Opinions

Daar moet een vrouw in...

Ik heb niks tegen vrouwenemancipatie bij de Men in Black maar dan moet er ook wel een overtuigende vrouwelijke agent staan met girl power waar je warm van wordt of tegen opkijkt. Het thema moet er niet steeds zo duidelijk in dialogen door je strot geduwd worden. Dan sta je al 1-0 achter wat mij betreft. En 2-0 achter bij gebrek aan Will Smith en Tommy Lee Jones, dé Men in Black. Tot slot nog het geforceerde gehannes met de landen om het "International" karakter vorm te geven maakt al snel 3-0 achter als eindstand.

Nee, wat een vervelend overbodig deel in de MIB-serie.

Niet eerder aan toegekomen dan nu.

Maar erg goed. Uiterst sfeervolle zwart-wit film over een maatschappij met een rijke toplaag en een onderdrukte arme hardwerkende onderlaag.

Ondanks de klassieke soundtrack moest ik tijdens het kijken toch veel denken aan de clips van Queen's Radio Gaga en Depeche Mode's People are People. Dat leidde mij een beetje af van de film maar dat ligt verder aan mij.

De special effects waren effectief en vooral de robot vond ik griezelig knap gemaakt.

En de poster van Metropolis vind ik doorde grafische letters en kleurgebruik ook erg mooi.

Een stukje vaderlandse geschiedenis die er al met al gelikt uitziet.

Een beetje veel zeeslagen die op den duur wel erg op elkaar beginnen te lijken. Gaap! Weids shot van de zee en schepen, slowmotion van sneuvelende matrozen, opspattende wrakstukken, terugketsende kanonnen etc. De locaties, voorzover ze niet uit een computer komen zagen er goed uit en ook de kostuums zagen er mooi uit.

Geinig detail: Ook Michiel de Ruyter had in de film net als de Jumbo man een moestuin.

Roadtrip met een premiejager en een witteboord-crimineel.

Een degelijke misdaad komedie waarbij er ruimte is voor beide hoofdrolspelers om op hun eigen wijze te shinen. De achtervolgingen en de diverse types die achter het duo aangaan leveren leuke momenten op. Toch is het nergens heel grappig en het zal me verder ook niet beklijven. Het is een aardig tijdverdrijf als je toch niks anders kunt vinden op Netflix.

Een spannende en mysterieuze sci-fi vluchtroadtrip.

Gaandeweg kom je steeds iets meer te weten over het ventje met de 'goggles'.

Door de dreigende soundtrack en veelal donkere nachtelijke scènes wordt de spanning versterkt. Religieuze gekkies, de overheid, bezorgde ouders, iedereen heeft een belang om Goggle Boy in handen te krijgen. En dat gaat soms ver.

Hoewel een onderhoudende film was het einde dan wel weer een beetje een bummer. Want voorspelbaar.

Een tekenbeet oplopen is enger.

Wat een vreemde film was dit. Wickermanesque zeg maar.

Het begin was nog wel sterk en onheilspellend inclusief de beelden en de onderliggende soundtrack. Eenmaal in Zweden begint het jammergenoeg al snel bergafwaarts te gaan. Op een enkele scène na kon het mij eigenlijk op den duur niet zo boeien. Het duurde allemaal wat te lang tot aan de idiote climax. Nu vond ik Hereditary ook niet sterk dus dit zit duidelijk in dezelfde sfeer en lijn.

Wel een mooie poster.

Brrr, wat een naar en onpasselijk gevoel kreeg ik van de film. Van het begin tot het einde.

Dus helemaal tevreden.

Een erg geslaagde thriller met een sublieme sadistische conciërge. Die Spanjaarden zijn wat mij betreft heer en meester in dit soort films.

Het verhaal speelt zich geheel af in het appartementencomplex wat de ongemakkelijkheid alleen maar ten goede komt.

Weer een reden om geen kinderen te nemen.

Ondanks de af en toe tenenkrommende dialogen en suf acteerwerk heb ik me toch wel degelijk vermaakt met kleine Mikey.

Met zijn diversiteit aan moordmethoden werd het toch een spannend en vermakelijk kijkverdrijf.

Ook leuk om John Diehl uit Miami Vice en Ashley Lawrence van Hellraiser weer eens te zien.

De film is net als Jazz-muziek: rommelig.

Flashbacks van het heden naar het verleden liepen warrig in elkaar over maar kon ik door de verschillende haardrachtstijlen in ieder geval nog volgen.

Uiteraard zijn ook in deze muziekbiopic weer de nodige drugs en relatieperikelen aanwezig. Het gebruikelijke recept zou ik zeggen maar de passie en liefde voor het vak maakt gelukkig alles weer goed.

De aftiteling is trouwens leuk gedaan. Don Cheadle in zijn rol als Miles spelend met een aantal Jazz grootheden.

Overigens, mocht er een Kurt Cobain biopic gemaakt worden dan kunnen ze Ewan McGregor wel vragen.

Kunnen die gele rakkers in plaats van een bijrol de hele film dragen?

Ja! Dat kunnen ze.

De grapjes en kwinkslagen zijn weliswaar niet dijenkletsend geestig maar leuk genoeg om me er prima mee te vermaken. Bob was erg aandoenlijk met zijn beertje.

Het Minion taaltje was erg grappig. Ik herkende toch wel veel diverse talen er in, o.a. Italiaans, Spaans, Engels en zelfs Indonesisch ! terimakasih

Leuk voor kinderen en ook leuk voor volwassenen.

Niet echt een kinderfilm.

Door Burton's invloed wordt het allemaal wat donker en grimmig, ik vind het wel wat horrorachtigs hebben qua sfeer.

Niet verkeerd dus. Ik heb me er prima mee vermaakt. Gekke kinderpersonages met elk hun eigen 'pecularities', is interessant om te bekijken.

The Boy with the Striped Pyjamas vond ik prima Burtonesk gecast.

Leuk om het verhaal achter de schilderijen van Modigliani te leren kennen.

De film geeft een leuk inkijkje in de kunstenaarswereld in 1919 Parijs.

De actrice die Jeanne speelt was erg goed gecast. Ze leek sprekend op de Jeanne in de schilderijen, méer zelfs nog dan de 'echte' Jeanne.

Historisch correct of niet, het heeft me van begin tot end geboeid.

Interessant kat en muis spel tussen een destructieve Hollywood mogul en een rap van tonge zwerver.

De confrontatie in de woestijn, in de bar en nogmaals in de woestijn waren spannend en juist de monologen van Isaacs verhoogden voor mij het mysterie en de spanning. Boeiend!

Pokerface.

Met het spelletje heb ik niks. Dus met enige weerstand toch maar eens gekeken.

Gelukkig ligt de focus vooral op het waargebeurde verhaal van Bloom. Hoe ze van topsporter met een dominante vader uiteindelijk succesvol in de gokscene is gerold is een interessant gegeven. Daar werd ruimschoots de tijd voor genomen om het verhal over te brengen. Boeiend, maar door de lange speelduur verslapte toch mijn aandacht enigszins.

Het zal je kind maar zijn....

Indringend drama over moederliefde, moeilijke kinderen, keuzes en vriendschap.
Ik ben blind de film ingestapt en dacht in het begin even dat de film fout was ingesteld maar halverwege werd het beeld als het ware opengetrokken wat weer symbolisch bedoeld is natuurlijk dus toen viel bij mij het kwartje dat dit express zo gefilmd is. Geinig wel.

Alsof je naar die ene uitzending van het Nos-journaal kijkt.

De aandachtspanne is aan het begin direct aanwezig omdat de gijzeling vrijwel meteen begint en je de beweegredenen van de gijzelnemer wilt doorgronden. De hele financiele blabla eromheen kon mij ook niet boeien. Beleggen neemt risico's met zich mee, er zijn altijd sluwe lui die er beter van worden en jij bent daar meestal niet een van. Soit.

Halverwege de film wordt het allemaal dus wat slepend en komisch. Ik weet niet of dat laatste nu echt de bedoeling was. Voor mij werkte het in ieder geval niet.

Pratende bomen zijn hip

Ik moest toch even denken aan Groot van Guardians of the Galaxy en de Efteling Sprookjesboom.

Je zou er haast nachtmerries van krijgen.

De film zag er door de afwisseling met de animaties visueel prima uit maar kon mij toch niet bekoren.

Een sentimentele draak van een film over verwerken van angsten. Moraal en wijze lessen en de afloop zag ik ook ver van te voren aankomen waardoor het geheel me niet echt pakte.

Meer van verwacht, maar minder gekregen.

Enkel en alleen opgezet vanwege het feit dat ik er net vandaan kom.

Het verhaal was natuurlijk een chickflick romkom 13 in een dozijn persoonsverwisselingsgebeuren maar ik kon hem uitkijken. Mooie shots van Monaco, lief verhaaltje en best een aardige cast, op dat Biebermeisje na dan.

Ik snap de critici wel "is het een comedy of drama". Serieus onderwerp met wat grappige momenten.

Ik kwam in het begin wat moeilijk in de film. Halverwege kakte het verhaal in en pas tegen het einde kwam de vaart er weer in.

Nee, geen mustsee, maar vanwege het historisch gehalte gewaardeerd met een 2.

Aardig verhaal. Een one man, one location show met Sam Rockwell.

Film kabbelt na de 'ontdekking' een beetje voort maar is prettig genoeg om af te kijken.

50 cent komt uit de kast

Wat leek de volwassen Chiron toch op hem.

Een rustig coming of age en coming out drama over de struggles van een man die de hele film op zoek lijkt te zijn naar zichzelf. Kun je werkelijk altijd jezelf zijn? Of is het beter een masker op te doen en je anders voor te doen dan je werkelijk bent? En wat is de invloed van de omgeving waarin je verkeert. Het zijn vragen die niet persé alleen in de Amerikaanse black community spelen maar gewoon universeel wel gelden.

Het camerawerk was erg dicht op de huid wat aan de ene kant een intieme sfeer creëerde maar aan de ander kant een beetje een duizeligmakend effect gaf.

Aardig thema maar niet per definitie Oscarwaardig naar mijn mening.

Comedy's over persoonsverwisselingen blijven leuk. Zo ook deze.

Het hippiegebeuren is natuurlijk heel cliché neergezet maar misschien ook weer niet zo heel ver van de waarheid. Who knows, ik was er toen niet bij.

Hoe dan ook, het tijdsbeeld werd voortreffelijk weergegeven en ik heb me prima vermaakt.

Anton Corbijn dus. Dan heb je hoge verwachtingen. Man man man, wat een tergend trage niet boeiende film was dat zeg. Alleen de laatste 10 minuten konden mijn aandacht trekken.

Het spionagethriller genre is niet per definitie mijn favo genre maar ik ging zonder voorkennis verwachtingsvol en open de bios in om vervolgens gedesillusioneerd en vooral erg slaperig de zaal weer te verlaten. Niet mysterieus en niet spannend, wel actueel.

Als het de bedoeling was om een grauwe morsige sfeer neer te zetten in de film dan is dat Corbijn in ieder geval wél gelukt...

WTF?! heb ik zojuist gezien?! Dat was mijn eerste gedachte. Zonder voorkennis ingestapt.

De film heeft me na afloop behoorlijk in verwarring achtergelaten.

Het begint erg goed met een mysterieuze start maar de gebeurtenissen worden steeds gekker. Het houdt niet op. Een dag later spookte het allemaal nog door mijn hoofd en dan is is het wat mij betreft een goede film. Na wat gegoogle begrijp ik iets meer van de achtergrond en symboliek en dan vallen de puzzelstukjes op hun plaats. Dat is dan ook echt goed gedaan. Een prettige cast trouwens ook. Het nodigt echt uit om nog eens te herzien. Indrukwekkend dus.

Ik heb een bloedhekel aan musicals en romantische films maar Moulin Rouge is geweldig, groots en meeslepend!

Alles is over the top maar tot in detail doorgevoerd in de personages, muziek, kleding, make-up en decors. En daarnaast de fijne balans van drama, comedy en romantiek maakt dat je vanaf het begin tot aan het eind in de film wordt gezogen.

Ook na meerdere keren herkijken blijft de film me gewoon pakken. Wat mij betreft een top 10 waardige film!

Alive (1993) maar dan zonder kannibalisme en overgoten met een romantisch sausje.

De extreme omstandigheden en het op elkaar aangewezen zijn is nog wel een aardig gegeven om een film omheen te bouwen maar zodra het 'gerommel' in de hut begint dan weet je wel welke kant het op gaat.

De film kreeg daar echt een hoog soap-gehalte mee, met als dieptepunt het voorspelbare einde. Ik was er niet van onder de indruk en het deed me niks.

Geen dansende beren.

Het is daarmee een serieuze en donkere film geworden niet geschikt voor tere kinderzieltjes. Het leven tussen de dieren vond ik interessanter dan de tijd bij de mensen. Die ontwikkeling van Mogli wordt daar een beetje snel afgeraffeld. De computeranimatie was erg mooi. De dieren hadden wel erg menselijke gezichtuitdrukkingen maar dat stoorde niet mede door de passende stemacteurs.

Geestige roadmovie met mr. Bean. Deze vond ik werkelijk veel leuker dan deel 1.

Veel leuke scenes en een vrolijke Franse sfeer.

Willem Dafoe was ook leuk in zijn rol van arty farty acteur/regisseur.

Gewoon een leuke feelgood movie.

Ondanks mijn allergie voor Kevin Costner was het geen slechte film.

De wisselwerking tussen Costner en zijn alter ego Hurt op de achterbank was erg spannend waardoor ik geboeid bleef kijken. Want het zijplotje met Demi Moore vond ik eigenlijk ronduit storend. Ze overtuigde totaal niet als kauwkomkauwende detective met haar toevallige 'hunches'. Schei toch uit.

En dam die verhaallijn met die echtgenoot -gaap- had er niet in gehoeven.

Het hing een beetje als los zand aan elkaar en dan komt het dus toch door de uitstekende creepy rol van Costner/Hurt dat ik de film heb uitgezeten.

Hoge verwachtingen werden bij mij niet waargemaakt.

Een erg trage film die ik maar met moeite af heb gekeken. Uiteraard is de aankleding, het tijdsbeeld en de sfeer prima in orde maar het verhaal schiet werkelijk niet op.

Na afloop vroeg ik mij werkelijk af waar ik in godsnaam naar heb zitten kijken. Da's geen goed teken.