Opinions

Een mindere film van Spielberg. Artificial Intelligence heeft een verhaal dat inhoudelijk tekort schiet. Ik had ook het gevoel dat de film perfect had kunnen eindigen onder water bij de Blue Fairy. Het laatste halfuur is nogal vergezocht, maar typisch voor Hollywood is dat men op zoek wil naar een happy end.

De film probeert ook sentimenteel over te komen, maar liet mij alvast volkomen koud. Osment mag dan wel goed acteren, het script is niet sterk genoeg.
De hele film is te fragmentarisch en zeker het middengedeelte voegt weinig toe. Daar komt wat meer kitsch alsook een ethisch vraagstuk bij kijken, al heb ik niet het gevoel dat dit daar de juiste film voor was.

Toch maar eens aangezet omdat ik dit type films, ik doel dan op films van vroegere tijden (oudheid, middeleeuwen), altijd graag bekijk. Bovendien heb ik één van de spellen even gespeeld, namelijk Black Flag. Ik ervaarde alleen de gameplay als te repetitief en ben er als dusdanig vrij snel mee gestopt.

Zodoende wist ik dus eigenlijk zo goed als niets over het verhaal van de Assassins en hoe dat juist zit met de Tempeliers. Ik moet zeggen dat ik over de grote lijn lange tijd wel mee was in de film maar hier en daar ging het ofwel wat snel ofwel is het gewoon onduidelijk aan de man gebracht. Nu, ik denk niet dat je alles hoeft te snappen om dit een goede film te vinden want ondanks alles vind ik de ratings hier betrekkelijk laag. Op zich is deze film strak geregisseerd en stijlvol in beeld gebracht. Ik begrijp dat sommigen hier misschien gewoon té veel van hadden verwacht en dan gaat een film bijna altijd tegenvallen.

Het pluspunt is voor de meesten duidelijk hetgeen zich afspeelt in 1492 in Andalusië. Voor mij was dat ook zo, voornamelijk door de actiescènes. Direct daar tegenover staat dan het feit dat er geen bloed vloeit, echt een doodzonde. De kostuums zijn vet en de acteerprestaties degelijk maar niet meer dan gewoontjes. Een beetje een vreemde keuze is dat Jeremy Irons de vader speelt van Marion Cotillard (een Engels acteur met een Franse dochter, achja waarom ook niet?)

Het einde is niet echt bijzonder te noemen en dat is behoorlijk jammer want daardoor zal de film al snel vervagen in mijn geheugen. Assassin's Creed lijkt me dus de volgende franchise te gaan worden die nooit verder dan de middenmoot zal uitkomen qua films, maar ik blijf optimistisch en zal een volgend deel zeker bekijken.

Mijn eerste gedacht was: wat een puberaal filmpje. Naarmate de film vordert merk je echter dat er een boodschap inzit. Het hele concept doet je nadenken hoewel het voor mij toch een ver-van-mijn-bedshow is. Deze Assassination Nation heeft wel pit en durft voor zijn mening uitkomen. Dat kan ik zeker appreciëren, hoewel het einde net wat té feministisch aanvoelt. Wanneer de end-credits lopen krijg je nog best een cool nummer gespeeld door een orkest.

Al bij al een moeilijke film om te beoordelen. Er zit teveel nonsense in terwijl het uiteindelijk een no-nonsense verhaal is. Tegengestelden trekken elkaar weleens aan maar hier ben ik er niet helemaal over uit. Ik vond het zeker boeiend door de aparte stijl. Ook de soundtrack is nogal apart maar het intrigeert wel net zoals de film. De twist op het einde is ook goed. Ik zag hem niet aankomen maar er zijn dan ook best weinig aanwijzingen in de film. Nja, een 3.5 dan maar.

Ik had hier meer van verwacht om eerlijk te zijn. Dat de film zwaarbeladen ging zijn met muziek had ik al vernomen, maar zo zwaar... Nee het is een beetje teveel van het goede geworden. Het blijft een film geen cd met beeld.

Qua plot is het inderdaad lastig te volgen en zeker het einde. De leugens en de twists stapelen zich op en uiteindelijk is het moeilijk om nog te weten wat waar is, wat echt is en wat niet. De film deed me in het begin erg denken aan John Wick vanwege de club en Charlize Theron die een vrouwelijke versie van Keanu Reeves leek te gaan spelen. Er wordt wel meer geknokt met de vuisten dan in John Wick, maar het was niet altijd even indrukwekkend. Zeker in het begin dacht ik geregeld van amai is het dat en die mannen laten zich zo inmaken. Ik had er mijn vragen bij.

Visueel was de film mooi, kleurrijk en toch ook niet. Hippe stijl. Het contrast met de grauwe Berlijnse hoofdstad in 1989 steekt soms hard af tegen bijvoorbeeld het kleurenpalet in de club. Het acteerwerk was zeker goed. Theron met haar ijzige gezicht waar je niets aan kan zien. McAvoy acteert best goed, al komt die niet snel af van zijn "gestoorde persoonlijkheid"-status na Split gezien te hebben. Ik had zijn rol ook meteen door maar dat zal eerder aan het script liggen dan aan hem. Boutella die duidelijk aan het doorgroeien is en we vast nog veel zullen tegenkomen in blockbusters laat hier een meer erotische kant zien. Ganz geil zouden de Duitsers haar vinden. Toby Jones zie ik liever wat luchtiger aan het werk want ik vind hem best een grappig hoofd hebben en Goodman zie ik toch ook liever minder serieus.

Een beetje jammer is ook dat ik bij deze film eerder een Britse vibe had dan een Duitse. De film kon zich even goed in Londen afspelen ipv in Berlijn. Een Britse sfeer gaat bij mij vaak gepaard met een stijf en saai spel. Hier wordt dit afgewisseld met brute actie en een beladen soundtrack waardoor er een vreemde combinatie van leuk met hier en daar een inkakmoment ontstaat. Misschien hebben de panlatten van benen van Charlize Theron er ook iets mee te maken. Het ziet er allemaal niet zo vloeiend uit. Laat staan dat ze sterk genoeg is om tientallen zware Russen naar de verdoemenis te helpen. 3*

Ik had nog nooit van August Rush gehoord. Helaas is de film niet zo sentimenteel als ik had gedacht. Ik vond het ook te gemaakt. Te cliché ook en te toevallig allemaal. Daarbij lijkt het alsof de muziek helemaal niet echt is en er gewoon is overgeplakt. Anderzijds vind ik het verhaal wel mooi maar het einde deed me niets.

Verder is de film best mooi geschoten en makkelijk uit te zitten. Het jongetje dat August speelt vond ik behoorlijk matig, net als bij zijn getokkel op de gitaar doet ie maar wat. Rhys Meyers en August spelen inderdaad de beste scène samen. Ik mis een scène met de moeder en August.
Daarnaast vind ik dat het einde nogal abrupt is. Ok, je kan de film op die manier eindigen maar ik vind dat een te eenvoudige oplossing. Erg spijtig want er had meer ingezeten denk ik.

Aus Dem Nichts kent een verhaal dat opgesplitst wordt in drie delen. Daarvan is het tweede deel net iets sterker dan de andere twee delen. Je merkt beslist dat dit geen Amerikaanse film is. Dat voel je gewoon aan de sfeer, het verhaal en zeker aan het einde. Een Hollywood film zal volgens mij nooit zo eindigen.

Ik kan me wel moeilijk van de indruk ontdoen dat dit wat politiek getint is. Van mij mag regisseur Fatih Akin zijn eigen emoties in de film leggen, maar hier en daar vond ik het wat op het randje. Het is ook altijd wat gevaarlijk om een film te gaan opsplitsen in verschillende delen. De toon verschuift hierdoor en afhankelijk van je persoonlijke voorkeur is het ene deel beter dan het andere. Dat maakt dan ook dat het moeilijk is om hier een cijfer op te plakken voor de gehele film.

Emotioneel werd ik nergens geraakt omdat er misschien juist teveel in deze 2 uur is gestopt. Ik veronderstel dat je vanuit een persoonlijke beleving wel een andere kijk op deze film kan hebben.

Zeker als je iets gelijkaardigs hebt meegemaakt, kan deze film er serieus op inhakken. Dit kan ook gelden voor mensen die een dergelijk verlies hebben gekend.

3.5*

Aardige meevaller deze film. In het begin leek het een saaie bedoening te gaan worden, maar ze weten het toch boeiend te houden. Het duo (vader en zoon) betrekt de kijker door hun gedachtegang doorheen het autopsieproces luidop te beredeneren. Een meevaller is ook het lijk dat zeker een mooie dame is en geen dikke oude vent. Uiteindelijk wordt het natuurlijk allemaal wat minder prettig om naar te kijken en komt het horroraspect steeds meer op de voorgrond.

De film bevat wel een aantal jumpscares, waarvan ik er 1 (helemaal aan het einde) echt goed vond. Ik verschoot me een bult! De rest zag ik allemaal aankomen, meestal van mijlenver. Hoe dan ook toch wel een film die origineel uit de hoek komt, ik ken niet direct een film die ik hiermee kan vergelijken.

De soundtrack vond ik ook best sterk en de film is goed in beeld gebracht.

Vorige week zag ik Avatar in feite voor de eerste maal in zijn geheel. Het is een film vol fantasierijke elementen en een hele nieuwe wereld die Pandora noemt. De mensheid is op zoek naar een zeer waardevol gesteente. Het probleem is alleen dat de Na'vi hun dorp boven het gesteente is gelegen.

Via droomslaap wordt de verlamde mariniersveteraan Jake Sully een Na'vi en kan hij contact leggen. Hoe dat allemaal verloopt zie je in de film.

Het verhaal is eigenlijk toch wat voorspelbaar ook al is de film erg fantasierijk. Dat vond ik wat jammer. De special effects en de mooie kleuren zijn wel adembenemend. Ik zou het niet kunnen zeggen hebben dat dit Zoe Saldana was in de rol van Neytiri.

Overgewaardeerd zoals verwacht, maar op zich wel entertaining. De film is ook wat te lang qua speelduur vond ik. Ik ben niet meteen een groot fan van Avatar zoals met LOTR het geval is. Veel worldbuilding is er op zich niet. De tulkun en Metkayina clan zijn zowat hetgene wat nieuw is en dan de beesten waar zij de zee mee induiken. De villain vond ik wat weghebben van Azog uit the Hobbit wel. De actie laat soms een tijd op zich wachten maar als deze komt, was ze wel goed. Ook niet altijd zo voorspelbaar, Jake en Neytiri verliezen toch hun oudste zoon hier..

Avengers: Endgame, het sluitstuk van de reeks. Helaas vind ik dit een halve remake van Infinity War. Weer die Infinity Stones zoeken, weer tegen Thanos vechten, ... Om er dan nog eens een film van 3 uur van te maken met dat verhaal. Sorry, maar dan ben je de geldkoe volgens mij weer eens aan het melken.

Er zijn wel een aantal grappige momenten, zelfs ietwat droevige momenten. Maar al bij al te weinig en de grote veldslag die we zoals gewoonlijk op het eind kunnen verwachten, is net als bij Game of Thrones (dat toen ook uitkwam) een teleurstelling.

Het probeert op het einde nog mooi af te sluiten, maar wat mij betreft niet erg noodzakelijk. Na 2u30 had ik het wel gezien eigenlijk. De meeste films van Marvel zijn entertainend en vermakelijk, maar hier heb ik me zelfs regelmatig verveeld.

Avengers: Infinity War, de zoveelste Marvel film op rij. Toch kijk ik weliswaar bijna iedere keer, maar zelden alleen. Echte interesse heb ik niet meer in de heldenfilms en als je dan kijkt naar Black Panther merk je dat ik er na die paar maanden later al bijna niets meer van weet. Het was dan ook maar een matige film die Black Panther.

Gelukkig is deze Avengers beter. Eigenlijk was ik vrij onder de indruk van Dr. Strange, waarvan ik de film nooit heb gezien omdat die nogal saai zou zijn. Een heerlijke personage met dat getover van hem. De Gandalf van de Marvel-wereld. Verder zijn er zoveel personages dat ik er van enkele gewoon de naam niet eens weet. Kleine personages als die van Danai Gurira en Scarlett Johansson. Peter Dinklage speelt in ieder geval hier zijn grootste rol tot nu toe. Helaas was zijn gedeelte nu net het stomste van heel de film, vooral omdat het forgen van Thor's nieuwe wapen nergens op slaat. Metaal kan gesmolten worden maar Thor zijn haar vat niet eens vuur Het goede aan de film waren de Guardians die hun humor van de eerste film hadden teruggevonden. Groot was wel erg afwezig - wat hem nogal overbodig leek te maken. Dat bleek ook aan het einde waar de 'overbodige' personages sterven. Heel jammer wel, want er waren toch personages bij die een beter afscheid hadden verdiend.

Nu de cast is hier in feite fenomenaal te noemen. Dan weet je meteen dat hier een enorm budget achter steekt. De gevolgen zouden dus moeten zijn dat de film ook veel geld stopt in de special effects. Die zijn er met hopen, maar soms vond ik het te opzichtig. Too much animation.

Verder vind ik dat er teveel toevalligheden in de film zitten om de Avengers te verenigen met de Guardians, of met het volk van Wakanda. De verhaallijnen lopen zodanig verstrengeld dat het niet meer coherent aanvoelt. Het moet dan ook altijd maar grootster en bombastischer. Beetje teveel heen en weer op verschillende planeten geeft het 'van de hak op de tak springen'-gevoel. De actie is een groot pluspunt omdat die erg creatief en goed gefilmd was. Vandaar wel 3.5*.

L'avventura was in de jaren '60 misschien een avontuur, maar ik vond toch dat Antonioni hier niet zoveel wist te bieden met zijn film. Verhaaltje zelf is nogal zwak, romance ook maar dat leek me de bedoeling. De man is een echte player, dat zien we hoe hij meteen na de verdwijning met haar vriendin begint. Op het einde van de film bedriegt hij haar ook nog eens. Duidelijk een narcist. Monica Vitti heeft wel iets, ik vind haar een intrigerende vrouw om naar te kijken. Nee, ik had hier wel meer van verwacht. Het eiland zelf had ook niet direct een boeiend landschap. Basilluzo is het kleinste eiland van de 8 Aeolische eilanden. Ik snap wel dat ze iets afgelegen nodig hadden. Lipari is wat groot maar ongetwijfeld boeiender qua filmlocatie. In het zwart-wit komt dat ook niet zo goed over.

Dit is nu eens echt een prachtig drama! Ik lees hier dat het ongeloofwaardig is? Het is misschien moeilijk te vatten maar dit is wel degelijk echt gebeurd. Het effect van levodopa op parkinsonpatiënten en mensen die de grote slaapziekte hebben vermindert helaas in de loop van de tijd. Ik heb ook ooit in een tijdschrift gelezen dat tango dansen zou helpen tegen Parkinson. Dat zie je ook in de film, wanneer Leonard begint te dansen heeft hij al snel minder last van de vele tics en spastische trekken en weet ik wat nog allemaal.

De Niro speelt werkelijk grandioos. Meestal vind ik hem zeker goed maar hier overtreft hij zich wel eigenlijk, hoewel het zeker niet zijn bekendste rol is. Robin Williams heb ik nog niet zo vaak zien spelen omdat ik niet zo van de comedy ben, maar hier speelt hij prima een ingetogen, medelevende dokter die naar eigen zeggen niet goed met mensen kan omgaan. Toch doet hij alles voor ze!

Deze film is ook zo menselijk. Zonder familie, vriendschap en liefde is een mens niet gelukkig. Het echte geluk zit hem gewoon in kleine dingen. Voor Leonard is dat bijvoorbeeld lezen, babbelen met mensen en een wandeling maken. Wie deze film niet kan appreciëren snapt echt de zin van het leven niet denk ik dan. Ok, het is traag maar ga ervoor zitten. Dit is een film die je best alleen kijkt en die je de tijd geeft om je mee te nemen in een prachtig maar tevens ontroerend verhaal. 4.5*