Opinions

Viel me tegen, meer van verwacht. Damon, Affleck en regisseur Liman zijn goede kameraden, maar bewijzen dat de uitspraak van voetbalgoeroe JC(met vrienden moet je niet gaan werken) wellicht toch een kern van waarheid bevat.

Een actiekomedie met te weinig goede actie maar vooral een gebrek aan relativerende humor. Damon en vooral Affleck als duo hebben de lach niet bepaald aan de kont hangen, je voelt wel dat er onderliggende chemie aanwezig is maar het spat niet van het scherm. Grootste boosdoener dat dit niet helemaal werkt is het ondermaatse script, wat voortdurend van de hak op de tak springt. Enkele bekende acteurs in de bijrollen(Molina, Rhames, Sthulbarg, Perlman, Jones) die nauwelijks de kans krijgen om er iets van te maken. Onvoldoende ook voor Liman, die ons ooit zo een intense actiereeks over ene Jason Bourne schonk, maar hier maar niet lijkt te kunnen kiezen wat hij nou precies wil. Op zijn best is The Instigators niet meer dan een leuk tussendoortje, zo eentje die je vlug bent vergeten, qua speelduur net kort genoeg om je er niet aan te gaan ergeren.

We zitten pas in juni, maar ik heb het sterke vermoeden dat ik de slechtste film van 2017 bij deze al heb gezien. Een als een goedkope prul ogende griezelfilm, waargebeurd bovendien(jaja), voor de afwisseling maar weer eens gesitueerd in een spookachtig instituut, waar vrouwen sadistisch worden gemarteld. Het meest griezelige is desondanks toch de valse snor die de getalenteerde(echt waar) James Franco zich heeft aangemeten(zo'n ding maakt je echter nog geen Vincent Price, James). Franco die toch eens wat kieskeuriger moet worden in wat hij aanvaard, want hij speelt niet alleen een van de bedenkelijke hoofdrollen maar voerde ook nog de gedeelde regie bij dit wanproduct.

Kan niet misgaan met Franco aan het roer zullen enkele bekende coryfeeën uit vorige decennia hebben gedacht want in de stereotiepe bijrollen herkennen we Eric Roberts, Lori Singer, Tim Blake Nelson en Josh Duhamel. De hoofdrol is voor de mooie en onbekende Gallerani die vooral lijkt te zijn ingehuurd omdat ze iemand zochten die probleemloos uit de kleren wil gaan. Als je niet voortijdig bent afgehaakt kun je aan het voorspelbare einde, na al die kippenvelmomenten , ook nog een paar zeer onsmakelijke en bloederige effecten tegenmoet zien. Onbegrijpelijk slecht allemaal dus al met al, een echte flop.

Hiervoor hebben ze de uitdrukking 'interessante mislukking' uitgevonden. Regisseur heeft zichtbaar veel ambities en ideeen, maar de uitwerking is halfslachtig en laat de wenkbrauwen, vooral bij het einde, regelmatig fronsen. Toch is de rit naar dat einde toe, in ieder geval allesbehalve saai en bij vlagen zelfs redelijk onderhoudend, mits je maar kunt accepteren dat niet alles logisch en realistisch in elkaar past.

Hier moet je echt van houden, en ik doe dat. Een praatfilm voor dertigers waar de Amerikanen sinds Lawrence Kasdan het patent op lijken te hebben. In de stijl van zijn The Big Chill en Grand Canyon komt ook hier een groep oudere jongeren(4 stellen) samen voor aanvankelijk één big issue en resulteert het een en ander in een aantal relatieoverpeinzingen van alle betrokkenen. Is allemaal erg serieus en mist wat relativerende humor a la Woody Allen, en al te veel nieuwigheden aangaande het thema krijgen we niet te zien. De vergelijking met de genoemde voorbeelden verliest The Intervention dan ook maar deze film heeft zeker zijn sterke momenten. Kleine, warme film met redelijk spel van de onbekende cast. Regisseur/bijrolactrice DuVall levert nog de minste acteerprestatie als een wel erg lethargische lesbienne.

Omdat ik in een gulle bui ben, drie sterren. Had hier wat meer van verwacht, maar het is een vrij droge bedoeling geworden, zonder al te veel verrassingen. Mooi geschoten beelden, dat zeker, en de dames(met name Page) acteren heel behoorlijk, maar na het zien vraag je je vooral af: what's the point?....Het oogt allemaal zo doelloos.

Film heeft toch wel een feministisch tintje misschien? De twee zussen hebben, onder deze moeilijke omstandigheden, een voorbeeldig karakter meegekregen van de regiseusse. De jongemannen komen er een stuk bekaaider vanaf. Het is dat Rennie in zijn korte vaderrol één en al goeigheid uitstraalt, anders hadden we moeten concluderen dat Rozema een gematigde versie van Marleen Gorris is.

Ach, uiteindelijk is het allemaal te onbeduidend om je hier druk over te maken. Into the Forest is vooral een film met de apocalyps als uitgangspunt die wat mij betreft de fakkel kan overnemen van Seeking a Friend for the End of the World, als zijnde de meest tamme prent die over dit onderwerp is gemaakt. Als we onze ondergang zo tegemoet gaan klopt er toch iets niet, dan kijk in nog liever een keer naar iets infantiels als Independence day.

Gisteren nog een keer gezien bij de commerciële jongens, en ik blijf bij mijn drie sterren. Voldoende maar voor de Coens eigenlijk onvoldoende, het houd niet over. Af en toe in alle overdrijving best leuk, maar over het algemeen iets te veel typetjes werk, bijna het niveau van een André van Duin show vroeger. Humor is net wat te gemakzuchtig, mist scherpte. Clooney lijkt niettemin erg zijn best te doen, zijn continue geschmier werkt nog redelijk aanstekelijk ook: aardige rol. Zeta-Jones is hier bloedmooi maar geen groot actrice en gaat qua komische timing een paar keer de mist in. Klasbakken als Thornton, Jenkins en Rush worden nauwelijks gebruikt: gemiste kans.

Alles bij elkaar geen echte slechte film, maar zonder twijfel wel een van de mindere van de Coens.

Milde satire, die lang wat al te braafjes blijft maar tegen het einde toch nog een gezicht en wat venijn brengt. Toch wel goed genoeg om een keer te zien, ben ook wel een beetje fan van Carell die het ook hier in de hoofdrol weer uitstekend doet. De ondersteunende rollen van Cooper en Davis mogen trouwens ook gezien worden. Werkt waarschijnlijk beter als je affiniteit hebt of voelt met de Amerikaanse politiek. Al met al een film met een aantal scherpe, best komische momenten, maar voor het grote publiek een prent die wat onder de radar zal blijven.

Spanje blijft voor mij toch het land in Europa waar ze toch wel de beste films maken. Ook dit is weer goed, degelijk vakwerk, waar weinig tot niets op aan te merken valt.

Twee ogenschijnlijk emotieloze detectives worden op een eenvoudige verdwijningszaak gezet, maar uiteindelijk blijkt het zich te onwikkelen tot een heus wespennest, inclusief hun eigen privé beslommeringen.

Dankzij vooral de strakke, rechttoe rechtaan regie, mooi camerawerk en de twee sterk ingevulde hoofdrollen, werkt dit op alle niveau's die de film wil aanspreken.

Terecht dat deze in Spanje rijkelijk in de prijzen viel.

Hopeloos gedateerd, maar toch leuk om een keer te zien. Al is het maar om het besef dat het toch bizar is dat men ruim vijftig jaar geleden voor dit soort middelmatigheid naar de bioscoop ging. Slechter vorm gegeven wezens from outer space dan in deze film heeft u waarschijnlijk nog nooit eerder gezien, en het is nog serieus bedoeld ook. Voor het overige een vrij standaard verhaal, met een voorspelbaar verloop en einde. Gekeken omdat icoon Peter Cushing meedoet, en ook hij kreeg precies die rol die je hem op basis van zijn status zou toebedelen. Veelbelovende filmtitel, mager resultaat, de jaren zestig hebben veel moois voortgebracht, maar dit hoort hier niet echt bij.

Eindelijk weer eens een echt opmerkelijk project van de immer eigenzinnige Anderson, komt in de buurt van zijn beste werk(Fantastic Mr. Fox, The Grand Budapest Hotel). Niet alles wat hij maakt valt bij mij in de smaak maar om dit vindingrijk, soms sarcastisch verhaal kon ik erg lachten. Kan natuurlijk ook zijn dat ik een beetje klaar was met het voorspelbare patroon van al die animatiefilms, dan komt zo'n typische maar wel afwijkende bijdrage van deze Wes net op het goede moment. Wellicht dat ik hem dus bij een tweede kijkbeurt wat minder hoog inschaal, maar voorlopig heeft hij mijn volledige zegen. Ook van onze honden trouwens.

Wil een soort parodie zijn op de romantische komedie, maar de makers missen het lef om er iets bijzonders van te maken waardoor het eigenlijk meer de zoveelste romcom wordt in plaats van een film die de draak steekt met zijn talloze voorgangers. Laat zich niettemin toch nog net aanzien, enthousiast gemaakt en gespeelt, met wel een gebrek aan goede grappen en een te vergezocht verhaal. Met krap anderhalf uur gelukkig net kort genoeg om je er niet aan te gaan ergeren, en voor mij de eerste keer dat ik het niet zo gezellige dikkertje Wilson acceptabel vond als comédienne. Ze is in ieder geval beter dan de passieve Hemsworth en de irritante en matig spelende Devine.

Geweldige film, één van de betere van dit jaar. Boek van King was goed, maar niet zijn allerbeste. De film uit 1990 kon er mee door, maar deed het basismateriaal niet helemaal recht. Deze nieuwe versie is echter bij vlagen nog beter dan het boek. Derry wordt door Muschietti op schitterende wijze in beeld gebracht, even mooi als luguber eigenlijk. Acteurs zijn goed gekozen, tempo ligt lekker hoog, spannend en griezelig, en het sterkste punt van de eerdere versie(Curry als de clown) wordt hier onverwacht nog geëvenaard. Zelfs de vooraf twijfelachtige keuze om hier het verhaal te splitsen in tijdzones(de kracht van het boek was voor een groot gedeelte toch dat het heden en verleden zo mooi door elkaar werden beschreven), is goed te rechtvaardigen. Komt de begrijpbaarheid flink ten goede, en man wat maakt dit nieuwsgierig naar het vervolg.

Knap dat Shults met een uitgangspunt wat we de laatste jaren al vaker hebben mogen meemaken(vanuit een kleine setting laten zien hoe de mens probeert te overleven na de ondergang), toch een spannende prent met een eigen signatuur heeft weten af te leveren. Een weliswaar niet volmaakte film maar wel één waar het talent van afdruipt en die mij in ieder geval heeft overtuigd. Begint functioneel traag, maar ontwikkelt zich redelijk snel tot een sfeer- en stijlvol geheel. Het laatste half uur is tergend spannend. Bijna frustrerend levensecht om te zien hoe de fatalistische wanhoop bij in beginsel toch goede mensen in recordtempo kan toeslaan. Geen prettig gevoel wat je derhalve aan deze film overhoud, maar wel een beetje kippenvel. Ook fraai trouwens hoe men diverse keren droomscènes en real life in elkaar weet te weven, waarbij de kijker regelmatig op het verkeerde been word gezet. Niet alles is trouwens goed aan It Comes at Night, sommige zaken blijven te gemakkelijk in het onverklaarbare hangen(raar dat dat jongetje Andrew al slaapwandelend in het donker schijnbaar die deur heeft geopend) , maar op de meeste punten maakt deze film op mij meer indruk dat vergelijkbare werkjes als 10 Cloverfield Lane en Into the Forest. Zeer de moeite waard.

Regiedebuut van Ryan smaakt niet bepaald naar meer. Een keurig, loom, braaf maar totaal risicoloos fimpje. Onderwerp van de film is al eerder beter en beklemmender behandeld in The Messenger en, zijdelings, Saving Private Ryan. Neemt niet weg dat de paar momenten dat Neustaedter nietsvermoedende familieleden moet informeren dat hun dierbare is gesneuveld, de enige fragmenten in Ithaca zijn die emotioneel indruk maken.

De acteurs helpen ook niet mee, blijven vlak of zijn totaal miscast. Hanks heeft de kortste rol uit zijn carrière. Meg Ryan zelf maakt de hilarische blunder om zichzelf de bijrol te geven van een doorsnee huisvrouw in de oorlogsjaren en dit dan compleet met grijze lokken en haar expressieloos eenentwintig eeuwse botox gezicht.

Nee, fans van de combi Hanks/Ryan: dit is niet echt een geslaagde follow up van Sleepless in Seattle en You've Got Mail, zelfs Joe Versus the Volcano had meer te bieden. U bent dus gewaarschuwd!