Opinions

Twee collegestudenten die in de kerstperiode op weg zijn naar huis krijgen een ongeluk en blijven met hun auto vastzitten. In een horrorfilm is dat nooit een goede zaak. Ze worden dan ook door geesten lastiggevallen. De plotlijn klinkt niet alsof dat inhoudelijk veel verrassingen oplevert. En dat is ook niet het geval. Toch is Wind Chill best een aardige film.

Een aantal punten spreekt in het voordeel van de film. Wind Chill ziet af van humor. In een wereld waarin veel horrorfilms een laagje humor krijgen toebedeeld, is dat een verfrissende ervaring. De winterse elementen komen daardoor goed tot hun recht. Sneeuw, ijs en storm zorgen voor een naargeestige sfeer. Een ander goed punt is dat veel van de film zich in de auto afspeelt. Die kleine behuizing werkt af en toe zeer benauwend.

Regisseur Gregory Jacobs hanteert een sobere stijl met amper een jumpscare. Het verhaal en de omstandigheden doen het werk. De setting neemt steeds meer de vorm aan van een doorlopende nachtmerrie waaruit je maar niet kunt ontwaken. Een beklemmende ervaring waar de twee protagonisten met hun angsten en besognes een belangrijk aandeel in hebben.

Het acteerwerk van Emily Blunt en Ashton Holmes is goed. Prima camerawerk ook, dat de benauwende situatie in de auto en de ijzige winterse omstandigheden goed weet te vangen. Echt een meerwaarde. Goeie score ook. Ja, Wind Chill is best een aardige film.

In de meeste gevallen zijn het de acteurs die als uithangbord voor een film dienen. In deze film is het wat mij betreft ook schrijver en regisseur Taylor Sheridan. Hij schreef eerder al de scenario’s voor Sicario (2015) en Hell or High Water (2016). In Wind River is hij verantwoordelijk voor het draaiboek, maar doet hij tevens de regie. Het resultaat mag er zijn. Wat een prachtfilm.
De setting is fantastisch. De film profiteert van een visueel aantrekkelijk landschap. Als we met de personages door verlaten, ontoegankelijke sneeuwlandschappen trekken, is dat een adembenemende ervaring en een intense gewaarwording. Het vergeten niemandsland dat het indianenreservaat ‘Wind River’ in het woeste Wyoming in feite is, brengt een heel bijzondere spanning in de film. Iedere stap, iedere actie is een gevecht tegen de onbarmhartige natuur. De wit besneeuwde vlakten werken bedrukkend in hun weidsheid. De mensen die er leven zijn er de afspiegeling van. De mensen zijn vervuld van latente agressie. Vergeten en uitgekotst als ze zijn door de beschaafde rest van de wereld.
Hoewel het verhaal draait om een moord, gaat de film eigenlijk evenzeer over de mensen die in het desolate gebied leven. In den beginne hanteert de film nog stevig de contouren van de klassieke whodunnit, maar de film richt zich al snel meer op de personages.
De film neemt de tijd om de kijker onder te dompelen in de complexe witte wereld en zijn bewoners. Die wereld fascineert. Zelfs al gebeurt er op de voorgrond eigenlijk niet eens zo bijster veel. De witte ruigheid intrigeert. Het pruttelende verhaal intrigeert. De personages intrigeren. En al die facetten van de film passeren in een heerlijk rustig tempo.
Het onderzoek is daarentegen nogal rechtlijnig en de aangedragen bewijslast sober. Heel spannend is het allemaal niet. De onderliggende laag die de innerlijke leefwereld van de bewoners betreft, die als gevolg van het onderzoek wordt open gebroken, is dat des te meer.
Verdriet en woede bepalen het leven in het reservaat. Een reservaat waar de eens zo trotse mensen naar de zelfkant van de samenleving zijn gedreven en zich daar tegoed doen aan alcohol en drugs. In deze film is de zoektocht naar de dader van een brute moord op een jonge Indiaanse vrouw een manifest tegen de publieke desinteresse. Een manifest tegen het publieke geheugenverlies. Een manifest tegen het onrecht dat de inheemse Amerikanen is aangedaan. Meer specifiek geeft de film de kijker een weloverwogen injectie die de aandacht vestigt op het feit dat duizenden vrouwen in de reservaten worden mishandeld en als vuil worden behandeld.
Allemaal zaken die je uit de film kunt filteren. Dat is de confronterende achtergrond. Op de voorgrond is de film in de eerste plaats een prachtig vormgegeven thriller. Daarin verweven ligt dan die ijskoude dramatische onderlaag.
De moordzaak wordt uiteindelijk opgelost, maar dat gebeurt vreemd genoeg nogal gehaast en is niet in lijn met het ongehaaste tempo dat de film zo prettig uitdraagt. Veel indruk maakt het niet. Wat na afloop vooral blijft hangen is het onuitgesproken verdriet, de onmachtige woede en de ingehouden agressie van de mensen uit Wind River.
Fijne film!

Een film die een niet-lineaire verteltrant kiest. De film begint met een verzameling van losstaande impressies, die de kijker eventjes confuus achter laten, maar die later in de film op hun plaats vallen. Al snel ontwikkelt zich gelukkig een soort van begrijpelijke voortgang, die als een verontrustende nachtmerrie aanvoelt. Tijdens de nachtmerrie glijdt de film afwisselend van verleden naar heden. Af en toe is het lastig om de chronologie te vatten, maar met een beetje doorzettingsvermogen en wat deductietalent lukt dat redelijk goed. Het is een film die in dat opzicht iets van de kijker vraagt.

Het is geen film met eenduidige antwoorden. Een horror-western waar je meervoudige interpretaties op kunt loslaten. Ook in dat opzicht wordt de kijker uitgedaagd. Zijn er daadwerkelijk demonische krachten aan het werk? Zorgt de eenzaamheid in het verre Westen voor gekte bij de vrouwelijke hoofdpersoon? Wat doet angst met een persoon? Is er verbeelding in het spel? Wie is echt en wie niet? Wat is echt en wat niet? Zomaar wat intrigerende vragen die op de kijker worden losgelaten. Veel plezier, kijker! Voor mij werd het een leuke en duistere rit waarbij ik soms de draad kwijt raakte, maar ik hem (voor mijn gevoel althans) ook telkens weer herontdekte.

The Wind is een film die met eenvoudige middelen een sfeer van verontrusting en dreiging oproept. Er zijn amper speciale effecten. Er is amper gewelddadige en bloederige actie. In plaats daarvan is er een fantastische beeldregie en is er uitstekend acteerwerk.

De personages hebben nauwelijks tekst. Dialogen zijn gereduceerd tot het hoogst noodzakelijke. Afleiding op dit gebied is er niet. De kijker kan zich volkomen op de onsamenhangende gebeurtenissen concentreren en zich laten meeslepen naar de wondere wereld waarin de vrouwelijke hoofdpersoon bivakkeert. Een wereld waarin de grenzen tussen realiteit en droom niet altijd even helder zijn.

Een fijne rol van Caitlin Gerard, die met haar performance de film grotendeels alleen draagt. In haar rol als de eenzame Lizzy, die gekweld door angst, droefenis en eenzaamheid geconfronteerd wordt met waanzinnige gebeurtenissen die heel sluimerend en sfeervol in beeld worden gebracht en een heus horrorgevoel opwekken, maakt zij indruk.

Een film die de kijker zonder een voortdurende bombardement van grandioze effecten en luidruchtige jumpscares een fijn horrorgevoel bezorgt. Ok, wel met wat filmhuis flair, maar allesbehalve erg pretentieus. De film verzandt niet in onbegrijpelijk gezwam en onbestemde zweverige (maar oh zo mooie) beelden. Het blijft allemaal redelijk ‘down to earth’.

Fijne film.

In Wine Country gaan zes vriendinnen een paar dagen op vakantie naar de Napa vallei. Het gaat hier nu eens niet om tieners of twenty-somethings, die zich feestend misdragen, maar om vrouwen van middelbare leeftijd die dat doen. Dat is bijzonder. Een ander bijzonder aspect aan Wine Country is dat de film bijna geheel werd bedacht en uitgevoerd door vrouwen. En niet de minste. Amy Poehler speelt een hoofdrol en regisseert. Emily Spivey en Liz Cackowski tekenden voor het script en spelen beiden mee.

Ook de rest van de cast bestaat voornamelijk uit vrouwen. De film wordt bevolkt door gelouterde vrouwelijke komieken. De enige mannelijke accenten worden gezet door Jason Schwartzman in een wat vlakke en flauwe bijrol. Dat de kunstzinige inbreng vooral een vrouwelijke inbreng is, is overigens nauwelijks van invloed op het verhaal. Praktisch alles wat in de film gebeurt, had in een mannelijke variant ook plaats kunnen vinden. De vrouwelijke factor is niet onderscheidend aanwezig. Behalve misschien in de hoge hoeveelheid decibellen die wordt geproduceerd.

Ook in humoristisch opzicht onderscheidt de film zich niet. Bijna alle grappen hebben een hang naar plat. Hier en daar best leuk, maar ook nogal gemakzuchtig. Behalve een hang naar vulgaire humor is in Wine Country een hang naar nostalgie te herkennen. Nuttig veel alcoholische versnaperingen en voor je het weet komen sentiment en nostalgie om de hoek kijken. Vele irritante popsongs uit de jaren 80 en vele referenties naar sitcoms uit die periode komen voorbij. Er zal best aardige popmuziek zijn gemaakt in de jaren 80, maar die heb ik hier niet gehoord.

Er gebeurt verder eigenlijk niet heel veel. De dames maken uitstapjes, drinken teveel, zingen mee met irritante popsongs, kiften wat en maken het weer goed. Heel vermeldenswaardig zijn de belevenissen allemaal niet. Dat geldt ook voor de personages, Die vertegenwoordigen variaties van eendimensionale karakters en genereren geen enkele empathie.

Goede wijn behoeft geen krans. Voor schrale wijn gaat dat niet op.

Humor als wapen tegen de zinloosheid van oorlogvoering en als middel tegen krankzinnigheid.

De humor is erg Brits. Cynisch, scherp en relativerend. Erg leuk.

Het wapen dat wordt gebruikt heet de Wipers Times. Hoewel er voldoende acteurs rondlopen, is de eigenlijke hoofdrol in deze productie weggelegd voor dit tijdschrift. Wat mij betreft ligt precies hier het manco van de film. Het manco betreft de tamelijk oninteressant weergegeven personages. Ze zijn oppervlakkig en eendimensionaal. De personages blijven typetjes in een tv-serie. Jammer. Wat meer diepte in de karakters had diepte in de film gebracht.

De geschreven artikelen in deze Wipers Times worden gevisualiseerd in sketches en varietenummers. Een typisch Britse kunstzinnige uitingsvorm, en daarom de perfecte manier om de teneur van de artikelen weer te geven. De scenes zijn in zwart-wit geschoten en refereren zodoende aan de typografie van het tijdschrift. Ja, een leuke vondst.

Chaotische en niet boeiende film met veel geweld. Het verhaal over rivaliserende jeugdbendes, foute politiemensen en cover-ups is moeilijk te volgen. Het vertelperspectief springt gedurende de film steeds heen en weer van de ene persoon of groep personen naar de andere. Het veroorzaakt onrust bij de kijker en maakt het verhaal niet begrijpelijker. Er zijn te veel invalshoeken.

Het heen en weer zwiepende perspectief zorgt er ook voor dat van enige binding met een persoon of een groep personen geen sprake kan zijn. Ik had die binding in ieder geval niet.

Trouwens, zelden een film gezien waarin zoveel personages figureren. Zoveel tekst uit zoveel monden. Te veel. Op sommige momenten was ik de draad volkomen kwijt. Wie is ook al weer wie? Bij welke groep hoort hij? Welke agenda beheert hij ook al weer? Geen zaken die ik mij steeds wil afvragen bij het zien van een film. Ik kon er maar geen grip op krijgen. De verwikkelingen interesseerden me dan ook steeds minder.

De nerveuze, rusteloze cameravoering maakte de kijkervaring extra vermoeiend.

Een (inderdaad) vervelende film.

In The Wisdom of Crocodiles van regisseur Po-Chih Leong wordt vampirisme als een soort ziekte beschouwd. Vergeet dus meteen het beeld van de klassieke vampier. Deze vampier gedraagt zich menselijk. Hij loopt rond in het daglicht, hij eet en drinkt, hij heeft seks en hij reageert niet op kruis en knoflook. Zelfs de klassieke vampiertanden laat de film niet zien. Een ziekte dus. Jude Law speelt de zieke protagonist Steven. Een kunstzinnige eenzaat in het bezit van overtuigingskracht en charme. Tevens is hij kil en gevoelloos. Prima rol.

Steven is zoekende. Hij gelooft dat bloed de eigenschap heeft om gevoelens van de bezitter over te dragen. Steven zoekt naar het gevoel om lief teLeong hebben. Een esoterische visie die goed is terug te vinden in de optische sfeer van de film. Steven beweegt zich stijlvol en zeker door het beeld. Hij is een mysterie dat alles onder controle heeft maar smacht naar het gevoel van liefde. Zijn verlangen naar liefde en geluk maken van hem meer dan een kil bloeddorstig monster. Hij ontvangt liefde van de vrouwen die hij uitkiest om daar vervolgens zelfzuchtig bijtend weer een eind aan te maken in de hoop bezit te kunnen nemen van dat gevoel. Of het zo werkt? Niet erg belangrijk. De vraag of het monster in hem overwint of niet is de boeiende vraag die voor spanning zorgt.

The Wisdom of Crocodiles laat zijn protagonist een intrigerend psychologisch spel spelen en dat is fijn om te aanschouwen. Geen genre-typische film. Het verhaal verloopt in een rustig tempo en is gevat in stijlvolle beelden. De dialogen hebben een bedaard tempo en klinken weloverwogen. Enigszins onnatuurlijk en soms bijna mechanisch. Niet de manier waarop mensen normaal gesproken met elkaar communiceren. De film verkrijgt hierdoor een welhaast surrealistische uitstraling. Het psychologische bouwwerk en de daaruit ontstane spanning zijn in de film goed verzorgd. Aan het einde vervalt de film een beetje in clichématige actie die de kijker dwingt om opeens de genre-typische wereld in te stappen. Dat stelde me wat teleur. Verder niets dan lof.

Een kwaadaardige djinn ontsnapt aan eeuwenlange gevangenschap en komt terecht in het huidige Los Angeles. Dat daar niet veel goeds van komt, moge duidelijk zijn. De film is de eerste in een reeks waarin uiteraard de djinn steeds figureert als franchisewaardige slasherheld. Wishmaster is een vermakelijke film. De vervolgfilms zijn dat stukken minder, als ik de commentaren mag geloven.

De running gag in de film is dat de djinn pas dan in actie kan komen als iemand een (ondoordachte) wens uitspreekt. De wens wordt door toedoen van de djinn die de wenser flink manipuleert vervolgens op zo'n knullige manier uitgesproken dat de wens zich dientengevolge vaak tegen de uitspreker ervan keert. Er vallen dan ook veel dodelijke slachtoffers. Onder hen bevinden zich prominente namen als Kane Hodder (Jason Voorhees) en Tony Todd (The Candyman). Ook een rol voor Robert Englund (Freddy Krueger) en een cameo voor Robert Kurtzman die de regisseur van deze film is.

Wishmaster is een prima film. Een vlot en dynamisch verhaal. Brute actie en splatter. Zwarte humor. En een respectabele slasherheld die zwarthumoristisch en heerlijk boosaardig wordt neergezet door Andrew Divoff. Wishmaster is een leuke verrassing.

Laat ik gewoon eens positief beginnen. Kevin Tenney kiest in zijn film voor de goede aanpak. Hij laat zich niet verleiden om te snel te komen met een eenduidige verklaring voor allerhande duistere gebeurtenissen die de personages in de film overkomen. Hij laat de kijker tot ver in de film in het ongewisse of de werking van het witchboard uit de titel, werkelijk demonisch is. De kwaadaardige gebeurtenissen die zich na het gebruik van het ouijabord voordoen, zouden namelijk evengoed uit het wankele psychische welzijn van de personages kunnen zijn ontsprongen.

Uit het hoofd van hoofdrolspeelster Tawny Kitaen bijvoorbeeld. Zij speelt een vlak uitgewerkt vrouwspersoon, dat zich op een ongezonde manier aan het bord hecht teneinde antwoorden te vinden op kortzichtige vragen. Het is dat ze met haar mooie rossige uitstraling enige sympathie weet te kweken, want met haar kleingeestige handelswijze krijgt ze dat niet voor elkaar. Geen van de andere personages lukt dat overigens.

In de film gaat het vooral over een ouijabord, maar dat neemt niet weg dat hele stukken film zich bezig houden met hele andere zaken dan het bovennatuurlijke. De film besteedt veel aandacht aan Tawny’s vriend Jim en gaat erg in op de invloed die de alcoholverslaving van zijn ouders op zijn geestelijke welzijn heeft gehad. In de film zien we veel conflicten voorbij komen waarin Jim steeds het middelpunt of de aanleiding is. Het proces van het ontvlammen en weer bijleggen van ruzies overvleugelt op een bepaald moment zelfs het plot met het ouijabord en is niet bijster interessant. Het is soms alsof je naar een instructiefilm voor een cursus conflictbeheersing zit te kijken.

Het intermenselijke aspect van de film is amper boeiend. Het is erg oppervlakkig uitgewerkt, heel voorspelbaar, houdt ontzettend op en is slecht voor de spanning. De meeste stukken relationele film zouden naadloos in een ordinaire soapserie passen.

Gelukkig keert het verhaal af en toe weer terug naar het bovennatuurlijke. Dat onderdeel wordt in het algemeen heel acceptabel behandeld maar valt helaas soms ook wat tegen. Omdat alle scènes die iets met horror te maken hebben, zich in het daglicht afspelen (hoe verzin je het!), ontbreekt de onheilspellende sfeer. Het wordt nooit heel verontrustend, heel duister of heel eng. De horror valt gewoon niet altijd effectief op.

De sfx zijn best aardig en zorgen nu en dan voor een bescheiden schrikje. Onder het genot van de juiste atmosfeer zou dat ongetwijfeld een stevige schrik zijn geweest.

Het camerawerk stelt teleur. De camera registreert de gebeurtenissen slechts braaf en houdt zich daarbij strikt aan de schone fantasieloze regels van de soap. Er valt geen creatief of dynamisch shot te bekennen. Het camerawerk zorgt niet voor extra beklemming of extra verontrusting.

Nee, Witchboard is niet bepaald een film die je slapeloze nachten bezorgt. Er hangt nooit een permanent sinister sfeertje. Het blijft bij momenten van lichte duisternis en die lijken eerder te zijn ontstaan door toeval dan door kunde.

Roald Dahl. Een remake. Oma en kleinkind in een strandhotel. Kleinkind stuit op een heksenvergadering en wordt evenals een aanwezig vriendje in een muis veranderd. Een hoop consternatie en hectiek volgt. Daartussenin is er wat ruimte voor drama en (visuele) humor. Regisseur Robert Zemeckis maakt van al die bestanddelen een alleraardigste film die je na afloop ook weer snel kunt vergeten. The Witches kijkt prettig weg, maar is geen memorabele film.

Film en verhaal amuseren. Omdat het een sterk verhaal is natuurlijk, maar ook vanwege de invulling van de personages. Octavia Spencer is leuk als oma. Stanley Tucci is een amusante hotelmanager. En Anne Hathaway doet het met overdreven accent en uitgelaten gegesticuleer leuk als opperheks. Ze is niet erg angstaanjagend, maar dat past ook niet bij de vriendelijke toon van deze familiefilm. De volwassen kijker die van horror houdt en zwarte en volwassener humor in een film op prijs stelt, wordt in The Witches karig bediend. De film is niet vilein genoeg. Niet duister genoeg. Als gezegd, teveel een familiefilm.

De film heeft vaart. Iets teveel hinkt de film op korte kicks en rent van de ene hectische scène naar de andere. Dat is tot op zekere hoogte lekker maar maakt ook dat de film niet veel van de kijker vraagt. Die kan zich gemakzuchtig laten voeren met fastfood en hoeft zich tijdens de film niet in te spannen om gebeurtenissen met elkaar in verband te brengen of te bepalen wie goed en wie slecht is. De film doet het voor je. Wel zo gemakkelijk. Ik zal eerlijk zeggen dat ik fastfood zo nu en dan wel apprecieer.

Een tragikomedie. Verrukkelijke klanken leiden de film in. A Whiter Shade of Pale en dan niet het uitgekauwde origineel maar de coole jazzy interpretatie van King Curtis. Wat een heerlijke opening. Het jaar is 1969 en we bevinden ons in Camden Town in Londen. In een slonzig appartement ontmoeten we Marwood (de I uit de titel) en Withnail die er samen bivakkeren. Twee acteurs zonder werk, die zichzelf zeer hoogachten en zich in zelfmedelijden wentelen omdat de buitenwereld hun superbe acteerkunsten niet waardeert. Ze gedragen zich heel pedant en filosoferen met zelfgenoegzaamheid over het leven hoewel ze hun eigen leven niet eens op orde hebben.

In Groot-Brittannië heeft de film die in de bioscopen maar bescheiden aantallen toeschouwers trok een zekere cultstatus verworven. Omdat de twee hoofdpersonages wel van een slok houden, is er zelfs een drinkspel ontworpen dat geënt is op de film. De film werd zelfs door de lezers van de eerbiedwaardige krant The Guardian in 2009 als tweede beste film ooit verkozen. De nummer één? Oh, dat was Trainspotting.

De dialogen en woordgrappen zijn geestig. Zo leerde ik de betekenis van het woord Toilet Trader. Een leuke anekdote met betrekking tot de taalkundige humor is er ook. Zo was regisseur Bruce Robinson nogal verbaasd toen bij een proefvoorstelling het publiek doodstil toekeek en bij geen enkele woordgrap in lachen uitbarstte. Robinson kwam er al snel achter dat het publiek bestond uit Duitse toeristen die in een naastgelegen hotel overnachtten en bij toeval bij de voorstelling terecht waren gekomen. Die begrepen dus niets van de Engelse woordgrappen.

Withnail and I zijn bijzondere figuren. Ze deden me denken aan de figuren uit de comedyserie Bottom, maar dan intellectueler en minder explosief. Ze gedragen zich uit de hoogte en zijn lichtelijk irritant maar wekken tegelijkertijd medelijden op omdat hun bestaan wordt beheerst door angsten en neurosen. Richard E. Grant en Paul McGann geven uitstekend gestalte aan deze meelijwekkende karakters. In een bijrol speelt Richard Griffiths de homoseksuele oom van Withnail, die met zijn overtrokken en hilarische act de angsten en neurosen van Withnail & I bepaald niet afvlakt. Leuke rol.

Ondanks de constante nevel van alcohol en drugs die met name Withnail steeds omkleedt is de film scherp in zijn dialogen, taalnuances en bizarre wendingen. Je moet er van houden, want als je dat niet doet dan is het kijken naar twee sneue figuren die eigenlijk niet veel meer doen dan klagen en vegeteren, een vermoeiende en tijd verspillende bezigheid.

Tabula rasa is de naam voor het idee dat de mens wordt geboren als een onbeschreven blad – zonder kennis, vaardigheid en persoonlijkheid en volledig afhankelijk is van waarnemingen en ervaringen om zijn bewustzijn te vormen.

Joslyn heet het hoofdpersonage in deze film. In de eerste scène zien we haar zitten in een treincoupé op weg naar een afgelegen eiland om daar een gehandicapte man te verzorgen. Haar blik is afwezig en triest. Haar doel: het vuil van het verleden wegwassen en opnieuw beginnen. Achter haar zien we heel subtiel in een onscherpe waas hoe een man de coupétafel achter haar ontdoet van viezigheid en het tafeloppervlak poetst tot ie weer blinkend wit en schoon is. Tabula rasa.

In beginsel is Joslyn een hele normale jonge vrouw. Een studente die met de beste intenties het huishouden verzorgt van de gehandicapte Frank (gekluisterd aan een rolstoel en niet in staat te spreken). Ze worstelt met de vraag hoe ze met de lichamelijk en geestelijk levenloze Frank moet omgaan zonder hem zijn waardigheid te ontnemen. Het maakt haar onzeker. Joslyn lijkt een oprecht en integer meisje. Beetje saai ook wel. Misschien is ze wat merkwaardig in haar gedrag ten opzichte van derden, maar ze is ongetwijfeld betrouwbaar en plichtsgetrouw. In ieder geval is ze dat tot er scheurtjes in de façade ontstaan.

Waarom de filmtitel “Without” is, wordt pas laat in de film onthuld. Niet heel belangrijk. De weg ernaartoe, die van deze Coming of Age een goede film maakt, is dat veel meer. Het eenzame verblijf op het afgezonderde eiland staat symbool voor de innerlijke zelfontplooiing van Joslyn. Een vereenzaamde jonge vrouw die eerst door haar innerlijke schild moet breken om onverwerkte leed onder ogen te kunnen zien om eindelijk de worsteling met een traumatische ervaring af te kunnen sluiten.

Regisseur Jackson doorspekt het realistische drama heel verrassend met mysterieuze elementen. In haar gevecht om onverwerkte issues onder ogen te kunnen zien, speelt Joslyn's geest trucs met haar. Zo verdenkt zij de immobiele Frank ervan haar telefoon steeds op een andere plek neer te leggen. Een handeling waartoe hij fysiek niet in staat is. Of misschien toch? Misschien speelt haar geest geen trucs?

Door Frank regelmatig onscherp aan de rand van het beeld te positioneren zodat eventuele lijfelijke reacties bij hem onzichtbaar blijven, creëert Jackson ondanks Frank’s onmogelijkheid om zich te bewegen toch ook twijfel bij de kijker.

Voor verontrusting en nog meer voeding voor het gevoel van mysterie, zorgt de camera, die zich op momenten heimelijk voortbeweegt en Joslyn als het ware met steelsheid op voyeuristische wijze bekijkt. Denk daar voorts nog een klanktapijt met veel ruis onder, die de schimmige mysterieuze sfeer versterkt en de verontrusting is compleet.

De psychische strijd die Joslyn levert is soms pijnlijk om te zien. Joslyn slaat soms behoorlijk door en de camera registreert dat gedrag feilloos en zonder commentaar. Dat werkt in eerste instantie vooral verontrustend maar wekt daarna ook begrip op voor de ernst van haar psychische verval. Aan het eind van de film zorgt de camera eveneens commentaarloos voor ontroering in een mooie scène die louterend werkt. Voor Joslyn en voor de kijker.

Boeiende film die ondanks de korte speelduur slepende momenten kent die je het gevoel geven dat het best nog wel iets korter had gemogen. Boeiend en slepend. Klinkt nogal dubbel. Zo heb ik de film nochthans ervaren.

De debuutfilm van Lorcan Finnegan die met Without Name probeert een spannende psychologische eco-horror uit de grond te stampen. Hij slaagt erin een beklemmende sfeer op te roepen. Door een combinatie van optische trucs, lichteffecten en een impregnerend sounddesign verwordt het oerbos waar de film zich afspeelt tot een verstikkende hel.

Helaas is de fantastische psychedelische entourage niet in staat om het verhaal over een getroebleerde landmeter en zijn afbrokkelende psyche bevredigend tot leven te wekken. De film verweeft een heleboel ideeën in een warrig verhalend net dat doet denken aan een kleurrijke trip. In dat warrige net van indrukken en illusies komt de weerspiegeling van het complexe innerlijke leven van de landmeter niet goed tot uiting. Of eigenlijk kan ik beter zeggen dat veel oningevuld blijft.

Ook het bovennatuurlijke aspect blijft vaag. Misschien is het bovennatuurlijke aspect dat zijn weerklank vindt in de psychedelische beeldenpracht niet meer dan een strijd tegen de op handen zijnde midlifecrisis van de landmeter? Of misschien kan hij gewoon slecht tegen de inname van paddo’s? Of misschien huist er toch een oeroude macht in het oerbos? We weten het niet.

De film is absoluut sfeervol, maar verliest zich op een bepaald moment wel heel erg in een willekeur aan experimenten met lichteffecten en stroboscopische bombardementen. Het camerawerk is goed en ondersteunt met lange trekkende takes en veel zoomshots de verontrustende ambiance.

Het effect dat de beelden, de klanken en het camerawerk oproepen is bevreemdend, onheilspellend en maakt onrustig. Allemaal mooi. Ik miste in deze zweverige pracht gewoon een aardse component in de vorm van een steviger en minder doordringbare vertelstructuur. Ik hou van style, maar miste hier wat substantiële onderbouwing.

De klassieker van Billy Wilder is uiteraard gebaseerd op het boek van Agatha Christie maar houdt zich niet strikt aan de regels van het boek. Wilder’s film permitteert zich een aantal veranderingen die enkele jaren daarvoor ook in een succesvol toneelstuk naar hetzelfde boek werden gedaan. Zo is onder andere het einde afwijkend van het boek. Wilder bracht daarenboven zelf nog wat veranderingen aan, waaronder de verschijning van het personage Miss Plimsoll zonder wie de film een stuk minder humor zou bevatten. Prima veranderingen en toevoegingen, wat mij betreft. De kern van het verhaal werd met rust gelaten. En zo hoort het ook.

De film trapt vrolijk en onbekommerd af en het begin lijkt eerder de opmaat voor een film met talloze komische verwikkelingen dan de opmaat voor een spannend misdaaddrama. De bijtende dialogen tussen de (van een hartaanval herstellende) advocaat Sir Wilfrid en zijn verpleegster Miss Plimpsoll zijn sarcastisch en grappig. Het hoofdpersonage Sir Wilfrid wordt gespeeld door Charles Laughton, die in de eerste scènes meteen de sympathie van de kijker heeft. De humor blijft in de hele film aanwezig en weeft zich heel naturel in het rechtbankdrama in. De humor werkt niet afleidend, maar heerlijk verlichtend en doet op geen enkel moment afbreuk aan de spanning. Heel knap hoe Wilder zowel de lichtere als de serieuzere tonen weet te raken en daarbij de balans heel secuur weet te bewaken.

De film weet erg goed met de verwachtingen van de kijker te spelen. Zodra de kijker meent vaste grond onder de voeten te hebben, tovert Wilder de ene na de andere verrassende wending tevoorschijn en verkeert de kijker wederom in onzekerheid. Eigenlijk verkeert de kijker voortdurend in onzekerheid. Het spel wordt knap gespeeld. In de film vinden alle ontwikkelingen heel behoedzaam plaats. Gebeurtenissen en mysteries worden niet te vroeg verduidelijkt maar mogen sudderen om dan opeens gereveleerd te worden en dat gebeurt dan op een manier die zodanig gedetailleerd en geraffineerd is dat het ook nog eens allemaal ontzettend logisch is.

Een film als deze verdient goed acteerwerk. En dat heeft ie. De al genoemde Charles Laughton is geweldig. Tyrone Power als zijn opponent in de rechtszaal is goed. Marlene Dietrich als enigmatische en ondoorzichtige eega van de aangeklaagde doet haar ding heerlijk onderkoeld en berekenend. Fijne rol van Dietrich. Ook uitstekend vertolkt zijn de kleinere rollen van onder andere Elsa Lanchester en John Williams. Ja, prima acteerwerk van een prima cast.

Rest mij alleen nog om het magnifieke einde te loven. Een einde waarover ik inhoudelijk niets mag zeggen. Na het einde volgt namelijk het klemmende verzoek dat vooral niet te doen. "The management of this theater suggests that for the greater entertainment of your friends who have not yet seen the picture you will not divulge to anyone the secret of the ending of Witness for the Prosecution." Magnifiek einde, trouwens. Dat zeker.

In The Wolf Hour lijdt Naomi Watts aan een angststoornis die het haar onmogelijk maakt haar woning te verlaten. De film speelt zich af in New York tijdens de zomer van 1977. De zomer dat het bloedhete New York werd geteisterd door seriemoordenaar Dave Berkowitz, die het op vrouwen had voorzien. De moordenaar speelt geen actieve rol in de film, maar is goed voor de sfeertekening. Hij wordt af en toe genoemd en is op die manier onderdeel van de sombere en dreigende sfeer die in de film aanwezig is.
Hij is in ieder geval niet de oorzaak van de angststoornis van Watts. Regisseur en schrijver Alistair Banks Griffith houdt de oorzaak vaag. Veel meer dan wat mistige toespelingen op een afgegleden schrijverscarrière, komt de kijker niet te weten. Beklagenswaardig personage, die Watts. Op zichzelf aangewezen leeft zij in haar vervuilde appartement. Haar enige contact met de buitenwereld bestaat uit een boodschappenjongen die aan haar deur haar telefonisch doorgegeven bestellingen komt afleveren.
Af en toe klinkt opeens het snerpende geluid van de deurbel. Een geluid dat inbreuk maakt op de rustige cadans van de film en Watts en de kijker steeds weer verschrikt doet opspringen. De deurbeller is onbekend. Pogingen om de identiteit van de beller te achterhalen mislukken. Het gaat in de film ook niet om zulke concrete zaken. Het gebel is slechts één van de vage elementen die bijdragen aan een beklemmende sfeer.
Als kijker wacht je dan ook gespannen hoe al die beklemming tot uitbarsting zal gaan komen. Want daar lijkt de film met al die kleine gebeurtenissen en vage toespelingen onverbiddelijk naar toe te werken.
Atmosferisch zit het wel goed. De film ademt somberheid, ongeluk en beklemming. Naomi Watts schittert in haar rol van agorafobische schrijfster, die zich in haar vervuilde en verstikkende appartement heeft verschanst. Het probleem van de film is het verhaal. Dat leidt niet tot veel. De kijker wordt heel succesvol in een sfeer van depressiviteit ondergedompeld.. Vervolgens vertoeft de kijker daar blijvend. Het verhaal verlost hem niet uit die positie. Daarvoor heeft het verhaal te weinig uitzicht. Te weinig verloop. Het verhaal evolueert niet. Een verlossende knal kan de kijker ook wel vergeten. Het einde bevredigt in dat opzicht niet.
Het voelt ondankbaar. Heb je je met al je ziel en zaligheid in plakkerige depressieve omstandigheden begeven ten behoeve van het zielenleed van de protagoniste, moet je vervolgens toekijken hoe zij bevrijd wegloopt uit haar penibele situatie zonder nog achterom te kijken naar de toeschouwer die haar in haar uren van ellende heeft vergezeld. Voor hem is geen verlossing voorzien. Hij blijft mistroostig achter. Nou, bedankt.

De klassieker The Wolf Man (1941) opnieuw verfilmd. In deze moderne remake die eigenlijk amper aan het origineel doet denken, verlaat een gezin de grote stad en wordt in de bossen van Oregon door een weerwolf lastiggevallen. Regisseur en schrijver Leigh Whannel ziet in zijn versie af van de bekende elementen die je meestal in een weerwolffilm aantreft. In zijn film geen angstige plattelanders met fakkels, geen zilveren kogels en geen maan om tegen te huilen.

In plaats daarvan wordt de kijker geconfronteerd met een moderne man zonder werk maar met de zorg voor een dochter. Zijn werkende en zelfbewuste vrouw draagt zorg voor de financiële basis. De enige taak van de man is om zijn dochter op te voeden, te beschermen. Hij leeft in een wereld zonder uitdagingen. Een wereld zonder gevaren. Hij is veilig. Het beest in de man is getemperd tot bijna niets. En als zijn dierlijke temperament onverhoopt eens oploopt zoals de natuur dat heeft bedoeld, moet hij zich tegenover zijn gezin nog verontschuldigen ook. Dergelijke uitbarstingen is men niet gewend en stelt men niet op prijs.

Als na deze introductie de stad wordt verlaten en de wolf aan bod komt, vervalt de film in een clichématige en ietwat gemakzuchtige enscenering. Het huis en het bos verkeren voortdurende in het halfduister zodat een obligaat onheilspellende sfeer ontstaat. Je ziet amper iets. De jumpscares liggen voor de hand en de muziek begeleidt het geheel zonder bijzondere accenten te leggen. Hoogtepunt in een weerwolffilm is natuurlijk de transformatie. Gelukkig heeft Whannel dit bekende element behouden. De transformatie is best aardig gedaan met behulp van ouderwets handwerk. Een weerwolf zag ik er echter niet direct in.

Dat Whannel het perspectief af en toe bij de weerwolf legt is origineel en intensiveert de beleving. Het is soms zelfs even spannend. Maar slechts even. The Wolf Man is een film waarin bloed en bodyhorror andere opvallende leuke elementen zijn. Het verhaal eromheen is niet al te boeiend. De personages zijn dat evenmin. Het verhaal speelt zich gedurende een nacht af en die nacht duurt gewoon erg lang. Het duurt maar en het duurt maar. Ik was blij dat het daglicht zich tenslotte liet zien en de aftiteling een aanvang nam.

Na films met monsters als Dracula, het monster van Frankenstein en de mummie kwam Universal Pictures met de weerwolf op de proppen in The Wolf Man. In vergelijking met eerdere Universal monsterfilms is de film minder. Minder boeiend. Minder spannend. Minder onheilspellend. Minder krachtig.

Voornoemde films zijn films waarin het monster daadwerkelijk de spil van het verhaal is. Het zijn fijne beklemmende films waarin het monster overtuigt met een sinistere aanwezigheid. In The Wolf Man doet de inbreng van het monster geen beklemmend gevoel oplaaien. Het monster is niet dreigend en komt zelfs wat lachwekkend over.

Het uiterlijk van de weerwolf maakt weinig indruk. Het monster ziet er tamelijk sneu uit. En ja, ik weet dat de film uit 1941 stamt en dat je het wezen met nostalgische ogen moet bekijken, maar zelfs met inachtneming daarvan blijft de weerwolf er sneu uitzien.

Misschien was dit feit beter te overzien geweest als acteur Lon Chaney jr. er in was geslaagd om zijn personage zichtbaar te laten lijden onder de vloek. Zijn worsteling met wat hem is overkomen is weinig intens en spreekt niet erg tot de verbeelding. Zijn verschijning als overdreven onnozele hals is tamelijk bespottelijk. Verstijfd en inspiratieloos acterend is hij allesbehalve de drijvende kracht in de film.

De film bevat mooie sfeerbeelden. Het in nevel gehulde boslandschap dat overduidelijk in de studio tot stand is gekomen, ziet er fijn spookachtig uit. Zo zijn er meer sfeervolle locaties. Ze voorkomen dat de nadruk teveel op de onbedoelde komische aspecten van het gebrekkige acteren en van de gebrekkige grime komt te liggen.

De film is best aardig, maar niet heel pakkend. De film roept geen intense gevoelsbeleving op. The Wolf Man is gewoon een sympathiek stukje filmgeschiedenis.

The Wolf of Snow Hollow is geen rasechte horror. De film is daarvoor te droogkomisch en investeert dermate veel in de karakters dat het dramatische element behoorlijk dominant aanwezig is. Jim Cummings heet de schrijver en regisseur. Hij speelt tevens de hoofdrol van deputy-sherrif die behalve met een aantal moordgevallen stevig geconfronteerd wordt met zijn eigen demonen.

De film vertelt een typisch weerwolfverhaal en doet dat nuchter. Geen CGI, maar kostuums, maskers en handmade effecten. Alles met mate en weinig expliciet. Veel geschiedt vanuit de verte of in een ultrakort moment. De reden voor deze aanpak zal gelegen zijn in een klein budget. De uitwerking is stijlvol, maar zal in het licht van de horrorbeleving nauwelijks enige kijker huiveringwekkend beroeren.

Het gebruikelijke whodunnit principe wordt tot aan de finale gerekt en speelt als spanningselement amper een rol. De uiteindelijke revelatie heeft duidelijk niet de interesse van Cummings en is dan ook geen heus hoogtepunt. Verrassende ontwikkelingen hoef je op dit vlak niet te verwachten. De film moet het meer hebben van zijn personages en het drama dat om hen heen hangt.

De protagonist wekt met zijn gebrekkige inschattingsvermogen en zijn neiging om gehoor te geven aan zijn verslavingsdrift sympathie op. Zijn talrijke conflicten, overbelaste zenuwen en grote zelftwijfel staan meer in het middelpunt dan het vraagstuk omtrent de weerwolf. Zijn gedrag is omgeven met droogkomische humor, die best leuk is. Ondanks de humor is de gevoelsmatige teneur rond de hoofdpersoon eerder tragisch dan komisch. De film biedt ruimte aan ontroerende momenten die helemaal losstaan van het eigenlijke weerwolfplot.

The Wolf of Snow Hollow is een mengeling van genres. Een beetje weerwolf, een beetje tragikomedie en veel drama. Een sfeervolle besneeuwde setting in een klein stadje. Een aangename karakterschets. Een aardige film die het beste maakt van zijn budgettaire mogelijkheden. Geen must, maar voor als je wat tijd over hebt.

WolfCop. Die titel zegt al voldoende. De gedachte is lachwekkend. De film is dat ook en gelukkig pretenderen de maker ook niets anders. Het begint met wat leuke elementen best aardig. De protagonist draagt de Franse naam voor weerwolf, Er zijn slechteriken die grappige varkensmaskers dragen. Er zijn leuke tekstuele vondsten. Het lijkt er warempel eventjes op dat WolfCop nog een behoorlijke komedie is ook.

Valt tegen. De leuke ideetjes zijn niet meer dan leuke aanzetjes die verder niet worden ontwikkeld of worden aangevuld met andere leuke ideetjes. Als je op de helft van de film bent aanbeland, besef je dat WolfCop een onbenullige film is en slaan verveling en lichte ergernis toe. Een lange zit volgt naar het einde dat in dergelijke films nog wel eens verrassend vermakelijk en opwekkend van aard wil zijn. WolfCop behoort echter niet tot die categorie films.

Ook op het visuele vlak valt er weinig te beleven. In den beginne bemerk je dat er nog zichtbare moeite is gedaan om de speciale effecten het aanzien waard te maken. Hoe verder in de film hoe minder goed de effecten worden en hoe beweeglijker de camera manoeuvreert in een poging om dat te verdoezelen. Het gevolg is dat de film een inconsequente stijl hanteert, die je doet vermoeden dat de eigenlijke reden van de optische terugval is gelegen in budgettaire tekorten.

Ik bekeek de film zonder mezelf tijdens het kijken te voorzien van alcoholische of andere genotsmiddelen. Ik bekeek de film met een nuchtere blik, zogezegd. Ik raad iedereen aan die van plan is de film te gaan kijken mijn gedrag niet te volgen.

De remake van de klassieke film The Wolf Man (1941) van George Waggner is in optische zin een hele andere film. De Universal klassieker was een echte studioproductie die dankzij krachtige decors en een niet aflatende mistmachine een prachtige duistere Gotische sfeer wist te creëren. Dat laatste probeert de nieuwe versie ook. De middelen zijn logischerwijs moderner en (wat mij betreft) iets minder overtuigend..

Regisseur Joe Johnston heeft beduidend meer financiële armslag en maakt gebruik van een veel ruimere setting. En die setting is absoluut geslaagd. Grauwe moerassen en donkere winterse bossen met daarin een troosteloos landhuis met een stemmig antiek interieur. Dat alles gevangen in mooie beeldcomposities met op de achtergrond een subtiel dramatische score. Heel sfeervol, maar hier en daar helaas ook zichtbaar bewerkt met de computer. Dat geldt ook voor het actierijke deel van de film dat zich in Londen afspeelt en dat bol staat van de CGI-effecten. Niet slecht, maar toch ziet het er allemaal iets te gelikt uit.

Zo ook de metamorfose. Die is niet heel indrukwekkend. Dat doen oudere films als The Howling (1981) en An American Werewolf in London (1981) toch beter. In die films is de fysieke pijn, die gepaard gaat met de verandering van mens in wolf, bijna voelbaar. Dat effect bereikt de CGI van The Wolfman niet. ’t Is toch allemaal net iets te gladjes. Bovendien blijft de weerwolf in deze film een mens met wolfachtige trekken. Ik zie toch liever een wolf met licht menselijke trekjes.

The Wolfman is een aangename film met een goed verhaal met zelfs wat psychologische diepte en een prima duistere sfeer. Het is tevens een film die mij met zijn speciale effecten maar matig wist te bekoren.

Een simpel (boy meets girl, boy loses girl, boy gets girl back) verhaal dat met pakkende personages, veel humor, strakke en gloedvolle scènes en een speelduur van amper 90 minuten verrekte goed amuseert en je voortdurend een plezierig gevoel bezorgt.

Visueel prettig en tekstueel evenzo. In de film wordt flink de spot gedreven met de Joodse traditie, met moederbinding, met bekrompenheid. En dat doet de film erg vermakelijk. De personages voeren scherp humorisctische dialogen en hoofdpersonage Motti heeft amusante monologen, waarin hij zich met zijn observaties rechtstreeks tot de kijker richt.

Het deugdzame moederskindje heeft geen enkele ervaring met vrouwen en lijdt onder de pogingen van zijn overheersende moeder die hem op slinkse en niet aflatende wijze wil koppelen aan beschikbare Joodse bruidjes. Logisch dat zijn interesse voor het sjikse (niet Joodse meisje) gedeelte van zijn woonplaats Zürich toeneemt.

Zijn belangstelling gaat voornamelijk uit naar meisjes met een strakke ‘tuches’ (achterste). Een lichamelijk onderdeel dat zich bij Joodse vrouwen in Zürich vooral in de breedte lijkt te hebben ontwikkeld. Hoe dan ook. Familiaire turbulentie is onontkoombaar.

De taal die je in de film hoort is een mix van Duits, Jiddisch en Hebreeuws en klinkt pittig en vrolijk. Evenals de muziek. Hele aanstekelijke Klezmer die de turbulente scènes voorziet van extra bruisende vrolijkheid. De muziek wekt zelfs vrolijkheid op in scènes met een dramatische inslag. Krachtige muziek dus.

De twee belangrijkste personages zijn Motti en zijn moeder. Twee prima uitgevoerde karakters. Een dominerende moeder met een omvangrijke ‘tuches’, die haar zoon en haar echtgenoot op theatrale wijze domineert. En een onderdanig zoon die wat iel van postuur is, een brilletje draagt en een schlemielige indruk maakt. Ze zijn beide erg grappig en perfect gecast.

Een tragikomedie pur sang. En een fijne ook.

Een science fiction die de verwachting schept om origineel, prikkelend en kritisch in te spelen op de tanende hoeveelheid aan echte emotionele menselijke interactie, die in de samenleving plaatsvindt.

De film schetst een wereld waarin de vrouwen oppermachtig zijn en de mannen tweederangs. De vrouwen behelpen zich met androïde hulpmiddelen (of met nietszeggende mannen) om hun emotionele behoeften te bevredigen. Die plastic bevrediging brengt ontevredenheid bij man en vrouw.

Dat klinkt als de opmaat voor een actuele frisse maatschappijkritische film die de intrigerende issues van deze tijd oppakt en lekker ironisch en uitdagend bekritiseert. Klinkt als, maar is het niet. De verwachtingen worden niet ingelost.

Het thema van de menselijke interactie blijkt slechts een excuus te zijn voor de fabricage van een nietszeggend romantisch drama. Teleurstellend.

Het verhaal is heel simpel en is eerder plat dan kritisch. Eigenlijk gaat het nergens over.

De man-vrouw kwestie, de emotionaliteit die daarbij hoort, het gebrek aan communicatie en het verlangen naar liefde worden erg eenkennig, erg simplistisch en erg banaal belicht.

Het acteerwerk is om te huilen. De personages zijn verschrikkelijk niet leuk en niet interessant.

De decors zijn van fel gekleurd karton en hebben een opgelegd futuristische uitstraling die er onhandig en belachelijk uitziet. Storend.

De twist aan het einde is het enige verrassende element in de film. Op dat moment was ik de film echter al zo beu, dat het me allemaal worst was. Het twistje zorgde niet voor verlichting.

Het scenario klinkt bekend. Hoofdpersonage Laura (Keira Knightley) vermoedt een moord. Men gelooft haar niet. Er zijn veel filmvoorbeelden die op dat idee teren. Neem bijvoorbeeld Rear Window (1954). Of Miss Marple: 4.50 from Paddington (1987). De locatie klinkt ook bekend. Een bewegend voertuig (hier een schip) waaruit de personages niet zomaar kunnen verdwijnen. Ook de twijfel aan de geestelijke gezondheid van Laura klinkt bekend. Voor de kijker zijn de momenten van déjà vu gegarandeerd. Ondanks een grote voorspellende factor kan een dergelijke film zich toch nog ontwikkelen tot een amusante kijkbeleving.

Dat kan bijvoorbeeld door een verrassende wending in te bouwen of door de personages interessant te maken. Bij The Woman in the Cabin is dat niet het geval. Hoe verder de film vordert, hoe minder amusant hij wordt. De personages zijn bijzonder saai en verrassingen blijven uit. Visueel is de film niet opmerkelijk en zelfs het moordmysterie wordt niet spannend geënsceneerd. Een enigszins ervaren kijker zal het mysterie al vroeg hebben opgelost. Dat wordt de kijker ook wel erg gemakkelijk gemaakt omdat de handeling niet voorziet in alternatieven.

De film slaagt er geen enkel ogenblik in geloofwaardig te zijn. Het is duidelijk dat het niet de bedoeling is dat je over de gebeurtenissen nadenkt. Ook de grote hoeveelheid toevalligheden moet je voor lief nemen. En dat gaat van kwaad tot erger. Tegen het einde van de film kun je rustig het woord ‘stompzinnig’ in de mond nemen. En dat terwijl de cast behoorlijk van naam is en de setting op het schip sfeervol wordt gebruikt. Het verhaal is echter totaal niet boeiend. Slecht dit.

Kunstroof blijft een boeiend stukje oorlogsgeschiedenis. Dit waargebeurde verhaal over een Joodse nazaat met vermeende rechten op een paar door Nazis gestolen schilderijen, levert een prima film op.

De regisseur koos voor een film die zich op twee tijdsniveaus afspeelt. Het heden en het verleden. Het verleden speelt zich na de Oostenrijkse Anschluss af en legt de focus op het familieleven van de hoofdpersoon. Het laat een angstig en wreed tijdsbeeld zien. Indringend.

Het verleden dient als uitleg voor de daden en de volharding van personen in het heden. De emoties in het heden komen daardoor goed en begrijpelijk over. De vorm werkt.

Mirren acteert weer eens grandioos. Zij is de dragende kracht. Zonder haar deelname zou de film waarschijnlijk minder impact hebben. Reynolds deed het redelijk, maar was niet heel overtuigend in zijn emotionele spel. Bij zijn emotionele momenten ging ik even in de pauzestand. Wel jammer eigenlijk.

Vrouw lijdt aan agorafobie. Ze leeft opgesloten in haar woning en heeft weinig contact met de buitenwereld. Met Joe Wright op de regisseursstoel, een sterrencast en een succesvolle roman aan de basis, zijn de verwachtingen hoog gespannen. De film is echter een teleurstelling.

De film maakt gebruik van twee elementen die vaak in thrillers opduiken. Het eerste is dat het hoofdpersonage getuige is van een misdrijf maar niet wordt geloofd. In dit specifieke geval gaan de gedachten meteen uit naar Rear Window. In beide films staat een nieuwsgierig personage centraal, dat niet bij machte is zijn woning te verlaten en de tijd verdrijft met het loeren naar nabijgelegen appartementen.

Het andere element is dat het hoofdpersonage aan een angststoornis lijdt die beperkingen aan de bewegingsvrijheid veroorzaakt. In dit specifieke geval gaan de gedachten meteen uit naar films als Copycat of the Wolf Hour. Beide films met een vrouwelijke hoofdrol en een aanhangende angststoornis, die hun dwingt binnen te blijven.

Origineel is de film dus niet. Op zich hoeft dat niet heel erg te zijn. Met die insteek zijn er op het scenaristische vlak nog genoeg mogelijkheden om een film te voorzien van verrassende plotlijnen en onvoorziene wendingen. The Woman in the Window ziet van dergelijke verrassingen af en is derhalve behoorlijk saai. Zelfs onaangekondigd bezoek en paranoïde gedachten veroorzaken amper een gevoel van spanning.

Het acteerwerk is goed. De manier waarop Amy Adams haar angststoornis beleeft en bevattelijk is voor waandenkbeelden, is zonder meer formidabel. Indringend camerawerk verricht prima ondersteuning. Ook aardig is de manier waarop haar passie voor haar verzameling films goed is voor wat korte filmclips die niet alleen toespelingen op het verhaal maar ook een knipoog naar gelijksoortige films inhouden.

Het einde van de film is verrassend, maar tegelijkertijd zo belachelijk vergezocht dat de geloofwaardigheid in het geding is. Misschien dat een dergelijk einde beter te verteren was geweest als de weg er naar toe geplaveid was geweest met vernuftige suspense. Dat krediet bouwt de film over de hele linie niet op. Aan het einde voelde ik zelfs een brokje ergernis.

Opeens duikt er een in het zwart geklede vrouw met gesluierd gezicht in de tuin op. Wie ze is en wat ze komt doen, zegt ze niet. Ze zegt überhaupt niet veel. Ze beweegt ook amper. Ze is er gewoon. Ze lijkt op iets te wachten. Haar merkwaardige verschijning heeft een intimiderende uitwerking op het rouwende gezin dat vanuit het huis de vrouw observeert.

In eerste instantie richt de aandacht zich overigens niet zozeer op de vrouw in het zwart, maar is die gericht op het gezin. Een gebroken gezin dat bestaat uit een moeder en twee kinderen. De film schetst het portret van een labiele moeder die met psychische problemen worstelt. De film verdiept zich in de dynamiek van het gezin en verbindt dat met de dreigende aanwezigheid van de creepy vrouw in het zwart. De ongezonde dynamiek binnen het gezin en de wisselwerking met de geheimzinnige vrouw in de tuin roept beklemming op.

Heuse actie is er weinig en het duurt bovendien een tijdje voor er echte actie is. Toch valt er genoeg te beleven en is de film spannend. De bewegingsloze vreemde vrouw is een verontrustende verschijning die op de achtergrond en soms op de voorgrond (in)actief is en met haar verontrustende uitstraling een permanente duistere laag over de film giet. Regisseur Jaune Collet-Serra weet vanaf het begin van The Woman in the Yard een sfeervolle horrorfilm te maken. Met name het spel met licht en donker wordt effectief ingezet en zorgt voor menig huiveringwekkend moment. The Woman in the Yard drijft inderdaad vooral op sfeer.

Interessant verhaal. Interessante personages. De film slaagt er goed in om psychische afgronden bloot te leggen, te symboliseren en te visualiseren. Goed acteerwerk van Danielle Deadwyler in de moederrol heeft er een groot aandeel in. Op het visuele vlak gebeurt de sfeerschepping als gezegd vooral door te spelen met schaduwwerking naast de spaarzame maar doeltreffende inzet van speciale effecten. The Woman in the Yard zoekt het niet in moord en doodslag of in goedkope jumpscares maar brengt het onaangename duister op sfeervolle en fijnzinnige wijze tot leven. Prima horror.

De aanleiding voor de film is de handel en wandel van seriemoordenaar Rodney Alcala die in de jaren 60 en 70 actief was en vrouwen en meisjes verkrachtte en doodde. Alcala is ook bekend als The Dating Game Killer vanwege zijn deelname aan een datingshow op televisie waarin hij zich gevat presenteerde en door de vrouwelijke kandidaat werd uitverkoren. De episode neemt een belangrijke plek in de film in, maar heeft met de moorden als zodanig niets te maken. Zijn optreden in de show is interessant omdat het optreden hem als een gewoon persoon laat zien terwijl hij dat natuurlijk niet was. Hij was een zieke moordenaar die al had gemoord en dat nog ging doen. Het tonen van de twee gezichten is weliswaar interessant maar lijkt ook aan wat sensatiezucht te raken. Laat ik zeggen dat de beklemtoning van de datingshow de film vast geen windeieren zal leggen.

De film hanteert twee verhaallijnen die steeds worden afgewisseld. In de ene verhaallijn volgt de film de seriemoordenaar en zijn activiteiten. In de andere volgt de film Sheryl (Anna Kendrick) een onsuccesvolle actrice die zich naamsbekendheid wil bezorgen door deelname aan de datingshow. Beide lijnen hebben een zekere appeal, maar zijn niet erg spannend. Het gaat Anna Kendrick die de film regisseerde dan ook niet per se om de moordenaar en zijn moorden. De film focust veel meer op een ander thema. De film schetst aan de hand van de ervaringen van Sheryl, een tijdperk waarin vrouwonvriendelijk gedrag in alle lagen van de samenleving zichtbaar is. Vrouwen zijn niet meer dan objecten waarover mannen naar believen kunnen patriarcheren. Bezien in dit thematische licht zijn de brute moorden natuurlijk de meest extreme vorm van fout mannelijk gedrag.

De film windt er geen doekjes om. Het beeld van de man als dader en van de vrouw als slachtoffer is duidelijk. Ik had een beetje nuancering en relativering wel op prijs gesteld. Toch is het drama met thrillerelementen best het bekijken waard. Helemaal niet erg of verkeerd om geconfronteerd te worden met de vrouwelijke visie op de wereld in de jaren 70 en te constateren dat de vrouw fundamentele onevenwichtigheden in de samenleving bespeurde. Ik had er alleen niet zo’n behoefte aan. Ik had me voorbereid op iets anders. Op iets dat spannender is. Spijtig dat de film geen diepere karakterschets geeft van Sheryl en/of van Alcala. Met die verwachting ging ik de film in. Als die verwachting niet bewaarheid wordt, kan de geboden thematiek nog zo interessant zijn, maar overheerst toch de teleurstelling.

Na afloop van de film het authentieke stukje spelshow met Alcala nog bekeken. De film veroorlooft zich daar enige vrijheden, maar het stukje is absoluut interessante aanvullende footage om de film mee af te sluiten. Bovendien werd mijn zucht naar sensatie er redelijk door bevredigd. Ik geeft het toe.

Border City ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog. Het stadje heeft de neutrale status en staat geen Noordelijke of Zuidelijke troepen toe binnen een grens van 8 mijlen rondom het stadje. De burgemeester is een vrouw. Een kenau zogezegd die met ijzeren hand regeert en haar hand niet omdraait voor de ophanging van een ordeverstoorder.

In Woman They Almost Lynched spelen vrouwen de hoofdrol. De absolute hoofdrol is voor de zedige Sally Maris (Joan Leslie) die het hotel annex saloon van haar neergeschoten broer overneemt. Inclusief de schulden die haar broer heeft gemaakt. Inclusief de vrouwelijke inboedel die bestaat uit meisjes van plezier. En zo zit ze vast op deze plek vol geboefte waar immoreel gedrag hoogtij viert. Een plek die haaks staat op de preutsheid en het fatsoen dat Sally vertegenwoordigt. Een andere belangrijke rol is weggelegd voor Kate die deel uitmaakt van een mannelijke rebellengroep die het stadje af en toe frequenteert. En dan is er nog de al genoemde burgemeester die het stadje met straffe hand regeert. Drie sterke vrouwen. Het is even wennen maar ook leuk om nu eens niet de vrouwen in een western in een streotiepe rol als gedweeë bijpersonage te ervaren.

De vrij korte western biedt amusant kijkwerk. Ondanks de zwaarwegende aanwezigheid van vrouwen houdt de film zich niet in met betrekking tot schietpartijen, vuistgevechten en gevechten te paard. Een fraaie scène is een kroeggevecht tussen Sally en Kate. Opvallend trouwens dat in de film een schotwond niet met bloed gepaard gaat. Verder is het grappig hoe de acteurs overdreven acteren als ze door een kogel worden geraakt. Bepaald geen hogeschooltoneel.

Ach, heel erg is het niet. Het is gewoon een leuke film.

Film met een nogal belachelijke en bizarre insteek. Een man vangt een verwilderde en kannibalistische vrouw met als doel haar samen met zijn gezin te civiliseren. Een familieproject, noemt ie het. Tja.

De film bewandelt twee sporen. Allereerst krijgen we een inkijk in het gezin. Een disfunctioneel gezin met daarin veel bedekt drama. De gezinsleden zijn wereldvreemde karikaturen. Het karikaturale aspect aan de personages maakt hen onbedoeld (denk ik) humoristisch op een zwartgallige manier en dat is funest voor een serieuze beleving van de film. Alle serieus bedoelde dingen die in de film gebeuren kunnen na de kennismaking met de gezinsleden niet meer serieus worden genomen. Alle gebeurtenissen, hoe wreed, ziek en smerig ook, hebben vanaf dat moment een vermakelijk en bijna luchtig randje.

Oh ja. Het andere filmspoor leidt naar de gevangen kannibaal. Zij is de psychologische trigger die leven in de brouwerij brengt. Zij maakt het beest los in de mens en verzorgt met haar optreden het horrorelement in de film. Zij interacteert dan wel met de gezinsleden maar staat er verder los van. Zij wordt derhalve ook niet in directe lijn geassocieerd met vermaak en luchthartigheid. Uiteraard wordt haar horrorwaardigheid wel iets ondergraven vanwege het feit dat ze met die malloten uit dat gezin in een film speelt. Maar ze staat er duidelijk boven.

Nog meer focus op het verknipte gezin had een leuke komedie opgeleverd. Meer kannibaal een degelijke horrorfilm. Nu kom ik niet verder dan redelijk vermakelijke onzin met een randje horror.

Het uitgangspunt van de film is merkwaardig en fascinerend. In een Mennonitische gemeenschap blijken de vrouwen jarenlang te zijn gedrogeerd en verkracht door mannen uit dezelfde gemeenschap. De schuldigen zijn opgepakt en worden ter plekke moreel ondersteund door de overige mannen. De gemeenschap is derhalve enkel nog bevolkt door de vrouwen. Het is duidelijk dat de mannen weer zullen terugkeren en de vraag is wat te doen. Een groep vrouwen houdt een vergadering op de grote hooizolder en bespreekt de mogelijkheden. Weggaan of blijven? Wat volgt is een ongemakkelijke en intrigerende sessie van vrouwen die niet gewend zijn om zelf beslissingen te nemen, maar het toch moeten doen.

De film heeft veel van een theaterproductie. De locatie wisselt amper en de verfilming van de discussiërende vrouwen gebeurt vrij statisch. Het verhaal is overigens gebaseerd op een ware geschiedenis die zich in een Mennonitische gemeente in Bolivia heeft afgespeeld. Wel iets anders dan de Amerikaanse setting die regisseur en scenarioschrijver Sarah Polley in het leven roept. Misschien verklaart het de merkwaardige veronderstelling dat de vrouwen in de film niet kunnen lezen en schrijven en een man nodig hebben om hun vergadering te notuleren.

Het feit dat er in de gehele gemeente geen man meer is te bekennen werkt ietwat kunstmatig, maar is als uitgangspunt voor het verhaal natuurlijk gunstig. In de patriarchale gemeenschap zou een dergelijk onderonsje anders niet mogelijk zijn geweest. De discussie is op zich interessant. De keuze die gemaakt moet worden is vrij simpel, maar de beweegredenen om voor het een of het ander te kiezen maken dat de keuze desondanks vrij ingewikkeld is. Religieuze overwegingen en tradities spelen daarbij vooral een grote rol.

Opvallend is dat geen van de vrouwen zich tot een volwaardig personage ontwikkelt, hoewel enkele figuren wel een smoel krijgen. Toch zijn ze weinig meer dan de middelen om een doel te bereiken. En dat doel is om de verschillende argumenten voor het voetlicht te brengen. En dat zijn er nogal wat. Ik kreeg soms het gevoel dat Polley een vooropgesteld lijstje aan het afwerken was. Als gevolg hiervan blijven de meeste argumenten toch wat aan de oppervlakte hangen in plaats van door de vrouwen inhoudelijk ingrijpender te worden onderzocht.

Dat neemt niet weg dat de film mooie dramatische momenten kent. Het acteursensemble dat in de beperkte ruimte aan het werk is, maakt zeker indruk. Er is voldoende plaats voor het succesvol tentoonspreiden van veel gevoelens. Woede, gelatenheid, verdriet, wraakzucht. Om maar wat te noemen. Er is veel emotie op de hooizolder. Emotie die behalve uitstekend vertolkt door de actrices ook mooi wordt gevangen door de afgesloten ruimte die wordt weergegeven in donkere kleuren en diffuus licht. Een ruimte waarin af en toe een vrouw een luik opensmijt om wat verstikkende druk weg te nemen.

Het drama als geheel wil bij mij niet echt onder de huid kruipen. Daarvoor voelt de film net iets te theatraal en kunstmatig aan. Desondanks intrigeert het verhaal wel. De echte beroering blijft edoch achterwege. Maar goed. Uiteindelijk is er een uitspraak en heb ik een goede film gezien. Een film die zelfs nog een tijdje nasuddert en dat is een goed teken.