Opinions

Na het superieure Goldfinger was dit toch wel een flinke tegenvaller in de reeks, één van de mindere uit deze serie. Vond Connery zelf waarschijnlijk ook, anders had hij zich een kleine twintig jaar later met `never say never again' niet aan een iets betere remake gewaagd.

Film is te lang, actie(onder water) weing verheffend en de plot erg simpel voor een spionagefilm. Pluspunten voor mij de behoorlijke schurkenrol van Celi, een paar fraaie dames en een sterke openingsscène.

Hoewel de setting(in de woestijn) en de personages(twee kibbelende huursoldaten, later aangevuld met een mysterieuze vrouw) zich lenen voor iets groters, uiteindelijk niet meer dan een curieuze en vrije bewerking van een toneelstuk.Veel dialogen dus, helaas niet op het scherpst van de snede geschreven, onduidelijke handelingen en een bespottelijk einde dat helaas te veel vragen openlaat. Onaantrekkelijke film al met al, matig acteerwerk en vlakke regie.

Goed dat dit soort films ook in Europa onder de aandacht worden gebracht. Maakt het voor ons inzichtelijker aangaande zaken die normaliter een ver van mijn bed show blijven. Voor de rest had dit puur als film een stuk beter gemoeten. Zeer heftige gebeurtenissen, maar zo afstandelijk verfilmd en beleefd ook door de personages, dat je er als kijker uiteindelijk ook niet echt geroerd door raakt.

To the Bone kruipt niet echt onder de huid. Gemiste kans, toch wel. Eindelijk eens een wat gewaagdere keuze van Netflix, geen film dit keer om met de chips en cola in de handjes naar te gaan kijken, maar wie denkt veel wijzer te worden over anorexia komt bedrogen uit. Niveau van een aardige tv film, met inderdaad een paar schokkende scènes, maar over het algemeen een risicoloze regie met een verhaal zonder echte kop en staart. Nadruk ligt te veel op de persoonlijke besognes van meisje Ellen(respect voor Collins dat ze zich zo heeft uitgehongerd maar als actrice moet ze nog een en ander leren). Daardoor blijft het wat flauw en mager(sorry voor de woordspeling). Hopelijk komt er over dit heikele onderwerp nog eens een echt goede film, in de stijl van hoe And the Band Played On een eyeopener was over aids, dit is te veel vals sentiment a la Philadelphia(als u begrijpt wat ik bedoel).

Beter dan de eerste twee pogingen, al met al redelijk acceptabele avonturenfilm. Qua plot blijft het wat simpel en leeg vermaak, maar Uthaug verdient sympathie omdat hij Croft niet zozeer body maar vooral een soul probeert te geven, waardoor het geheel de wat onnozele films uit 2001 en 2003 ontstijgt. Vikander is perfect gekozen. al zal ze deze Tomb Raider zelf niet met stip op haar cv plaatsen. Jammer dat de eerste helft een stuk enerverender is dan het tweede gedeelte, waarin de platgereden paden nogmaals worden betreden. Wat dat betreft is het ook geen gelukkige keuze om het verhaal uit 2001 weer grotendeels te herkauwen, zouden er geen schrijvers gevonden kunnen worden die een nieuw, origineel script kunnen aanbieden? Op naar het onvermijdelijke vervolg, ik ga weer kijken.

Nogal pretentieus ogende fantasyfilm, volgepropt met special effects die niet altijd even doelmatig en effectief zijn. Daardoor vergeet je gelukkig wel dat het verhaal an sich rommelig en zeker niet vernieuwend is.

Ondanks die mankementen heb ik me toch wel geamuseerd met deze dappere poging om in ieder geval iets bijzonders te maken. Aan het slot krijgt het verhaal zowaar nog een duidelijke moraal(logisch dan ook dat wereldverbeteraar Clooney zich aan dit project wilde verbinden), waar wel iets voor valt te zeggen.

Als doelgroepfilm een beetje een moeilijk geval. Volwassenen vinden de vertelling wellicht wat te kinderachtig, maar voor kinderen is ie weer wat te gewelddadig, negatief of te ingewikkeld.

Maar persoonlijk kon ik goed leven met deze onevenwichtige, ambitieuze hutspot.

Bijzondere film. Heeft lang geduurd voordat ik hem eindelijk zag en dan valt het, na alle positieve recensies, vaak tegen, maar daar was hier geen sprake van. Een erg fraaie tragikomedie die misschien iets te lang duurt en niet altijd efficiënt is, maar vooral na het onvergetelijke einde toe een mokerslag uitdeelt welke stof geeft tot nadenken en er ongetwijfeld toe gaat leiden dat ik deze tzt nog eens wil zien. Wel beschouwd is het personage Toni Erdmann behoorlijk overdreven, en zal het in het echte leven nooit gebeuren dat zo'n parvenu toegang krijgt tot de betere kringen zoals hier gebeurd, maar het is waarschijnlijk de magie van film dat je dit voor lief neemt en helemaal mee gaat in het gebeuren. Ook de verdienste van de beide, voor mij onbekende, hoofdrolspelers die perfect zijn gekozen. Vooral Hüller gaat helemaal los, geeft zich bloot en speelt nu al de rol van haar nog jonge leven. Mooi dat Duitsland nog steeds films aflevert die op geraffineerde wijze maatschappij kritiek leveren, is toch weer een paar jaar geleden dat ik zo'n goed kwaliteitsproduct uit het land van onze oosterburen zag komen.

Sterk en moedig om hier een boek en dus nu deze film van te maken, maar had toch beter gekund. Begint erg goed, met kleine herkenbare momenten en gebaren en een goed werkende flashbackstructuur word het enorme verlies zeer voelbaar gemaakt. Maar hoe langer het duurt hoe meer de film gaat zwalken. Van der Heijden/Bokma gaat zich steeds excentrieker gedragen en is zo afstandelijk dat je je steeds moeilijker kunt inleven in het personage. De methodiek met de waanvoorstellingen die beeldend worden gemaakt werkt ook niet helemaal lekker. Onbevredigend dus, omdat je niet het gevoel krijgt dat het hele verhaal goed en compleet is verteld. Lodeizen is wel heel sterk, Bokma speelt niet zijn allerbeste rol.

Nogal langzaam aan film, waar je tegenwoordig niet meer mee wegkomt, maar vond het toch aangenaam vertier. Goed detective verhaal, keurig uitgesponnen over bijna twee uur, intrige zit sterk genoeg in elkaar en het blijft derhalve tot het einde geloofwaardig. De dames zijn hier wel de opzichtige trekpleister, maar dat is allesbehalve een straf. Als een voldane reisgids leid de nonchalante Sinatra ons langs hen en door het verhaal, The Voice had het duidelijk naar zijn zin tijdens dit slim gemaakte niemendalletje. Iets beter dan het vervolg Lady in cement.

Gekeken vooral omdat alleskunner Michael Caine meedeed. Regisseur Aldrich maakte vooral naam door zijn monumentale oorlogsfilm The Dirty Dozen, maar deze minder bekende war movie is kwalitatief toch een niveau minder. Heeft een erg lange aanloop nodig, eerste gedeelte is nauwelijks interessant ook al omdat de regisseur zijn personages nauwelijks body geeft. Dat verbetert gelukkig in de tweede helft, dan word ook duidelijk dat Aldrich met Too Late the Hero feitelijk hetzelfde beoogt als met The Dirty Dozen: ook dit is geen helden epos maar een realiteit uit Aldrichs rauwe werkelijkheid. In een oorlog zijn er geen heroes, slechts soldaten die voornamelijk met zichzelf bezig zijn en primair louter trachten te overleven. Typerend: de enige die een beetje humaniteit etaleert in deze film is nota bene een vijandige Japanner en die krijgt als dank te maken met een medogenloze afrekening. Identieke boodschap als in zijn genoemd meesterwerk alleen wist hij dit toen beter te verpakken. Jammer dat de sterren in de film(Fonda, Robertson en Caine) nauwelijks de kans krijgen om iets te maken van hun rollen.

Kost me helemaal geen moeite om te onderkennen dat onze Zuiderburen ons op het gebied van het afleveren van goede, realistische films al jaren makkelijk verslaan, maar deze bedenkelijke oorlogsfilm is een behoorlijk valse noot in hun repertoire. Huybrechts wilde vooral een avontuurlijke, spannende nagelbijter afleveren vermoed ik, maar ondanks de altijd intrigerende setting in een duikboot is dit niet meer dan een tweederangs Das Boot geworden. Nauwelijks serieus te nemen dit waargebeurde verhaal. Al in de eerste tien minuten twee absurde, bijna lachwekkende actiescènes van onze helden(inclusief een wel erg schoon madammeke waarvan je je de hele tijd afvraagt hoe ze in vredesnaam in dit avontuur verzeild is geraakt), en dit bedenkelijke niveau wordt de volle speelduur volgehouden. Met als dieptepunt aan het slot een foute herhaling van een gedenkwaardige scène uit The Abyss als pappa De Bouw zijn reeds opgegeven dochter van een zekere verdrinkingsdood red . Veel jatwerk van betere regisseurs(naast Cameron is het ook duidelijk dat Tarantino schaamteloos word geciteerd) geven dit een overbodig Hollywood sausje, terwijl het uitstekende basisverhaal bij uitstek toch de gelegenheid was om die Amerikanen een eigenzinnig, karaktervol Europees poepie te laten ruiken. Toch nog een paar goed getimede momenten en een solide rol van de onverstoorbare De Bouw(in een ondankbare Schwarzenegger rol) laten het misschien nog wat lijken, maar voor mij sloeg deze Torpedo nergens in als een bom.

Erg mooie animatiefilm. Onder het motto dat beelden meer zeggen dan duizend woorden krijgen we een zwijgende film aangeboden, die behoorlijk imponeert. Gewoon kijken en ondergaan, kan me niet voorstellen dat iemand dit echt slecht kan vinden. Qua verhaal is het erg klein, een grote twist(inclusief de fraaie muziek is de invloed van Japan hiermee ook meteen duidelijk) maakt het fascinerender, en de film duurt net kort genoeg om niet te gaan vervelen. Het overschot aan prachtig tekenwerk overheerst echter het gebrek aan superieure inhoud. Had voor mij best de oscar mogen winnen want in mijn beleving de beste animatiefilm van 2016.

Niet zo gecharmeerd van deze. Voor wie eens wat anders wil zullen we maar zeggen. Absurde, zeer aparte fantasy film. De beelden zijn fraai, maar het verhaal is te gek voor woorden, de film mist gaandeweg daadkracht(het geneuzel van de zoektocht naar de apostelen duurt wel erg lang), en Poelvoorde is verschrikkelijk irritant schreeuwerig als God. Toch zitten er ook enkele prachtige grappen in(Deneuve die het met een aap doet, een man die denkt onsterfelijk te zijn en voortdurend het noodlot tart, wacht even voor hem tot na de aftiteling ook! ) , waardoor je geneigd bent te vergeven dat het eigenlijk nergens over gaat en als los zand aan elkaar hangt. En ach, uiteindelijk moet je het waarderen dat er nog filmmakers zijn die iets anders proberen, alleen voor een echt goede fantasyfilm kijk ik toch liever naar het oudere werk van Terry Gilliam dan dat ik deze nog eens moet gaan kijken.

Was geen fan van de vorige vier maar ben er toch weer in gestonken, dus gevalletje eigen schuld dikke bult. Maar als je klasse acteurs als Hopkins, Turturro, Tucci en Wahlberg(en niet te vergeten de stemmen van Buscemi, Sy, Goodman e.a.) op de cast lijst ziet staan, onder regie van Bay( die ook wel eens een goede film heeft gemaakt), dan krijg je toch verwachtingen? Dit is wel het slechtste deel uit de reeks, waarschijnlijk omdat de eerste twee uur minder robots, actie en avontuur bevatten dan je eigenlijk bent gewend, en de regisseur probeert iets meer energie in zoiets als een verhaal vertellen te stoppen. Maar dat verhaal is vervolgens zo onzinnig(zelfs voor een fantasy film) en vooral zo onsamenhangend gebracht dat je echt een die hard fan moet zijn om hier doorheen te komen. Laatste half uur volgt dan het vertrouwde spektakel maar dikke kans dat je bij deze bombast dan mentaal al bent afgehaakt, en het gebeuren met gepaste desinteresse zal volgen. Het beste gedeelte van de film(de aftiteling) bevat weer een verwijzing naar een volgend deel, dus we zijn nog niet van deze franchise af.

Ben wel fan van Night(authentieke regisseur met eigen stijl die altijd dicht bij zichzelf blijft), dat scheelt wellicht, vond Trap dan ook zeker niet slecht. Goede subtopper in zijn oeuvre, zitten weer genoeg aanknopingspunten om hem te bewonderen. De regisseur laat hier vaak toch weer een masterclass zien aangaande suspense opbouw. Ook grappig om te herkennen: niet alleen spelen de diverse personages een kat en muis spel, gaandeweg krijg je het gevoel dat de regisseur dat ook doet met het kijkpubliek: Hartnett speelt de vriendelijkste seriemoordenaar uit de filmgeschiedenis waardoor het voor de kijker moeilijk is om de gepaste weerzin voor hem op te brengen. Maar dat is de trigger waar Night voor gekozen heeft denk ik: zal het publiek hopen dat deze man krijgt wat men toekomt of gunt men hem daadwerkelijk een ontsnapping?(die laatste is gedachte is tamelijk gruwelijk als je rationeel nadenkt). Prima verder dat dit gewoon een rauwe straight forward vertelling is, zonder toevoeging dit keer van onhandige fantasy elementen, deze story had helaas uit het leven gegrepen kunnen zijn. Laatste pakweg 20 minuten toch een paar ongeloofwaardige wendingen te veel(de miraculeuze ontsnappingen van the Butcher), maar dat mag de pret niet drukken. Ruime voldoende, ook de volgende keer zit ik in de première week van een nieuwe Night weer op de eerste rijen, blijft toch de man die het niveau van Hitchcock enigszins kan benaderen.

Twee van mijn favoriete acteurs in een misdaadfilm. Dan heb je enige verwachtingen, maar helaas is het allemaal van een gemiddeld niveau. Boosdoener lijkt me regisseur Smith die ons wel een heel slap en oppervlakkig verhaal presenteert. Film begint abrupt en eindigt ook abrupt, een kop en een staart valt er niet in te ontdekken. Lijkt derhalve meer op een verslag van een paar dagen uit het leven van een tamelijk ordinaire criminele familie, dan op een volwaardige speelfilm. Oogt als een niet al te gemotiveerd tussendoortje voor iedereen, zonder meerwaarde voor de kijker. Het criminele milieu lijkt me hier authentiek en goed getroffen, maar what's the point? Fassbender stelde me wederom niet teleur, legt veel energie in zijn spel, maar is eigenlijk een te mooie jongen om helemaal te overtuigen als alledaagse boef. Gleeson heeft zijn morsige uiterlijk dan weer wel mee, maar krijgt weinig te doen. Erg gewoontjes, te weinig vuurwerk.

Prima film, heb er erg van genoten, aanrader. Sorkin(Zijn tweede film als regisseur, zijn eerste, Molly's game was voor mij een teleurstelling), regisseert met zekere hand, op sommige momenten zelfs virtuoos, en met deze inventiviteit vliegen de twee uur bij dit wat al te herkenbare verhaal toch voorbij. Een rechtbankfilm, en daar moet je van houden maar als ze zo worden gemaakt als hier zullen er weinig tegenstemmers zijn. Wel af en toe wat overdreven en weinig subtiel waardoor je vermoed dat een en ander niet helemaal is gebeurd als in deze film getoond, maar een gedeeltelijke creatieve eigen interpretatie moet ook best kunnen. Dankbaar materiaal voor acteurs deze film en ik schat in dat straks bij de uitgeklede oscaruitreiking in 2021 mannen als Langella, Redmayne, Rylance, Sorkin en zelfs Cohen op zijn minst een nominatie gaan krijgen. Goed dat Netflix deze heeft aangekocht, het overstijgt kwalitatief hun eigen productieniveau.

In krap anderhalf uur krijgen we heel wat voor de kiezen. Advocate Beckinsale begint een rechtzaak om een wegens moord veroordeelde vrouw vrij te krijgen, wint, maar komt er vervolgens achter dat haar cliënte toch schuldig is, en verzint een manier om haar alsnog erin te luizen. Tussendoor ook veel aandacht voor haar privé besognes, in bijzonder haar relatie met haar dochter.
Een gevalletje te veel hooi op de vork nemen deze film, wat al te veel in de film gepropt helaas. Ben geen voorstander van lange films, maar als je ervoor kiest om zo'n verhaal te vertellen, moet je wel wat meer de tijd nemen. Resultaat is uiteindelijk toch niet slecht, want vakkundig gemaakt, maar al te geloofwaardig is het allemaal niet met die zeer moralistische plotwendingen.
Mooie kate krijgt hier met een dijk van een rol de kans om in de voetsporen te treden van grootheden als Roberts en Streep, maar waar deze actrices zo'n hoofdrol hadden aangegrepen om lekker te schitteren, blijft Beckinsale wat vlak en emotieloos. Rechtbankfilm die je uiteindelijk vrij vlug vergeten bent, lijkt me.

Meer van hetzelfde, niet beter of slechter dan de andere twee. Knap dat ze er een trilogie van hebben kunnen maken, want matig is het wel. Veel ijdeltuiterij van twee komieken die ook in dit derde deel slechtst zeer sporadisch grappig zijn. Die imitaties zijn best leuk voor een keer, maar hebben we al een keer gezien en om daaraan nou de hele film op te hangen....Locaties in Spanje zijn schitterend, maar helaas ondergeschikt gemaakt aan het geneuzel van de heren. In het laatste gedeelte krijgen we zowaar nog wat onvervalst en slecht uitgewerkt melodrama te verwerken, met een leuke inside joke aan het slot, wat helaas doet vermoeden dat er nog een vierde deel aan zitten te komen ook. Wel benieuwd waar die trip dan naar toe zou moeten gaan want de creatieve ideeën zijn wel zo een beetje op.

Een cast vol met goede acteurs maakt helaas nog geen goede film. Vreemde mengeling ook van goed en slecht: paar sterke actiescènes, maar de regisseur heeft zichtbaar moeite met het vertellen van een coherent verhaal. Triple 9 begint met een sterk gefilmde bankoverval waar je meteen midden inzit , waarna we vervolgens een overvloed aan personages krijgen voorgeschoteld waarbij je zelf vrij lang uit moet zoeken wie wie is en wat zijn functie in het verhaal is. Mede daardoor kom je nooit echt in het verhaal zelf, de personages blijven van bordkarton, en lekker meeleven kun je eigenlijk met niemand, ondanks dat er intens word geacteerd. Aardig idee om Ejiofor(normaal altijd de rechtschapenheid zelf) en Winslet verdorven karakters te laten spelen, maar deze hutspot doet hen geen recht.

Redelijk, vrij standaard, maar valt best wel van te genieten. Vooral het laatste uur, vanaf de vluchtpoging over het Andesgebergte zal ik er helemaal in, al was het alleen maar voor de prachtige shots. Wel een film met de typische Netflixziekte: je hebt het gevoel dat er meer in zat maar dat men op een gegeven moment te gemakzuchtig was om dat er uit te halen. Behalve de schitterende locaties weinig verrassingen, zelfs de vroege dood van Affleck's personage zag ik op een of andere manier al aankomen. Goede acteurs voor deze rollen(zelfs Ben blijkt acceptabel te kunnen acteren), maar ze hadden een beter script verdient. Nu blijft Triple Frontier een actiefilm die wat te freewheelend zwalkt, zonder een echt punt te maken. Een film hoeft niet per se een boodschap te bevatten, maar een sterkere karakterisering of motivatie van de personages was een welkome toevoeging geweest. Een mooie, eigentijdse variant op The Magnificent Seven(five dus)had dit kunnen zijn, maar het blijft nu te veel hangen op een niet te veel nadenken niveau. Prettig, maar snel te vergeten.

Mooi geschreven inderdaad, maar of deze analyse ook klopt? Film gisteren gezien en ik denk dat het toch vooral eentje is die gewaardeerd word door kinderen, of zij die zich nog een beetje een kind voelen. Voor de volwassenen en/of de wat meer ervaren kijker van het animatie genre valt vooral op dat het net niet is, en dit dus ook net niet boven de middenmoot uitsteekt. Te weinig originaliteit bij de talrijke gecoverde liedjes(hoewel goed gezongen door met name Kendrick en Timberlake) , pogingen tot humor net niet scherp genoeg, animatie zelf allesbehalve spectaculair en een alledaags, niet erg inventief verhaal. Je zult je niet ergeren of vervelen bij Trolls en de kids zullen dit avontuur waarschijnlijk goed kunnen waarderen, maar een hoogvlieger is het niet en het al aangekondigde vervolg hoef ik niet te zien.

Sobere, bijna deprimerende thriller. In het Polen van deze film schijnt de zon nooit, zien we bijna continue regen, dichte mist en droevig kijkende mensen maar helaas is True Crimes daardoor nog geen nieuwe Se7en geworden. Een tergend langzame vertelling zonder veel hoogtepunten en een aardige plotwending die veel te laat komt om de lethargie te doorbreken. Carrey, met een imposante baard waardoor hij de oudere broer van Arie Boomsma lijkt, doet zijn best en houd zijn gezicht dit keer keurig strak maar een betere acteur had meer uit deze dankbare rol kunnen halen. Regisseur Avranas zal tijdens het vervaardigen van deze film ergens onderweg gemerkt hebben dat dit het niet wordt, en probeert derhalve opzichtig de boel wat meer schwung te geven met enkele expliciete naaktscènes, waaronder een aantal shots van mevrouw Gainsbourg( hier verdrietiger dan ooit eerder). Dus als je daar op zit te wachten dan is dit wellicht toch je ding, maar persoonlijk denk ik dat deze productie vooral snel in de vergetelheid dient te geraken, één van de slechtere films uit 2016.

Heb me niet verveeld, maar al met al niets bijzonders. Meer een film voor een flauwe glimlach dan een schaterlach. Het vele geweld staat een beetje in schril contrast met de familiefilm die het in beginsel tracht te zijn. Geen mislukte film maar James heeft al betere komedies afgeleverd.

Frodo goes bad, met in zijn kielzog de ooit zeer gerespecteerde Cage, dan weet je eigenlijk al van te voren: dit kan niet veel worden. En helaas word dit bewaarheid. Met name de eerste helft van deze misdaadfilm is uitermate onsamenhangend en oninteressant verfilmd, daarna word het wat beter en krijgen we tegen het eind zo waar nog enkele spannende scènes voorgeschoteld. Maar dat is te laat om deze prent van de ondergang te redden. Benieuwd of Cage ooit nog een film gaat draaien die boven de middelmaat uitsteekt. Ik word wat dat betreft steeds meer pessimistisch.

En wat doet mijn jeugdidool Lewis in zo'n klein, nietzeggend rolletje? Heiligschennis!

Wat mij betreft een toppertje, niet veel minder dat het veel geprezen Spotlight. Kijk op een flinke journalistieke miskleun die steeds benauwender word, en je ten slotte met kippenvel achterlaat.

Blanchett is hier weer eenzame klasse, en beheerst de film van begin tot eind. Wat een rasactrice! Redford kan niet anders dan in haar schaduw staan, maar blijft overeind op zijn Redfords. Veel bekende gezichten in de bijrollen, die het allen verdienstelijk doen. Prima, authentiek ogend entertainment, een aanrader.

Op zeker niet helemaal geslaagd, maar als liefhebber van een griezelfilm die het meer van de scares en thrills moet hebben dan van de gore, vond ik hem toch nog acceptabel. Het tien kleine negertjes concept is altijd leuk om te beleven(wie gaat er als eerste aan, wie haalt de aftiteling?), en verbloemd bijna dat de intrige hoe langer de film duurt steeds onbegrijpelijker en gekker wordt. Ook ongeloofwaardige verhalen moeten nog enigszins geloofwaardig blijven om te werken, en de heer Wadlow permitteert zich net een paar zogenaamde spitsvondigheden te veel. Vandaar dat Truth or Dare meer spannend dan echt eng is, een qua opzet enigszins vergelijkbaar project als Final Destination was kwalitatief toch beter en vooral amusanter. De deur na een vervolg staat wagenwijd open, maar een hele reeks films ziet ik niet gebeuren, daarvoor is het allemaal net wat te broos uitgewerkt. Ach, met enige goede wil zou je er nog wat kritiek op de Amerikaanse samenleving in kunnen ontdekken: Amerikanen die in de problemen komen als ze op vakantie in Mexico gaan?...Aanvankelijk lijkt het alsof de heer Trump persoonlijk deze film heeft gesponsord. Maar zie, op het einde kiest Hale er duidelijk voor om vooral zichzelf en haar vriendin te redden ten koste van onschuldige Mexicanen. En dat terwijl ze in het begin van de film bij een van de weddenschappen stellig verklaart eerder haar eigen reisgroep op te offeren dan grotere aantallen anderen.....Toch niet zo dapper als ze zich soms voordoen die Amerikanen.

Ik vond hem bovengemiddeld. Het bezwaar wat ik hier lees dat dit echt studiowerk zou zijn heb ik niet, ik waande mezelf bijna twee uur een visser uit de 17de eeuw. Geen film voor mensen die op zoek zijn naar actie, spanning en sensatie maar Tulip Fever geeft een heel aardig tijdsbeeld, speelt zich af in onze voortuin en lardeert een en ander met passende humor. Ook het verhaal is goed te doen, maar had wel best wat venijniger gekund, dat happy end voor iedereen komt nogal geforceerd over. Veel internationale sterren in een verder typisch Nederlands verhaal, en ze maken allen een gemotiveerde indruk. Vooral Waltz heeft weer enorm veel charisma: speelt eigenlijk altijd hetzelfde type rol op dezelfde manier, maar doet dat elke keer toch weer goed. Redelijk vermaak.

Een temporijke maar wat al te geforceerde lach en traan film, die door de wat excentrieke en vaak infantiele humor in combinatie met sommige heftige scènes ook nog eens onevenwichtig overkomt. Verveeld heb ik me niet en het valt te waarderen dat Van Diem iets origineels probeert te maken, maar als iemand de lat voor zichzelf zichtbaar zo hoog legt, ga je automatisch wat kritischer kijken en dan moet je concluderen dat de verwachtingen niet helemaal worden ingelost. Pas de tweede speelfilm van Van Diem na zijn oscarsucces Karakter, en dan hoef je geen mensenkenner te zijn om te beseffen dat deze regisseur erg kieskeurig is en uitsluitend zijn oog laat vallen op ambitieuze en hem persoonlijke aansprekende projecten. Tulipani is een film geworden waar Mike van Diems talent als verhalenverteller vaak letterlijk van af spat, maar in zijn eerzucht om iets onvergetelijks te maken vergaloppeerd hij zich bij momenten behoorlijk. Typisch een in de basis kleine film met een sterk uitgangspunt(Italiaanse emotie met Hollandse nuchterheid combineren), die echter iets minimaler verteld had moeten worden, de groteske pogingen om steeds maar unieke scènes af te leveren doen nogal raar en onwerkelijk aan. Zoals in de synopsis hierboven treffend staat geschreven een sprookjesachtige tragikomedie, maar dan wel een sprookje dat je op zeker nooit zult navertellen aan iemand anders. Magere voldoende derhalve, niet de surprise die De Surprise wel was.

Eigenlijk een klein sociaal drama wat de middelmaat ontstijgt door die onverwachte wending in de slotfase. De films van Reitman zijn tot dusverre vaak herkenbaar aan een fris, origineel basisidee, maar in de uitwerking uiteindelijk net geen top, zoals ook Tully. Het acteerwerk past ook wel binnen dat kader : Theron benadert hier haar Monster vorm, is een goede actrice maar een legende a la Streep zal ze nooit worden. Duidelijk dat ze hier alle registers open mag trekken, maar af en toe leidt het af dat deze mooie vrouw dit keer een slonzig type mag spelen, en legt ze het er in enkele momenten iets te dik bovenop De voor mij tot nu toe onbekende Davis is in de andere belangrijke rol wel een aangename verrassing, elke keer dat ze in beeld komt krijgt de film een heuse opkikker, haar aanwezigheid spat welhaast letterlijk van het doek. Meer van dit, please! Tully is alles bij elkaar toch een prent die beslist een keer gezien mag worden, maar stiekem blijf ik wachten op een ultiem meesterwerk van Reitman.

Lekkere praatfilm. Er wordt hier wat afgeluld maar het is tamelijk ingenieus bedacht en het gaat wel ergens over. Veel mysterie en puzzelstukjes die op het einde redelijk soepel in elkaar vallen. Beetje stijl van David Mamet, niet zo goed misschien, maar heb me geen moment verveeld. Dankbare projecten voor goede acteurs van naam en zij maken het allemaal waar. Zelfs actrice/dievegge Winona is hier behoorlijk op dreef en haar personage zeer aandoenlijk, jammer dat we de laatste jaren zo weinig zien van deze intrigerende vrouw. Meer van dit soort films, en ik ben een gelukkig mens.

Man van 40, met een nimfje van 16...... Woody Allen heeft over dat thema al menig subtiel filmpje gemaakt. Aan de nochthans nu ervaren Richard Donner was zo'n subtiliteit toen niet besteed. Wat een verschrikkelijk lompe en slordige verfilming over zo'n precair onderwerp. Donner heeft veel spottende en vaak onleuke humor toegevoegd, waardoor het voortdurend lijkt alsof hij zijn eigen film niet serieus neemt. Moet erg teleurstellend zijn voor met name George, die geknipt is voor deze rol. Ook de immer stoïcijnse Bronson doet het redelijk in een niet voor de hand liggende rol.

Nee, deze Twinky is behoorlijk verkloot door de regie: Begint al met die vreselijke filmmuziek, gaat verder met het casten van bekende Engelse koppen in onbenullige rollen(Howard, Hawkins, Blackman), en eindigt met een open einde, waarbij je je afvraagt waaarom je net ruim anderhalf uur na de perikelen van dit stel hebt gekeken. Om maar te zwijgen van grove onwaarschijnlijkheden in de vertelling: zo schijnt de familie van de bekende schrijver Bronson niet op de hoogte te zijn dat ie is getrouwd, terwijl dat huwelijk toch de voorpagina's van tijdschriften en de tv heeft gehaald.

Nee, als je geïnteresseerd bent in dit onderwerp kijk dan desnoods nog maar een keer naar Lolita(1962), desnoods naar de versie uit 1997.

Best aardig, groots wordt het nergens. Is ook niet de bedoeling van de makers, de doelgroep(begin twintig schat ik), krijgt wat men verwacht bij deze dertien in een dozijn film.
Nog enigszins realistisch volwassen ook qua dialogen, setting en casting(dit zijn nou niet bepaald Richard Gere en Julia Roberts in de hoofdrollen). De love story had ik meer problemen mee. Geloof niet zo dat deze twee mensen voor elkaar zouden vallen in het echte leven.
Tipton doet het goed en is een schatje, verdient meer kansen in de toekomst. Kansen die Teller sowieso gaat krijgen, want die knaap duikt de laatste tijd wel vaak op in films. In deze rol is hij, ondanks dat hij zich verbaal staande houdt, toch wat misplaatst. Van deze quasi romantische held zullen de dames geen hartkloppingen krijgen. De dialoog waarmee hij aan het eind zijn lief veroverd sprankelt nergens en ik geloofde er geen snars van.