Opinions

Kerst is officieel voorbij (al was het wel tweede kerstdag dat ik deze film opzette) en het is weer tijd voor de films die geen kerstsfeer bevatten. ‘The Departed’ viel vrij snel op aangezien hij in mijn lijst op Netflix stond en ik hem laatst nog een voorbij zag komen. Ik heb altijd met de vakanties een selectief lijstje aan ‘grote’ films die ik wil zien, en toevallig stond deze film op de eerste plek. Nu heb ik nog maar weinig werken van Scorsese gezien en misschien valt de film daarom ontzettend goed. Ik moet ook nog aardig wat beroemde titels van de beste man aanzetten, dus ik heb een goed gevoel wat er nog gaat komen.

“You got a nice suit at home or do you like coming to work everyday dressed like you're goin' to invade Poland?”

Ik ben eigenlijk best geïnteresseerd in deze film geraakt door de sterrencast. Iets wat me al meerdere keren is verteld, ook in mijn directe omgeving en iets wat ik veel las online. En wat een geweldige cast kent deze film! Mijn favoriete acteurs kwamen zeker tevoorschijn, vooral ‘Mark Wahlberg’ waar ik al best een langere tijd tegen op kijk. Niet dat ik acteur wil worden maar, ik kijk best vaak films met de beste man er in en het is zelde dat hij mij weet te vervelen! En uiteraard ook Matt Damon niet te vergeten, een geweldige acteur die het ook weer erg leuk deed in deze film. Leonardo DiCaprio als Billy vertoonde weer een rete sterke rol, en knalde goed binnen. En inderdaad ook ik kon in de eerste scenes deze twee niet uit elkaar halen! Voor de rest kunnen we nog wel verder de cast naar voren halen maar de rest deed het allemaal prima. Dit waren toch wel echt drie namen waarvoor ik wel de film snel aanzette. Oh, en natuurlijk de beeldschone Vera Farmiga die zelfs nog even mooi in lingerie naar voren kwam, mij hoor je niet klagen.

Het verhaal is erg leuk. We volgen een Ierse familie wiens zoon (?, dit kon ik niet meer heel goed terughalen) mee werkt aan de politie opleiding, om zich vervolgens te specialiseren tot een hogere unit om zo o.a. ze vader uit de gevagenis te houden. Ook DiCaprio zat op de opleiding maar word eigenlijk gedwongen om te infiltreren in de Ierse familie om zo hun praktijken naar buiten te halen en ze op te laten pakken. En wanneer Colin zich steeds hoger op werkt is DiCaprio bezig om aan de kant van de baas Frank te komen. En na een tragische schiet partij komen de heren lijnrecht tegen over elkaar te staan waarna het uit komt op een waar kat en- muisspel.

Ze moeten er allebei aanwerken om de zo geheten ‘rat’ op te doeken, Damon is natuurlijk de rat van de familie in het politie gebouw en DiCaprio is de rat die bij Frank rond hangt. Een heuse zoektocht en soms wat confrontaties komen dicht bij elkaar, en als ze dan onderling ook nog lopen te flikflooien met Madolyn (wat ze niet weten) komen ze echt wel vaak dicht bij elkaar. En dat maakte het soms wel eens spannend.

Ook na het zien van ‘The Departed’ kom ik er vaak achter dat mijn interesse in zo geheten maffiafilms toch wel hoog ligt. Ik kan altijd erg genieten van dit soort films en ik waardeer ze ook heel erg. Ik heb er nog aardig wat te gaan maar heb er ook al wel wat gezien, en ik verveel me eigenlijk nooit.

“You hear me, you two-faced faggot?”

Voor de rest is de film aardig strak gefilmd, passen alle lijntjes goed bij elkaar en heb ik me prima vermaakt. De film is ook wel hard, de ene dood na de ander en je krijgt het goed in beeld te zien. Ook mooi hoe ze bijvoorbeeld lachen op het moment dat ze een dame in het hoofd schieten, want ze viel grappig.. Ik moest er wel een beetje om lachen. Leuk, ludiek en hard!

Het einde was wel het punt waardoor ik niet volledige sterren geef aan deze film. Vooral het moment dat iedereen dood gaat vond ik best raar maar ook aardig wat cliché momenten. Hoe is Madolyn opeens zo boos op Colin terwijl ze nog niet eens het volledige achtergrond verhaal kent. En waar kwam Wahlberg opeens vandaan? Dat laatste vond ik dan stiekem ook best geinig, leuke come-back! Over het algemeen heb ik er niet mee zo erg veel over te zeggen buiten het feit om dat ik ontzettend heb genoten van deze film, en het voor mij bijna een ware topper was, heerlijk ik houd wel van dit soort films!

4.5*

Om heel eerlijk te zijn is deze film ‘The Descent’ mijn laatste film van 2017 is geweest maar, I.V.M. oud en nieuw heb ik hier geen tijd voor gehad om het af te typen en dat ga ik nu dus maar even doen. Zelfs met het einde van het jaar zit ik niet stil om mijn doel klaar te krijgen om alle films en meningen gelijk te krijgen qua statistieken en toen we ‘The Descent’ tegen kwamen wou ik deze eigenlijk best wel zien, destijds vond ik dit een ontzettend goeie film (ook geziene mijn stem van 4.5*) maar, zo bij de herziening vond ik het nog vies tegenvallen. De film werd nergens echt héél spannend en hoewel mijn kameraad hier en daar nog wist te schrikken van deze film was dat bij mij nergens echt aanwezig en vond ik hem niet echt héél bijzonder meer.

Het is echt alweer een tijdje geleden dat ik deze film heb gezien, ik kan me er namelijk niet veel meer van herinneren. Toch wist ik me redelijk te vermaken met een film als dit, heerlijk in een grot waarbij je dus niet hoeft te letten op veel dingen en waar de regisseur makkelijk weg kan met een mooi concept. ‘The Descent’ had het goeie concept zeker wel, en het was toch nog wel vermakelijk tot op het eind.

Ik moet zeggen dat ik de ‘monsters’ nog wel geslaagd vind en dat heeft de film wel af gemaakt zeker op het eind. Er werd toen prima gore gebruikt en het was best vermakelijk om naar te kijken, de monsters waren op geen enkel vlak eng maar waren wel zeer vermakelijk.

Het verhaal was niet echt bijzonder. Wel volgen een groep dames die graag grotten exploren en dingen doen in de natuur. Ze zouden naar een bepaalde grot gaan maar ‘Juno’ heeft ze naar een verkeerde grot gebracht. De dames raken verdwaald en de vreemde observatie komt na de andere en ze merken dat ze niet alleen zijn. Ze moeten vechten om te overleven waar eentje het overleefd.

De acteerkunsten waren redelijk van de dames en daar is ook zeker niks op aan te merken of het viel me niet echt op. Ik houd het vandaag weer even lekker kort want ik ben nogal moe van de afgelopen nacht, haha. Redelijke herziening maar ik ga wel fors terug in het cijfer want echt héél goed zoals ik de film verwachtte was hij nu niet meer.

3.0*

Begin van deze maand heb ik al het eerste deel van deze films gezien en die was me in de herziening toch wel wat tegengevallen. Afgelopen avond werd het dan eens tijd voor het tweede deel, dan hebben we die ook gehad en dan kunnen we het achter ons laten. Ook dit deel is bij de herziening wat tegengevallen, en was op veel momenten saai en onaantrekkelijk. We zaten er na een tijdje erg ongeconcentreerd naar te kijken wat natuurlijk erg vervelend is. In deze film veranderd er eigenlijk vrij weinig en is het concept aardig identiek aan zijn voorganger, het enige verschil is dat we nu een andere groep in de grot zien kruipen, geen vernieuwing dus best saai.

We volgen in deze film wederom Sarah Carter gespeeld door Shauna Macdonald die in deze film vrij rondloopt in de wereld en vervolgens naar het politiebureau word gebracht. Hier komen we onder andere Ed Oswald en Susanne Small gespeeld door Michael J. Reynolds en Jessika Williams tegen die haar weer terug mee willen nemen om overlevende te zoeken in de grot met nog twee mensen.

Eenmaal bij de grot aangekomen te zijn gaan het groepje weer naar binnen om de overlevende te vinden. Wat dieper in de grot aangekomen te zijn komen ze het eerste lijk tegen die helemaal aangevreten is en het groepje besluit door te gaan. Tot dat ze op plekken komen waar ze eerder met de camera de aparte wezens tegen waren gekomen en deze weer tegen komen. Eenmaal de video bekeken te hebben begint ook de hell voor het nieuwe groepje die er na ook achtervolgt worden door de wezens en één voor één worden afgeslacht. Sarah weet weer te ontkomen tot dat ze Juno tegen komen en de twee gaan lopen vechten maar, ze moeten toch samen door. Juno valt af en word gedood, Sarah zorgt voor afleiding zodat Susanne kan vluchten naar de buiten wereld waar ze vervolgens neer geslagen word door de man die we in het begin zagen waarop een hele slechte jumpscare volgt, zeer goedkoop ook.

Nee, ook ‘The Decsent 2’ is mij niet goed bevallen en valt niet meer in het plaatje zoals ik er vroeger van had. Erg saaie omgeving ook en er gebeurt weinig vernieuwends in deze film. Zonde, er had veel uitgehaald kunnen worden. Qua gore zat het allemaal wel snor in deze film, en de bloederige scénes waren zeker geen straf om naar te kijken. Al was het algemeen niet meer zo bijzonder dan dat hij was, al keek die wel redelijk snel weg.

2.5*

Despicable Me 2

Afgelopen zaterdag was er een kameraad van mij jarig. Ze wouden graag een film kijken. Ik start mijn Netflix op, na 5 minuten zoeken kwamen ze uit op Despicable Me 2... Tja.... En toch lagen we in een deuk... Vooral die minions, geniaal! Dat vind ik eigenlijk ook wel het enigste leuke aan Despicable Me 2. De minions. De rest kan me allemaal gestolen worden als de minions maar blijven, lachen! "Bips... HAHAHHA".... . Het verhaal vond ik lachen en het concept was leuk. Alleen wel handig om het eerste deel van Despicable Me ook te kijken want anders wist je de helft niet in deze film. Leuke familie film en de animatie stond mij wel aan. Animatie vind ik in het algemeen altijd leuk om naar te kijken omdat er dingen gebeuren wat (bijna) nooit kan gebeuren... Leuk!

3.5*

"What kind of rabies is this?"

"It's not rabies... they're zombies!"

Vrijwel niet bijzondere zombiefilm dit. En de eerdere meningen en cijfers liegen daar echt niet om, en ik ga daar eigenlijk volledig in mee. Gisteravond deze in de gauwigheid even aangezet, om één of andere vage reden stond deze film ook in mijn watchlist, daar had hij denk ik nooit in gemogen. Hoewel ik toch wel van dit soort projectjes hou was dit gewoon niet om aan te zien. Hoewel de eerste twintig minuten nog best leuk is, kakt de film daarna gewoon volledig in en besluit Mann de rest van de film maar op één locatie te houden, waardoor het gewoon echt heel saai werd.

De film heeft geen groot budget, en dat is duidelijk zichtbaar. Toch weet Mann er best leuke gore scenes van te maken, en is de film nog redelijk bloederig op momenten. Helaas dat de film gewoon geen verhaal heeft wat je makkelijk en leuk kan volgen, het concept is vrij doorsnee en achteraf ook niet héél boeiend.

Het had allemaal wel een stukje beter gemogen. De film blijft wat dat betreft vrij tam, en dan mis ik toch wel een beetje het gore door de film heen. Het eindigt ook best beroert, en dan kan ik eigenlijk alleen maar zeggen; sla deze vooral lekker over!

Deze viel vies tegen inplaats van deel 1

Jammer.

Heb er wel even van genoten!

Leuk om een middagje film te kijken!

3.0

“After my mother would finish her story, she would always comfort us. "Don't worry," she'd say. "If the Devil is real, then God must be real, too."

Zeer vermakelijke thriller die eigenlijk wel spannend wist te worden op veel momenten. Deze mening heeft echt te lang op zich laten wachten dus ik hou het voor mezelf wat kort. ‘Devil’ is een film die me al enige tijd op het netvlies stond, en me zeker aansprak. ‘Devil’ is een film die zich voornamelijk afspeelt op een vaste setting en in een lift is het lastig er nog iets van te maken. Toch lukt dit ‘John Erick Dowdle’ aardig. Het verhaal was leuk en ook de kleine plottwist was aardig, de moorden waren goed al zag je er niet veel van, als dat zo was, was de film nog beter geweest. Leuk concept, leuk verhaal, prima film. Acteerwerk was soms iets minder.

3.5*

“Bodecker believed that people were like dogs; once they start digging, they don't wanna stop.”

Voor het eerst da tik eigenlijk vrij uit durf te zeggen dat ‘Netflix’ hier een goede film heeft weten te realiseren en ik me ook echt wel vermaakt heb. De film oogt wat rauwig, zeker qua plot vond ik het erg interessant maar was vooral benieuwd hoe ze de vier verhalen in elkaar zouden laten overlopen. Ik heb namelijk nog niet zo hoge pet op van de ‘Netflix’ producties die in de meeste gevallen toch overkomen als vrij saaie en trage films, wel met een aardige cast en een hoop geld achter de hand maar toch vaak erg matig.

Ik was eerlijk gezegd vergeten dat deze film was uitgekomen in dit jaar, heb de laatste tijd sowieso nauwelijks nog op ‘Netflix’ gekeken dus ik wist eigenlijk nog vrij weinig van de film. De film werd me indirect getipt op het forum hier toen we het hadden over de films die waren uitgekomen in dit verschrikkelijke jaar, om zo toch nog een toplijstje te maken. Ik bedacht me vrijwel geen moment en had de film gelijk die avond opgezet en was aardig onder de indruk.

En eigenlijk met zo’n sterrencast kan er weinig fout gaan, toch? ‘Tom Holland’ doet het de laatste tijd sowieso erg goed bij mij, een frisse en jonge acteur (mijn leeftijd) met een leuke toekomst in het verschiet, en ik kijk daar ook erg naar uit. Deze jonge acteur gaat sowieso nog wel in topfilms spelen, en kijk er erg naar uit. Kan altijd genieten van hem in zijn rollen. De komische vlak wordt goed gecombineerd met wat actie, en ook in deze film was een randje drama niet moeilijk voor hem. Dan heeft hij ook wel een leuke cast naast hem staan die hem helpen de film omhoog te houden. ‘Bill Skarsgård’ doet het namelijk ook niet slecht, erg gave acteur. Voor de rest deed de cast het verder prima, ook de priester ‘Robert Pattinson’ deed het leuk.

De film speelt zich af in de setting van de jaren ’50 en ’60 waar geloof uiteraard nog heel hoog stond (en nog steeds). Zeker in de afgelegen Amerikaanse plaatsen was dit heel hoog, en zo ook in deze film wat zich afspeelde in het Amerikaanse dorp ‘Knockemstiff’ (en kijk er niet raar van op, het dorp bestaat echt). We volgen hier eigenlijk één hoofd verhaal wat word opgedeeld in vier kleinere verhalen, en zo word een rode draad gevolgd.

We volgen als eerst ‘Willard’, een veteraan die rust gaat zoeken in ‘Knockemstiff’ samen met zijn pas ontmoette vrouw. Ze krijgen samen een zoon, ‘Arvin’. Wanneer blijkt dat de vrouw van ‘Willard’ leidt van kanker doen ze er alles aan om haar te genezen, zo ook een offer aan ‘god’ om haar te genezen, hij schiet hier de hond ‘Jack’ (dacht ik) dood om deze te voeden aan god maar dat mocht allemaal niet baten. Zijn vrouw overlijdt en ‘Willard’ zag geen uitweg meer, ook nu zijn zoon boos op hem is en pleegt zelfmoord. ‘Arvin’ is wees en gaat vervolgens bij zijn oma wonen waar hij ook in contact komt te staan met zijn zus ‘Lenora’.

Lenora is de dochter van een priester, de oude priester van ‘Knockemstiff’ dacht ik, en deze werd achter gelaten als oppas waarna de priester zogenaamd in contact stond met god en zijn vrouw hier vermoord met een ijspriem in haar nek stak. Dat overleeft ze natuurlijk niet. Ook ‘Lenora’ werd wees omdat haar vader (de priester) vervolgens dood werd geschoten door een stel.

Nu waren ze nog met z’n tweeën op een gegeven moment was ‘Lenora’ erg onder de indruk van de nieuwe priester en ging vervolgens veel met hem om waarna de twee seks hadden en ‘Lenora’ zwanger was. Ze pleegde vervolgens zelfmoord en ‘Arvin’ besluit om wraak te nemen en vermoord de priester, waarna hij een weg baant door het land om ook het moordende stel te vermoorden waarmee hij in aanmerking kwam en ook nog eens een vrij corrupte agent die graag burgermeester wou worden. Zo vielen alle puzzelstukjes bij elkaar en ‘Arvin’ bouwde zo zijn toekomst op.

De film was erg op geloof en dat heeft de meeste minpunten in mijn ogen opgeleverd. De hoeveelheden ‘Amen’ we mochten horen maar ook alle kerkelijke preken en het geloven in de geloofsovertuiging was soms iets té overdreven, hoewel het wel paste in het plaatje van tijd was het wel erg irritant vaak. Dat was bij mij toch wel de grootste valkuil. Trouwens wel mooi om te zien op sommige momenten hoe ‘Antonio Campos’ hier neerzet en hoe erg mensen kunnen verdwalen in hun waanideeën, deze film was er één van.

Al om al, aardige prent en erg vermakelijke film. Op het eerste gezicht een vrij lange tijdsduur maar door de vier kortere verhalen was dit mooi verdeeld en had de film toch wat leuke dingen te bieden. Zeker geen slechte film, wellicht de beste van ‘Netflix’ eigen productie.

4.0*

“Have you ever witnessed a real exorcism Father?”
“Yeah! Right after he saw the Easter Bunny!”

Geinig, ik zag op Letterboxd dat ik al had gestemd op deze film met één ster. Bijzonder, aangezien ik tot op de dag vandaag dacht deze film nog nooit gezien te hebben en gewoon helemaal niks meer kon herinneren van deze film. Toen ik laatst zag dat hij was toegevoegd op Netflix was ik eigenlijk wel geïnteresseerd in deze prent, het leek me toch best een vermakelijke exorcisme film. Toch moet ik dan gelijk toegeven dat ik me stiekem best heb vermaakt met deze film, en het ging eigenlijk ook best snel voorbij. Nee, het klopt dat deze film gewoon verre van vernieuwend is, we kennen het wel. Mensen die zijn overgenomen door demonen en een stel priesters die de demonen probeert te verjagen.

De gevolgde exorcisten vind ik best leuk, hoe die dames in elkaar lagen was toch een akelig gezicht die ik eigenlijk niet gauw op die manier zie. Ik vond dat de film best leuk met degelijke gorey scenes werkt en dat slaat wel aan. Het found-footage gedeelte of misschien docu vind ik juist een leuke toevoeging, en dat gepaard met de kleine horror gedeeltes vond ik best leuk.

De film kent weinig spanningsopbouw, en dat is wel jammer. De film voelde nergens beklemmend aan zoals andere delen in het genre juist wel deden. Zonde want er had zoveel in gezeten. Ook het verhaal vond ik toch wel erg rommelig, veel dingen die behandeld worden snap ik niet precies waarom dat precies voorbijkwam, en die moeder waar het in mijn ogen om draait zie je nauwelijks.

Over het algemeen dus best wel een vermakelijke film maar, je moet je verwachtingen wel echt heel erg verlagen hoor. De film raakt nergens het niveau van de grootheden in het genre maar, voor een B-film vond ik de film toch best verzorgd en leuk om te kijken. Prima mee vermaakt dus.

"Better to reign in Hell than serve in Heaven", is that it?
"Why not? I'm here on the ground with my nose in it since the whole thing began. I've nurtured every sensation man's been inspired to have. I cared about what he wanted and I never judged him. Why? Because I never rejected him. In spite of all his imperfections, I'm a fan of man! I'm a humanist. Maybe the last humanist."

Heerlijke rechtbankdrama met wel een andere twist dan ik ze gewend ben. En toch blijf ik ze ook kijken, terwijl ik van mezelf weet dit echt een maak of kraak thema is, want het bevalt me de ene keer een stuk meer dan de andere. Toch voor de horrorfilm challenge die gaande is viel wederom mijn ogen op deze titel, die in die zelfde opvatting ook wel een beetje te lang leek. 144 minuten is een groots tijdsbestek om te vullen, en het was voor mij een enorme afweging om dat te kijken.

Is het niet dat deze film natuurlijk gewoon gevuld is met acteertalenten, waardoor het kijken van de film nog een stukje aangenamer wordt! Dit is echt een hele goede film, alleen waar ik al wel een beetje bang voor was; het duurt soms misschien wat lang. Toch vond ik het heel interessant om Kevin Lomax te volgen binnen zijn werk als advocaat, en de daarbij behorende en best wel heftige achtergrond verhalen, of casussen misschien. Wanneer Al Pacino verschijnt in de film gaat alles eigenlijk wel op een lopende band door, en hoewel hij helemaal niet zo veel in de film voor komt is zijn personage echt steen goed, al komt dat waarschijnlijk ook meer door het acteerniveau. Richting het einde krijgt de film toch een stuk meer diepgang, en was het best wel verontrustend om nog te volgen, er gebeurt binnen de korste keren een heleboel, en daar moet je wel voorbereid op zijn.

Qua bloed was de film best sterk, het kent enkele best gorey scenes die je eigenlijk niet snel zult verwachten. Het idee omtrent John Milton de duivel mocht misschien soms wat diepgaander zijn, meer als je dan kijkt op momenten dat hij zijn vinger in het heilige water steekt, wat dan begint te verwarmen. Dat zijn momenten die een personage nog sterker doen laten overkomen, en dat mocht in mijn ogen wel een tikkeltje harder.

Toch een hele vermakelijke en met vlagen wel echt een verontrustende film die me na een tijdje echt goed te pakken had. Acteerniveau uiteraard van het hoogste niveau wat je ook mocht verwachten, en dat maakt de film wel echt een stukje sterker. Qua verhaal was het prima, toch minder spannend dan ik misschien had gehoopt. En uiteraard altijd leuk om te zien waar John Milton zijn alter-ego vandaan heeft, ik wist wel dat er iets duivels in hem was!

Ik ben al een tijdje geleden begonnen met de film, volgens mij stond dit op de planning voor mijn verjaardag maar was onze interesse destijds voor deze film aardig laag. We vonden hem ‘niet zo leuk’ en dat kan ik bij de kijkbeurt van vandaag wel merken, er gebeurt weinig horrors maar de film is gewoon een puik werkje van Sean Byrne. Ik heb nog nooit zijn eerder werkje ‘ The Loved Ones (2009) ‘ gezien (die staat nog wel op de planning) maar voor de eerste film in het boekje van Byrne die ik heb gezien is dit me echt niet tegen gevallen. Hoewel de film sterk begint en zeer sterk eindigt is hij tussendoor wel wat langzamer, dat moet ook gezegd worden. Het verhaal kan mij niet altijd even veel interesseren en dat blijft een moeilijkheidsgraad in deze film. Toch weet de cast het erg leuk te brengen in is de speelduur van 79 minuten ook zeker niet mis, precies een mooie tijd om deze film te laten draaien want ik denk als hij langer is geweest dat de film erg saai zou worden op een gegeven moment, in mijn ogen gebeurde er namelijk vrij weinig.

Ik kan merken dat de film veel in het teken staat van de trash metal band ‘Metallica’ want de film opent met het geweldige nummer ‘Am I Evil?’. De film raast dan al snel door met Cavalera Conspiracy en het nummer ‘Killing Inside’ en eindigt de film natuurlijk weer met Metallica’s ‘For Whom The Bell Tolls’. Daarbij ook lachen dat de hoofdpersoon vaak met een Metallica shit aan loopt en hun dochter met een Motörhead shirtje rond loopt, heerlijke metal familie dus! Nu de muziek les van mij over is vind ik dat de muziekkeuze naar mijn smaak is, ik ben zelf groot metal fan dus hier kon ik wel aan wennen. Toch ken de film te vaak een muziekwisseling wat me niet aanstond en vond ik dat de film daar soms iets te veel om gefocust was en dat kon irritant worden. Toch weet de film je daar niet te veel mee te irriteren want het stopt al gauw genoeg.

Qua verhaal vond ik de film wel meevallen en was hij niet echt ‘geweldig’. We volgen in het begin de nogal aparte man genaamd Ray Smilie. Hij opent de film met zijn eigen ‘gitaarsolo’ dat vooral in verband staat met de rare stemmen die de man om zich heen hoort, en gaat dan gitaar spelen om zo de geluiden weg te krijgen uit zijn hoofd: het staat wel kneiterhard. Wanneer (volgens mij) zijn zus binnenloopt die hem verteld dat hij het gekkenhuis weer ingaat, draait Ray door en slaat haar met de gitaar en valt ze zo van de trap af.

Het verhaal volgt verder dat de familie ‘Hellman’ (de naam verraad het al een beetje) in het huis trekt met onder andere oog voor het atelier van Jesse. Wanneer de satanische krachten ook op Jesse beginnen te werken begon de film al snel flauw te worden. We keken tenslotte naar een horror en niet naar een lesje schilderen. Toch bracht het schilderen wel wat met zich mee wat mij opviel, dit dan toch vooral het punt dat we zien dat Jesse de moorden van Ray op het doek weet te zetten met o.a. het schommelende jongentje in de film die Ray met een steen op het achterhoofd slaat. Toch laat Byrne hier te veel achterwegen en is het de tag ‘horror’ niet waard. Ook het einde van de film vond ik prima, zo zien we Ray die een aanval pleegt op de familie van Jesse. Wanneer hij dan terug komt (nadat hij eerst rond het huis is geweest) rijd hij de politie vrouw klem tussen twee auto’s en dat vond ik een mooie scene. Ook het mooi knullige acteerwerk van Ray was op zijn plaats en daar blijft het ook al snel bij.

Het acteerwerk was redelijk. Zo vond ik Ethan Embry als ‘Jesse’ erg geslaagd en ik vond zijn rol leuk. Toch was Astrid Hellman voor mij echt een pijnpunt in deze film al toch een Metallica fan en de dochter van de twee die graag gitaar wilt spelen. Ook bij de familie ‘Hellman’ staat er plots een gitaar voor de deur, ook wel een ‘Flying V’ een erg gewilde gitaar onder de metalfans. Onder andere ‘Kerry King’ heeft zo’n gitaar. De gitaarrist van de geweldige trashmetal band ‘Slayer’ heeft zo’n gitaar en van Slayer zien we ook nog een paar leuke dingetjes in de film.

Toch een horror film die mij ook weer teleurgesteld heeft en waar ik echt veel meer van had verwacht. Nee, deze film is niet mijn favoriet en zeker het hele schilderen kon mij weinig bekoren in deze film, dat maakte hem nogal oninteressant.

2.0*

Zo zie je maar weer dat meningen veel verschillen, en dat sommige mensen NIET tegen kritiek kunnen. Wat mij betreft was de film aardig te doen. Maar inderdaad zoals hier al veel word gezegd, de Zelf Film beelden zijn verschrikkelijk om naar te kijken hiervoor kun je beter naar [REC] gaan... Nu wil ik ook paranormal activity zeggen, maar ik weet niet precies meer of dit ook zelf film beelden waren. Bij Paranormal Activity: The Marked Ones (2014) weet ik het wel, maar de andere niet 100% zeker! Nu vond ik het verhaal van Devil's Due ook niet al te best... Ik zelf vind het zonde om er een 0,5/1.0/1.5 voor te geven, aangezien ik de film zo slecht nou ook weer niet vond. 2.0* vind ik prima, hoger zou ik hem ook NIET geven. Je moet er van houden, nu vind ik A Haunted House (2013) & A Haunted House 2 (2014) gewoon super leuke films, alleen dat was puur omdat ik wel van dat soort humor houd, maar dan bij deze film valt het soms toch vies tegen...!

The Devil's Rejects

Het is al een hele lange tijd dat The Devil's Rejects bij mij in mijn vizier opgemerkt staat. Na aanleiding natuurlijk van de nummer 1 plek dat tattoobob deze film heeft gegeven en de hoge waardering + lovende woorden van Bob en HT. Was ik toch erg nieuwsgierig naar deze film. Misschien weten sommige mensen wel dat ik groot fan ben van The Joker, een psychopathisch mannetje maar wel een van mijn lieveling' s rollen en prachtig geacteerd, nu ik The Devil's Rejects heb gezien was het echt genieten. Wat een heerlijke psychopathische film met heerlijke scenes waar je U tegen zegt, oef wat bruut!

Het verhaal vond ik hier en daar wat moeilijk te volgen, je hebt echt je gedachtegang nodig mocht je in het verhaal zitten, althans dat vind ik! De eerste dertig minuten ben ik niet ver in het verhaal binnengedrongen. pas wanneer ze weer een familie gingen gijzelen en gewoon zo bruut weer gingen mishandelen, kon ik het allemaal op een rijtje zetten . Maar dat mag de pret niet bederven en ik heb serieus genoten van de rest van het verhaal. Het begint gaaf, je krijgt hier en daar wat hints toe gegooid, en let ook op de man in het begin die het lichaam mee sleurde. Je wordt eigenlijk al beloond met heerlijke brute scenes, een Hillibilly familie die geen angst hebben en gewoon vermoorden voor de gezelligheid. Twee konden ontsnappen en vermoorden al gewoon direct een vrouw en nemen haar auto mee, haha! .

Ook verder in de film kunnen de leuke scenes niet op Zoals de vrouw die voor de vrachtwagen terecht komt en gewoon plat gereden word, een neukscene dat uit de hand loopt gewoon heerlijk. Het acteerwerk was heerlijk en het concept was super gaaf! Ik heb er toch echt heel erg van genoten. Ik ben er klaar mee, ik ga nog even na genieten, zeker het kijken waard!

4.5*

Inderdaad, ik had ook wel wat betere verwachtingen bij deze film maar achteraf is het me toch allemaal wat tegengevallen. Het had ook inderdaad ook op veel fronten beter gekund maar het had ook wel wat leuker mogen zijn, de grappen sloegen niet aan en maakte de film nogal smakenloos om naar te kijken. Het horrorelement was wel een leuke toevoeging maar op zich was zelfs dat niet bijzonder te noemen, er kwam wat dat betreft maar weinig horror in voor.

Het verhaal duurde in mijn ogen toch iets te lang, waardoor er toch de nodige concentratie nodig was die ik niet had. Het verhaal gaat over een priester die opzoek gaat naar de geboorteplek van één of andere demoon, iets wat in iedergeval niet van deze aardbodem komt. Hierbij zoekt hij de hulp van metalhead José María en met z’n tweeën komen ze stukje bij stukje dichter bij de geboorteplek.

De metalheads waren een leuke toevoeging, zeker omdat deze wereld er vaak ‘donker’ uitziet. En aangezien ik zelf ook een metalhead ben vind ik het altijd wel leuk als dit soort elementen er in worden gestopt. En buiten het leuke begin om, is hij samen met het concept nog wel leuk maar voor de rest word het nergens echt bijzonder. Nee, flinke tegenvaller zeker na de vele hoge cijfers van o.a. hier op MM, imdb en Letterboxd. Hier had ik véél meer van verwacht en hij komt die niet na. Álex de la Iglesia doelt iets te veel op de slechte humor en het donkere aspect van de film, beiden slaan niet in als een bom en zoals ik hierboven ook al las: als een komedie film niet leuk is, is de film zeker niet geslaagd!

2.0*

“Thank you very much. I was just out walking my RAT and seem to have lost my way...”

De eerste Bond-film die ik niet kan waarderen, en waar ik me eigenlijks best heb verveeld. ‘Diamonds are Forever’ stond al geschreven als één van de slechtere bond-prenten maar, omdat ik nu met mijn marathon bezig ben kon ik deze niet overslaan (sowieso zou ik dat niet willen omdat ik dan te autistisch word dat ik een film-serie niet volledig heb gezien), als hij er niet was geweest zouden we hem niet hebben gemist.

De terugkeer van ‘Sean Connery’ was prima, de film heeft weer heerlijk een charismatisch persoon maar ook hij weet de film niet te redden. De film is op veel vlakken erg rommelig, en weet vaker niet aan te slaan waardoor ik mijn concentratie veelvuldig heb verloren tijdens de film.

Het is niet veel soeps. De film is stroef, en verloopt niet heel lekker door. De actie is erg houterig en voornamelijk saai, dat was eigenlijk in de openingsscène al een beetje te merken. Ook mist de film zijn nodige spanning die de eerste delen wel hadden, het werd nergens spannend en de film loopt daarna wat nonchalant door. Ook waren de tegenstanders nogal zwak, en kwam ‘James Bond’ hier veelte makkelijk door, geen enkele vijand bood ook maar een beetje weerstand.

Het is eigenlijk merendeels een herhaling, en ik heb het zo langzamerhand wel een beetje gezien. De film is duidelijk wat losjes in elkaar geflanst en werd nergens te overtuigen, de zogeheten ‘bond-girls’ waren knap, maar qua acteerwerk was het niet bijzonder.

Al om al, toch een tegenvaller in deze serie en ik heb me weinig vermaakt. Slechte uitvoering van ‘Guy Hamilton’ die maar een beetje aankakt met de film. De scene in Amsterdam weet voor mij als Nederlander niks toe te voegen aan de film, dit kleine stukje en met de rondvaartnood ‘Prins Willem - Alexander’ was het over het algemeen erg saai en ook wederom niet boeiend genoeg. Slechte film.

'Mr Kidd' en 'Mr Wint' waren overigens nog wel vermakelijk om te volgen, een excentriek duo die leuke moorden weten te plegen. Maar ook deze twee worden te makkelijk neergehaald door bond en het zelfde geldt voor de schurk 'Blofeld'.

2.0*

Diary of a Wimpy Kid

Vandaag maar eens opzoek gegaan naar een horror film via Netflix. We hadden eigenlijk ‘ Gallows Hill (2013) ‘ op het programma maar, die konden we niet zo gauw vinden aangezien hij bij Netflix onder de naam ‘The Damned’ staat, waar we juist net niet naar zochten. Toen we even tussen de komedie sectie zaten te kijken kwamen we ‘Diary of a Wimpy Kid’ tegen, volgens hem een super toffe film. Bij het aanzetten had ik prima zin maar, eenmaal de film het einde naderde werd hij wat traag en saai. Ik weet daarom ook niet of ik ‘ Diary of a Wimpy Kid: Rodrick Rules (2011) ‘ en ‘ Diary of a Wimpy Kid: Dog Days (2012) ‘ overweeg. Misschien als deze een keertje op Netflix tevoorschijn komen zou ik wel een poging willen wagen maar voor zover laat ik het voor zoals het nu is.

Diary of a Wimpy Kid heeft zo zijn voor en nadelen, waarbij ik toch moet zeggen dat de invloed op het zicht van de middelbare school hier wel erg negatief word neer gezet, waar de kinderen uit groep acht het misschien nog wel eens moeilijk mee kunnen hebben maar, voor de andere is dit weer zo’n leuk standaard Amerikaans kinderfilm die eigenlijk tot niet uitloopt.

Diary of a Wimpy Kid doet me veelal erg denken aan de tiener-serie ‘ Ned's Declassified School Survival Guide - TvMeter.nl ’ die ik veel maar erg veel op televisie heb bekeken en eigenlijk altijd wel tot een groot vermaak uitbrak op de bank. Hoewel deze serie eigenlijk gewoon donders slecht is, al zeg ik het nu zelf was dat altijd wel vermakelijk. Ook in ‘ Ned's Declassified School Survival Guide - TvMeter.nl ’ worden er dingen ingebracht waarvan je toch wel een aparte indruk kan krijgen van de middelbare school.

Nu weer terug naar Diary of a Wimpy Kid, waarvan ik het verhaal toch niet echt boeiend vond. We volgen het leventje van Greg Heffley, een dood normale jongen die van groep 8 (wat in Nederland zo zou zijn) naar de middelbare school verhuisd. Hij wil stoer worden, niet de kleinste van de klas en populair. Samen met zijn vriend Rowley Jefferson probeert hij te overleven op school. Wanneer de twee ruzie krijgen en Rowley populair begint te worden ontstaat er een soort splitsing tussen de twee, waardoor Heffley vrijwel onpopulair werd..

Maar, zoals ik ook al eerder vermelde is Diary of a Wimpy Kid een echte kinder/tiener film. Dat kun je erg goed zien aan de scenes zoals die met het stukje kaas. Pas niet op want straks word je Kaastic en dan ben je geïnfecteerd maar, dat kun je dan wel door geven door anderen aan te raken, om maar even een voorbeeld te noemen.

Ik moet zeggen dat ik me zeker niet verveeld heb, de film had op sommige fronten beter gekund maar ik merkte wel dat ik de film stiekem leuk vind, en dat is altijd wel een goed teken. Zoals eerder vermeld, wanneer de andere Diary of a Wimpy Kid uitkomen op Netflix overweeg ik het om ze te kijken anders vind ik het niet de moeite waard.

3.0*

“Don't bury dead. First shoot in head.”

De tweede in deze trilogie en ‘Romero’ zet meteen een enorme stap achteruit zeg. Waar deel één nog bordenvol met vermaak zit, voornamelijk erg gore is en leuke horrormomenten kent is deze film echt héél saai. En hoewel je dit echt al van heel ver aan had kunnen zien komen was ik best sceptisch, het vorige deel werd immers ook slecht ontvangen ook hier op ‘MovieMeter’ maar, daar heb ik me echt uitstekend mee vermaakt. In deze film volgen we een nieuwe groep, die aan het begin staan van de uitbraak van het virus. Duidelijk is dat ‘Romero’ een bepaald doel voor ogen heeft wat hij daarna toch niet echt heel lekker uitwerkt. Het hele found-footage idee vond ik wel leuk en daar heeft hij best leuk over na gedacht, al was de film nogal inhoudsloos waar door de anderhalf uur echt veel langer heeft aangevoeld.

De film begint op de filmset, waar we een groep mensen vinden die bezig zijn met het maken van een horrorfilm. Wanneer er op de TV verontrustende beelden zijn trekt het team in hun camper er op uit. Op dit beeld was namelijk te zien dat een man mensen had vermoord, die later weer tot leven waren gekomen en nu de hulpdiensten aanvielen. Het bleken levende doden te zijn. Onderweg komen ze verschillende situaties tegen waarvan ik eerlijk moet zijn dat veel me eigenlijk niet echt is bijgebleven. Toch vond ik het eerste deel van deze film het leukste, wanneer men er op uit trekt en bijvoorbeeld de zombie tegen kwamen wat voorheen een agent was, zijn van de scenes die deze film wel een beetje moesten maken. Daarna in het ziekenhuis kende de film in mijn ogen zijn absolute hoogtepunt en daarna gaat het echt héél snel bergafwaarts met een ton aan saaie dialogen, saaie scenes en vooral een erg saai verhaal.

Over het acteerwerk wil ik dan nog niet eens beginnen dat gewoonweg amateuristisch is. De film kent met zijn zombies toch de piek van het werk te kennen, die zagen er tenminste nog een beetje uit. Ik vond er maar weinig aan, ook weinig gore momenten in mijn ogen en ik had wel wat meer zombie actie willen zien. Waar ‘Romero’ juist met het vorige deel erg overdreven uitpakte (wetende dat er een soort slimme zombie was ontstaan) deden ze hier juist een beetje ten onder. Weinig echt spannende momenten te vinden, en weinig horror aan.

Zoals ik al zei was de film in het ziekenhuis op zijn beste. Waar we de nodige moorden zien, de nodige actie hebben en ook wat gore. Kijk maar naar die bolle zombie die van zijn bed afrolt en er vervolgens een lading ingewanden uit plofte, dat zijn de beelden die je verwacht bij een zombiefilm.

‘Romero’ doet hier echt zijn naam ten onder, en ik verwacht eigenlijk niet dat het volgende deel veel beter gaat worden. Dit was een dieptepunt in zijn carrière, en gelukkig kunnen we hem nog herinneren van juist een paar van de beste zombiefilms van de wereld, want dit sloeg werkelijk bijna nergens op. Zoals ik al zei; het found-footage idee was echt leuk, en was ook leuker geweest als er ook wat mee gedaan werd, dat laatste is niet het geval.

Het is alweer even geleden dat ik ‘The Dictator’ heb bekeken en ik vond het destijds al niet een geweldige film. Ik ben vaak wel in de stemming om de seks, poep en plas grappen te waarderen in films (als ze wel in een gelegenheid waren) maar bij ‘The Dictator’ had ik dit nog niet zo en zag ik dat ook niet bepaald zitten. Ook bij deze herziening heb ik er niet met al teveel smacht naar gekeken en vond ik de film vaak in een saaie dip vallen en werd hij vaak op geen enkel moment echt bijzonder.

Helaas weet de regisseur ‘Larry Charles’ niet van ophouden en ook na de twee voorgaande komedie films (waarvan ik Borat nog wel geinig vond) komt hij nu ook met ‘The Dictator’ die ik echt wel minder vind. Ook Sacha Baron Cohen weet niet van ophouden met zijn irritante typetjes en ook in ‘ The Dictator’ laat hij weer eens zien dat het niet mijn favoriete komedie acteur gaat worden want dat niveau kent Sacha helaas niet.

De film kent gelukkig nog wel eens zijn geinige dialogen. Zo moest ik wel even grinniken waar Aladeen samen met Nadal in een helikopter zitten samen met (waarschijnlijk) twee westerse mensen erbij. Ze spreken daarna in een soort Arabische taal over Osama Bin Laden (die we op het eind nog met een WC ontstopper naar buiten zien lopen), 9/11 en een exploderend voertuig zien praten (dat voertuig is moet een Porsche 911 voorstellen). Wanneer hij dan dat bomgordel tevoorschijn haalde hield ik het niet meer en moest ik wel even lachen. Maar zo ook de scene in de supermarkt waar Aladeen gaat helpen met de bevalling van het kind en wanneer het kind geboren is we het volgende te horen kregen:

Aladeen: “I Sentence you to life.”
- scène
Aladeen: “Oh sorry, oh no”
Vader: “What’s wrong?”
Aladeen :“I am sorry, it’s bad news, it’s a girl”.
“Where’s the trash can?”

Het verhaal stelde niet veel voor. We volgen Aladeen, een dictator uit het land Wadiya en moet na wat ophef over de nucleaire wapens op het matje komen. Hij besluit richting Amerika te gaan waarna hij door Tamir word verraden en gegijzeld waarna Aladeen zijn baard verliest. Niemand herkent hem meer als de leider en dan word Aladeen al snel vervangen door zijn dubbelganger. Hij moet alles op alles zetten om de plannen het land naar een democratie te krijgen te vernietigen en zelf weer leider worden van het land Wadiya en dit niet zonder al te veel gevolgen.

Al om al, aardig trage komedie film die mij niet meer echt kon bekoren. Ik ken betere en dit is helaas een zwakke film.

1.5*

"You'd have made a pretty good cowboy yourself, Hans.”
”Oh, yes. What was it you said to me before? "Yippee-ki-yay, motherfucker."

Op kerstavond toch maar weer eens deze klassieker gekeken. Het is bijna tien jaar geleden dat ik deze voor het eerst en tevens ook voor het laatst heb gezien, dus het werd maar weer eens tijd toen ik zag dat deze gewoon rustig op Disney+ staat. En ik kwam er eigenlijk wel achter dat ik deze toch wel heel tof vond, precies zoals ik ze eigenlijk wel graag mag zien.

Wat mag je eigenlijk allemaal over deze film zeggen? Als allereerste dat ik het verhaal toch wel echt heel vermakelijk vond. Voor die tijd wel echt vernieuwend voor nu gewoon een vermakelijke wegkijker omdat we dood zijn gegooid met films die willen lijken op deze film, wat uiteraard gewoon nooit gaat lukken. Willis speelt namelijk een voortreffelijke rol van John McClane, en hier is hij echt wel in zijn prima. Wanneer hij namelijk naar L.A. afreist om naar zijn gezin te gaan komt hij vast te zitten in het gebouw waar zijn vrouw werkt omdat een groep Duitse ‘terroristen’ besluiten het gebouw in te nemen en hij alleen terecht komt moet hij een plan verzinnen de mensen in veiligheid te brengen maar, ook de terroristen te pakken en zo in samenwerking met de politie deze tegen te houden watt er nog vrij grof aan toe gaat trouwens. Heerlijk man.

Dit is precies een film wat laat zien waarom ik als persoon dusdanig fan van actiefilms ben, en dan voornamelijk de films uit de jaren tachtig. Willis is hier wel echt in zijn prime, fantastische rol weet hij hier neer te zetten en neemt ons als kijker ook echt heel goed mee in zijn werkje. Daarnaast vond ik de Duitsers ook een keiharde toevoeging hoor, vind dat wel wat hebben. Alan Rickman als Gruber weet dan wel echt te overtuigen. Ik heb eigenlijk aan de cast niets op te merken, iedereen deed het echt heel leuk, en vulden allemaal hun rol perfect in.

Toch ben ik er wel uit dat ik het niet echt een kerstfilm vond hoor. Buiten het feit dat uit de soundtrack verschillende bekende kerstnummers te leiden zijn, is er nauwelijks een kerstboom te vinden in deze film, of überhaupt een kerstsfeer. Dat is wat ik eruit haalde, al lijkt het me nou ook niet precies het doel van McTiernan te zijn geweest om dat wel naar buiten te laten komen, het is hoe dan ook een prima sfeermaker als de muziek aangaat, en in je achterhoofd blijft je het toch wel een kerstfilm vinden, ongeacht kerstlichtjes of niet.

Ach ja, er valt niks te klagen. Eén van de betere actiefilms die uitgebracht is in de jaren tachtig, en die een prachtige franchise heeft opgeleverd. Ik ben echt fan van de film geworden gisteravond, en ga hem ongetwijfeld echt nog wel vaker kijken. Prima zo voor kerstavond al zeg ik het zelf.

Ik had gezien dat ik het eerste deel uit de Die Hard reeks al had gezien en latere delen ook maar dit tweede deel is me altijd achter gehouden. Wetend dat de film in het teken staat met kerst heb ik maar even gewacht tot de december maand is begonnen (dan wil ik het liefste kerstfilms kijken) dus gisteren even besloten de film op te zetten. Ik moet zeggen dat ik nog best genoten heb van Die Hard 2 en dan vooral de goeie in breng van Bruce Willis toen hij nog een degelijke acteur was. Die Hard 2 brengt eigenlijk vrij weinig nieuws, zoals ze zelf eigenlijk ook al aangeven in de film is deel één totaal gelijk aan twee, althans ‘totaal gelijk aan’ is gelijk erg grof maar ze geven wel aan dat hij het al eens eerder mee gemaakt heeft dus eigenlijk alles in een herhaling valt voor John McClane.

Bruce speelt zijn rol wederom erg leuk en ik blijf het een goeie acteur vinden ondanks dat hij de laatste tijd in een aantal B-films speelt. Willis is het ultieme gezicht voor de Die Hard reeks maar, ook een gezicht wat moeilijk weg te denken is in de reeks. Bonnie Bedelia heeft in Die Hard 2 een klein rolletje en ondanks dat we haar geregeld zien heeft ze een erg simpele rol en hoeft ze vrij weinig te doen want ze zit namelijk in een vliegtuig dat niet kan/mag landen. John Amos heeft ook een leuke rol als leider bij het leger en vooral zijn verraad vond ik een erg leuke plottwist. Voor de rest vond ik de cast erg leuk en kent deze film leuke acteurs/actrices.

Renny Harlin heeft hier een perfect tweede deel neer gezet. De setting op het vliegveld vond ik erg leuk bedacht en ook de kerstsfeer vond ik heerlijk aanwezig en dat mocht ook wel naar boven komen, een leuke en harde kerst-actie film die ik erg kon waarderen. 124 minuten waren misschien een tikkeltje te lang, de film moest erg uitrekken waardoor erg stille en saaie scenes vielen wat ik persoonlijk niet had gezien in de film. Toch deed elke scene zijn best wat uit te leggen aan de kijker en meestal kwam dit ook goed over. Toch weet dit sterke tweede deel zich niet tot het niveau te halen waar de eerste Die Hard film zich in kende want die was toch echt wel reten goed.

Het verhaal is eigenlijk vrij simpel. We volgen in dit tweede deel John McClane weer een agent die voor zijn kerst in Washington DC is. Wanneer hij zijn vrouw verwacht gebeuren er wat vreemde dingen op het vliegveld want John niet aan staat. Wanneer hij achter twee mannen aan gaat in de bagageruimte komt hij er achter dat de mannen geen goede plannen hebben en willen hem vervolgens vermoorden. Wanneer John terug schiet en een lijk achterlaat komt hij in gezeur terecht waarna de radiotoren van het vliegveld plat word gelegd en ze van de ‘terroristen’ te horen krijgen dat ze een bepaald vliegtuig moeten laten landen en hun, hun gang moeten laten gaan en dan komt de radiotoren weer in macht van de vluchthaven. John laat het hier niet bij zitten en zet alles op alles om te misdadigers te pakken, koste wat kost.

In het vliegtuig blijkt (oorlog) crimineel Gen. Ramon Esperanza te zitten die men graag wilt bevrijden. Zelfs het leger dat in gezet word om de terroristen te pakken horen bij Ramon dus John moet het eigenlijk allemaal zelf maar uitzoeken en aangaan hoe hij de terroristen kan stoppen. Toch een zeer vermakelijke actie film met een zeer fijne kerstsfeer erbij. Toppie om zo tussendoor eens op te zetten.

3.5*

Ook het derde film uit de Die Hard reeks stond nog op het lijstje om herzien te worden en ik vond het wel eens tijd worden dat ik deze reeks dan ook maar eens gelijk helemaal af ging kijken, aangezien ik met afgelopen kerst het tweede deel al had gezien. Het derde deel was vermakelijk genoeg, een leuke zit die niet snel ging vervelen, en dat kwam natuurlijk ook aan de heerlijke twist die deze film bevatte en het kon toen allemaal nog, leuk in beeld gebracht en leuke karakters maken deze film vervolgens best snel af.

Na twee delen als kerstmis gerelateerd te maken hebben ze er nu voor gekozen dit thema een beetje achter te houden waardoor de film wel gelijk een ander indruk krijgt dan de eerste twee delen, en is zelfs dit derde deel nog ijzersterk in zijn vak en staat als een huis op de grond. Toch komt dit ook door een goed presterende Willis die een uitstekende samenwerking aankaart met Jackson waardoor de film héérlijk door speelt. Met een heerlijk verhaal en een goed concept werkt John McTiernan deze film mooi af.

“Yippie-kai-yay motherfucker.”

Het is zoals ik waarschijnlijk al heb gezegd nu alweer een poos geleden dat ik Die Hard 3 eens op had gezet maar, ik wist er niet meer héél veel van. Daarom was deze zit stuk aan stuk heerlijk, en kon ik me niet permitteren dat ik deze film slecht ging vinden omdat veel aspecten kloppen waaraan een film in mijn ogen goed aan voldoet, goeie actie met het liefst een leuke acteur en natuurlijk de stad New York waarvan ik helemaal hoteldebotel van word.

Het verhaal is ook geinig, we volgen McClane die verplicht thuiszit en alcohol verslaafd is. Hij word op een dag toch wel teruggeroepen wanneer er een bomaanslag plaatsvind in New York en de aanslagpleger wil alleen McClane spreken. Het verhaal kwam me een beetje over alsof ik naar Jan de Bont’s ‘Speed’ aan het kijken was aangezien we na deze meldingen een race tegen de klok krijgen waar McClane samen met Zeus de spelletjes van Gruber moeten uitvoeren om zo kinderen te helpen.

McClane krijgt Gruber achter zich aan aangezien hij een film eerder zijn broer van een hoog gebouw had afgegooid. En als wraak wou Gruber eigenlijk niks anders dan ‘wraak’, alleen zinde hij niet alleen naar wraak nee, hij wou eigenlijk de politie korps van hun radios en gedachten afwijken alsof er een echte bom in een school lag om zo vervolgens zelf een bank te kunnen beroven met 131 nog wat miljard waarde aan goudstaven, al was hem dat bijna gelukt alleen zat McClane natuurlijk weer in de weg.

De film kende leuke actie scenes en qua verhaal ging het ook perfect. De samen werking van Jackson en Willis was ook heerlijk en Jeremy Irons speelde een prima rol van Gruber. Dat alles maakte Die Hard 3 een perfecte film die zo op een avondje heerlijk wegkeek, op naar deel vier.

4.0*

Deze film heb ik pas geleden een keer aangegooid op ‘Netflix’ maar aangezien ik iets te moe werd had ik hem afgezet en natuurlijk niet meer aangedacht om hem af te kijken. Vandaag maar snel even afgekeken, nu ik vakantie heb kan dat mooi want ik heb toch nu bijna alle tijd van de wereld. Toch houd ik mijn bericht wel kort, ook omdat een deel van de film natuurlijk niet héél vers meer in mijn geheugen zit maar ook omdat ik dat niet waard vind. De film wist niet aan te slaan bij mij, vond het helemaal niet interessant over komen en grappig was die vaak ook helemaal niet. Steve Carrell vond ik zo af en toe met zijn personage wat irritant, al was dat wel de enigste in de film die mij nog een beetje aan het lachen kon krijgen, zeker in de domme momenten zoals het ‘inbreken’. De stalkende ex of Therman (Zach Galifianakis) konden me maar weinig bekoren en vond ik over het algemeen best irritant, zeker ‘Therman’! Het verhaal is leuk maar vrij standaard. ‘Dinner for Schmucks’ vond ik voor me zelf een gemiste kans.

2.0*

“We weren't a band. We were a gang. A gang of fucking idiots.”

De biografische film over de ‘ruige’ band ‘Mötley Crüe’ was dan een feit. Veel vrienden van mij waren helemaal gek omdat ze de band leuk vinden en konden niet wachten. Velen van mijn ‘volgers’ (klinkt beetje raar), of nouja mensen die mij een beetje kennen weten dat ik een metalfan oftwel ‘metalhead’ ben. Toch ben ik nooit fan van ‘Mötley Crüe’ geweest omdat ik geen fan ben en was van hun ‘looks’ en hun muziek is vaak best standaard. Maar, de film werd mij toch wel erg vaak aangeraden en daarom toch vandaag maar besloten om hem te kijken. Wel geinig trouwens, ik heb op ‘MusicMeter’ een marathon gedaan van de discografie van deze band omdat ik toch altijd wel nieuwsgierig was waarom hun zo ‘goed’ waren volgens velen, volgens mij heb ik maar één album leuk gevonden en dat was de album met hun nieuwe zanger, de rest kon mij nooit raken en doet het nog steeds niet.

Toch blijft de zit erg vermakelijk, ook al ben ik niet rechtstreeks een fan van deze band (want ik houdt persoonlijk van de wat hardere muziek in deze wereld), het ontstaan en het lopen van de band is interessant om te volgen. Ik weet zo wel dat de band zo nu en dan vaak wat onenigheid met elkaar hebben gehad, en ook nu is de band belandt bij de zoveelste ‘last tour’ en kan de zanger ‘Vince Neil’ voor geen ene reet meer zingen.

Geinig hoe de film begon over het feit dat men zegt dat ze in het verkeerde jaar zijn geboren waar ik persoonlijk liever in die jaren mijn tiener jaren had doorgemaakt, het leven leek mij destijds juist veel beter als nu en ook veel vrijer. Afijn, dat is nu eenmaal niet te veranderen maar als het echt zo is vind ik het wel geinig dat men destijds er zo ook over dacht!

Het verhaal is wel leuk om te volgen. We volgen ‘Nikki Sixx’ (een bekende naam) die geen contact meer heeft met zijn ouders en op een gegeven moment tegen ‘Tommy Lee’ aan loopt en samen starten ze de band op , met ‘Mick Mars’ en ‘Vince Neil’ snel volgend en daarna zien we hun grote successen op het podium. Maar ook hun ruige leven word veel vastgelegd waar het eigenlijk constant gaat over vrouwen neuken, alcohol drinken en drugs gebruik. Dit is eigenlijk een invulling op bijna de hele film. Naar een fikse ruzie kwamen ze weer bij elkaar en dan is het eind goed al goed.

Toch nog wel aardig wat interessante dingen die ik niet over de band noch zijn leden wist. Zo was voor mij nooit bekend dat ‘Nikki Sixx’ de ‘stichter’ was van de hele gebeurtenissen in de band en dat hij heroïne verslaafd was. En dat ‘Vince Neil’ een dochtertje had die overleed aan kanker in haar buik, waar precies weet ik niet meer. En nog vele kleine stukjes.

De cast was prima en vulden de echte personages goed in. En wat leek ‘Daniel Webber’ met dat baardje en zijn lang blond haar een beetje op ‘Nirvana’s’ front man ‘Kurt Cobain’, althans ik vond hem daar aardig op lijken. Al om al, een aardige biografie film die een kijkje neemt in één van de grootste doorgebroken rock bands. Nu hopelijk dat nog een paar andere grote namen mogen volgen.

3.5*

Ik was helaas niet echt onder de indruk van deze film. ‘The Dirty Dozen’ staat al lange tijd op mijn kijklijst en zeker nadat hij op Netflix verscheen was ik vrijwel meteen verkocht. En zeker nu ik vakantie heb en wat meer tijd over heb om films zoals deze te bekijken heb ik hem eigenlijk gelijk maar aan geslingerd. Goed, ik weet natuurlijk dat het een aardig oude film is en dat er natuurlijk een andere wijze van filmmaken was maar het lag er allemaal wel erg dik op. Er zijn veel betere films als ‘The Dirty Dozen’ en ik denk dat ik persoonlijk iets te enthousiast was om deze film te kijken, want de film viel me best tegen.

“Feed the French and kill the Germans!”

De cast was leuk, hoewel ik niemand ken vond ik het allemaal niet verschrikkelijk. Persoonlijk vond ik John Cassavetes erg leuk in de film met zijn rol als Viktor Franko. En ik vond Lee Marvin een beetje overkomen als een rare snuiter in de film, ik kon er in ieder geval niet echt bepaald aan wennen dat was jammer. Voor de rest kent de film een prima cast waarvan de meerderheid helaas al onder de grond ligt, dat vind ik soms best raar om te bevatten.

Het verhaal vond ik wat dat betreft nog wel redelijk geslaagd en was ook iets positiefs in de film. We volgen een groep gevangen die door de staat veroordeeld zijn tot de dood en dan de stop kunnen verwachten om zo maar even grof te zeggen. Tot op een dag een missie werd voorgelegd aan Reisman om een aantal gevangen mee te nemen, te trainen en dan mee op uitzending ‘behind enemy lines’ om daar vervolgens een doelwit uit te schakelen. Na veel getraind te hebben komt de actie een beetje in gang en landen de heren op hun doelwit en vallen deze aan, ze overwinnen en keren veilig thuis.

En dat laatste is onder andere een ding wat mij aardig dwars zit in deze film, wat vond ik het einde ruk zeg! Want er werd gezegd dat het moeilijk was om terug te keren, en het stikte overal van de Duitsers maar hun zijn veilig terug gekomen. Of het feit dat bijvoorbeeld de sluipschutters met een aanloop door het raam heen springen, nee ik was er niet van verkocht. De clips raakten nooit leeg en ze schoten maar wat lukraak rond, ook al is die gene al lang geraakt. Het dood gaan van sommigen vond ik nou ook niet bepaald knap gedaan en sommigen gingen wel op een hele rare manier dood. Dan moet ik toch wel toegeven, het opsluiten van de nazi kopstukken en deze vervolgens verassen met granaten en benzine vond ik dan toch best vet.

Nee, ‘The Dirty Dozen’ is helaas niet in de smaak gevallen en hopelijk bij een herziening wat. Ik vond het allemaal maar wat klef en vooral het einde was nou niet bepaald leuk. Ook duurde het me allemaal wat te lang, en dan voornamelijk de training werd uitbundig in beeld gebracht waar ik toch naar wat meer actie zocht, die de laatste drie kwartier zich pas voor deed. Helaas ik had wat beters verwacht!

3.0*

Wat een ontzettend slappe hap was dit zeg. Standaard Amerikaanse ‘tiener’ film met de oude DeNiro die nog hip wil overkomen en een Efron die zijn ego weer lekker naar buiten kan stoten door in de schijnwerpers te staan, zijn lichaam volop te gebruiken (wat ook mag) maar niet leuk over weet te komen. En natuurlijk, zoals ik al zei erg Amerikaanse viezigheid waar veel plas, poep en sex grappen over moeten komen. En als het eventjes nergens over gaat maken we maar weer een penisgrap. Nee, die tijd heb ik nu wel een beetje gehad en ik heb er al wel genoeg films van gezien.

Nee, deze film heeft helaas een te laag niveau bereikt dat mij verre van vermaakt heeft. Irritatie lag vooral erg op de loer en dat hield me toch wat meer van deze film af dan dat ik er daadwerkelijk van genoten heb. Acteerkunsten zijn nou ook niet helemaal wat ik gehoopt had, en het blijft allemaal maar flauwe soep en het kon me niet overtuigen.

1.5*

“There is one question, Inspector Callahan: Why do they call you "Dirty Harry"?”

Dan eindelijk deze film eens gezien en hopelijk na de derde keer dit bericht te typen (omdat Word hem telkens weggooit) heb ik me best vermaakt met deze film. Ik wou hem al langere tijd zien en was best blij toen ik zag dat Netflix de film had toegevoegd aan hun abo. Dit gaf mij dus mooi de kans deze film aan te gooien.

De cast was zeer vermakelijk. Ik vond de ‘killer’ (zo hete die ook gewoon) heel erg sterk in deze film, ‘Andrew Robinson’ wist een maniak te creëren en daarbij ook koudbloedig over te komen, vaak erg duister en soms met een vleugje droge humor. Geweldige rol en geweldige acteerprestaties. En uiteraard onze Spaghettiwestern acteur ‘Clint Eastwood’ die het ook in deze misdaad film ontzettend goed wist te doen, rauwe blik en leuke one-liners.

De film is mooi geschoten, duurt nergens te lang en kent een leuke vaart aan spanningen en actiescenes. Het ‘superhelden’ gedrag van Eastwood zat nergens tegen en ik vond het leuk om te volgen vooral.

“Uh uh. I know what you're thinking. "Did he fire six shots or only five?" Well to tell you the truth in all this excitement I kinda lost track myself.”

De film is dus zeker het kijken waard. De film kent goede en harde misdaadscenes en begint gelijk bij de opener al erg gaaf. Spanning, actie en avontuur komen hier tot een goed recht.

4.0*

“Why is he having sex with her bellybutton? He knows where her vagina is, right?”

Zelf heb ik nog nooit de film ‘The Room’ gezien, die ook wel neergepend word als ‘aller slechtste film aller tijden’. Maar omdat deze film bijna van ‘Netflix’ verwijderd word heb ik hem toch maar snel aangezet, aangezien ik eerst de originele film wou zien. Toen ik destijds deze film aangekondigd zag worden was ik aardig geïnteresseerd, de ‘Franco’ broertjes deden het beiden erg leuk en er was ook een aardige cast aanwezig die volgens mij allemaal aardig wat plezier beleefden tijdens het maken van de film.

Je moet er echter wel even iets in rollen, de flauwe humor is even iets wat aan moet slaan maar op een gegeven moment zijn er ook in deze film genoeg leuke en vooral droge momenten waar ik erg op heb moeten lachen en dan zeker wel hoe de ‘Tommy Wiseau’ neer werd gezet. En dan wel zeker om de mooie dialogen die ook de ‘The Room’ zijn cult-status wist op te leveren, en natuurlijk het ontmoeten van elkaar was leuk. Waar ik persoonlijk kapot om ging was het stukje waar ‘Wiseau’ moest proberen zonder accent te praten, en dat lukte natuurlijk al helemaal niet meer.

Dus zeker, voor een leuk avondje kun je hem best opzetten maar, de film kun je nergens zo serieus nemen als ‘The Room’ zelf, ook al is hij natuurlijk wel toffer (dat weet ik nu al gewoon), de film is qua verhaal en dan wel naast de echte bedoeling van de film om ook niet zo interessant in zijn verhaal.

3.5*

District 9

Het is nog niet zo lang dat ik een Film Fan ben. Maar sinds dat ik mij geregistreerd heb op MovieMeter.nl ben ik mij meer gaan verdiepen in films, ja ik keek ze natuurlijk al wel, ook niet 1 per week maar soms wel 3, alleen ik weet nu mijn vaste Genres... Ondanks dat ik alleen van de actie films genoot wou ik ook eens wat anders, want ik wist gewoon puur dat je ook nog mooie films hebt buiten de actie films.. Ik ben me die tijd gaan verdiepen in Komedie, waaruit bleek dat ik van het pure flauwe komedie houd. Maar niet veel later begon ik ook van de Sciencefiction films te houden, dit kwam omdat mijn eerste echte film in deze categorie Battle Los Angeles (2011) was waar ik na keek.. Dit was nou niet de grotere "Super" film als je naar Sciencefiction kijkt maar ik vond hem zwaar vet.. Dus ik zat even te denken en vroeg bij me zelf even af "Waarom hield ik ook alweer van Sci-Fi films?" ik had District 9 voor me en nu weet ik het precies weer.. De Special Effects waren al goed om naar te kijken, maar toch was de transformatie van Sharlto Copley super vet in elkaar gezet!

Maar dat is natuurlijk niet het enigste wat goed was in deze film, de wapens waren mooi in elkaar gezet, en de "Garnalen" (de aliens) waren wat dat betreft ook prima gemaakt! Maar natuurlijk vond ik ook een paar minpunten in de film.. Ik vond dat het verhaal te direct begon, ze gingen direct al naar District 9 om de aliens het huis uit te zetten, ze hadden wat mij betreft beter kunnen beginnen met het vertellen hoe de aliens op aarde zijn gekomen, en waarom het schip het niet meer deed (Of is dat verteld en heb ik dat gemist?)... Ook (heb ik ook al ergens langs zien komen) vond ik het meer een Actie / Sciencefiction film, aangezien er erg veel gevochten werd binnen de film. Zelfde vind ik bij Elysium (2013), ook meer een Actie / Sciencefiction dan Drama / Sciencefiction. Echter had ik soms wel een beetje het gevoel dat ik naar Elysium keek, maar weet niet waarom... Beetje kwa kleding denk ik van de MNU gasten...
Ook vond ik het vet dat ze eens ergens anders waren dan in een Amerikaanse stad, en nu in Johannesburg (hoop dat het goed is) waren !


Ik geef deze film een 4.0*, aangezien ik al uitgelegd heb dat ik meer in deze Genre geraak en het steeds vetter vind!

“Oh my god, you've made the tower of Twinkie! Is that in a stalker's handbook somewhere?”

Destijds toen ik mijn account in 2013 (alweer) had aangemaakt was ik haastig op zoek naar een film titel en dat was deze. Destijds gevonden dankzij de community en ook op mijn kijk-lijst gezet maar, daarna verviel de film een beetje uit mijn blik (er waren zoveel leuke titels om nog te kijken). Vandaag had ik plotseling zin in deze film dus gelijk maar aangezet en weer heerlijk vermaakt, de laatste keer dat ik deze film zag was ergens in 2011 op de televisie dus ik was eigenlijk bijna alles weer vergeten van de film, maar gunstig ook want deze ‘herziening’ was dus wat vermakelijker omdat ik bijna niets meer wist (ik wist nog wel dat hij zijn buurmeisje aan het bespioneren was ).

De sfeer is heerlijk en met een leuk concept raast de film echt wel heerlijk voorbij. De cast vermaakte mij ook wel dus ik heb heerlijk zitten genieten van deze thriller die op het einde nog ook nog een beetje horrorig wist te worden, vies in ieder geval.

Het verhaal speelt zich af om de jonge Kale. Kale was met zijn vader wezen vissen als ze daarna door te bumperkleven in een auto-ongeluk terecht kwamen waarna een auto bestuurder weer op hun auto knalde en zijn vader overlijd, best dom trouwens omdat ik vond dat die bestuurder dan echt wel blind moest zijn of op zijn telefoon bezig was, ze lagen al een tijdje op de kop en toen gebeurde het pas. Kale kan de dood van zijn vader moeilijk verwerken en in een les Spaans valt er een woord uit de mond van de leraar waar Kale niet van gediend is die hem vervolgens een tik verkoopt. Kale word daarna opgesloten voor drie maand met huis arrest en een enkelband.

Daarna begint de lol wel een beetje als zijn nieuwe buren komen. Hij bespiedt elke dag zijn buren (want ja hij heeft niks te doen) en komt er achter dat zijn buurman waarschijnlijk een seriemoordenaar is. Ze gaan op onderzoek uit en daarna komen ze er achter dat het waar is en daarna brandt er een strijd los tussen de jongeren en de man toch wel grappig gedaan.

Hij kwam trouwens met zijn buurmeisje in contact naar dat ze door had dat hij met zijn vriend Ronald haar zaten te bespieden met een verrekijker. Ze vond dit wel interessant volgens mij, en gaat daarna met de jongens op trek als ze verliefd word op Kale (en andersom natuurlijk), en daarna beleven ze gekke avonturen.

Dus ja, ik vermaakte me zeker met deze film LeBeouf vond ik leuk acteren maar ook David Morse deed het gaaf. Voor de rest stak de cast er niet echt boven uit, Sarah deed het wel oké maar het was allemaal minder overtuigend. Desondanks een leuke prent.

3.5*