Opinions

Van het regisseurstrio Francois Simard, Anouk Whissell und Yoann-Karl Whissell dat eerder na het erge Turbo Kid (2015) beter uitpakte met de retro-horror Summer of 84 (2018). Nu dus We are Zombies, dat op voorhand een leuke mix lijkt te zijn van onnozele humor en zombie horror.

In de film drie loosers die zich staande proberen te houden in de zombie-apocalyps. Ze doen dat niet op de gebruikelijke manier, want de zombies in deze film zijn vriendelijke levende doden die geen bedreiging zijn voor de levenden. Sommigen hebben een baantje. Anderen bedelen. Weer anderen leven bij hun familie tot die er zat van is om voor het ondode familielid te zorgen. Een originele opzet. De maatschappelijke implicaties en de potentiële humor die uit het samenleven van zombie en mens vallen te destilleren verdwijnen echter al snel in het narratieve niets.

Na een leuke opening ploetert We Are Zombies voort zonder een echt plan. Het vermaak zit ‘m dan enkel nog in een dwaas moment en in wat gewelddadige activiteiten. Van de flauwe personages moet de film het ook niet hebben. Slecht uitgewerkt en op geen enkel moment grappig. In de meeste zombiefilms zorgt dan de gore nog voor aangenaam amusement. Aan het eind gaat het een beetje los. Verder op dit vlak eveneens weinig vermaak. We Are Zombies. Ik vond er niet veel aan.

Van regisseur John Crowley zag ik onder andere (Brooklyn (2015) en The Goldfinch (2019)). Twee films die me bevielen. Met We Live in Time maakt Crowley wederom een film die bevalt. Een romantisch drama over twee mensen (Florence Pugh) en Andrew Garfield) die elkaar hebben gevonden en te maken krijgen met behoorlijke uitdagingen. Crowley maakt gebruik van tijdsprongen om het verhaal te vertellen. In beginsel wat verwarrend. Later goed te volgen.

De film behandelt een aantal zware thema’s. Uiteraard zijn daar de existentiële vragen die in elke langlopende relatie worden gesteld. Trouwen? Kinderen? Carrière? Een onverwachte tragische gebeurtenis zet spanning op de relatie en andere thema’s volgen. Hoe om te gaan met een schijnbaar uitzichtloze situatie. En dan gaat het vooral over zelfbeschikking. Pugh ligt met zichzelf overhoop. Ze wil veel tijd met haar gezin en familie doorbrengen, maar wil als talentvolle chef-kok eveneens de top halen. Om aan beide wensen tegemoet te komen worden zowel van Pugh als van Garfield offers gevraagd.

Al deze thematiek is ondergebracht in een liefdesgeschiedenis die is doortrokken met romantische clichés. Soms heeft de film veel weg van een romantische komedie. Dat is met name in het eerste deel van de film het geval. De tweede helft richt zich meer op de ontwikkelingen die na de tragische gebeurtenis in gang worden gezet. Het drama komt meer bovendrijven. De kijker staat overigens nooit echt voor verrassingen. De tijdsprongen hebben hem al voorzien van voldoende informatie. De sprongen heen en terug in de tijd vond ik in deze film niet van veel toegevoegde waarde. Ze zorgden voor een ongestructureerde verteltrant en ze gaven teveel weg. Ik word liever verrast door ontwikkelingen in plaats van op voorhand op de hoogte te zijn van hetgeen dat gaat gebeuren.

We Live in Time vindt het wiel niet opnieuw uit en doet het niet wezenlijk anders dan het gemiddelde romantische drama. De thema’s zijn bekend en zijn ook in andere romantische drama’s te zien. Dat is niet per se negatief bedoeld, want de film kijkt plezierig weg. Met name de beide hoofdpersonages zijn daarvoor verantwoordelijk. Het acteerwerk van Pugh en Garfield is dik in orde. Hun samenspel komt erg naturel over en levert een forse bijdrage aan de charme die de film uitstraalt. Prima film.

“Hey guys, it’s Casey. Welcome to my channel”. Het is Casey’s openingszin waarmee zij haar livestream aftrapt. Casey neemt deel aan het spel 'The World’s Fair Challenge'. Wie eraan deelneemt zal ooit lichamelijk veranderen of door een bovennatuurlijke macht worden beheerst, zo wordt gezegd. Wat het spel precies inhoudt en wat de spelregels zijn, weet eigenlijk niemand. Het enige dat duidelijk is, is dat het belangrijk is om alles dat zich in de persoonlijke sfeer afspeelt te filmen en te delen. En dus deelt Casey haar video’s met de wereld en raakt dermate geobsedeerd door het spel dat zij op den duur niet meer weet waar het leven stopt en het spel begint.

De film is in de vroege jaren 2000 gesitueerd en schijnt een terugblik te zijn op een fase uit het leven van de regisseur en schrijver van de film, Jane Schoenbrun. Haar film is verstoken van nostalgie. Waarschijnlijk was er nostalgie geweest als Casey/Jane voor feestjes zou zijn uitgenodigd of als zij goed in sport was geweest. Iemand als Casey wordt echter niet uitgenodigd voor feestjes en is niet goed in sport. Casey verkeert in een sociaal isolement. Het enige dat zij heeft is het internet.

De film is doortrokken van een gevoel van eenzaamheid. Casey’s video’s zijn vergeefse pogingen om met de buitenwereld in contact te komen. Bijna niemand reageert. Slechts een man van middelbare leeftijd reageert door haar verontrustende clips en uitnodigingen voor een skypegesprek te sturen. Afgezien daarvan is Casey eenzaam en heeft enkel gezelschap van een eindeloze stroom online-video’s die zij tot in de vroege uurtjes bekijkt.

Internet stond begin 2000 nog in de kinderschoenen. Het was in de beginfase soms lastig om uit te maken of bepaalde content verzonnen was dan wel de realiteit weerspiegelde. Schoenbrun slaagt er goed in de kijker mee te nemen in die schimmige online-wereld waar feit en fictie zo onscherp door elkaar lopen. Casey is er aan overgeleverd. Evenals de kijker die allerlei 'intrigerende' mogelijkheden krijgt te verwerken zonder van een duidelijk antwoord te worden voorzien. Misschien levert het spel iets op. Misschien lonen Casey’s video’s wel. Misschien wordt ze uit haar isolement getrokken. Misschien ook vertoeft ze in een wereld die niet bestaat, verandert er niets en blijft ze het onzichtbare wezen dat ze is. Ach, het zal wel.

De filmstijl is found footage gemengd met internetvideo’s. Veel lange takes waarin maar weinig gebeurt. Veel aandacht ook voor Casey’s video’s en andere streams die in hun volle lengte worden getoond waarna een volgende begint. Verrekte deprimerend en verrekte saai. Aan de andere kant is het wel een effectieve manier om de levensinstelling van Casey weer te geven. Een effectieve manier die verder niet erg interessant is. Op den duur wist ik het wel. Ik kijk naar een eenzame tiener die te lang online is en de tijd doorbrengt met het bekijken en maken van verontrustend videomateriaal.

De film is meer vorm dan inhoud. De film biedt een vastberaden fundament dat na verloop van tijd behoorlijk leeg aanvoelt, weinig of geen ontwikkeling kent en op geen enkel moment spannend is.

Met Barbarian (2022) leverde regisseur en schrijver Zach Gregger een erg leuke horrorfilm af. Benieuwd dus naar Weapons. Weapons stelt allerminst teleur. Gregger kiest wederom voor de multiperspectivistische insteek. In Barbarian waren het nog twee verhaallijnen. In Weapons zijn er meer. Uiteraard kruisen de lijnen elkaar en komen uiteindelijk samen. Het levert een film op met scènes waarvan de betekenis pas duidelijk wordt als we in een andere scène hetzelfde gebeuren vanuit het oogpunt van een ander personage zien. Niet vernieuwend natuurlijk, maar wel prettig verrassend en gewoon goed gedaan.

De film draait om een mysterie. In een nacht lopen de kinderen uit een bepaalde schoolklas hun huis uit en zijn spoorloos. Op een kind na. Een intrigerende ontrafeling van het mysterie volgt. De film volgt daartoe in eerste instantie de handelingen van een aantal centrale personages. Aan die basis worden in de loop merkwaardige gebeurtenissen toegevoegd en wordt merkwaardig gedrag van de personages nader uitgelicht. Dat is spannend en levert soms heerlijke groteske momenten op. Dat is vooral bij de schitterende finale het geval waarbij je trouwens goed kunt merken dat Gregger affiniteit heeft met een humoristische benadering van de horror. De prima geplaatste jump scares die gelukkig niet overdreven worden ingezet, verhogen het kijkplezier.

De speelduur van 130 minuten is fors. Toch blijft de concentratie op peil. Niet alleen houden de vele wendingen in het verhaal de kijker scherp, ook de personages dragen een steentje aan de fascinatie bij. Met name Julia Garner als de klassenlerares en Josh Brolin als getergde ouder zijn bijzonder goed op dreef en vertolken boeiende personages. Mij beviel ook Amy Madigan goed die later in de film instroomt, maar wier optreden grote indruk maakt. Weapons is een verassend goede en leuke film. Verwacht overigens geen realistische ontrafeling van het mysterie maar ga gewoon lekker mee in de lugubere nonsens. Veel plezier gewenst.

Een klein humoristisch drama van Gore Verbinski, die vooral naam maakte met het regisseren van de films van de franchise "The Pirates of the Caribbean". The Weathet Man ontstond na Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (2003) dat het eerste deel in de reeks is en lijkt daar totaal niet op. The Weather Man heeft een sobere ambiance en toonzetting. Het contrast met de kakelbonte piratenfilm is groot. Dat geldt ook voor het commerciële succes van beide films. Dat succes ontbrak bij The Weather Man volkomen.

Ondanks zijn opgewekte naam is protagonist David Spritz (Nicolas Cage) die de weerman is in een ochtendshow op de tv, een man die in een depressie lijkt te verkeren. De setting van de film is het winterse Chicago dat door sneeuw, ijs en wind wordt geteisterd. Met recht een weerstype waar je depressief van wordt. Het onaantrekkelijke weerstype onderstreept de twijfel en somberheid waarmee Spritz is overmand. De film laat een antiheld zien die worstelt en snakt. Een man die worstelt met zijn scheiding. Een man die worstelt met zijn houding tegenover de anonieme mensen die hem van de tv kennen en hem op straat aanklampen of beledigen. Een man die snakt naar een goede relatie met zijn kinderen. Een man die snakt naar de bewondering van zijn succesvolle vader. Enzovoort. Hij worstelt en snakt wat af.

De film behandelt voorbeeldfuncties en verwachtingspatronen. In het geval van David Spritz komt het rolmodel dat hij wil zijn niet goed uit de verf omdat hij ondanks zijn inspanningen niet aan de verwachtingen van zijn omgeving kan voldoen. Het is een verwachtingspatroon dat zich overigens vooral in zijn eigen hoofd afspeelt en een garantie is voor geworstel met de dingen. Ik was er blij mee. Het geworstel levert de aangename, de grappige en ook de ontroerende momenten in de film op.

The Weather man is een film die het doet zonder sensatie, zonder expressieve momenten en zonder overdreven aangezette personages. Veel in de film is doorsnee en wars van spektakel. Spritz past goed in de film. Hij is een protagonist die doorsnee is. Een personage dat alleen opvalt door zijn verschijning op de tv. Hij is buiten zijn tv-optredens een personage dat je snel weer vergeet. Waarschijnlijk is de reden voor zijn onopvallendheid gelegen in zijn inspanningen om aan de verwachtingen van anderen te voldoen. Hij is daardoor niet of amper zinnenprikkelend aanwezig. De personages van Michael Caine en Nicholas Hoult zijn interessanter en die bleven me na afloop beter bij.

The Weather Man is een rustige mengeling van drama en komedie. Een rustige film die in Cage een rustige protagonist heeft. Cage is in andere films bijna altijd expressief in de weer. Ik vermoed dat hij hier een prima stukje acteertalent ten beste geeft door juist niet expressief in de weer te zijn. Wie liever een Cage ziet die wild gesticulerend en grimassend zijn rol speelt, doet er goed aan een andere film op te zetten.

De eerste driekwart film is een erg leuke comedy. De film heeft alles: slapstick, ongewone situaties en woordgrappen. Kortom, heerlijke onzin. Lekker lachen.

In het laatste kwart speelt het geweten van de hoofdrolspelers op. Gevoel, sentiment en moralisme doen hun intrede. En ja, da's dodelijk voor een comedy als deze. De ongedwongen schwung is meteen weg. Brr.

Blijkbaar moest er van de producenten naar een (voor het publiek) bevredigend einde worden toegewerkt. Jammer, want niet leuk!

Een bruiloft dient als middel om de Amerikaanse samenleving op een blijmoedige en liefdevolle manier te ontleden. In de film heeft bijna elk personage een duister verleden of een duister geheim dat achter de gecultiveerde en beschaafde façade van een ieder loert. Robert Altman beloert maar liefst 48 personages in een benauwende setting en ontmaskert de leden van het gezelschap als huichelachtig en verwaand.
Het perfecte huwelijk en het perfecte gezin bestaan enkel in theorie. De hoge aspiraties die men uitstraalt met betrekking tot zeden, moraal en decorum blijken in de praktijk van een erbarmelijk niveau te zijn. Het correcte gedrag en het correcte leven dat de bruiloftsgasten pretenderen te hebben blijkt absoluut niet te bestaan. En zo wordt het bruiloftsfeest dat een sociaal ritueel is waarbij iedereen in een strak korset is gewurmd en het juist de bedoeling is dat duidelijke regels en conventies worden gevolgd, opeens de plaats waarop alle genodigden zich afvragen of de onvrije beperkingen waaronder ze gebukt gaan niet definitief moeten worden opgeheven.
A Wedding zit vol pijnlijke onthullingen en ontsporingen. Gelukkig brengt Altman voldoende luchtigheid in die de balans niet nadelig naar het pijnlijke laat doorslaan. A Wedding is zeker ook een grappige film. Het is een grote vreugde om je als kijker onder de gasten te begeven. Om nu eens hier en dan eens daar naar toe te slenteren en je oor te luisteren te leggen of je ogen de kost te geven. Veel geheimen en schandalen worden prijsgegeven. Vele ook niet. Zo bleef ik me maar steeds afvragen waarom er op de bruiloft maar één gast van buiten de beide families kwam opdagen, terwijl er honderden uitnodigingen waren verstuurd. En zo zijn er meer mysterieuze issues die niet worden verklaard.
Onder perfecte kapsels, dure en elegante kledij en huichelachtige pretenties wordt door de gasten heel moeizaam geprobeerd om onderdrukte gevoelens in bedwang te houden en pikante geheimen te bewaren. In ongeveer twee uur heeft Altman met behulp van heerlijke boosaardige humor een heel huwelijksfeest ontwricht en heeft eveneens de relativiteit aangetoond van de hoogstaande rituelen waarmee dat feest is omkleed. En door dat te doen tornt hij dan weer aan de zuiverheid van de maatschappelijke moraal. Leuk.

De film hanteert een plotlijn die in thrillerland niet ongewoon is. Een persoon van onbesproken gedrag raakt geheel buiten zijn schuld in een gevaarlijke situatie waaruit hij zich moet zien te bevrijden. Vaak speelt zo‘n plotlijn zich af in den vreemde, zodat een gevoel van isolement ontstaat. In The Weekend Away heet die vreemde omgeving Kroatië.

Niets nieuw onder de zon dus. Dat wil overigens niet per sé zeggen dat een thriller die dankbaar gebruik maakt van materiaal dat in talloze voorbeelden ook werd gebruikt, een slechte film is. De voorwaarde is natuurlijk wel dat de gekopieerde trucs ook werken. En daarin schiet The Weekend Away tekort. Er wordt een hoop vervelende onzin gepresenteerd.

Het script voorziet in diverse plotwendingen en afleidingsmanoeuvres. De meeste zijn belachelijk. De meeste worden slecht uitgewerkt. De meeste zijn overbodig. En dan ben ik nog vriendelijk voor het script. The Weekend Away is een thriller waarvan de verhaallijn heel beweeglijk is maar die tegelijkertijd geen enkele positieve emotie oproept. Daar slagen ook de matige acteurs die voor dit vehikel zijn gecast niet in.

Ik dacht nog even dat de film misschien een parodie was. In dat geval kun je je verwachtingen nog wat bijstellen en om de onzin gaan lachen. Dat maakt het kijken al tot een minder erge beproeving. Maar nee, The Weekend Away is geen parodie. Een andere mogelijkheid om het kijken enigszins draaglijk te maken is het fenomeen van de onbedoelde humor. Helaas ook niet aanwezig. Het is hopeloos. Alle vermakelijke uitwegen zijn afgesloten.

Ach, gelukkig komen er af en toe wat aangename toeristische plaatjes voorbij.

Veel vermoeiend gepraat van twee zussen over gedeelde herinneringen. Voornamelijk over "traumatische" jeugdervaringen en hoe ze daar nog steeds onder lijden. En dat allemaal op een heel gemaakt en overdreven vrolijk toontje. Daarbij ligt het tempo van het gebabbel ook nog eens heel hoog.

Naast de snelheid, bemoeilijkt de veelal oninteressante inhoud van het gebabbel een continue luisteralertheid. Het kostte me grote moeite om alle dialoog te blijven volgen.

In die zee van gebabbel borrelen af en toe toch een paar komische tekstjes op, die de moeite van het beluisteren wel waard zijn. Om die er uit te pikken, moet je dus wel erg geconcentreerd blijven luisteren. En dat is zoalsgezegd een bijna onmogelijke opgave. Voor het behoud van de concentratie helpt het wel dat beide actrices goed acteerwerk afleveren. Hun aantrekkelijkheid is ook zeker een pluspunt.

In de film figureren verder nog wat personages op secundair niveau. Niet de moeite. Hun aanwezigheid is enkel aanleiding voor nog meer babbelziek gedrag.

Vermoeiend dus.

Op vakantie in Italië in een gerenoveerd klooster omgeven door een schitterend heuvellandschap proberen Bryan en Cassie hun relatie weer op het goede spoor te krijgen. Welcome Home lijkt in eerste instantie af te stevenen op een relatiedrama, ware het niet dat de score daarvoor net iets te onheilspellend klinkt.

Welcome Home ontwikkelt zich dan ook tot een psychologische thriller. Het scenario is niet heel verrassend en de spanningsboog is gebaseerd op obligate gebeurtenissen. Heel solide geënsceneerd en met een onverwachte maar te lang uitgesponnen finale genereert de film maar weinig spanning.

Het acteerwerk is ok. Aaron Paul en Emily Ratajkowski weten met enige geloofwaardigheid zaken als jaloezie en schuld voor het voetlicht te brengen. De onheilspellende dreiging dringt zich daartussen onmiskenbaar en banaal op en maakt de film uiteindelijk tot een weinig verrassende B-film.

Een film over de verwerking van een trauma. Kunst als stuwende kracht in een genezingsproces. Kunst als middel om met diepliggende trauma’s om te gaan. Welcome to Marwen dringt diep door in de fantasie (in de ziel) van zijn hoofdpersonage Hogie.

Marwencol heet de in 2010 verschenen documentaire over een talentvolle Amerikaanse striptekenaar, die na een brute aanval door vijf stukken tuig, een manier zoekt om met zijn verzwakte lichamelijke en geestelijke gesteldheid om te gaan. Hij schept een imaginair Belgisch stadje ten tijde van WOII. Zijn alter ego gesteund door een stel sexy dames voert er strijd tegen de Duitsers. Zijn fantasievolle belevenissen beeldt hij uit met behulp van poppen. Foto’s van zijn fantasieën worden als kunst getypeerd.

Een verhaal dat een kolfje naar de hand is van regisseur Robert Zemeckis. Die is goed in het verfilmen van aangrijpende verhalen. Hij maakt er een kleurrijk schouwspel van. Met een mix van realiteit en animatie, waarbij de animatie staat voor de fantasiewereld van hoofdpersonage Hogie.

De fantasie wordt uitgebeeld door gebruikmaking van stop-motion. Bewegende (barbieachtige) poppen die een leuke eigenzinnige dynamiek in de film brengen. De animatie zorgt voor filmische levendigheid en legt de verschillen tussen de realistische Hogie en de fantastische Hogie duidelijk bloot. Een effectieve manier om de ernst van het trauma te diagnosticeren.

Zoals in veel films van Zemeckis druppelt het feelgood gehalte gestager door naarmate de film vordert. De fantastische en realistische belevenissen worden in toenemende mate voorzien van een smeuïg emotioneel laagje. De manipulatieve Hollywood clichés sijpelen steeds nadrukkelijker door. Echte emotionele psychologische belevingen komen dan niet meer aan bod. Goedkoop hartverscheuren neemt de film uiteindelijk in een ijzeren greep.

Zemeckis maakt het de kijker heel gemakkelijk. Die hoeft zelf geen enkele inspanning te leveren om uit te maken welk deel van de film realiteit is en welk deel niet. Voor mij voelde dit dictaat nogal zelfgenoegzaam. Ik hou niet zo van afgeronde en afgebakende structuren in film. Ik vind het prettig om zelf ook nog wat te raden en te interpreteren te hebben. Dat plezier werd mij ontnomen. Uiteraard moet ik hierover niet teveel zeuren, want bij Zemeckis is het verwachtingspatroon op dit gebied altijd laag. Maar toch.

Te zoete tragicomedy zonder veel diepgang. Niet confronterend. Wel komisch.

Het accent van de film ligt op het absurde aspect van borderline en minder op het tragische. De verschrikking van de aandoening en het effect ervan op de omgeving worden wel getoond, maar op een zodanige nonchalante en luchtige manier dat enkel het absurde aspect blijft hangen.

Het lijkt alsof het verhaal zich niet buiten bepaalde gezelligheidsnormen mag begeven. Niet te zwaar op de hand mag worden. De maakster kiest voor leuk en aardig.

Die keuze resulteert dan ook in een best leuke en aardige film die echter op geen enkel moment aangrijpend wordt.

Wiig speelt een aardige rol.

Gezellige film.

Meteen in de eerste scène wordt protagoniste Dawn Wiener door schrijver/regisseur Todd Solondz ondubbelzinnig gekarakteriseerd. Met haar kinderlijke kledingkeuze, haar grote bril, haar paardenstaart en haar naïeve houding is zij de klassieke personificatie van de buitenstaander. Tijdens de lunchpauze is er voor haar geen vrij plekje in de kantine. Klasgenoten noemen haar Wiener-dog. En bij elke gelegenheid wordt zij door hen gewezen op haar lelijke uiterlijk. Ook thuis loopt het niet lekker. Haar kleine zus en haar talentvolle oudere broer krijgen de ouderlijke aandacht zodat Dawn ook thuis een buitenstaander is.

Welcome to the Dollhouse is geen film die van de kijker vraagt om genoegzaam mee te lijden met zijn hoofdpersonage. Weliswaar is de film een bij tijd en wijle ongemakkelijke kijkervaring, maar Solondz zet Dawn niet weg als zielig en passief. Dawn kan zich goed verweren tegen de haatcampagnes en pesterijen. Met een scherpzinning gevoel voor nuances brengt Solondz de kijker voortdurend in verwarring. Moet hij nu meeleven met het lijden van Dawn of mag hij ook een beetje duivelse tevredenheid betrachten als Dawn na een laag-bij-de-grondse (tegen)actie zelf de kous op de kop krijgt. Medeleven en leedvermaak. De film roept beide emoties op. Het is een intrigerend lijntje waarop de kijker balanceert.

De film is doordrenkt met zwarte humor die de schier eindeloze reeks vernederende ervaringen voorziet van een relativerend en optimistisch tintje. De humor maakt de tragiek draaglijk en relativeert eveneens de gewichtigheid van gevoelens als leedvermaak en medeleven. Heel prettig. De humor is absoluut geestig en maakt het kijken naar de film minder ongemakkelijk.

Prima film.

De post-apocalyptische wereld wordt goed weergegeven. De woestijn met geelbruine kleuren en de verlaten boerderijen zijn daarbij sfeertekenend. Stilistisch is het in orde.

Ondanks dat de hoofdrolspeelster goed spel liet zien, had haar karakter weinig diepte. Dat gold ook voor de (schandalig) stereotiep neergezette bad guys.

De film onderscheidt zich niet van soortgenoten. Niet origineel en dus gebrek aan spanning. Het verhaal heeft gewoon weinig jeu.

Het einde is (vrees ik) een uitnodiging voor een vervolg.

Crowdfunding is een middel om onafhankelijk van de regeldruk van bovenaf een film te kunnen maken. Een middel om een filmproject van de grond te krijgen zonder vervelende inmenging van de mensen die het (beter) weten. Aan Welp kon het publiek ook meebetalen, maar de makers van Welp hadden blijkbaar weinig last van inmenging en zetten de geldelijke bijdragen op geheel eigen wijze in.

De sponsoring kwam heel ludiek ten goede aan de totstandkoming van allerhande gemechaniseerde valstrikken die in de film worden gebruikt om personages te slachtofferen. Een goed doel dus. Blijkbaar is er veel geld binnen gekomen. In de film worden indrukwekkende apparaten en mechanismen succesvol ingezet om van de personages af te komen.

De film is een degelijke film, die door de bosrijke setting, een beetje mysterie en de score heel vaak het goede horrorsfeertje produceert. Onheilspellend, dreigend en raadselachtig. De film doet niet aan duidelijke verklaringen, maar geeft aanzetjes. Zo wordt er soms gehint naar kindermisbruik, jaagt een deel van de bossige streek de bewoners onbegrijpelijke angst aan en zijn de contouren van een gesloten fabriek om de zoveel tijd aandachttrekkend zichtbaar. Dingen die onheilspellend werken maar waarvan de waarheidsgetrouwheid of de precieze werking niet wordt verduidelijkt.

Het gevolg is dat er van inzicht weinig sprake is. Veel in de film blijft rudimentair en onderontwikkeld. De achtergrond blijft vaag. Antwoorden zijn er weinig. Onbeantwoorde vragen des te meer. De eigen fantasie wordt aan het werk gezet. Ik hou daar wel van. Vooral als meer inzichten in personages en omstandigheden geen uitermate boeiende aanvullingen lijken te zijn, zoals in deze film.

Het is allemaal wel ok. De setting van een afgelegen stuk bos doet het vooral in de nachtelijke uren erg goed. En de personages zijn dan wel wat vlak, maar krijgen net genoeg persoonlijkheid mee, om met gretige instemming van de kijker geofferd te worden.

Met de killer zit het ook wel goed. Hij bedient zich heel adequaat van de vallen die met particuliere gelden werden gefinancieerd. De routine van de killer is dan wel wat voorspelbaar, maar geen val is dezelfde en de manier waarop het einde van een leven wordt ingeluid, is steeds een verrassing.

Welp is geen wereldschokkende noviteit op horrorgebied, maar is absoluut leuk kijkwerk.

In de huidige samenleving besta je alleen als je beroepsmatig succes hebt en een normatief leven leidt. Wendy heeft geen van beide. In het sociale drama Wendy en Lucy staan een vrouw, een hond en een auto centraal. De film is een minimalistisch drama waarin de vrouw (Wendy) sociaal geïsoleerd is en aan de zelfkant van de samenleving bivakkeert. Haar auto is haar huis. Haar enige levensvreugde lijkt zij aan haar hond Lucy te ontlenen. Op de vraag die haar soms wordt gesteld: “Where are you going?”, antwoordt ze steevast: “I’m going to Alaska”. Misschien bereikt ze haar reisdoel ooit. Voorlopig is ze gestrand in een klein Amerikaans burgerlijk stadje en overgeleverd aan de goodwill van de bewoners.

Wendy en Lucy is geen idyllische roadmovie. De film laat een harde overlevingsstrijd zien van een drop-out die te midden van de kapitalistische en moralistische waarden van de Amerikaanse welvaartsmaatschappij ten onder dreigt te gaan. Haar reisdoel Alaska heeft voor haar dan ook geen romantische betekenis, maar vertegenwoordigt een economische noodzaak. In Alaska is in tegenstelling tot de rest van het land misschien werk te vinden.

Regisseur Kelly Reichardt nam de orkaan Katrina als aanleiding voor haar verhaal over de dakloos en werkloos geworden Wendy. In de film weerspreekt Reichardt het algemene oordeel dat de gebrekkige instelling van een persoon de oorzaak is van zijn werkloosheid en zijn armoedige omstandigheden. Wendy is een personage dat juist met alle vermogens die ze bezit, probeert om zich uit haar ellendige situatie te bevrijden. Wendy and Lucy zet een vrouw in het middelpunt die tegen haar zin een verworpene is geworden.

Gefilmd zonder opsmuk. Kaal. Hard. Rauw. Met de hulp van het indringende optreden van hoofdrolspeler Michelle Williams verkrijgt de film een dermate grote authenticiteit dat het soms zelfs lijkt dat je je in een documentaire bevindt. De boodschap van Reichardt komt in deze filmische structuur over. De prestatiegerichte maatschappij is meedogenloos. De eenling heeft heden ten dage nauwelijks nog iets in de melk te brokkelen als zij economisch niet onafhankelijk is. Hoe goed Wendy ook probeert om haar te val voorkomen, er spelen altijd wel externe tegenwerkende omstandigheden die haar steeds verder naar beneden duwen. De weg naar de zelfkant is een snelle weg, volgens Reichardt.

Wendy and Lucy is een melancholische, ontroerende en realistische film die de normen in de moderne westerse samenleving in twijfel trekt. In de film wordt afgerekend met het sprookje van de Amerikaanse droom die een ieder voorhoudt dat de bordenwasser van een restaurant door hard te werken morgen een miljonair kan zijn. Sober, dicht op de huid, realistisch. Mooi.

Een film die zijn verhaal in een found footage-stijl vertelt. Hoewel de onrustige en agressieve stijl van filmen die regisseur en schrijver William Brent Bell hanteert, mij soms wat ergerde, beviel de film an sich mij heel behoorlijk. Het verhaal is uiteraard niet erg origineel maar wel pakkend en de film slaagt erin een sfeer van onbehagen te realiseren die bevalt.

Wer brengt kills, gore en actie. De film brengt het met behulp van beeldmateriaal dat van bewakingscamera’s en wiebelige handcamera’s afkomstig is. Het doet soms ietwat documentaireachtig aan. De beelden worden aaneengesloten gepresenteerd waardoor enig totaaloverzicht vaak ontbreekt. De kills, de gore en de actie passeren in een wirwar van hectische beelden die maken dat de impact van de horror niet ten volle wordt uitgebuit. Bij een conventionelere manier van filmen hadden de expliciete horrormomenten waarschijnlijk een veel indringender effect gehad. Nu houdt het met een sfeer van onbehagen wel op. Spanning wordt nauwelijks gegenereerd.

Des te jammer dat de personages niet heel indrukwekkend zijn vormgegeven. Hun aanwezigheid is geen spannende factor. Ze zijn daarvoor te vlak ingekleurd, zijn bovendien niet bijster sympathiek en nodigen niet uit tot inleving. Van enige emotionele binding met de personages is geen sprake. Ze zijn simpelweg niet interessant. Eén uitzondering daargelaten. Het personage dat de wolf vertolkt is dat een beetje, maar ook hij blijft hangen in de onderontwikkelde fase. Het fysieke werk gaat hem overigens goed af al is hij in mijn ogen nooit een wolf. Een grote gestalte met haar is een betere omschrijving. Niet slecht maar het is net niet het echte werk.

Ondanks de minpunten is Wer best vermakelijk. De hoge bodycount, de gewelddadige scènes en het bloed vergoeden veel van de ergernis die de chaotische regie en de afstandelijkheid tot de personages veroorzaken.

De film is losjes gebaseerd op een videogame waarin de spelers moeten zien uit te vinden wie van hen de weerwolf is. Regisseur Josh Ruben vertaalt dit gegeven in een leuke whodunit. Een weerwolf jaagt de bevolking van een kleine gemeenschap schrik aan. Wie is de weerwolf?

In de film wordt een groepje inwoners als gevolg van een aantal verontrustende gebeurtenissen bijeengedreven in het lokale hotel. Evenals de personages is de kijker niet op de hoogte van de identiteit van de weerwolf. Het verhaal put zich niet uit in talrijke wendingen, maar houdt het rechtlijnig en simpel. En uiteindelijk is de oplossing van het raadsel niet eens heel belangrijk. Het is de weg ernaartoe die erg vermakelijk is.

In een mengeling van horror en komedie ontspruit een verhaaltje dat niet heel innovatief is. De film zet vooral in op het komische aspect hoewel een terloopse jump scare en wat bloedige actie ook deel uitmaken van de gebeurtenissen. Heel opwindend is de horror niet. Bovendien wordt de horror altijd gedekt door de humor die soms absurde vormen aanneemt en gewoon grappig is.

Leuke cast ook. Met Sam Richardson en Milana Vayntrub heeft de film een paar prettig acterende protagonisten in huis. Werewolves Within is klein maar fijn. Leuke film.

Met Wesele produceert regisseur en schrijver Wojciech Smarzowski een temporijke en bijtende allegorie over de menselijke drang naar corruptie, oplichting, samenzwering en vriendjespolitiek. De plaats van handeling is een huwelijksfeest waar naar goed Pools gebruik de alcohol rijkelijk vloeit. Terwijl in de balzaal het gelal en de dronkemanspelletjes een aanvang nemen, worden in de achterafkamertjes schimmige zaakjes afgehandeld.

Smarzowski ensceneert zijn zedenschets met een berekenende hectiek. Wesele (dat overigens bruiloft betekennt) bestaat uit chaotische taferelen, maar als kijker weet je wel het kaf van het koren te scheiden. De actie die er toe doet is steeds goed herkenbaar in de mêlee van mensen en gebeurtenissen. Ik verzoop tijdens het kijken niet in een veelheid aan onoverzichtelijke situaties. Hoewel er in Wesele veel gebeurt en veel te zien valt, kijkt de film verbazingwekkend gestructureerd. Uitstekend acteerwerk is in een chaotische film niet onbelangrijk als ankerpunt en dat doen de acteurs in Wesele gelukkig dan ook uitstekend.

De bijtende spot valt goed te herkennen. De overdreven uitgespeelde vooroordelen van de bruiloftsgasten, alsmede de blootlegging van menselijke ondeugden gelukken prima. De film deugt waarschijnlijk wel als parodie op de Poolse maatschappij. Misschien moet je van Poolse origine zijn om de humor te vatten. De humor kwam op mij erg kluchtig en luidruchtig over. Ik vond er niet veel aan. Gelachen heb ik eigenlijk niet. De regie is goed. Het acteerwerk is goed. Door het verhaal en de humor werd ik echter niet erg gegrepen.

Western heet de film. De titel intrigeert en zou je op tweeërlei manieren kunnen uitleggen. Denk ik.

De titel refereert sterk aan de beginsituatie van het verhaal. Een groep Duitse bouwvakkers werkt in Hongarije aan een waterkrachtcentrale en gedraagt zich tegenover de plaatselijke bevolking zeer zelfingenomen en bijzonder lomp. Het feit dat Hongarije geen deel meer uitmaakt van het Oostblok, doet er in hun ogen blijkbaar niet toe. Het Westerse superioriteitsgevoel leeft nog steeds en de westerse graaicultuur (hier vorm gegeven door ongemanierde en onontwikkelde bouwvakkers) zorgt in deze film voor kromme tenen.

Daarnaast suggereert de titel natuurlijk ook de stilistische nabijheid van het gelijknamige genre. Dat is niet voor niets. Uiteraard zijn de idealisering van het buitenleven en de prachtige beelden van het kale en weidse landschap typische onderdelen die bij het genre horen. Hoofdpersonage Meinhard speelt de eenzame held, die assimileert in het Hongaarse dorp en zich opstelt als beschermer tegen zijn arrogante collega‘s die zich als hebzuchtige veedieven gedragen. Er heerst een wild west sfeer. Men doet niet aan law and order in dit buitengebied in Hongarije. De dorpsbewoner niet. De Duitser niet.

Een belangrijke rol is weggelegd voor de taalbarrière. In elke scène speelt de taal een rol. In eerste instantie is de taal vooral een middel om zich beschermend in te hullen. Een middel om niet het achterste van de tong te laten zien. In de loop van de film als de culturele barrières wat wegvallen en de onderlinge verhoudingen opener worden, is de rol die de taal speelt meteen kleiner. De film laat zien dat oprechte communicatie is gestoeld op vertrouwen en wederzijds begrip. Niet per sé op de uitwisseling van woorden. Slechts een observatie mijnerzijds die misschien een beetje hoogdravend en zalvend klinkt en mogelijk de plank volledig misslaat.

We blijven nog even in stichtelijke sferen. Western is ook een film over het paradijs. Althans, over de zoektocht naar het paradijs. Meinhard is de eenzame cowboy. Altijd dolend. Hij is het reizen moe en verlangt ernaar om zich ergens definitief te vestigen. In het Hongaarse dorp denkt hij die plek te hebben gevonden. Een plek van gemeenzaamheid en vertrouwelijkheid. Een plek waar geborgenheid en solidariteit nog lijken te bestaan. In de film noemt iemand het Hongaarse dorp en zijn omgeving op een bepaald moment ‘ein Paradies‘.

Het paradijs bestaat niet. Een vredige plek zonder negativiteit, bestaat niet. In het paradijs worden de breukjes tussen Oost en West al snel zichtbaar. Meinhard zal uiteindelijk ook moeten erkennen dat hij slechts een buitenstaander is en geen Hongaarse dorpsbewoner. Hij is een Duitse bouwvakker die even op bezoek is en vluchtig snuffelt aan een verleidelijke toekomst voordat hij weer verder moet.

Maar Meinhard heeft voor dat bewustzijn nog wat tijd nodig. Tot die tijd danst hij verder met de dorpsbewoners op het dorpsfeest. Hij wil het nog niet weten. Ik gun hem zijn illusie.

Als het beeld op zwart gaat, neem ik afscheid en peins ik nog wat na.

Ik vond het ook wel goed zo.

Regisseur Valeska Grisebach werkte voor deze productie met gelegenheidsacteurs. Dat is te zien en is niet erg. Ze zijn niet gelikt en acteren robuust en natuurgetrouw. Ze ogen authentiek. Perfect gecast dus. Het acteerwerk in combinatie met de realistische setting suggereert een registratie van de werkelijkheid. De film kijkt dan ook als een documentaire.

De registratie van de gebeurtenissen is traag. De beelden passeren in een ultralaag tempo. De film weet met dat trage ritme een aangenaam hypnotiserende werking te ontwikkelen, die er voor zorgde dat ik de gehele speelduur gefascineerd naar het beeld bleef staren.

In Westward the Women is de hoofdrol weliswaar voor de stoere Rod Taylor weggelegd, maar zijn het met name de vrouwen die hun mannetje staan. Vrouwen in westerns. Ze komen er meestel bekaaid af. Het zijn wezens die in de gemiddelde western de stoere held om de hals vliegen en wier rol het verder is om de mannelijke held niet tot last te zijn. Hoewel ook in deze film het uiteindelijke doel van de vrouwen is om een man om de hals te vliegen, moeten ze eerst op de plek zien te geraken waar die mannen zich bevinden.

Daartoe ondernemen ze onder leiding van Taylor een gevaarlijke reis van Chicago naar Californië. Een reis per huifkar. Een reis door onherbergzaam gebied. Een reis door indianengebied. Een reis die slachtoffers zal eisen. Een reis waar menig man hartelijk voor zou bedanken. Deze vrouwen niet. Westward the Women is een film waarin vrouwen paardrijden, schieten, vies worden en heel hard 'Yihaa' roepen.

De pioniersgeest van de vrouwen is sterk. Ze lijden wat af. Zoals de mannelijke pioniers die jaren eerder westwaarts togen dat ook deden. Boeiend om te zien hoe de vrouwen hun muilezels over gevaarlijk terrein leiden. Of hoe ze zich tegen een aanval van indianen teweer stellen. Aangenaam kijkwerk dat niet echt heel spannend is maar prima vermaakt. Het is bovendien erg leuk om de onderlinge groepsdynamiek te observeren. Vriendschappen ontstaan. Vetes worden geboren.

Maar hoe hard en stoer de vrouwen ook zijn, het blijven vrouwen met een kritisch oog voor de esthetica. “Do you ever... shave? You always look so dirty” zegt een vrouw tegen Taylor die er verder maar niet op reageert. Op een bepaald moment zegt hij echter wel het volgende: “There's two things in this world that scare me, and a good woman is both”. Ja, die Rod Taylor heeft er kijk op. Westward the Women is niet heel erg spannend, maar biedt wel leuk vermaak.

Kamp Firewood 1981. De laatste dag van het zomerkamp en de hormoontjes zijn danig in beweging. Een werkje met een incidentele aardige grap maar vooral veel platte humor. Het meest opvallende aan de film is wel de grote hoeveelheid acteurs die in latere jaren grote bekendheid verwierven. Een rijtje: Janeane Garofalo, David Hyde Pierce, Elizabeth Banks, Amy Poehler, Paul Rudd, Bradley Cooper.
De leukere scènes zijn die met Christopher Meloni. Hij speelt een ruwe kok met een posttraumatische aandoening als gevolg van zijn Vietnam verleden. De scènes waarin hij met zijn denkbeeldige vriend (een sprekend conservenblikje) praat, behoren tot de grappigste van de film. Een aantal running gags doen het trouwens ook goed. Neem de prepuberale kinderen die hun volwassen begeleidster die emotioneel gebukt gaat onder relationele problemen, voorzien van tips of neem de hormonale beïnvloeding op het gedag van de begeleiders die zelfs niet stopt om kinderen van de verdrinkingsdood te redden. Het zijn leuke running gags, die belachelijk zijn en grappig worden door hun overdreven weergave.
Over overdrijving gesproken. Niet vergeten dat Wet Hot American Summer een parodie is. De figuren zijn stevig aangezet en de komische scènes zijn dat ook. Met die wetenschap wordt de komedie er niet per se leuker op, maar neemt de goodwill toe. Er zit een bepaalde opzet achter al die platte flauwekul. Het oordeel over de film valt daardoor iets ruimhartiger uit. En laat ik eerlijk zijn. Over het algemeen vermaakt de film eigenlijk best goed. Dat geldt ook voor de platte flauwekul.

Charlie weegt 270 kilo, lijdt aan vraatzucht en leeft in een schemerdonkere woning vanwaaruit hij online schrijfcursussen geeft. Zijn studenten zien hem niet want hij heeft zijn camera uitgeschakeld. Hij schaamt zich en walgt van zichzelf. Zonder rollator kan hij zich amper bewegen. Voortdurende aanvallen van ademnood impliceren een naderende dood. Een aantal personages dat gelieerd is aan de reden waarom hij zijn neerwaartse spiraal heeft ingezet, bezoekt hem af en toe. Ziehier de opmaat voor een narratief waarmee regisseur Darren Aronofsky zich op hollywoodiaanse wijze lekker kan uitleven.
Gefilmd in een vervelend 4:3 formaat zet de film zijn stevige accenten in het begin en borduurt daarop voort in het verloop. De toon wordt meteen gezet in de eerste scène waarin flink wordt gebabbeld, Charlie’s eenzaamheid wordt geaccentueerd en een destructieve aanval van vraatzucht de kijker met de wanhoop van Charlie confronteert. En dat alles gebeurt dan in dat benauwende kader gevuld met vaag verlichte beelden die heel succesvol (eerlijk is eerlijk) een naargeestige sfeer oproepen.
Het kleine kader bleef me trouwens de gehele film hinderlijk opvallen. De meerwaarde ontging me. Meer dan een pathetische poging om een doorsnee drama een arthouse-achtige uitstraling te geven, kon ik er niet aan ontlenen. Vooral niet omdat de film zich geheel in het appartement van Charlie afspeelt en die paar vierkante meter leefruimte de boodschap dat Charlie een verstikkend bestaan leidt, wat mij betreft al voldoende accentueert.
The Whale is een melodrama in een toneelachtige setting. De uitvoering is eveneens toneelachtig. En dat betekent veel dialoog. Behalve literair wordt er ook religieus gebabbeld. De gedesillusioneerde Charlie krijgt af en toe bezoek van een blije evangelist die hem de weg naar het licht op wil duwen. Veel heil levert dat niet op behalve dat Charlie door het opdringerige gedrag van de blije man zijn eigen filosofie die zegt dat een ieder zijn persoonlijke zegen of verderf zoekt en daarmee zelf verantwoordelijk is voor zijn daden, des te steviger omarmt. Ach, en zo draait het steeds maar in een kringetje rond. Of het nu een evangelist betreft of een bevriende verpleegster of zelfs zijn eigen dochter. Charlie wijst alle goede bedoelingen rigoureus af en wentelt zich liever in zijn eigen onmacht, verdriet en zelfvernietiging.
Brenden Fraser speelt Charlie. Dat doet hij heel verdienstelijk. Hij verleent Charlie een bepaalde mate van emotie die de film als geheel niet oproept. De dialogen die wat mij betreft interessanter en diepzinniger klinken dan ze werkelijk zijn, slagen daar niet in. Ook het pompeuze fatsuit dat Fraser draagt, doet in tranentrekkend opzicht weinig. Nee, voor de emotionele beleving moet je toch bij de acteur Fraser zijn. Ach, en aan het 'hartverscheurende' einde van de film, kan hij ook niets doen.

Aardige komedie met in de hoofdrollen Richard Dreyfuss en Bill Murray. Twee acteurs die hun personages enthousiast invullen. Een uitstekend script biedt ondersteuning. De film is geen ondoordachte aaneenschakeling van domme acties en gemakzuchtige lolbroekerij. De film parodieert de vooroordelen die de psychiatrie gelden.

De gigantische hoogmoed van de psychiater wordt door Dreyfuss in de persoon van dr. Leo Marvin perfect gevangen. Aan de andere kant staat Bob. De rol van de lijdende, afhankelijke en bloedirritante patiënt is Murray op het lijf geschreven. De confrontaties tussen de weerspannige psychiater en zijn noodlijdende patiënt zijn hilarisch maar verliezen in de loop van de film helaas hun komische kracht. De reden? De film is te lang.

Het schijnt dat Dreyfuss en Murray niet goed met elkaar konden opschieten. Waarschijnlijk heeft hun wederzijdse antipathie goed geholpen bij de invulling van hun personages. De confrontaties tussen beiden hebben niet alleen een vaak bizarre lading maar genereren ook een wat ongemakkelijk gevoel. De combinatie is een uitstekende voedingsbodem voor komedie. Mits goed uitgebuit door mimiek en pittige dialogen natuurlijk. De mimiek van de acteurs is herkenbaar en werkt redelijk goed, maar gaat in de loop van deze langdurige film lijken op een trucje dat zich steeds herhaalt. De werking ervan op de lachspieren neemt gelijkmatig af. En de dialogen dan? Die zijn vaak scherp en humoristisch , maar ook zij boeten in deze langdurige film langzaam aan frisheid in.

What about Bob is in de kern een intelligente komedie die prettig luchtig wegkijkt. De film vreet zich niet krampachtig in ingewikkelde psychologische processen in, maar houdt het algemeen en bevattelijk. Zo ontstaat een aardige komedie die psychologische accenten overdrijft, die personages overdreven karakteriseert en die gebeurtenissen overdreven oppakt. Tot op zekere hoogte werkt het allemaal fris en hilarisch. Op den duur oogt het allemaal wat kunstmatig en is het fijn dat het einde van de film zich aandient.

Als je zo de synopsis leest, dan verwacht je uiteraard een sci-fi thriller vol actie. Die verwachting komt volledig uit. Tegelijkertijd verwacht je toch ook een film met een prominente maatschappijkritische blik als het gaat om overbevolking, genetisch gemodificeerd voedsel en de éénkindpolitiek die in deze film wordt gepropageerd. Helemaal als het verhaal heel gewichtig met deze gegevens start en hier en daar in onze huidige wereld overbevolking, voedseltekorten en zelfs de éénkindpolitiek (nu tweekindpolitiek), al veel voer voor discussie geven. Een beetje kritiek leek me logisch. Die verwachting komt niet uit.

Een beetje jammer is dat wel. Nu is de film ‘slechts’ een weinig verrassende maar ook zeer degelijke sci-fi thriller. Ach, echt heel erg is dat ook weer niet, want de film is absoluut niet vervelend en zeer vermakelijk. Toch knaagt het een beetje dat de aandacht erg weinig wordt verlegd naar de dystopische omstandigheden waaronder het personage Rapace moet leven. Aan de andere kant is het soms beter om een film gewoon een actiefilm te laten zijn. Gemaakte diepzinnigheid of overgecompliceerd situatieschetsen zijn ook niet altijd alles. Gewoon recht voor z’n raap vermaak, waarin de provocatieve angel ontbreekt, werkt hier prima.

Vermakelijk door het hoge tempo waarmee de actiescènes elkaar opvolgen. Goeie scènes, zowel de grootschalige scènes die zijn overladen met sfx, als de kleinere vechtscènes die door hun heftigheid een intense impact hebben.

Ook vermakelijk door de inzet van Noomi Rapace, die in deze film zeven personages vertolkt en dat bijzonder goed doet. Ze geeft vorm aan zeven volwaardige individuen met verschillende karaktereigenschappen, gebaartjes en uiterlijkheden. Uiteraard krijgt ze daarbij hulp van de afdeling Make-up en heeft de afdeling CGI ook een aandeel in de geloofwaardigheid, maar het innemende en overtuigende spel van Rapace is de grootste inbreng in de volwaardige schepping van de karakters.

Leuke actrice, die Rapace.

Ik heb me prettig vermaakt.

Als een thriller zich in een afgelegen huis aan een meer middenin een groot bos afspeelt dan is meteen duidelijk dat al deze elementen een grote rol in de film gaan spelen. En dat gebeurt dan ook.

De natuurlijke elementen zijn hele effectieve middelen om er vanaf de eerste subtiel afwijkende en licht bevreemdende scènes voor te zorgen dat een fijn duister sfeertje is gegarandeerd. En als de film helemaal los gaat met een verrassende plotuitbarsting, dan zet de vooraf al ingesleten beklemmende werking van het stille bos, het diepe water en het verwaarloosde huis als vanzelf een extra spannend stempel op de gebeurtenissen.

Het is een thriller. Op zich is het dan niet verrassend dat er spannende dingen gebeuren. Wat wel verrast is de onverwachte afslag die het verhaal opeens neemt. De gebeurtenis die duidelijk maakt wat de loop van het verhaal wordt, is een heuse shocker. Ik werd er volkomen door overrompeld. Een ongelofelijk effectief klapstuk. Verrassend en imponerend. Na dat moment weet je eigenlijk al dat het ondoenlijk is om daar met een andere zet of twist nog overheen te komen. Dat gebeurt dan ook niet.

Dat wil niet zeggen dat de film daarna niet meer de moeite van het kijken waard is. Zo is het niet. De film is blijvend spannend en kent genoeg fijne shockmomentjes die ook meer dan prima werken.

Andere redenen om te blijven kijken zijn de twee hoofdrollen. Hannah Emily Anderson en Brittany Allen bewegen zich overtuigend door elke voorbijkomende scène en door elke bijpassende gemoedstoestand. Heel genietbaar acteerwerk. Dat mijn ogen daarbij iets meer op mevrouw Anderson waren gericht, komt voort uit onbeschaamd mannelijk chauvinisme en heeft met acteerkunsten niets van doen.

Spannende film.

Robert Zemeckis moest noodgedwongen een draaipauze inlassen tijdens de opnames voor de film Cast Away (2000). Een noodgedwongen pauze omdat Tom Hanks voor het restant van de opnames flink moest afvallen. Die pauze gaf Zemeckis de gelegenheid om met het grootste deel van zijn crew nog snel even een hommage aan Alfred Hitchcock er uit te gooien. En dat deed hij met twee grote namen van dat moment. Michelle Pfeiffer en Harrison Ford. Het eindresultaat valt tegen.

De film neemt ruim de tijd om de kijker vertrouwd te maken met de personages. Zemeckis geeft hun wat achtergrond zodat er empathie kan plaatsvinden. Sympathie is er voornamelijk voor Pfeiffer. Zij is voorzien van een instabiele persoonlijkheid en dat is sneu.

Door middel van haar onuitgebalanceerde emotionele staat, probeert de film de kijker herhaaldelijk op het verkeerde been te zetten. De kijker ondergaat samen met Pfeiffer bijzondere en verdachte gebeurtenissen, waarbij de kijker er rekening mee houdt (net als de andere personages in de film) dat haar beleving niet feitelijk hoeft te zijn en inbeelding en misinterpretatie haar waarneming kunnen kleuren. Wat is verbeelding en wat niet? De film speelt met de labiele emotionaliteit en de mogelijke paranoia van Pfeiffer om spanning op te bouwen. Het werkt redelijk effectief. En ja, het klinkt als Hitchcock.

Hitchcock dus. Als in de eerste helft van de film de buren zich verdacht gedragen en Pfeiffer er bijna een dagtaak aan heeft om de buurtjes te begluren, zijn de knipogen naar Rear Window (1954) overduidelijk.

Door het inbrengen van wat bovennatuurlijke elementen wordt vervolgens gepoogd om de sfeer van suspense die is ontstaan nog meer te versterken. Omvallende voorwerpen, deuren die vanzelf open en dicht gaan, een radio die plots keihard begint te spelen en natuurlijk een geestverschijning. Allemaal dingetjes die tevens goed zijn voor een paar jumpscares. Ik vond het allemaal wat flauwtjes en het kwam op mij nogal gekunsteld en gemakkelijk over. Ik vond dat de suspense er niet per sé mee was gediend. Het horrorlabel wordt er in ieder geval wel mee afgedekt.

Waarheen de film voert is vanaf een bepaald moment niet meer moeilijk te raden. De slotscènes waarin een badkuip een effectieve rol speelt en knipogen naar Psycho (1960) aan de orde zijn, worden (net als de gehele film trouwens) te veel gerekt. Met minder oponthoudmomentjes, had de finale meer indruk gemaakt.

Het acteerwerk van Ford en Pfeiffer komt weinig geinspireerd over. Net als voor Zemeckis lijkt dit project voor beide sterren slechts een tussendoortje te zijn. Toch heeft Pfeiffer een moment in de film waarbij ik even van mijn apropos raakte. Het stelt op zich weinig voor, want zij poetst gewoon haar tanden, maar de manier waarop… Die is ongelooflijk sexy! Ik zag het haar eerder doen in Frankie and Johnny (1991) en die scène had op mij hetzelfde effect. De tandenpoetsende Pfeiffer behoort zonder twijfel tot de hoogtepunten van deze film.

Een film die verder weinig hoogtepunten kent. Een goede opbouw die wel aan de lange kant is. Dan het vervolg waarin de tijd zelfs nog langzamer verglijdt. Er gebeurt eigenlijk verder niet veel dat opzien baart. Nou ja, er zijn een paar spannende momenten en er zijn momenten waarop de supense voor een beklemmende sfeer zorgt. Verder valt de film op door ongeinspireerd acteerwerk, flauwe jumpscares en een dunne verhaallijn, die zich niet leent voor een film die maar liefst 130 minuten dik is.

Een klein vrolijkmakend filmpje, deze roadmovie. Een balorig avontuur. Rechtlijnig zonder dubbele bodems.

De film heeft vaart. Er gebeurt veel in een kort tijdsbestek. Tevens korte scenes en snelle beeldwisselingen.

De gebeurtenissen en ontmoetingen onderweg zijn absurdistisch en heerlijk humoristisch.

De dialogen zijn leuk om te volgen. Niet per sé vanwege de inhoudelijke maat, maar met name vanwege het taalgebruik. Het fantasievolle gebruik van de taal levert fantastische woordenwisselingen op, die ook nog eens met een duidelijke knipoog door de sprekers worden geëxecuteerd.

Het is puntigheid en snedigheid gegoten in een formeel en dichterlijk jasje. Haast Shakesperiaans. En bovendien totaal misplaatst in de filmsetting. Maar juist daarom zo verrassend leuk.

Formidabele muziek in de vorm van dampende blues en razende rockabilly begeleidt het een en ander.

De personages zijn heerlijk kleurrijk, lekker overtrokken en erg zonderling. Feest!

Geinige film.

Niet meer dan een verzameling slechte sketches, gegoten in de vorm van een documentaire. De hooggespannen komische verwachtingen werden niet ingelost. Wat een anti-climax!

Mijn enthousiasme was na 5 minuten reeds verdwenen. Wat een ellende!

Komedies waarin culturele verschillen de bron zijn van de humor zijn vaak best leuk. Helemaal als de film van Britse origine is. Britse humor ligt me wel. In deze film ligt de focus op Pakistaanse Engelsen en het gearrangeerde huwelijk dat in veel families van Pakistaanse of Indiase oorsprong nog steeds wordt gepraktiseerd.

In “What’s Love Got to Do with It” is het een Pakistaanse jongeman die na enige amoureuze teleurstellingen zijn ouders toestemming geeft om voor hem een bruid te zoeken. Zijn buurvrouw en beste vriendin is een filmmaker. Zij maakt van de gelegenheid gebruik om het gebeuren te filmen en er een documentaire van te maken. Aangezien de film een romantische komedie is, verloopt het gebeuren natuurlijk minder gladjes dan iedereen van te voren had bedacht.

Het gearrangeerde huwelijk is een bijzonder thema in een romantische komedie. Op deze huwelijksvorm is altijd veel kritiek geweest van organisaties voor mensenrechten die zowel huwelijken tussen kinderen afkeuren als de sterke beperking van de zelfbeschikking van de vrouw hekelen. Een geëngageerd thema dus en dat is behoorlijk gewaagd om te gebruiken in een zoetige romcom. Maar, vrees niet. Het delicate thema is in het kader van de gezellige sfeer die in de meeste romcoms en ook in deze film heerst, geheel ontdaan van kritische randjes. Verwacht hier geen gedifferentieerd beeld met meerdere invalshoeken. Daarover gaat de film niet. Het thema is slechts de aanleiding voor een plezierig romantisch verhaal.

Het gelukkige einde van dat romantische verhaal zie je al vanaf de eerste minuut aankomen. Geen verrassing daar. Misschien is dan tenminste de weg die naar het gelukkige einde voert nog een verrassende weg? Het antwoord luidt: nauwelijks. Aan sympathieke personages geen gebrek. Aan frisse verhaallijntjes en frisse personages des te meer. Leuke rol van Emma Thompson. Leuke Pakistaanse familie van de bruidegom. Ze zijn sympathiek maar ontstijgen nooit elk denkbaar cliché.

In een romcom moet tenminste de chemie tussen de twee belangrijkste personages geloofwaardig zijn. En dat is inderdaad het geval. Lilly James en Shazad Latif zijn een plezierig koppel. James is een aangenaam personage dat lichtelijk chaotisch opereert maar vooral lief en attractief is. Latif sluit daar als opgewekte en ietwat naïeve tegenspeler prettig bij aan. Een leuk span maar ook een weinig opwindend span. Ik constateerde het al eerder. De personages zijn vooral sympathiek vormgegeven. Het past in een film die vooral sympathiek wil zijn en elke controverse mijdt.

“What’s Love Got to Do with It” is geen romcom die zich vanwege een delicaat thema gedwongen voelt om van de gebaande paden af te wijken. Nee, die intentie heeft de film niet. De film volgt alle voorspelbare zoetige wegen die uiteindelijk naar het ultieme geluk leiden. Niet erg interessant. En de humor? Ach, die is niet heel Brits en stelt uiteindelijk weinig voor. Met een paar aardige dialoogjes en een enthousiaste Emma Thompson heb je het wel gehad.