte tv-aflevering. Weinig origineel en slechts een paar grappen zijn geslaagd te noemen. Na 3 films en een tv-serie is de koek rondom de familie Flodder ook wel op.

Na het enorme succes van Flodder in 1986, duurde het even voordat Dick Maas met een vervolg op de proppen kwam. Helaas is dit vervolg op vrijwal alle punten een tegenvaller ten opzichte van het origineel.

Veel van de grappen worden schaamteloos gerecyclet, waardoor het allemaal een beetje meer van 't zelfde wordt. Lou Landré en Nelly Frijda blijven echter onweerstaanbaar in hun rollen van Sjakie en Ma Flodder.

Ondanks dat dit een teleurstellend vervolg was, stroomde het publiek weer in drommen toe en groeide Flodder in Amerika uit tot de best bezochte Nederlandstalige film van de jaren 90.

La Flute a Six Schtroumpfs is gebaseerd op het gelijknamige 9e album uit 1958 van de stripreeks “Johan en Pirrewiet”, geschreven en getekend door de Belgische striptekenaar Peyo. In die strip maakte de wereld destijds kennis met de Smurfen, een klein blauw kaboutervolkje met een vreemd taaltje.

De Smurfen waren destijds immens populair (en zijn dat op de dag van vandaag nog steeds) en het was wachten op een eerste tekenfilm rondom de Smurfen. Hoewel ze in de jaren ’60 hun eigen stripreeks kregen, werd ervoor gekozen om het album van Johan en Pirrewiet te verfilmen. Dit houdt in dat de Smurfen hier slechts een bijrol vertolken. De animatiestudio Belvision was in samenwerking met Peyo’s eigen animatiestudio verantwoordelijk voor de vormgeving van deze tekenfilm. Onder leiding van animator Eddie Lateste en onder de regie van Peyo en José Dutillieu ging de film op Kerstavond 1976 in première en was ze een groot succes.

De animatie ziet er voor die tijd vrij aardig uit. Het verhaal volgt grotendeels het script van het album, maar het moet gezegd worden dat het hier allemaal wat minder goed uit de verf komt. De humor uit de strip ontbreekt veelal. De muziek van de legendarische Franse componist Michel Legrand is vrij degelijk, maar de liedjes van Peyo & Yvan Delporte zijn niet om aan te horen.

Deze eerste tekenfilm rondom de Smurfen is misschien leuk voor kleine kinderen, maar voor volwassenen is ze ietwat kinderachtig. De Nederlandse stemmenregie is van de hand van Arnold Gelderman. Hierbij verzorgt Diederik Gelderman de stem van Johan, Olaf Wijnants de stem van Pirrewiet, Coen Flink de stem van Matthijs Voddezak, Lex Goudsmit de stem van de Koning en de stemmen van de Smurfen worden o.a. verzorgd door Ger Smit, Arnold Gelderman, Trudy Libosan en Bill van Dijk.

In de jaren ’80 verscheen er een tekenfilmserie rondom de Smurfen, geproduceerd door de Amerikaanse tekenfilmstudio Hanna Barbera. Die tekenfilmserie wordt tot op de dag van vandaag nog regelmatig herhaald op de Nederlandse televisie.

Verrassend leuke kinderfilm met een prima vormgeving.

Gebaseerd op een reeks korte verhalen van Paul van Loon uit 1989. Het gegeven van Heksen en Tovenaars die leven in een afgeschermde wereld van de gewone mensen, doet sterk denken aan de beroemde Harry Potter-reeks van J.K. Rowling, maar het boek van Paul van Loon pre-dateert de boeken van Rowling met maar liefst acht jaar.

Het verhaal is recht door zee en wellicht voor volwassenen erg voorspelbaar. Voor kleine kinderen is dit echter een erg genietbare film en dankzij de zéér fraaie vormgeving is ze ook voor volwassen zeker te pruimen.

Regisseur Johan Nijenhuis begon z’n carrière bij soapseries als Goede Tijden, Slechte Tijden en Westenwind en maakte vervolgens de tienerhits Costa! en Volle Maan. Hij was verantwoordelijk voor de populaire kinderserie Zoop en de diverse films die hierop volgden. Met Foeksia de Miniheks levert hij wederom een uiterst genietbare kinderfilm af.

Het scenario en de originaliteit zijn echter de enige zwakke punten. Het acteerwerk is uiterst vermakelijk en debuterend actrice Rachelle Verdel speelt een overtuigende hoofdrol als het heksje Foeksia. De bijrollen worden leuk ingevuld door Porgy Franssen als Tovenaar Kwark en Annet Malherbe als de Heks Minuul.

De film zou worden verkocht aan Amerikaanse filmstudio’s, maar dit werd afgeketst vanwege een pijprokende heks alsmede een kind dat in de film zonder helm fietst.

The Fox and the Hound is gebaseerd op het gelijknamige boek uit 1967 van schrijver Daniel P. Mannix. Het donkere verhaal van Mannix werd omgevormd tot een typisch familievriendelijk Disney-verhaaltje. Dit komt het verhaal niet bepaald ten goede, maar past wel in Disney’s repertoire.

Op animatiegebied vond ik de film wel een topper! De deprimerende kleuren uit de jaren 60 en 70 werden gelukkig achterwege gelaten en terug zijn de fleurige kleuren die sinds Sleeping Beauty uit 1959 node werden gemist.

Het verhaal en de personages vond ik echter weinig interessant. Op sommige momenten doet ze sterk denken aan Bambi, maar dat is een vergelijking die deze film niet kan doorstaan. Visueel zeer zeker een geslaagde film, maar inhoudelijk wist de film mij niet te pakken.

Deze Frankenstein-verfilming is waarschijnlijk de beroemdste en meest invloedrijke verfilming van het beroemde boek van Mary Shelley uit 1818. De film heeft echter meer inspiratie geput uit de toneelvoorstelling van Peggy Webling uit 1927 dan uit het beroemde boek van Mary Shelley.

De Britse regisseur James Whale is met name bekend van het toneel en maakte pas in 1930 zijn speelfilmdebuut. Boris Karloff is onvergetelijk als het beroemde monster en wordt ondersteund door de legendarische make-up van Jack P. Pierce. De film doet op sommige momenten behoorlijk denken aan de Duitse film Der Golem uit 1920, maar dat zal weinig kijkers iets uitmaken.

Een klassieker binnen het horrorgenre die 4 jaar later het superieure vervolg The Bride Of Frankenstein kreeg.

Frankenstein: The True Story is een vrije bewerking van het alom bekende boek van Mary Shelley. Geproduceerd door Universal Studio’s als tv-film bevat ze een hoop karakters die niet in het boek voorkomen. The True Story is hierbij beïnvloedt door zowel eerdere verfilmingen van Shelley’s boek, alsmede een aantal eigen vondsten. Daar deze versie gemaakt is voor tv, is het budget natuurlijk aanzienlijk lager als bij een bioscoopfilm.

Niettemin ziet Frankenstein: The True Story er betrekkelijk goed uit. Het camerawerk is echter wat gewoontjes en ook de muziek is niet top. De sterke punten aan deze tv-film is het script van Christopher Isherwood en Don Bachardy en het voortreffelijke acteerwerk. Leonard Whiting speelt een uitstekende Dr. Frankenstein en in de bijrollen vallen met name James Mason en Jane Seymour op. De show wordt echter gestolen door Michael Sarrazin, die een gooi doet naar de beste Frankenstein vertolker ooit.

Het enige minpunt aan deze verder uitstekende tv-film is dat het tempo behoorlijk laag ligt. Maar voor de rest is dit waarschijnlijk na de James Whale adaptaties, de beste Frankenstein-film tot op heden.

Vervolg op Friday the 13th uit 1980. In dit 2e deel maakt de moordenaar Jason zijn intrede en deze zou later uitgroeien tot het symbool van deze horror-reeks. Echt veel indruk maakt hij nog niet en hij kan daarmee niet tippen aan Betsy Palmer, die in het vorige deel zijn moeder speelde.

Aan het concept is verder niets veranderd. We zitten weer in een zomerkamp, ditmaal op enkele meters verwijderd van het oude zomerkamp Camp Crystal Lake uit deel 1. Daar moet je als kijker al niet te veel bij nadenken, want welke projectontwikkelaar zou het in zijn hoofd halen om een zomerkamp te bouwen vlakbij een plek waar enkele jaren ervoor meerdere tieners op gruwelijke wijze om het leven zijn gebracht? Ik denk niet dat een dergelijk kamp goed bezocht zou worden, tenzij ouders graag van hun kinderen af willen!

De personages in dit 2e deel maken nog minder indruk dan die van de eerste film. De 'kills' zijn wel beter, maar verder bevat dit vervolg dezelfde zwakheden als het origineel. Het plot is saai en daardoor ontbreekt ook de spanning. Veel meer dan tieners die één voor één worden afgeslacht is het niet. De locatie van het zomerkamp is nog wel leuk, maar daar wordt in deze film ook bitter weinig mee gedaan.

Na 2 films ben ik dan ook wel klaar met deze reeks. De enige film die ik nog wil zien is Jason X, maar de overige delen laat ik aan me voorbij gaan.

Film herzien, ditmaal in 4K. Mijn recensie hier beneden heeft dan ook vooral betrekking op de nieuwe 4K Bluray-uitgave.

Mijn waardering voor de film zelf blijft onveranderd. Een solide 3,5 sterren, waarbij ik wel dichter naar de 4 sterren neig.

Le Frisson des Vampires was mijn eerste kennismaking met Jean Rollin. Inmiddels heb ik meerdere films van hem gezien, maar deze blijft toch wel de beste. Het is lastig om de films van Jean Rollin te omschrijven. Hij maakt eigenlijk geen traditionele films en experimenteert in zijn films enorm met diverse camera-technieken, kleuren en dialogen. Hij was vooral ook iemand die tegen de stroom inging. Verwacht je een onvervalste horrorfilm, dan zul je teleurgesteld worden. Eigenlijk moet je zijn films zonder enige verwachting bekijken. Het enige wat je kunt verwachten, zijn leuke dames, want daar had Jean Rollin wel oog voor.

Nu is Powerhouse UK via haar label Indicator gestart met het restaureren van de films van Jean Rollin. In 2023 zijn 2 van z'n films voor het eerst uitgebracht op 4K Bluray. Eén van die films was Le Frisson des Vampires, die is uitgebracht op 66 GB Bluray, waarvan zo'n 52,6 GB door de film zelf wordt opgebruikt.

Nu spaar ik al enkele jaren 4K Blurays, maar ik moet toegeven dat ik tot op heden zelden zo'n mooie uitgave heb gezien als dat deze film heeft gekregen. De restauratie is met veel zorg en liefde gedaan. Ik had al de Bluray versie uit 2012 en die was ook zeker niet slecht. Maar deze nieuwe restauratie is echt van een ongekende kwaliteit. Zo goed heeft de film er waarschijnlijk nog nooit uitgezien, zelfs niet bij de release. Het beeld is prachtig schoongemaakt en de kleuren zien er uitermate natuurlijk uit, waardoor de sprookjesachtige sfeer van deze film nog meer tot leven komt. Een pluim voor Clayton Baker, Trevor Brown en Paul Gowlett van FilmFinity die deze toch wel obscure film uit de jaren '70 hebben gerestaureerd. Hierbij is gelukkig geen gebruik gemaakt van DNR of andere kunstmatige aanpassingen die de beeldkwaliteit eerder naar beneden halen, dan dat ze hem verbeteren.

En natuurlijk zijn er films met een betere beeldkwaliteit dan Le Frisson des Vampires. Maar dat zijn vaak wel de absolute A-films. Voor een obscure B-film uit 1971, die waarschijnlijk nooit met dezelfde toewijding is geconserveerd als klassiekers zoals The Godfather, The Wizard of Oz of Gone with the Wind, is dit echt het hoogst haalbare.

Naast het prachtige beeld, bevat de film ook een solide LPCM 1.0 audiotrack. En wederom is dat een voltreffer. Die 'fancy' 7.1 of Dolby Atmos audiotracks zijn niet altijd beter. Zo zag ik vorig jaar de 4K editie van Highlander en moet ik zeggen dat de 2.0 audiotrack veel helderder klonk dan de 5.1 audiotrack. Le Frisson des Vampires is geen film die beter wordt van een meerkanaals audiotrack. De aanwezige audiotrack doet z'n werk prima en de dialogen klinken mooi en helder van toon. De experimentele muziek van Acanthus komt eveneens goed tot z'n recht op deze audiotrack.

En als de prachtige restauratie van de film nog niet voldoende was, is ze ook nog eens verpakt in een mooie kartonnen doos met de originele filmposter en een boekwerkje boordevol details over de film zelf. Kortom ik heb niets te klagen over deze uitgave. Werden alle oude films maar met deze zorg en toewijding uitgebracht. Dit zijn de edities waarvoor ik films verzamel.

From Russia With Love is nog altijd één van de betere Bond-films. Technisch gezien steekt deze z’n voorganger Dr. No naar de kroon. De actie is beter geslaagd, met name het gevecht tussen Connery en Shaw in een rijdende trein is een klassieker. De film is wederom doorspekt met de nodige humor en het verhaal is een stuk spannender dan dat van Dr. No. Het enige minpunt is het gebrek aan een goede Bond-girl, want de Italiaanse Daniela Bianchi is absoluut geen Ursula Andress.

From Russia With Love was de eerste film waarin Desmond Llewelyn z’n opwachting maakt als Q (in Dr. No werd dit karakter nog vertolkt door Peter Burton). Met 18 optredens in evenzoveel films is Llewelyn recordhouder als Bond-acteur. De Mexicaanse acteur Pedro Armendáriz, die hier de Turkse consulaat Kerim Bey vertolkt, was reeds ernstig ziek nog voordat de opnames begonnen. Bij de acteur was terminale kanker geconstateerd en al z’n scènes werden in een vroeg stadium opgenomen, terwijl de acteur nog gezond genoeg was om deze te filmen. 4 maanden voor de première van From Russia With Love pleegde de acteur euthanasie.

Met een budget van 2 miljoen dollar, werd de film op locatie geschoten in Italië, Turkije en Engeland. Net als de meeste oude Bond-films is ook From Russia With Love tegenwoordig wat oubollig. Bovendien is ze aan de trage kant, maar dat zijn slechts kleine minpunten aan een verder prima actiefilm.

Frozen is de 53e avondvullende animatiefilm van Disney. De film is losjes gebaseerd op het sprookje “Snedronningen” (de Sneeuwkoningin) van Hans Christian Andersen. Eind jaren ’90 had Disney al plannen om het verhaal van Andersen om te vormen tot een animatiefilm, maar die plannen werden in 2002 geschrapt na het tegenvallende succes van Disney’s recente animatiefilms. Het duurde nog tot 2011 voordat het project opnieuw werd opgestart. Regisseur Chris Buck keerde terug naar Disney, waar hij voorheen als animator werkte en later de film Tarzan regisseerde. Samen met Jennifer Lee tekende hij voor de regie van Frozen. Lee was ook verantwoordelijk voor het script. Het uiteindelijke verhaal kent nog weinig raakvlakken met het oorspronkelijke sprookje van Hans Christian Andersen, maar gelukkig is de essentie hetzelfde gebleven. In het sprookje draaide het om de familieband tussen broer en zus en hier draait om de band tussen twee zussen.

Frozen is de zoveelste Disney-film over een jonge prinses en hiermee treedt ze in de voetsporen van klassiekers als Snow White And The Seven Dwarfs, Cinderella, Sleeping Beauty, The Little Mermaid en meer recente films als Tangled en The Princess And The Frog. Het is leuk om te zien dat Disney met Frozen ook weer terugkeert naar de musicalfilms waarmee ze in de jaren ’90 zulke grote successen boekte. Ook Frozen was een enorm succes. Disney gold decenia lang als de voorloper op het gebied van animatie, maar is die positie in de laatste jaren kwijtgeraakt aan Pixar (hoewel die studio tegenwoordig ook onder Disney valt). Dankzij Frozen staat Disney weer terug aan de top.

Hoewel de film bijlange niet gezien kan worden als Disney’s betere werk, was de aantrekkingskracht bij een groot publiek onmiskenbaar. Het verhaal van Elsa en Anna lokte drommen mensen naar de bioscoop en uiteindelijk zou Frozen uitgroeien tot de meest succesvolle animatiefilms ooit (in opbrengsten althans), met een wereldwijde opbrengst van een slordige 1,3 miljard dollar. Met name de muziek met zoetsappige meezingers als ”Let it go” waren enorm populair bij vooral kleine kinderen. Naast het commerciële succes werd de film ook bekroond met een Oscar voor beste animatiefilm.

Persoonlijk behoort Frozen niet tot mijn favorieten. De animatie vond ik nergens echt bijzonder en haalt het niet bij recente films als Tangled. Ook de stemmencast sprong er niet echt uit, met uitzondering van Idina Menzel als Elsa. Maar ondanks deze minpunten is Frozen zeker een onderhoudende film, met leuke liedjes en een boeiend verhaal.

In 2013 verscheen de film Frozen, welke voor Disney een terugkeer betekende naar het musicalgenre waarmee ze in de jaren 90 zoveel grote successen boekte. Ondanks een moeizaam productieproces werd de film een grote hit en groeide ze uit tot de meest succesvolle animatiefilm ooit (in opbrengsten althans).

Hoewel heuse vervolgen niet zo gebruikelijk zijn in de Disney-stal, werd er wel vrij snel aangekondigd dat er een vervolg zou komen. Uiteindelijk duurde het nog 6 jaar voordat dit vervolg er uiteindelijk van kwam. Hoewel de film iets minder lovend ontvangen werd dan zijn voorganger, stormde het publiek weer in drommen toe. Met een wereldwijde opbrengst van 1.450 miljoen dollar stootte Frozen II zelfs het origineel van de troon als meest succesvolle animatiefilm.

Op een aantal punten is dit vervolg ook beter dan z’n voorganger. De animatie ziet er een stuk verzorgder uit dan in het eerste deel en er zit meer vaart in het verhaal. Van de muziek moet je houden, de film kent maar liefst 8 liedjes die een groot deel van de speelduur opnemen. Maar dat was ook de charme van de eerste film. Een klassieker a la ‘Let it go’ zit er niet bij, al doet ‘Into the unknown’ wel een dappere poging.

Frozen heeft een onmiskenbare aantrekkingskracht op met name jonge meisjes, maar ook voor volwassenen is deze film zeker de moeite waard. Het is niet het beste wat Disney voortbrengt, maar ik ben blij dat ik de film gezien heb.

Fun and Fancy Free bestaat uit twee tekenfilms van pak ‘m beet 36 minuten, die samen tot één avondvullende tekenfilm zijn gecombineerd. Het eerste filmpje: Bongo is gebaseerd op het korte verhaal “Little Bear Bongo” uit 1936 van de Amerikaanse schrijver Sinclair Lewis. Het verhaal wordt verteld door de Amerikaanse zangeres Dinah Shore. Het tweede filmpje Mickey and the Beanstalk is gebaseerd op het beroemde sprookje “Jack and the Beanstalk”. Het verhaal wordt verteld door de Amerikaanse acteur Edgar Bergen.

Oorspronkelijk zouden Bongo en Mickey and the Beanstalk uitgewerkt worden tot twee aparte, avondvullende tekenfilms, maar dat idee werd gestaakt door de financiële crisis waarin Disney verkeerde, alsmede de Tweede Wereldoorlog. Tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog werd echter alsnog besloten om beide films te produceren, maar dan als korte tekenfilms. Dit was tevens de laatste keer dat Walt Disney zelf de stem van Mickey verzorgde. Beide tekenfilms zijn uiterst vermakelijk, maar hebben weinig met elkaar gemeen, dus een echte rode draad die door de film heen loopt is er niet. Er werden wel al wat hints gegeven naar toekomstige projecten zoals Cinderella en ook de toverkunsten van de reus werden later nog eens gebruikt voor de magische kat in Alice in Wonderland.

Al met al is Fun and Fancy Free een vermakelijke compilatiefilm, maar kan ze zich net als de overige compilatiefilms niet meten met Disney’s avondvullende werk. In Nederland uitgebracht als Vrij en Vrolijk.

Alweer het zesde deel uit de succesvolle Fast & Furious reeks, die ooit in 2001 begon als een actiefilm die het voornamelijk moest hebben van strak gemonteerde auto-achtervolgingen. Sinds het vierde deel is het race-element steeds meer vervangen door bombastische actiescènes. Voor de één zal dat een afknapper zijn, maar gezien het succes van de reeks zullen de meeste fans deze nieuwe richting zeker waarderen.

Vrijwel de volledige cast uit de vorige film keert terug in deze zesde film. Ook het personage Letty uit film één en vier keert terug uit de dood.

Net als bij de vorige films, moet dit zesde deel het niet hebben van de logica, het sterke verhaal of de boeiende karakters. Het verhaal van dit zesde deel behoort tot het zwakste uit de reeks en de plotwendingen zijn vaak hilarisch. Toch is dit zesde deel zeker niet de minste uit de reeks. Het gebrek aan logica wordt namelijk ruimschoots gecompenseerd door spectaculaire actie. Fast & Furious 6 is een typische film waarbij je het verstand op nul moet zetten en vooral moet genieten van de vaak lompe actie.

Alweer de 7e film in de Fast and the Furious-reeks, die ooit begon als een relatief eenvoudige racefilm, maar gaandeweg is uitgegroeid tot een over-the-top actiefilm met duizelingwekkende stunts die alle wetten van de logica tarten.

De opnames van Furious 7 werden op 1 december 2013 tijdelijk gestopt, na de plotselinge dood van hoofdrolspeler Paul Walker, die ironisch genoeg omkwam bij een auto-ongeluk. De film was nog niet compleet en de makers moesten gebruik maken van stuntmannen, bodydoubles (waaronder Paul Walker’s broer) en trucages om de resterende scènes met Walker af te ronden. Het resultaat mag er zijn, want nergens heb je het idee dat er iets niet klopt aan de film.

Door de tragische dood van z’n hoofdrolspeler was de hype voor Furious 7 enorm. Veel mensen waren benieuwd hoe de makers zijn omgegaan met Walker’s laatste scènes en hoe hij uit de reeks zal worden geschreven. Dit leidde ertoe dat Furious 7 met afstand de meest succesvolle film werd uit de reeks en wereldwijd maar liefst 1,5 miljard dollar in het laatje bracht (ruim het dubbele van Fast & Furious 6).

Het succes en de veelal positieve reacties kunnen echter niet verhullen dat Furious 7 een hoop actie is, zonder een fatsoenlijk verhaal. Dat was bij Fast & Furious 6 ook al het geval, maar hier maken de makers het wel erg bont. Het plot springt van de hak op de tak en is eigenlijk niet meer dan een kapstok voor de vele spectaculaire actiescènes. Hier toont regisseur Wan ook zijn ware talenten.

Met een speelduur van 137 minuten is de film echter veel te lang en ben je als kijker op het eind murw geslagen door een overdaad aan explosies, auto-achtervolgingen, etc. Het succes van dit soort films toont echter aan dat de tank van The Fast And The Furious nog lang niet leeg is.