Opinions

Curtis Lee Hanson maakte veel misdaadfilms en thrillers. The Hand That Rocks the Cradle (1992) en de neo-noir L.A. Confidential (1997) zijn daar mooie voorbeelden van. Dat Curtis zich in een lichtvoetiger genre ook prima weet te redden bewijst zijn film Wonder Boys.

In Wonder Boys komen de elementen uit misdaad en thriller terug, maar zijn de criminele gebeurtenissen overgoten met een laagje humor. De film speelt zich af in een intellectueel milieu. Alle personages zijn verbonden met de plaatselijke universiteit. In de film is dat geen hinderpaal voor de personages om met bewonderenswaardige volharding zaken verkeerd aan te pakken, zich stompzinnig te gedragen of gewoonweg niet capabel genoeg te zijn om een normaal leven buiten het comfort van de universiteit in te richten. Hun eigenzinnige gedrag schiet door en leidt tot bizarre gebeurtenissen.

De film hanteert een spottende toon aangaande zijn personages en het universitaire wereldje waarin zij vertoeven. Het universitaire wereldje is als een grote luchtbel. Een besloten wereld waaraan de bewoners nauwelijks of nooit kunnen ontsnappen. Lichtend voorbeeld van zo’n bewoner is professor Grady (Michael Douglas). Hij onderricht literatuur, doet dat op de automatische piloot en schreef ooit een succesvolle roman. De wereld lag voor hem open maar hij raakte daardoor geestelijk zo overbelast dat hij terug kroop in zijn universitaire schulp. Grady is besluiteloos, erg met zichzelf bezig en niet in staat tot enige fundamentele zelfreflectie. Hij is exemplarisch voor de soort.

De personages zijn heerlijk lachwekkend. De film onderneemt met een aantal protagonisten een zwerftocht langs gekke personages en gekke gebeurtenissen en biedt als zodanig een reeks aan tragikomische eenakters. Een duidelijke weg die ergens heen leidt, heeft de film niet. De film is gewoon erg vermakelijk.

Het leven kent vele onzekerheden. De weinige zekerheden die er zijn, verlenen broodnodige structuur en werken vertroostend. Nou ja, misschien is de zekerheid dat het leven eindig is, niet voor iedereen troostrijk. Gelukkig zijn er behalve de dood meer zekerheden in het leven. Daartoe behoort ook Woody Allen. De regisseur die heel trouw de wereld non stop blijft verblijden met nieuwe films. Een zekerheid die waarschijnlijk pas stopt bij zijn verscheiden.

Nu is het wel zo dat de laatste werken van Woody Allen nog steeds heel bekijkenswaardig zijn, maar dat de esprit en de gevatheid uit vroegere werken een stuk minder aanwezig zijn. De term 'de wereld verblijden' klinkt daarom misschien nogal aanmatigend. Toch is het zo dat er waarschijnlijk geen filmmaker is, die in zijn films zo consequent zijn eigen universum steeds weer tot leven wekt. Er is (denk ik) niemand die het verleden steeds weer zo mooi weet te vangen als Woody Allen.

In Wonder Wheel staan de jaren 50 op het menu. De setting: het amusementspark op Coney Island. De aankleding van de film is prachtig. De film schetst een nostalgische wereld in bonte kleuren vol onschuldig ouderwets vermaak. Het pretpark is een toverachtige romantische wereld waar je je als kijker graag onbekommerd in zou willen begeven.

Maar ja. Met een prachtige sfeervolle lokatie, ben je er natuurlijk nog niet. Een film is vooral afhankelijk van interessante handelingen die zich binnen die geweldige setting afspelen. Er moet ook nog een meeslepend verhaal worden verteld. En vooral op dat punt laat de film de kijker in de steek. Het begint nog hoopgevend als personage Mickey (gespeeld door miscast Justin Timberlake) in het begin van de film zich tot diezelfde kijker richt en de volgende hoopgevende woorden spreekt: Let me get to the story in which I am a character, so, be warned, as a poet, I use symbols, and as a budding dramatist, I relish melodrama and larger-than-life characters. Ja ja. Mooie woorden. Maar daar kopen we niks voor.

De ingrediënten zijn er overigens wel. Overspel, drankmisbruik, echtelijke en andere ruzies, geldnood, diefstal. Er is genoeg materiaal voorhanden. Al dat materiaal komt helaas nooit echt tot leven. De film is strak gepolijst en dat heeft een statische uitwerking op de handelingen. De film werkt met sterk begrensde ruimtes, die aan een toneel doen denken. De link met het werkelijke leven is er nooit. Het toneelmatige overheerst. De film weet nooit de illusie te wekken dat het verhaal over echte mensen gaat. De kijker ontwikkelt nooit echte betrokkenheid bij de personages.

Het matige tot redelijke acteerwerk helpt weinig bij de totstandkoming van de illusionaire werkelijkheid. Timberlake is een jammerlijke vergissing. Kate Winslett is heel behoorlijk als hysterische vrouw, maar verblijft soms teveel in het theatrale spectrum. Juno Temple is zoals altijd op een naïeve manier verrukkelijk charmant. En James Belushi overtuigt als drankzuchtige lomperik. Geen acteur levert echter een indringende visie op zijn personage af. De personages zijn in de kern weinig meer dan eendimensionale verschijningen en hebben soms zelfs karikaturale neigingen. Echt warm of koud word je er niet van.

WonderWheel is gewoon geen geweldige film. De personages boeien niet. Het verhaal eromheen boeit amper. Stilistisch is de film echter heel genietbaar. Het camerawerk is magnifiek. Neem alleen al de prachtige glijdende shots in de woonruimte van Winslett en Belsuhi. Van een likkebarende schoonheid.

Bovenop het zwakke verhaal en de oninteressante personages met hun (meestal) armoedige theatrale geblaat, miste ik vooral de gevatheid in de teksten. Ik heb werkelijk niet één keer geamuseerd opgekeken vanwege een scherpe dialoog of een scherpe oneliner.

Wonder Wheel is matig, maar ik geef nog niet op. Ik kijk alweer nieuwsgierig uit naar de volgende projecten van Woody Allen.

Een film met een simpel verhaal en talrijke actiescènes. En lang. Maar liefst 151 minuten speelduur. Weinig opwindend ook. Na de furieuze opening, die zeer vermakelijk is maar verder niets met de rest van de film heeft te maken, besteedt de film ruimschoots tijd aan de sociale situatie van het hoofdpersonage. Vele oninteressante minuten passeren. Vervolgens neemt de film ruim de tijd om de kijker bekend te maken met de jaren 80. De tijd waarin het verhaal zich afspeelt. Eveneens niet interessant en bovendien bekend terrein. Mijn punt: veel filmduur is overbodig en verveelt.

Wat rest is een bonte mengeling van actiescènes waarin Gal Gadot (oftewel Wonder Woman) zich voortdurend heel opzichtig in een Green Screen omgeving bevindt. Daarbij zag de CGI er tamelijk gladjes en niet overtuigend uit.

Gadot speelde haar rol trouwens ok. Beter dan Kristen Wiig die bij de vertolking van haar personage alle vormen van overdrijving toepast die acteertechnisch mogelijk zijn. Ook beter dan Pedro Pascal, die de schurk speelt in dit verhaal. Een kinderlijk personage zonder enige dreigende uitstraling. En dan is er nog Chris Pine. En Pine is gewoon een vreselijke acteur.

Nee. Het was niks. Een enkele gevechtscène, wat humor in het middendeel (veel te karig) en een enkele ironische dialoog waren de moeite. Dat is erg weinig als je dat afzet tegen de lange filmduur.

WW1984 is een zielloze superheldenfilm die is volgestopt met weinig aansprekende CGI en weinig aansprekende personages die zich roeren binnen een weinig aansprekend verhaal. Een zeer voorspelbaar verhaal. Wat meer maskerende humor en relativering had de film goed kunnen gebruiken.

Slecht.

Catharina van Siena was een invloedrijke mysticus en theoloog uit de 14e eeuw. Ze was de drijven-de kracht achter de terugkeer van de pauselijke residentie naar Rome. Daarnaast deed ze aan zelfkastijding en vastte ze behoorlijk. Een inspiratiebron voor velen. Goede middelen om nader tot God te komen. De film The Wonder van regisseur Sebastián Lelio speelt zich ergens in de 19e eeuw af en gaat over een Iers plattelandsmeisje dat klaarblijkelijk al maanden van elke vorm van voeding afziet en daarbij stevig tot de heilige Catharina bidt.

De sceptische Florence Pugh speelt een onbuigzame verpleegster die de taak heeft toebedeeld gekregen het mysterie rond het jonge meisje in de gaten te houden om zo de goddelijke invloed op het aardse bestaan te bevestigen of te ontkennen. Bedrog of niet? Mooie rol van Pugh. Haar harde uitstraling past goed in de sombere sfeer van de film. De setting op het Ierse platteland is bepaald niet vreugdevol. Het landschap is kaal, koud en winderig. De mensen zijn kil, ontoegankelijk en godvrezend.

In donkere en gespannen sferen voltrekt zich het verhaal. The Wonder is een droefgeestige film. Uitbundigheid bestaat niet. Gesproken wordt er nauwelijks. Emoties worden onderdrukt. Fanatisme, armoede en ontbering voeden de zielen van de plattelanders. Een stukje verleden dat bij Pugh oprispt, en de aandacht van het mysterie afleidt, zorgt ook bepaald niet voor verlichting, maar drukt de sfeer nog dieper de neerslachtigheid in.

De vertelwijze is sober. De personages blijven op afstand. Het verhaal sleept zich voort met maar matige aandacht voor het mysterie. Religieuze vervoering en opwinding ervaren we niet. De hongerkuur speelt op de achtergrond en heeft in het geheel weinig meerwaarde. The Wonder blijft in alle opzichten aan de oppervlakte knagen van een veel interessantere diepte waarin geloof, mysterie, wetenschap en rationaliteit om elkaar heen cirkelen en vol vuur de strijd met elkaar aangaan. Van die strijd bemerkt de kijker maar weinig. The Wonder schaaft er lusteloos langs en gaat tenslotte als een nachtkaars uit. Alleen de figuur van Florence Pugh die zich op de sombere Ierse heide in fleurige klederdracht voortbeweegt blijft nog even op het netvlies hangen.

Een korte film van Wes Anderson naar een kort verhaal van Roald Dahl. Een typische Anderson met statische beeldperspectieven en decors volgestopt met details, die maken dat de film soms meer als een theatervoorstelling dan als een film wegkijkt. Anderson speelt wederom het spel met de metaniveaus. Hij gaat zelfs een stapje verder dan gewoonlijk. In deze film laat hij decors in en uit beeld dragen en zijn de acteurs zich in beeld aan het (af)schminken. Best leuk.

De film draagt een sprookjesachtige ambiance en hanteert een ironische toon. Het sprookjesachtige element past goed bij de regisseur die zijn films altijd in een surrealistische wereld laat afspelen. De ironie is vertrouwd en leuk. Met de audio is het even wennen. In zijn speelfilms gunt Anderson de kijker normaal gesproken wat audiologische rust door stilte in te bouwen en de kijker op visuele humor te trakteren. In deze film is van stilte niet veel sprake. In de film wordt ongelooflijk veel gesproken. Er vindt eigenlijk voortdurend gepraat plaats en de visuele humor bestaat dan ook wat minder geprononceerd en ontdek je als het ware achter het babbelende behang. Het betreft overigens de vertrouwde absurde humor. Fijn.

Ook vertrouwd is het gezicht van Ralph Fiennes die heel verdienstelijk verteller Roald Dahl neerzet die de gebeurtenissen met kracht becommentarieert. Andere personages doen dat overigens ook. Daaronder de titulaire Henry Sugar (Benedict Cumberbatch) die zich zelfs rechtstreeks tot de kijker richt. Leuke rol ook voor Ben Kingsley die ik sowieso altijd graag zie.

The Wunderful Life of Henry Sugar is een van vier vertellingen van Roald Dahl die Anderson verfilmde. Henry Sugar geeft moed en smaakt naar meer.

Regisseur en schrijver Jonas Bak werd geboren in Duitsland en groeide daar op. Via wat omzwervingen belandde hij in Hongkong waar hij als filmmaker actief was. Dat zijn eerste langspeler zich deels in Duitsland en grotendeels in Hongkong afspeelt, is dan ook geen toeval.

Het zal eveneens geen toeval zijn dat Bak in Wood and Water waarnemingen en thema’s uit zijn eigen leven lijkt te gebruiken om de film in te vullen. De film is documentaireachtig van opzet en maakt geen gebruik van professionele acteurs. Bak houdt het dicht bij zichzelf. Zijn eigen moeder speelt nota bene de hoofdrol. Zij is de moederfiguur die pas geleden met pensioen ging en zich verheugt op een korte vakantie met haar volwassen kinderen. Haar vzoon die in Hongkong woont is helaas niet in staat aan te sluiten en dat stemt haar verdrietig.

Het eerste deel van de film speelt zich af aan de Oostzee, waar de familie bijeen is. De niet-professionaliteit van de spelers valt in dit deel van de film erg op. De film is in dit deel weinig meer dan een nonchalante weergave van een samenzijn van mensen die een paar dagen in een vakantiewoning verblijven, naar het strand gaan en herinneringen delen. Het is huis-tuin-en-keukenleut. Om de woorden ongefocust en improvisatorisch te gebruiken gaat wellicht iets te ver, maar het voert ook te ver om tijdens deze episode van een strakke regie te spreken. De hele episode boeide me matig.

Het wordt boeiender zodra de protagoniste in Hongkong arriveert en haar horizon verbreedt. Ze staat zichzelf toe zich onder te dompelen, nieuwe ervaringen op te doen en haar focus te verleggen. In eerste instantie ging het in de film nog om het weerzien met haar zoon, maar door toedoen van Anke krijgt de film het karakter van een impressionistische ontdekkingsreis. Veelal in stilte wordt de metropool aanschouwd. We begeleiden Anke die door de stad wandelt, indrukken opzuigt, met mensen praat en rustig en neutraal de woede van de protesterende massa observeert. Haar opzet is om van kleine gebeurtenissen te genieten en daarop te gedijen. Het zijn gebeurtenissen die zich volgens Jonas Bak evengoed in de geborgen atmosfeer van een kneuterig vakantieoord voordoen als in de turbulente atmosfeer van een exotische metropool. Het baden in een koude zee, een ontspannen Taichi-oefening, een spirituele sessie bij een waarzegger. Het hoeft geen wereldschokkende dingen te betreffen.

Wood and Water is een film zonder priemende richting. Een film zonder priemende boodschap. Een film die niet bol staat van opzienbarende handelingen. Jonas Bak houdt meer van een sensibele en dromerige sfeer. Van de schoonheid van simpele gebeurtenissen die zich spontaan aandienen. Gebeurtenissen die met de kijker in een rustig tempo gedeeld worden. Tot nieuwe levensbepalende inzichten komt de kijker daarbij niet, maar dat geeft niet. Het is simpelweg heerlijk om in een zee van momentopnamen op je gemak te herkennen hoe rijk aan perspectief en belevenswaardig die momenten ook alweer zijn.

Van regisseur Lucky McKee zag ik eerder zijn debuut May (2002). Fijn debuut. Vervolgens bekeek ik met hoge verwachtingen van hem The Woman (2011), die wat tegenviel. Dus, spannend wat een derde film aan waardering zou gaan opleveren. Na het kijken is er goed nieuws. Het is een prima film.
De verteltrant is rustig. De dramatische beleving van het hoofdpersonage staat evenals in ‘May’ centraal. In ‘May’ gebeurde dat om het karakter van May en haar ontwikkeling te verduidelijken. In deze film dient het drama veel meer om de onheilspellende sfeer die er vrijwel meteen hangt nog meer sinistere diepte te geven.
Bij het aanschouwen van de eerste scènes lijkt de film een beetje de esoterische kant op te gaan. Schijn bedriegt. Nou ja, niet helemaal want mystiek speelt wel degelijk een rol in de film, maar de film ontpopt zich vooral als een ouderwetse griezelfilm met veel aandacht voor sfeerschepping. De entourage van een oud schoolgebouw met omringend fluisterend bos, alsmede de personages, van wie de meeste eigenaardig gedrag vertonen, spelen daarin een belangrijke rol. De vele bruine kleuraccenten die de film gebruikt, maken het fantastische sfeertje helemaal af.
Fijn acteerwerk ook. Patricia Clarkson is als eigenaardig schoolhoofd en kille heks heel plezierig om gade te slaan. En dat geldt ook voor de bloedmooie rossige Agnes Bruckner. Zij speelt een verrukkelijk recalcitrant schoolmeisje dat niet op haar mondje is gevallen. De overige personages acteren eveneens op goed niveau en zijn als personage meestal nog interessant ook. Zelfs Bruce Campbell doet het heel behoorlijk als vader van Bruckner.
In de eindfase ontspoort de film een beetje. Het pad van de sfeer en de rust wordt verlaten. Het bos dat tot dan toe een sinistere achtergrond vormt en op die subtiele manier heel doeltreffend angst aanjaagt, wordt met computeranimatie tot een minder heimelijk en meer gepersonifieerd gevaar gemaakt. Op zich leuk gedaan, maar de sfeer is er niet mee gediend. De indringende tendens van de film kantelt vanaf dit punt en de film neemt een sensationelere loop.
De uiteindelijke confrontatie tussen goed en kwaad verloopt vervolgens tamelijk simplistisch. Hier gaat de film eigenlijk sfeerloos ten onder in een veel te slordig, hobbelig en ietwat zoetig einde. Zonde hoor. De haastige slotakkoorden die zo haaks staan op de prettige rustige cadans van het voorafgaande, zijn een kleine afknapper op een verder hele fijne film.

Vijfentwintig jaar geleden werd een zomerkamp in de Poolse bossen opgeschrikt door een verschrikkelijke gebeurtenis. Een gebeurtenis die zijn sporen in de huidige tijd nog steeds nalaat bij de bewoners van toen. Een boeiend detectiveverhaal met diverse zijplotjes (die in beginsel interessant zijn) ontvouwt zich. Wat heeft zich precies in dat kamp afgespeeld? Een beklemmende vraag. Ik ben geïntrigeerd.

De film speelt zich in twee tijdsperioden af. De gebeurtenisen in het zomerkamp die uitmonden in een tragedie, zijn in warme heldere kleuren gevat. De tegenwoordige gebeurtenissen hebben een blauw-grijze grondkleur. Een optische keuze die aan de twee tijdsperioden een geheel eigen sfeer toekent. De zomerse heldere kleurstelling die goed synchroniseert met de uitgelaten jeugdige jolijt in het zomerkamp. De grauwe kleuren die goed aansluiten bij de ietwat sombere levensinstelling van ouder geworden en nog immer worstelende betrokkenen. Optisch mooi en bovendien een effectieve keuze die de kijker helpt om zijn oriëntatie niet te verliezen als in de episoden veelvuldig heen en weer in de tijd wordt geschakeld.

The Woods is een sfeervolle serie. Beklemming en mysterie worden goed uitgespeeld. Hoewel de wisselingen in tijd elkaar redelijk snel opvolgen en aan afwisseling geen gebrek is, ligt het algehele tempo niet hoog. De personages krijgen de ruimte zich te ontwikkelen. Gebeurtenissen krijgen ruim de gelegenheid om lang te blijven sudderen. Dat werkt in het beginstadium van de serie verhelderend en biedt goede gelegenheid om je in het verhaal en de personages in te leven.

Op den duur gingen mij de trage ontwikkelingen in het verhaal een beetje vervelen. Ik vind investering in de personages altijd fijn en krijg eveneens altijd een prettige sensatie bij dramatiscche ontwikkelingen. Ik vind het echter nog fijner als de centrale verhaallijn doorloopt en niet substantieel lijdt onder zijwaartse verhalende omwegen die met de centrale vraag niet veel hebben te maken. Op een bepaald moment wordt de zijwaartse informatie dermate dik en dicht dat het zicht op de bestaansreden van de serie (het onttrafelen van een mysterie in een zomerkamp) compleet is verdwenen. En dat is jammer, want door het regelmatige wegvallen van het mysterie uit de verhaallijn, verdwijnt meteen de spannende angel.

De angel blijft gelukkig tot het einde toe intrigeren. Helaas is het wel zo dat ik de uiteindelijke afwikkeling weinig creatief en tamelijk teleurstellend vond. Het einde beviel mij maar matig. Toch wel een afknapper.

In The Woods zijn de sfeer, de vertelstructuur en de personages goed gelukte elementen. Het tempo is aan de lage kant. De serie verliest zich verhalenderwijs in teveel subplots. Dat verhindert een gerichte beklemtoning van het centrale misdadige raadsel en heeft een negatief effect op de spanningsboog. Samen met het teleurstellende einde toch wel het grootste minpunt van de serie.

Would you rather?

Om die vraag gaat het in deze film. Een aantal niets vermoedende gasten van een verveelde rijkaard wordt (getriggerd door geldelijke gewin) doorlopend met die vraag geconfronteerd. Er moet gekozen worden. In beginsel zijn de keuzes nog relatief gemakkelijk en is het geld snel verdiend. In het verloop worden de keuzes moeilijker, zijn ze bijkans ondoenlijk maar is een keuze nog steeds noodzakelijk volgens de gastheer die zich ontpopt tot een sadistische spelleider en die de inzet blijft verhogen en de keuzes blijft bemoeilijken. Zie hier de spanningselementen in de film..

Het gokken zit in de mens gegoten. Een ijzersterk gegeven dat in deze film prima wordt uitgespeeld. Iedereen is vatbaar voor financieel gewin door gokken. Het meespelen en afwegen van de keuzes die aan de personages worden voorgelegd is op zich een aangenaam spel. En naarmate de film vordert, een onaangenaam aangenaam spel. De film speelt met individuele grenzen. Van de personages en van de kijker. En hoe belachelijk of onzinnig de keuzes ook werden, ik kon me er wel mee vermaken.

De film speelt zich grotendeels in één kamer af. De gasten zitten er dicht op elkaar geplakt en zijn (al naar gelang de situatie) angstig, verwonderd, geagiteerd, in paniek of gehuld in afgrijzen. En dat zijn zeer logische gemoedstoestanden als de vraagstelling neerkomt op een keuze tussen de pest of Ebola. Het werkt confronterend, is beklemmend en is redelijk spannend.

Toch zakken fascinatie en spanning na verloop van tijd in en raakt de beklemmende werking iets uitgewerkt als er amper variatie in het verhaal wordt gebracht. De gebeurtenissen volgen elkaar statisch op en de mate van shock en spanning die voortkomen uit de keuzes die de deelnemers maken, worden er door beïnvloed en nemen geleidelijk af. Sensationeel geweld en steeds extremere keuzemogelijkheden nemen de plaats in van zorgvuldig opgebouwde spanning. Nog steeds boeiend, maar het berooft de film tevens van elke vorm van finesse. Het inbrengen van sensatie en spektakel kwam op mij nogal gemakzuchtig over.

Verder is het acteerwerk matig, behalve dat van Jeffrey Combs als de sadistische gastheer en is de hoeveelheid gore gering ondanks alle sadistische uitspattingen.

Toch is de film best leuk.

Van Travis Stevens zag ik eerder Girl on the Third Floor (2019). Een acceptabele spookhuisfilm waarin vooral de speciale effecten positief opvielen. A Wounded Fawn vond ik een minder geslaagde film. De plotbeschrijving intrigeert op voorhand echter voldoende. Een seriemoordenaar lokt een vrouw naar zijn vakantiehuis in de bossen. Klinkt niet als iets origineels, maar klinkt wel als iets dat spannend zou kunnen zijn.

De film lijkt die belofte in het begin zeker waar te maken. Een seriemoordenaar, een onwetend slachtoffer en een afgelegen huis. Er is suspense en het gebeuren wordt af en toe onderbroken door de verschijning van merkwaardige visoenen bij het potentiële slachtoffer. Het is als gezegd niet origineel, maar met de spanning zit het wel goed. In de tweede helft van de film zakt de spanningsboog in als het verhaal zich verliest in opzichtige en weinig indrukwekkende waanvoorstellingen die daardoor de spanning juist wegnemen. De interactie tussen seriemoordenaar en slachtoffer lijdt eronder en ontwikkelt zich nog amper. Het wordt zelfs een beetje saai.

De effecten die in Girl on the Third Floor gewoon goed waren, zijn dat in A Wounded Fawn niet. Gebrekkige effecten die afbreuk doen aan de sfeer. Niet alleen de effecten zijn gebrekkig uitgewerkt. Ook het verhaal lijdt eraan. Zo zijn er verwijzingen naar de mythologie die op zich wel intrigeren maar blijven steken in vaagheid. Tja, benoem ze dan niet, denk ik dan. Ook de kleuring van de personages is van de gebrekkige soort. De achtergrond van de personages wordt met grove penseelstreken neergezet. Beide hoofdpersonen worden tamelijk simplistisch getypeerd en blijven dat gedurende het verloop.

Uiteindelijk blijft na de aardige opmaat niet veel over dat de aandacht waard is. Het is allemaal nogal gladjes, gebrekkig, langdradig en vooral niet spannend.

Wounds is een hobbelige film. Een film met weinig vaste structuur. De verhalende contouren zijn gelukkig wel enigszins duidelijk en dienen als ankers in de warrigheid van de rest van de film. Iets om op terug te vallen. Dat is nodig, want inhoudelijk regeert de waanzin. Dat is ook logisch als hoofdpersonage Will geleidelijk afglijdt naar de gekte en zijn leven bepaald ziet worden door illusies.
Of misschien ook niet. Wat is echt. Wat niet. Ik wist het op een gegeven moment niet meer. Waanzin geeft maar weinig grip en gebeurtenissen die onder invloed van die conditie plaatsvinden, hebben weinig betekenis.
Wat een waanzin. Een film waarin de logica ontbreekt en waarin je enorme stappen moet nemen om de gaten die de logica verstoren te kunnen overbruggen.
Als plotseling barsten verschijnen in het scherm van een smartphone is dat vreemd maar nog verklaarbaar en spreken we van een overbrugbaar gaatje. De gebeurtenissen die erop volgen zijn dat steeds minder. Als kijker word je er een beetje wanhopig van. Je wordt tamelijk abrupt de onbegrijpelijke waanzin in gesleurd.
Is dat leuk? Nee. Leuk is het niet. Het is gewoonweg niet mogelijk om samen met Will af te dalen naar de vreemde en duistere wereld die zich om hem heen ontwikkelt. De weg er naar toe heeft te weinig structuur. De geschoten gaten in de logica worden op een bepaald moment te groot. Niet te doen en dus niet leuk.
Alle warrige gebeurtenissen en illusionaire elementen komen nooit bijeen om een mooi rond, begrijpelijk en vooral boeiend verhaal te vormen. In zo’n atmosfeer boeten scènes en mooie cinematografie aan kracht in. Ze komen niet echt binnen.
Pas in de finale scène waarin de geboorte van een demon (denk ik) wordt geregistreerd, krijgen de beelden opeens kracht en werd mijn nieuwsgierigheid gewekt. Dat gebeurde overigens nog steeds zonder dat ik grip had op het waarheidsgehalte en op de betekenis van het gebeuren. De scène is gewoon heftig en mooi en dat raakte me.
Daarna is de film afgelopen en bleef ik teleurgesteld en waanzinnig verward achter.

De titel van de film luidt Wraith. Ik kende het woord niet. Het blijkt dat de betekenis geest of spook is. Een goed gekozen titel want de verschijning van een geest is inderdaad het belangrijkste thema van de film. Dat komt dus goed uit.

Geen goeie film. Het eerste halve uur waarin er vreemde dingen gebeuren en het bestaan van de geest duidelijk wordt is nog wel ok. In de prachtige setting van een antieke villa gebeurt de ontspruiting van de geest heel subtiel en sfeervol. Vreemd geluidje hier en daar. Een mysterieuze verplaatsing van een item. Een flikkerend lampje. Een vreemde stem. Ja, heel sfeervol en spooky.

Daarna gaat het mis met de film. Alle sfeervolle subtiliteit gaat overboord als het uiterlijk van het spook al heel snel in de openbaarheid wordt gebracht. Er is vanaf dat moment geen mysterie meer. Zonder mysterie is er niet veel meer aan. En andere redenen om in spanning te zitten zijn er niet. De film moet het echt hebben van het spook. Een vreemde keus.

Slechte effecten trouwens. Het spook lijkt erg op de menselijke variant van een gloeilamp. Niet eng. Niet angstaanjagend. Eerder sneu. Nee, veel horror plezier brengt de geest ook al niet mee.

Gelukkig wordt er wel goed geacteerd. Zodoende is er nog iets om je mee te vermaken. De film krijgt zelfs nog een kleine boost met de verschijning van 'good old' Lance Henriksen als wijze priester. Zijn acties zorgen voor korte duur nog voor wat leven in de film. Daarna stopt het definitief.

The Wraith is een mislukte horrorfilm. Regisseur Mike Marvin slaagt er niet in om in de film een duistere, spannende atmosfeer te creëren. Aan deze film die draait om vervelende tieners die zich bezig houden met het frequenteren van de plaatselijke hamburgertent, zich vermaken met illegale straatraces en worden uitgedaagd door een mysterieuze wraakengel, ontbreekt veel.
De wraakengel bezit een supersnelle zwarte bolide en gaat gekleed in een zwart racepak met helm. Zonder zijn outfit is de wreker een piepjonge Charlie Sheen, die zeer bleekjes acteert. Hij staat tegenover Nick Cassavetes die een overtrokken stoer personage uitbeeldt dat is omringd door een groepje stompzinnige jaknikkers. De fris ogende Sherilyn Fenn doet ook mee in een nietszeggende rol als de love interest van beide rivalen. Van de personages moet de film het niet hebben.
Al tijdens de openingscredits worden de oren van de kijker geteisterd door een muzikaal behang dat bestaat uit weerzinwekkende synthesizergeluiden. De soundtrack is verderop met songs van Ozzy Osbourne, Mötley Crüe, Bonnie Tyler en Billy Idol ook typisch jaren 80. Geen muziek die mij erg raakt.
Het verhaal is erg mager en hangt van herhaling aan elkaar. Romantische en bovennatuurlijke aspecten aan het verhaal worden nogal knullig geïntroduceerd en evolueren niet. Het is allemaal zo sfeerloos. Zo pijnlijk. Zo slecht. Gelukkig laat Fenn wat blote huid zien, veroorzaken de racescènes enige opwinding en leiden exploderende auto’s af van al te grote verveling. Ze vormen het overlevingspakket zogezegd.
TheWraith is een teleurstellend overblijfsel uit de jaren 80. Je moet in mijn ogen wel heel nostalgisch zijn aangelegd om stomweg van The Wraith te kunnen genieten.

De Franse film Le Convoyeur (Film, 2004) is het voorbeeld voor deze remake van Guy Ritchie. Het origineel is mij niet bekend, maar de waarderingen laten zien, dat de remake beter in de smaak valt dan het origineel. Meestal is het andersom. Op voorhand zijn de tekenen hoopgevend.

De hoop werd bewaarheid. Wrath of Man is een zeer vermakelijke film. Wel een harde film trouwens. Het verhaal is in de kern eenvoudig. Toch is de film iets complexer dan het verhaal in eerste instantie doet vermoeden. Met behulp van terugblikken krijgt de kijker inzicht in de motivaties van de personages. Het verhaal wordt er interessanter door. De investering in de personages geeft het verhaal inhoudelijk meer body.

Jason Statham speelt zo’n personage. Ik ken Statham voornamelijk als stoïcijnse actieheld die (zoals het woord al impliceert) altijd aan de goede kant van de zaak staat. In deze film werkt dat anders. Statham is dan wel het hoofdkarakter, maar wordt net als de andere personages niet zwart-wit afgeschilderd. De inkleuring van zijn personage en die van de andere personages is de mengvorm van die uitgesproken kleuren met daaroverheen een laagje tragiek. De personages hebben zowel nobele als achterbakse en hardvochtige trekjes. Dat feit bemoeilijkt de identificatie of inleving met de karakters.

Ritchie speelt met de zwart-wit verwachting van de kijker. Die kan dat simpele concept maar beter los laten. Het werkt hier anders. Sympathie voor een personage slaat om in antipathie, slaat om in sympathie, slaat om in… Het wisselt. Dat is even wennen, maar uiteindelijk kijkt het helemaal niet storend. De wisseling van gevoelens werkt verfrissend en wekt fijne spanning op. Dat laatste doet het prima camerawerk ook. De camera vangt de handelingen in veel gevallen in ongewone perspectieven en is lekker beweeglijk aanwezig.

Wrath of Man is een uitstekende thriller.

"Hi, you've reached Wrinkles the Clown. Leave me a message and I'll call ye back".

Vervelende docu over Wrinkles the Clown. Groot geworden middels de Sociale Media en natuurlijk een hype in de VS. Wrinkles is een chagrijnige clown die door ouders wordt gebeld om hun onopgevoede kroost bang te maken in de hoop dat de kindertjes daarna wèl hun gezag respecteren. Een zielige vertoning.

Het meest irritante stukje film is een voortdurende herhaling van het 'geestige' voicemail bericht van Wrinkles. Veel film is in meer of mindere mate opgehangen aan dit steeds ergerlijker klinkende bericht. Ik werd er een beetje naar van.

Ik had gehoopt op een interessant inkijkje in het fenomeen Wrinkles of in het fenomeen Clown. In plaats daarvan veel sensationeel gehijg in deze schreeuwerige nietszeggende documentaire, waarin vooral bange en verwende kindertjes en hun onstabiele ouders aan het woord komen. Uiteindelijk blijkt die Wrinkles ook nog eens een over het paard getilde nitwit te zijn.

Toch goed voor 2*. Eén onderdeel uit deze productie beviel redelijk. Door de film heen zien we steeds stukjes interview met de onherkenbaar gemaakte man achter Wrinkles. Een grappige blik op het leven van de (in armoedige omstandigheden levende) man achter de clown. Niet verbazingwekkend diepzinnig of scherp filosofisch, maar op een grappige manier onderhoudend. Dit onderdeel is leuk. Het interview mondt tenslotte uit in een verrassende twist. Geslaagd en ook leuk. Geestig zelfs.

Op imdb heeft de film een horrortag. Die tag maakte mij nieuwsgierig naar deze documentaire. Die tag slaat echter nergens op.

Goh, heb je het al niet naar je zin in de gewone wereld en heb je verlossing gezocht van de wereldse ellende door het plegen van zelfmoord, dan word je nog eens extra hard geconfronteerd met je ongelukkige gevoel doordat je terecht komt in een wereld die erg lijkt op de onze, maar waar alles in gedevalueerde vorm bestaat. Doorleven onder kwalitatief mindere omstandigheden. Hoe absurd kan het zijn.

Heel absurd. In deze film bestaat geen zichtbare vreugde. De personages lopen troosteloos rond. Ze zitten vast. Ze zijn wanhopig, ze zijn onverschillig en ze zijn eigenlijk nog steeds ongelukkig. Ze zijn niet in staat om te lachen. Nu is daar ook geen reden voor, maar ze kunnen het niet eens. De wereld ziet er vreugdeloos uit. Grijs en grauw. Alles ziet er gebruikt uit. Op alles zit de sleet. De combinatie hopeloos ongelukkig en gedevalueerde wereld, waar het geluk niet bestaat, is grappig. Niet haha-grappig, maar meer onderhuids grappig. Amusant grappig.

De film vertelt het verhaal van een zoektocht naar iets. Ieder personage zoekt wel iets. De een zoekt een geliefde of een reden van bestaan. Een ander zoekt een manier om te bestaan of simpelweg een uitweg. En iedereen doet dat op een schijnbaar stoicijnse manier. Laissez-faire. Het komt zoals het komt. Onder al die schijnbaarheid bevindt zich echter een stevige dosis (wan)hoop, die komisch werkt.

Een roadtrip door deze mistroostigheid levert leuke en eigenaardige ontmoetingen op. Alle zijn bizar. Geen ontmoeting is gewoon. Geen personage is gewoon. Dat is lachwekkend. Dat is grappig.

Ik heb genoten van deze surrealistische ervaring. Genoten van de fantastische dialogen. Genoten van de absurde verhaallijn. Genoten van de personages. Genoten van alles eigenlijk.

The Wrong Man is de veelzeggende titel van de film die het lievelingsthema van Hitchcock behandelt. Het thema van het onschuldige personage dat valselijk wordt beschuldigd.

Een bekend thema en toch weer een prachtige film. Weer net even anders dan zijn andere films. De film onderscheidt zich in verhaal en in sfeer. Het grote verschil is dat het verhaal nu eens niet bedacht is, maar is gebaseerd op waarheid. Of beter gezegd. Het verhaal is de absolute waarheid. Hitchcock deelt dat in zijn aankondiging aan het publiek voorafgaande aan de film prominent mede.

Wat opvalt is de zakelijke insteek van de film. Hitchcock permitteert zich geen luchtige uitstapjes. Geen frivole scènes. Het is een ernstige en humorloze film. In de aankondiging impliceerde hij al dat het verhaal niet met verzonnen smeuïge details is verlekkerd. En dat lijkt gezien de strakke en zakelijke weergave van het verhaal inderdaad het geval.

Neemt niet weg dat de film zich behoorlijk intensief bezig houdt met het zielenheil van Christopher Balestrero,. De verdachte en de hoofdpersonage in deze intrigerende film. Zijn onzekerheid en onmacht worden door zijn vertolker Henry Fonda perfect verbeeld. Zijn personage is de gehele film in een zichtbare staat van angst, vertwijfeling en paniek. Toch ontsteekt hij nooit in woede en blijft een bescheiden en nederig mens die gedurende zijn gehele ellendige ervaring hoffelijk en vriendelijk is voor de gevoelloze ambtenarij die hem in deze netelige positie heeft gedwongen. Henry Fonda roept binnen het strakke vertelkader absolute sympathie op. Al was het alleen al om de manier waarop hij in de beklemming van de avondmist in gezelschap van twee politiedetectives zijn meelijwekkende hulpeloosheid etaleert.

Ook de weergave van het justitiële apparaat dat heel star blijft vasthouden aan zijn gelijk, wordt heel treffend geschetst. De arrogante rechtlijnigheid van de macht waarvan Balestrero het slachtoffer is, komt juist door de strakke vertelstructuur goed tot uiting.

Ondanks het gebrek aan verhalende schwung creëert de film heel succesvol een situatie die zeer benauwend en hopeloos aanvoelt. Als kijker verkeer je in een voortdurende toestand van ongeloof en verontwaardiging. Als de film zich op een bepaald moment meer richt op het thuisfront en meer psychologische laag krijgt, verandert het functionele karakter van de film niet.

Ook nu volgt het verhaal een sobere lijn zonder heftig uitgespeelde dramatiek. Ingetogen maar zeer indringend analyseert de film hoe de geordende wereld van het getroffen gezin uiteenvalt. En ook in deze fase van de film wordt de kijker overspoeld door een golf van verontwaardiging en medelijden als de wanhoop van het gezin dankzij dezelfde sobere opzet heel scherp tot uitdrukking komt.

Fijne film.

Prima film die er in slaagt om bijna continu een redelijk spanningsniveau te handhaven. En dat is knap.

Op een paar introductie- en bonding momentjes na zijn de personages steeds in beweging om aan dreiging te ontkomen. En die dreiging is spannend uitgewerkt. Door de vaart en de goed geplaatste momenten van schrik, suspense en gore, valt de film nooit dood en is spanning gegarandeerd. Als kijker word je zo gedwongen om bij de les blijven. En dan gaat het dus niet over de ingewikkeldheid van het verhaal, maar over de kans dat je anders een spannend moment mist. Het verloop gaat snel.

De introductie van de personages is vrij kort en gebeurt al in een sfeer van dreiging. Het is een sfeervol voorspel tot de echte spanning. Geen onaangename personages trouwens. We leren ze net genoeg kennen om een gevoel van medeleven te kunnen ontwikkelen. Daarnaast is Eliza Dushku bijzonder aangenaam om te zien, zodat medeleven ook zonder introductie bijna automatisch het geval zou zijn geweest.

Het monsterlijke gevaar is minder rond uitgewerkt. De kannibalistische dégénérés blijven duidelijk achter in de ontwikkeling. In letterlijke zin is dat logisch. In figuurlijke zin niet. Zij zijn te karikaturaal weergegeven. Geen verdere verklaring of verdieping daar. Daar viel nog wel wat te halen om de psychologische spanning groter te maken. Nu zijn ze er gewoon. Ze voldoen overigens grandioos als spannende factor. Ik werd gewoon nieuwsgierig naar hun verhaal. Vandaar.

Mooie lokatie ook. Gesitueerd in dichte onbegaanbare bossen. Eenzaam en verlaten. Dus weinig kans op hulptroepen. Dat isolement wordt goed uitgespeeld, Altijd goed voor een extra laag onderhuidse spanning.

Korte film. Zonder de credits slechts zo'n 75 minuten, schat ik. Precies genoeg. Dat wel. De film treedt daardoor niet teveel in herhaling. De acties en de spanning blijven zodoende fris aanvoelen.

In de eindcredits nog een korte reprise, Een overbodige vingerwijzing naar een vervolg, dat er dan ook is gekomen. Verder zonder toegevoegde waarde.

Goeie film.

De zevende film in de reeks wordt hier en daar betiteld als een nieuw begin. Met recht. Deze reboot doet het zonder misvormde geperverteerden. In deze film zijn het niet gedegenereerde kannibalen die de protagonisten angst aanjagen maar komt het gevaar van een mysterieuze gemeenschap van bergbewoners zonder kannibalistische intenties. Dat klinkt voor de verstokte fan van de reeks misschien wat saai en gewoontjes, maar dat valt best mee. Mij beviel de film in ieder geval goed.

De film is een heel behoorlijke thriller/horror die je in de verre verte als een platte versie van Midsommar (2019) zou kunnen zien. Met minder diepte en minder subtiliteit, maar met een overeenkomstige mysterieuze plotlijn. Wrong Turn is rauwer, presenteert meer plat geweld en bevat meer bloedige scènes. De film heeft meer vaart en spitst zich meer toe op de actie. Eh...hou het dus in hoofdzaak maar op een overeenkomstige plotlijn.

Wrong Turn is een survival-thriller en neemt afstand van de Backwood horror uit de voorgaande films. Een goede beslissing van schrijver Alan B. McElroy die ook het script schreef voor de eerste in de reeks, zijnde Wrong Turn (2003). Laten we eerlijk zijn. De latere delen van de reeks die voortborduurden op het thema van de achterlijke plattelander waren kwalitatief onder de maat. Deze reboot pakt het iets anders aan en meldt zich meteen als een goede aflevering in de reeks.

De vertelstructuur is opmerkelijk. De film toont twee verhaallijnen die zich kort na elkaar afspelen. De ene lijn vergezelt de vader van één der verdwenen protagonisten op zijn zoektocht naar zijn verdwenen kind. De andere lijn houdt zich bezig met de wederwaardigheden van een groep vakantievierende hikers die zich geconfronteerd zien met omineuze bergbewoners. De vertelstructuur werkt goed. De sprongetjes van de ene naar de andere lijn werken tempoverhogend en genereren spanning. Veel tijd om even bij te komen krijg je als kijker niet. Pas tegen het einde kruisen de lijnen elkaar. Dat gebeurt vloeiend, voelt naturel en werkt adrenalineverhogend. Leuke finale.

Leuke hoofdrol ook. De film heeft een heldhaftige vrouwelijke hoofdrol. Een personage dat lekker van zich afbijt en in die zin sterke overeenkomsten vertoont met de prettige verschijning van Eliza Duschka uit 2003. De overige personages zijn verder trouwens niet heel opzienbarend. De gebruikelijke verzameling goed gesitueerde jongelingen, een beschaafde hoofdman en wat rouwdouwende bergbewoners. Bekend en ietsjes voorspelbaar, maar niet vervelend. Het scheelt dat ze overtuigend acteerwerk laten zien.

Wrong Turn uit 2021 heeft de vertrouwde ontaarde kwaadwilligen ingeruild voor beschaafder kwaad. Het beschaafde kwaad heeft mysterie, werkt dreigend en wekt spanning op. Wat mij betreft een goede ruil.

Omdat de film weinig relatie heeft met de andere delen uit de reeks, werkt de titel verwarrend. De titel schept voor de ingwijden in de reeks verwachtingen die niet worden ingevuld. Ik zou als maker een andere titel hebben gekozen.

Het tweede deel uit de reeks begint met een een fantastische scène. Een buitensporige en bizarre kill die ik behalve prettig grotesk en schokkend ook humoristisch vond en die naar ik hoopte de toon zou zetten voor de rest van de film. Prima kick-off.

Gelijk maar met de deur in huis. Nee, de toon werd niet gezet. Deel 2 is een stuk minder leuk dan deel 1. De film heeft onderweg heus nog wel wat aangenaam slachtwerk in petto. Dat wel, maar tussen de kills door is geen plaats ingeruimd voor suspense en spanningsopbouw.

Het acteerwerk is slecht. Misschien moet ik dat ook niet verwachten, maar in deel 1 speelde Eliza Dushku toch een behoorlijk partijtje als weerbaar slachtoffer, sympathiek personage en prettige verschijning. Precies dat wat de film mist. Een personage dat gevoel oproept. In deze film stikt het van de karikaturen wier enige reden van bestaan het is om te worden afgeslacht. Geen interessante personages, maar slechts prima gecast als slachtvee.

Met de humor is het ook slecht gesteld. Geen leuke oneliner of grappig tekstje gespot. Veel flauwe hap kwam voorbij. Niet grappig. Erg vervelend.

Wel veel expliciete gore, fijne kills en prima gedegenereerde monsters. Het is niet voldoende. Een slasher met enkel wat creativiteit in de kills en de killers en verder niet, biedt gewoon wat te weinig.

Deel 3 laat ik aan mij voorbij gaan.

Vrouwen en hun uiterlijk. Altijd lastig. Dat begint al in de puberteit met een ietwat gezet meisje als Leyla dat zich voor haar lichaam schaamt. Je kunt je er iets bij voorstellen. Haar mistroostigheid is beter voorstelbaar dan bij het model Julie dat er goed uitziet maar ook niet tevreden is met haar lichaam en zich genoodzaakt ziet zich met fitness bezig te houden omdat het modellenbureau waarvoor zij werkt normen hanteert die verder gaan dan ‘er goed uitzien’. Of neem een ander geval. Een jonge moeder die er wat uitgezakt bijloopt, onzeker wordt en te rade gaat bij de plastische chirurg. Of neem Frauke van wie de kinderen het huis uit zijn en die zich opmaakt voor een fijne tijd met haar gepensioneerde man en ontdekt dat ze niet meer door hem wordt begeerd.

Wunderschon is een episodenfilm van de Duitse Karoline Herfurth. Een film met een aantal verhaallijnen draaiende om de noden van vrouwen in diverse levensfasen en in diverse leefsituaties. Verhaaltjes die door elkaar geweven aan de kijker worden gepresenteerd. Met humor, drama en een beetje maatschappijkritiek. In beginsel best leuk om te volgen, maar na verloop van tijd ook wat saai. Een heuse spanningsboog ontbreekt namelijk. Dat ligt niet alleen aan de episodische structuur van de film die diepzinnigheid uitbant. Dat ligt eveneens aan de manier waarop conflicten en moeilijkheden worden behandeld. De film wekt nooit de indruk dat er geen oplossing voor een situatie is. Die insteek is erg positief en dat is hartstikke bevredigend voor de personages maar kijkt niet erg spannend.

Een film met veel personages overigens. Die worden logischerwijs oppervlakkig neergezet. De term ‘wandelende clichés’ gaat wat ver, maar komt in de buurt. Het zijn niet bepaald intrigerende personages. Geen gezelschap dat je aan het scherm gekluisterd houdt. De personages zijn hoogstens aangenaam of vermakelijk gezelschap. De verhaaltjes hebben dezelfde kwalificaties.

De diepere boodschap die aan het eind aan de film kan worden onttrokken, is weinig inspirerend. Veel meer dan de goede raad om jezelf wat luchtiger in het leven te zetten, houdt die boodschap niet in. "Beste kijker, neem het allemaal niet zo zwaar, er is immers altijd wel een positieve oplossing te bedenken". Heerlijk simplistisch, zo’n insteek. Ik knapte er erg van op.

De film is een vervolg op Wunderschön. Dat wist ik niet maar had ik dat natuurlijk uit de titel kunnen afleiden. Waar de eerste film over gaat weet ik niet. En na het zien van Wunderschöner heb ik niet echt de behoefte om dat te weten te komen. Wunderschöner gaat in ieder geval over vrouwen die zich niet langer willen onderwerpen aan de seksuele behoeften van mannen. Zij maken dat duidelijk in een anthologiefilm.

In diverse verhaallijntjes die onderling zijn verbonden staat steeds een andere vrouw centraal en speelt het thema toxische masculiniteit een grote rol. Je weet wel. Dat verfoeilijke beeld dat jonge tieners al krijgen voorgeschoteld van de man die nooit tranen vergiet en enkel is geïnteresseerd in de jacht op het vrouwelijke geslacht. In deze film boffen de meeste vrouwen, want hier zien we praktisch enkel goed opgevoede mannen die de vrouw keurig vragen of ze gekust mag worden. In de wereld van regisseur Karoline Herfurth is het toxische aspect van de mannelijkheid zo goed als uitgebannen. En als die masculiniteit even de kop opsteekt dan wordt het gedrag van die man natuurlijk zonder enige vorm van relativering veroordeeld. Heel spannend is de film dan ook niet.

In de film beleven de vrouwen wat vervelende dingen die uiteraard wel met mannelijke schoonheidsfoutjes hebben te maken maar die vooral door hun overdreven uitgesponnenheid nooit heel interessant zijn. Vaak komen de relatiecrises nogal banaal en geforceerd over. Dat de personages nogal oppervlakkig zijn vormgegeven en eigenlijk erg saai zijn, helpt bepaald niet om de beleving positief te stimuleren. Tegen het eind speelt eveneens erg geforceerd de feelgood op. De film sluit erg zoetsappig af en het zal geen wonder zijn dat alle verhaaltjes een bevredigend einde kennen. Bah.