Opinions

Het staat geschreven in een tijdschrift voor vrouwen en dus is het waar. Het gaat in deze film over een raar onderzoek dat aangeeft dat de gemiddelde vrouw in haar leven 10,5 sekspartners heeft. Van de vrouwen die meer dan 20 partners hebben gehad is 96% niet in staat een echtgenoot te vinden. In 2006 schreef ene Karyn Bosnak een succesvolle roman gebaseerd op deze bizarre studie. Het succes van dat boek was weer de reden om het boek te verfilmen, wat resulteerde in deze matige romcom.

Het scenario is niet verrassend en verloopt volgens het schema dat bijna elke Amerikaanse romantische komedie volgt. Vanaf het begin is in grote lijnen al wel duidelijk hoe de komende 106 minuten ingevuld gaan worden. Hoofdpersoon Anna Faris is op zoek naar een echtgenoot en hoopt die te vinden tussen 20 ex-vriendjes die zij poogt op te sporen. Ze krijgt daarbij hulp van haar aantrekkelijke buurman die toevallig goed is in het opsporen van personen. Nou ja, vul maar in...

Ondanks het clichématige verhaal bevat de film wel een paar grappige momenten. Grappig dankzij de herkenbaarheid, een paar aardige bijrollen en soms ook wel een beetje door Anna Faris. Maar toch. Wat vooral overheerst is het gevoel het allemaal al eens gezien te hebben. Aan het eind kun je alleen nog maar vermoeid constateren dat er niets is dat de film boven de doorsnee romantische komedie doet uitstijgen.

Regisseur en schrijver Percy Blackshear ken ik van de no budget film They Look Like People (2015). Een film met een goed script en een beroerde uitwerking daarvan. De film kreeg van mij een onvoldoende. Ik was vanwege het ideeënrijke script toch wel benieuwd naar ander werk van Blackshear. Dat werd When I Consume You.

In deze film komen de thema’s verslaving, trauma, wraak en eigenlijk alles dat persoonlijke demonen vertegenwoordigt ter sprake. Dat gebeurt met veel metaforiek en vaagheid zodat de film niet alleen door zijn zware thematiek moeilijk toegankelijk is. Het is steeds onduidelijk of de gebeurtenissen in de film werkelijk plaatsvinden of zich enkel in de hoofden van de personages afspelen. Het doel is in ieder geval om de zielenpijn en de verwarring van de beide hoofdpersonages te accentueren, die zich in een immer voortdurende nachtmerrie lijken te bevinden.

When I Consume You is psychologische horror. De beelden zijn grauw en donker. De sfeer is duister en somber. De strijd die de protagonisten (broer en zus) moeten voeren tegen een ongrijpbare destructieve macht ontaardt in een complexe neergaande spiraal waaruit geen ontsnapping mogelijk lijkt. Onder druk komen de verschillen tussen broer en zus goed tot uiting. Beiden zijn getraumatiseerd door gebeurtenissen in het verleden. De geestelijke ontwikkeling op weg naar de volwassenheid is echter verschillend verlopen. De broer is eigenlijk nooit volwassen geworden, terwijl de zus te snel volwassen is geworden. Fascinerende kost maar ook zwaar om te verteren.

De film maakt inhoudelijk een overbelaste indruk die nog wordt versterkt door een sterke variatie in het gebruik van montage, camera en muziek. Expressiviteit en ritme zijn zo divers dat het ondoenlijk is om in de film te verzinken. Rustige bedachtzame scènes volgen op snel gemonteerde sequenties waarin de personages met de handheld worden gevolgd. De balans is zoek. Ik mag graag op momenten wegzinken in een verhaal. Dat lukte me met ‘When I Consume You’ niet. Die mogelijkheid gunt de film je niet.

When I Consume You is een sfeervole psycho-horror met een ideeënrijk script. De uitwerking op film wordt wat mij betreft teveel gekarakteriseerd door een niet gestroomlijnde en nerveuze enscenering die weinig tijd geeft om genoeglijk op het verhaal te kunnen kauwen. Al beter dan de eersteling maar net geen voldoende.

Visueel genieten. Werkelijk prachtig uitgebalanceerde scènes die opvallend symmetrisch van vorm zijn. Een prachtig kleurrijk bombardement aan fantastische shots. Mooie scènes die zich afspelen tegen of in sprookjesachtige decors. Uitgekiend gestileerd. De romantische sfeer druipt eraf. De film is een genot voor het oog. Heel prikkelend. Heel metaforisch. Heel strak geregisseerd in de losbandigheid. Mooi. Mooi.

Het verhaal is minder genietbaar en staat toch wel in schril contrast met de visuele rijkdom. Een vrij simpele vertelling die niet erg verrast en soms zelfs op de rand van gezapigheid balanceert. Geen venijn, geen pit en vaker wel dan niet gemakzuchtig wegzakkend in de visuele pracht. Het is duidelijk waar de focus ligt.

De dialogen zijn wisselend interessant. Paar mooie teksten afgewisseld met platitudes van hoog niveau.

De personages zijn niet heel boeiend. Simplistisch, voorspelbaar en tamelijk plat vormgegeven. Geen emotionele klik voelbaar.

Het acteerwerk overtuigt daarbij ook niet echt. Van overdreven theatraal toneelspel tot het ongeinspireerd opzeggen van tekst. Nee, het talent spatte er niet vanaf. Bussières overtuigde me nog het meest.

Naar de roman van Delia Owens. De vrouw die op zeventigjarige leeftijd met de inhoud van haar debuutroman profiteerde van een toenemende maatschappelijke hang (gevoed door Corona) naar een plek ver van de beschaving en dicht bij de natuur. Een plek waar hectiek, bureaucratie en vrijheidsbeperkende regels niet bestaan en het leven simpel is. De roman stond maandenlang in de bestsellerslijsten. Logisch dus, dat het boeksucces nog eens werd uitgemolken met een verfilming.

Een verhaal over Kya. Een jonge vrouw die al vanaf zeer jonge leeftijd in een moerasgebied leeft en door sommige plaatsgenoten als een meelijwekkend schepsel en door anderen als een gestoorde idioot wordt gezien. Kya is een eenzaat en wordt vanwege haar voorliefde om de eenzaamheid te zoeken, gewantrouwd. Ze wordt bespot en uitgelachen. Men verwijst op een niet vleiende manier naar haar als “The Marsh Girl".

Regisseuse Olivia Newman ensceneert het moeras als een idyllisch oord waar Kya de vrijheid heeft om te zijn wie ze wil zijn. Een toevluchtsoord waarin Kya zich kan terugtrekken na de vele teleurstellende ervaringen waarmee ze bij haar schaarse bezoekjes aan de echte wereld te maken krijgt. Hoe Kya trouwens in staat is geweest om van kinds af alleen in het moeras te overleven wordt niet echt haarfijn verklaard. Het is sowieso niet de bedoeling om als kijker heel diepzinnig over de loop der dingen in deze film na te denken.

De film is niet bedoeld voor kijkers die met een rationele blik naar de film kijken, maar richt zich veel meer op de emotionele blik van de kijker. Zie de film als een coming-of-age drama dat wordt gecombineerd met een brok romantiek en een brok misdaad, waarbij de misdaad vooral de aanleiding is voor een terugblik in de levensloop van Kya. Verwacht van het misdadige element dus niet teveel. Het gedeelte dat zich met de misdaad bezighoudt is weliswaar interessant, maar staat uitgedrukt in tijd in geen verhouding tot het romantische coming-of-age verhaal.

Het moeras levert schitterende plaatjes op. De filmische entourage is sfeervol. Het optreden van Daisy Edgar-Jones als de gevoelige en eigenwillige Kya is erg goed. Het overige acteerwerk voldoet. De karakterschetsen blijven helaas aan de oppervlakkige kant. Die hadden best wat diepzinniger mogen worden uitgewerkt. Het verhaal boeit ook maar matig. De belevenissen van Kya zijn op zich interessant maar hebben niet de emotionele impact die je zou verwachten van een film die zich op de emotionele kijker richt.

Ik heb het boek niet gelezen maar ik denk dat Delia Owens die ook als zoöloge en milieuactiviste bekendheid geniet, meer interesse heeft in de setting dan in de mensen die daarin hun leven leiden. Olivia Newman is blijkbaar dezelfde mening toegedaan.

De eerste “mainstream” film van Atom Egoyan. Een begrijpelijke film bedoeld voor een breed publiek. Toch ook een film die geen concessies doet aan de preutse Amerikaanse moraal betreffende seksscènes. Dat zit zo. Nadat de film in een verkorte en minder expliciete versie werd gepresenteerd aan de oude heren van de Amerikaanse filmkeuring en de film desondanks door hen niet als mainstream werd betiteld, besloot Egoyan de film dan maar gewoon onverkort en zonder jeugdvriendelijke sticker uit te brengen. Naar Europese maatstaven zijn de seksscènes overigens niet heel spectaculair. Misschien dat de connectie met drugsgebruik en een vleugje homo-erotiek in de ogen van de oude heren de film net over de grens van het betamelijke duwde.
De film werd geen commercieel succes. Dat zou wel verdiend zijn geweest. De film is op het eerste gezicht een hele aangename mix van Neo-Noir en melodrama’s uit de jaren 50. Ik heb ooit de term Sunshine-Noir wel eens voorbij zien komen. Een dergelijke film haalt een duistere atmosfeer niet naar boven door gebeurtenissen met nevelige beelden in het nachtelijke donker te omkleden, maar door duistere gebeurtenissen zich gewoon in het volle daglicht te laten afspelen. Een contradictio in terminis, maar wel perfect passend bij het inkijkje in de oppervlakkige zonnige wereld van de showbizz en de verborgen wereld met diepe afgronden daaronder.
De rode draad is een moord in een hotelkamer die vanuit verschillende perspectieven, in verschillende versies en in verschillende tijdlagen voorbij komt. Een intrigerend verhaal dat leuk is om te volgen. En dat mag. Uiteindelijk gaat het Egoyan echter niet zozeer om de ontrafeling van de rode draad maar meer om het effect dat de rode draad op de betrokkenen in hun latere leven heeft gehad.
En zo passeren in deze mainstream film toch weer die typische Egoyan thema’s als verdrongen trauma’s, emotieloosheid, schuldgevoelens en obsessief gedrag. De film vertelt een gelaagd verhaal waarin de waarheid diverse vormen aanneemt. De verschillende versies worden door de betrokkenen in het leven geroepen in een poging om zichzelf te beschermen. Die waarheden vertellen veel over de personages. De ontmaskering van het ondoorzichtige web van waarheid en leugen brengt veel roering en legt veel geheimen bloot.
Where the Truth Lies verbergt een complex verhaal in een pakkende vertelling. De film is zowel melodramatisch als scherpzinnig en grappig en zit vol magnifieke dialogen met venijn en humor. Zoals altijd is het visueel ook weer genieten. Het ene prachtige tableau volgt op het andere. Fijn acteerwerk van Kevin Bacon en Colin Firth.
Het was heerlijk!

“People like you must create. That's what you were brought into this world to do, Bernadette. If you don't, you become a menace to society.”

Wat gebeurt er als wij onze passies vergeten en de creatieve driften die in ons sluimeren, negeren of bewust wegdrukken? Het is de belangrijkste vraag die regisseur Richard Linklater middels het personage Bernadette in deze film opwerpt.

Als hoofdpersonage Bernadette bij aanvang van de film driftig door haar huis loopt, dat in een permanente staat van verval lijkt te zijn geraakt, en in zichzelf pratend een onverklaarbare razernij ontwikkelt, wordt meteen duidelijk dat zij niet helemaal spoort en op zijn minst een sociale afwijking heeft.

Ze is de vrouwelijke versie van het type ‘Grumpy Old Man”. Het gif waarin de verbale kogels zijn gedoopt die zij op andere mensen afvuurt, laat zien dat zij weinig opheeft met hun wezen en hun meningen.

Om eerlijk te zijn, is zij in beginsel in het geheel geen sympathiek personage. Toch wist zij in haar mooie rol mij op zo’n manier te verwonderen, te amuseren en te intrigeren, dat ik in de loop van de film mijn sympathie voor dit eigenaardige karakter onmiskenbaar voelde toenemen. Prima rol van Cate Blanchett, die dit eigenaardige en labiele personage met haar angsten en manische gedrag heel overtuigend invult.

Hoewel Bernadette en de gebeurtenissen om haar heen vooral treurig van aard zijn, leent het verhaal zich perfect voor een tragikomische uitspeling. En dat gebeurt dus ook, waarbij de klemtoon in deze tragikomedie immer op het komische aspect van de situaties ligt.

Geen film met openbaringen. Eigenlijk wel wat doorsnee in de verhaalloop. De absurde situaties en het optreden van Blanchett zorgen ervoor dat de film toch boven de doorsnee uitstijgt.

Film over stel van in de veertig dat aanpapt met stel van in de twintig. Film die gaat over zaken als midlife, ouderschap, relaties en carrière. Ook een film die in aanzet een komische ondertoon heeft.

In de film veel gebabbel en een paar geslaagde (komische) scenes. De geslaagde scenes zitten in de eerste helft van de film als de vreugde over de kennismaking de ware aard van de personages nog verbloemt.

De personages worden in de loop van het verhaal nader ontleed en blijken dan eigenlijk hele holle en vervelende creaturen te zijn. Zonder uitzondering is elk karakter erg met zichzelf bezig. Niet in staat om los te breken uit de beperktheid van de eigen cocon, besmet men elkaar met negativiteit in de vorm van egoïsme, afgunst en zelfmedelijden.

De film raakt er ook door besmet, want vanaf dat moment is de humor ver te zoeken.

De intenties van de personages zijn weinig verheffend. Het maakt de personages behoorlijk irritant. Door hun oninteressante gewauwel en gewetenloze gedrag raakte ik in ieder geval steeds meer geïrriteerd.

Waarschijnlijk geeft de film een goed beeld van het functioneren van personen in de huidige tijd. Het zou dan ook best kunnen dat Baumbach de bedoeling had om te irriteren en te prikkelen. Dat is Baumbach in mijn geval dan gelukt. In die zin is de film zeker geslaagd.

Veel kijkplezier levert de film desondanks niet op.

Film met een wat dromerige en surrealistische uitstraling. Wel aangenaam.

In de film zijn het moederpersonage en haar verdwijning de rode draad. Zij zijn de trigger en de sleutel.

De verdwijning van de moeder sluimert door de film heen. Het feit is aanwezig maar het feit bivakkeert altijd ergens in de schaduw. Het geeft het verhaal een prettig mysterieuze lading.

In flashbacks wordt de kijker een goed beeld gegeven van de karakters en de onderlinge verstandhoudingen binnen het disfunctionele gezin. De relatie moeder/dochter staat daarin het meest centraal. Op zich boeiend gefilmd met gebruikmaking van afwisselend flets en helder beeld- en kleurgebruik.

De focus van de film ligt echter op de dochter. Een egocentrisch en zielloos persoon. Het matige acteertalent van Woodley gecombineerd met het niet heel boeiende leventje van haar personage, maakt dat de film nergens heftige emoties oproept. De hoofdpersoon heeft gewoon niet genoeg body om het verhaal, waarin zij het belangrijkste personage is, interessant te houden.

Een verrassend twistje op het einde zorgt nog voor wat gegniffel.

Regisseur Thompson maakte in totaal negen films met Charles Bronson. Veelal thrillers en actiefilms. Films die ik jaren geleden ooit eens voorbij zag komen maar die geen blijvende indruk maakten. The White Buffalo is een buitenbeentje in de reeks. Een ongewone melancholische Western met daarin fantasy elementen alsook elementen die in een creature horror niet zouden misstaan. Gedrenkt in een droomachtig en onwerkelijk aandoend decor, deed de film me af en toe zelfs aan een parabel denken

De film begint met een droomsequentie, die in beginsel als zodanig niet is te herkennen. Onder begeleiding van iele droefgeestige muziek glijdt de camera op een onheilspellende manier door een besneeuwd berglandschap tot hij recht op een reusachtige witte bizon afstevent die met veel geweld een massieve sneeuwwand vernietigt. Daar stopt de scène om uit te komen bij de wakker geschrokken en hevig aangedane Bill Hickok (Charles Bronson). Een prachtige openingsscène. Welkom bij The White Buffalo.

Bronson speelt westernlegende Wild Bill Hickok als een man die geen echte doelen meer in zijn leven heeft. Behalve dan een afrekening met het witte beest dat bezit van zijn geest heeft genomen en zijn dromen en zijn verstand vervuilt. Bronson speelt hem heel verdienstelijk.

Ook een fijne rol voor Will Sampson, die als opperhoofd Grazy Horse eveneens jacht maakt op het monster. Zijn beweegredenen liggen iets anders. De bezetenheid waarmee Hickok is besmet, is van een andere orde dan de dwang die Crazy Horse voelt. Het gaat Crazy Horse om wraak en eerherstel. De scènes waarin beide personages samen verschijnen, dragen een bepaalde spanning met zich mee, maar hebben ook een ontroerende touch. Mooie scènes zijn het.

Geen typische Western. Hickok is dan nog wel steeds de revolverheld die zijn reputatie eer aan doet (enkele fijne gevecht scènes bewijzen dat), maar Hickok is ook een man die de leeftijd heeft bereikt waarop hij zich realiseert dat hij niet onoverwinnelijk is maar een sterfelijk wezen met beperkingen.

In de film komen beelden voorbij die Hickok met deze waarheid confronteren. Een gigantische hoop bizonbotten die Hickok zittend in een trein naast de rails waarneemt is daar een mooi voorbeeld van. De eens zo veeltallig aanwezige machtige bizons zijn verworden tot een levenloze berg herinneringen. Een confronterende waarheid. De film heeft meer van deze onwerkelijke details die de introspectieve inzichten van Hickok heel beeldend voeden.

Hickok’s missie om de witte bizon te doden, raakt een groot deel van de film op de achtergrond om ruimte te geven aan zijn introspectieve groei. Een belangrijk deel van de film wordt aan zijn ontmoetingen en voorzichtig vriendschappelijke relatie met Grazy Horse gewijd. De scènes maken duidelijk dat de revolverheld die in het begin van de film nog het gedachtengoed aanhing dat zegt dat elke goede indiaan een dode indiaan is, zijn eigen levenshouding kritisch onder de loep neemt, nuances aanbrengt en als mens evolueert.

Ok. Genoeg gemijmerd. The White Buffalo is een prachtige film. Een film met typische Western trekjes, maar ook een film met een intrigerende surrealistische en psychologische laag. Spannend en verrekte fascinerend.

De film speelt zich af in de wereld van cultauteur Don DeLillo die in 1985 met zijn roman White Noise de Amerikaanse samenleving een spiegel voorhield. Het boek biedt een satirische kijk op consumentisme, doemdenken en de academische wereld. Noah Baumbach vond de roman en zijn thematiek nog steeds actueel en maakte er ruim 35 jaar later een film van
Een universiteit in het midwesten van de Verenigede Staten. Professor Jack Gladney is een autoriteit op het onderwerp Adolf Hitler en doceert dat onderwerp ook. Zijn colleges zijn theatrale onemanshows en zijn status binnen de universitaire microkosmos is die van een rockster. Hij verklaart meerdere keren dat de samenleving van tijd tot tijd is gebaat bij een catastrofe om de krachtige stroom aan (vaak nutteloze) informatie waarmee de samenleving wordt gepijnigd, te onderbreken.
Hij woont met zijn vrouw Babette en hun vier kinderen die zijn voortgekomen uit diverse eerdere relaties. Het is een roerig gezin waar de gehele tijd een kakofonie van betweterige en onzinnige dialogen elkaar overstemmen. Jack en Babette zijn geobsedeerd door de angst voor dood. Een angst die zij proberen te bedwelmen door flink te consumeren. Uitstapjes naar de supermarkt waar stevig wordt ingekocht zijn aan de orde van de dag.
Jack’s goede advies komt uit. In de nabijheid gebeurt een ramp en een grote gifwolk hangt omineus boven de stad. Evacuaties, paniek, angst. Tien dagen en nachten van chaos en ontheemding volgen. Is het einde van de mensheid nabij? Dan het signaal dat de situatie onder controle is en ieder weer zijn normale praktische kapitalistische gang kan gaan. Vragen blijven hangen. Is de berichtgeving wel te vertrouwen? Mogelijk woekert het gif onzichtbaar verder en is het vertrouwde leven dat weer wordt opgepakt niet meer dan een leven in gesimuleerde veiligheid?
De adaptie van Baumbach is een wilde rit door de paranoia en de mediahysterie van de jaren 80. Verbindingen met de huidige tijd waarin pandemie, complottheorie en sociale media een bepalende rol lijken te hebben, zijn niet toevallig. Baumbach zegt een film te hebben gemaakt die de gekte in de wereld schetst, zoals hij die zelf heeft ervaren en weer ervaart. De film bevalt door de nostalgische herkenning en de enigszins bizarre handeling. Als satire is de film minder geslaagd. Daarvoor is de nostalgie teveel verpakt in sentiment en is de toon te vriendelijk en niet bijtend genoeg.
Fantastisch slotnummer trouwens. Een heerlijke danschoreografie in de supermarkt. Waar anders. Het vermaledijde centrum van excessief consumentisme. Een geslaagde apotheose die naar een heus satirisch statement riekt.

Hoewel aangeprezen als een gitzwarte komedie is White Reindeer eerder een gitzwart drama. Of misschien een gitzwarte tragikomedie. In de film komen weliswaar een paar erg amusante scènes voorbij, maar de tragedie sijpelt op elk moment en in elke scène onbarmhartig door. White Reindeer gaat over een vrouw die iets verschrikkelijks overkomt, in een depressie raakt en uit alle macht probeert om in de dagen die naar de vrolijke kerstdagen leiden haar depressie te boven te komen.

De film heeft zichtbaar te lijden onder een beperkt budget. Het voedt de authenticiteit. Het voedt de depressieve sfeer. De kleurstelling is armoedig. De belichting is armoedig. De setting is kaal en armoedig. Het acteerwerk is armoedig. Dat laatste geldt overigens niet voor het acteerwerk van de leading lady. Dankzij Anna Margaret Hollyman beleeft de kijker heel intens de somberheid en de pijn die haar personage voelt. De camera zit ook nog eens confronterend dicht op Hollyman. Hollyman is goed.

Het verhaal is wat hobbelig. Scènes komen niet altijd tot een bevredigend einde maar gaan opeens tamelijk willekeurig over in een andere scène. Over scènes gesproken. Scènes waarom gelachen kan worden zijn vaak niet per se hele komische scènes. Scènes waarom gelachen kan worden zijn vaak absurdistisch getint. Regisseur en schrijver Zach Clark brengt Hollyman die in de film in een conservatief en burgerlijk deel van Amerika is geplaatst in situaties die juist in een dergelijke omgeving ongewoon zijn. Dat feit werkt grappig.

Een orgie bij de buren. Een ontmoeting met een stripper. Hollyman belandt in vreemde situaties en maakt er het beste van. Clark zet zijn protagonist als een vrouw neer die zich in een situatie voegt. Een vrouw die de absurditeit van een situatie juist gebruikt bij het overwinnen van haar depressie. De film is een aaneenschakeling van dergelijke momenten. Het zijn inkijkjes in een leven dat in puin ligt. Triest, absurd, nuchter en hoopgevend.

White Reindeer is geen vrolijke feelgood kerstfilm. White Reindeer is een ontnuchterende kerstfilm. Een kerstfilm die het kerstfeest niet onrealistisch jubelend benadert maar heerlijk dramatisch. Een tragedie in een kerstachtig decor dat een beetje grappig maar vooral melancholisch is.

Tot slot nog even de bijzondere fijne muziek van de bandjes The Points en The Brimstones noemen die flink bijdragen aan de amusementwaarde van de film. Geen typische kerstmuziek. Gelukkig niet.

Fijne film.

De film vertelt de geschiedenis van de indiaase chauffeur Balram. Een geschiedenis die zich afspeelt in India. Een verhaal over dienstbaarheid. Over de Indiaase cultuur. Over kasten. Over sociale ongelijkheid. Dat klinkt niet meteen als een verhaal dat het publiek in het Westen in groten getale aanspreekt. De roman van Arvind Adiga verscheen in 2008 en was echter een internationale bestseller. De verfilming van de roman dateert uit 2020, is een veel bekeken Netflix Original en bovendien een goede film.

Het hoofdpersonage Balram is het toppunt van dienstbaarheid. Hij knipt en buigt voor zijn meesters ondanks de vele beledigingen die over hem worden uitgestort. Een personage dat is gebonden aan zijn kaste en zich kranig in dat lot schikt.

Uit het kastensysteem komt een starre hiërarchie voort die bepalend is voor de staatsinrichting in India. De constructie is behalve maatschappelijke ook psychologisch. Balram is derhalve niet alleen de personificatie van onderdanigheid omdat de externe samenleving dat van hem verwacht. Zijn extreme gedienstigheid komt ook voort uit de doctrine die hem van jongs af aan is ingepeperd en die in hem woekert dat van ontsnapping uit die constructie geen sprake kan zijn. Eens een dienaar, altijd een dienaar.

Balram is een intrigerend personage dat in eerste instantie medelijden oproept. Ware het niet, dat al zijn dienstbare handelingen iets schimmigs in zich dragen. Het is niet volledig duidelijk of Balram niet bewust een dubbele agenda hanteert om zijn positie te verstevigen of om zich te verrijken. Balram lijkt een lijdzaam slachtoffer van het kastensysteem, maar zijn heimelijke en dubbelzinnige gedragingen maken hem niet per sé tot een sympathiek slachtoffer. ik vond hem in de eerste plaats glad en onbetrouwbaar en daarna pas het meelijwekkende personage dat hij natuurlijk ook is.

The White Tiger is geen woedend pamflet tegen ongelijkheid en onrecht. De film is eveneens geen kitscherige tragikomedie waarin de antiheld tegenslagen overwint, zijn recht haalt en triomfeert. The White Tiger ontleed subtiel en op een ironische toon een land dat van tegenstrijdigheden aaneen hangt. Telkens weer worden de personages in de film gesommeerd hun plaats te kennen. Telkens weer worden ze geconfronteerd met het feit dat er onbetistbare regels zijn, die duidelijk maken wat iemands maatschappelijke positie is. Een constatering die vermaak oplevert omdat er amper een scène passeert zonder dat iemand breekt met de regels. In India tieren intriges en corruptie welig. En uiteindelijk zijn het (zoals overal) de personen met het grote geld die de dienst uitmaken. Daar is geen systeem tegen opgewassen.

De film heeft humor. Behalve de spottende vertelwijze komt de humor tot uiting in de persoon van Balram. Hij neemt bepaald geen blad voor de mond. Bijzonder grappig zijn de scènes waarin Balram, die in de film ook een toelichtende rol als voice-over vervult, commentaar levert op gebeurtenissen en persoonlijke ervaringen die de kijker helemaal niet beleeft op de manier zoals Balram die beleeft. De culturele kloof zorgt voor verwarring bij de kijker en werkt komisch.

Omdat Balram in de film de dingen van commentaar voorziet, is het de kijker duidelijk dat er ooit een omslag in zijn gedienstigheid moet komen. De vraag is alleen wanneer en hoe heftig. Die verwachting brengt een laag spanning in de film die zich goed verhoudt met de laag spot.

De film neemt de situatie in het huidige India waar. Die is interessant. Het verhaal is een universeel verhaal en herkenbaar genoeg om een groot publiek aan te spreken. De uitzichtloze kloof tussen arm en rijk en de sneue kansloze Balram als speelbal van zijn rijke meesters zijn elementen die zorg dragen voor een verhaal waarmee de kijker gemakkelijk kan meeleven. The White Tiger is een mooie balans tussen luchtig vermaak en zwaarmoedige bezinning.

Het meest humoristische element in de film die verder weinig humoristisch is, is Robert Morley. De Britse acteur is veruit het sterkste punt in deze komische whodunnit. Morley speelt een wellustige smulpaap en restaurantrecensent die genoegzaam tweederangs chefs door de mangel haalt, lekkerbekkend geniet van culinaire hoogstandjes en de hele wereld vervloekt als hij aan zijn dieet wordt herinnerd. Morley wordt bij de invulling van zijn optreden ondersteund door scherp tekstmateriaal en fraaie oneliners. Hij is met recht het komische zwaartepunt van de film. .

De overige personages leveren gemengde gevoelens op. De haat en nijd die onder de topchefs leeft, levert af en toe een leuke scène op. Uit het optreden van de beide andere hoofdrolspelers George Segal en Jacqueline Bisset valt echter maar weinig plezier te halen. Het personage van Segal is de enige Amerikaan in het gezelschap en valt als zodanig op. Hij wordt bepaald niet als een fijnzinnig karakter neergezet. Hij is gewoon overdreven Amerikaans aanwezig en werkt erg op de zenuwen. De mooie Bisset speelt een nogal saai figuur die samen met Segal jacht maakt op de moordenaar van de topchefs van Europa. Hun optreden is niet sterk en amper grappig.

De film zet vooral in op komedie. Het detectiveaspect is van minder belang. Jammer, want in de kern zijn de moordgevallen interessant genoeg om er iets diepzinniger mee om te springen. Leuk zijn de verschillende locaties in Europa die worden aangedaan. Veel meer valt er over de film niet te zeggen. De film is een veel te lang durende opstapeling van flauwe onzinnigheden. Gelukkig maar dat de film steeds weer kan rekenen op de humoristische aanwezigheid van Robert Morley die de flauwe hap vlot trekt. Verder is het allemaal maar matig.

Ken Russel zet na Crimes of Passion voor de tweede keer een prostituee centraal. In de eerste film was de prostituee een burgervrouw met een dubbelleven die ‘s nachts de straten afschuimt, terwijl ze overdag een respectabele modeontwerpster is. In Whore wordt met het personage Liz een volbloed prostituee geportretteerd wier enige bron van inkomsten en manier van leven het hoerendom is.

De film volgt het personage gedurende een etmaal. Een film lang praat de goed acterende Theresa Russel in de camera en geeft een realistisch beeld van haar harde leven. Eenmaal gegrepen door de gemakkelijke verdiensten, kan zij zich niet meer losrukken van haar lot en van de keerzijde van het vak. De draaikolk aan gruwelijke ervaringen, verachtelijke klanten en de gewelddadigheid waarmee zij door haar pooier wordt bejegend, geven geen rooskleurig beeld van haar leven. Zelfrespect heeft ze niet meer. Ze is eenzaam. Haar enige gesprekspartner is de kijker, die zij op een laconiek zakelijke manier toespreekt.

Liz is zo omsingeld door haar beroep en de buitenissigheden die daarbij horen, dat zij soms verdwijnt in sentiment. Om nog enigszins een lach en een positief gevoel te kunnen opbrengen, laat Liz zich soms meevoeren in herinneringen. Herinneringen aan haar zoontje. Herinneringen aan bijzondere klanten die haar als mens behandelden. Andere fijne herinneringen heeft ze niet. Whore is bepaald geen Pretty Woman.

Whore is een goede film met een (in aanzet) indringend portret van een betreurenswaardige vrouw die gevangen zit in haar publieke beroep. Theresa Russel is goed. De film heeft in de andere personages helaas te weinig geïnvesteerd om helemaal in het (gevoels)leven van Liz mee te kunnen gaan. De entourage bestaat uit merkwaardige figuren die grotesk zijn aangezet en zich bespottelijk gedragen. De kijker wordt er door afgeleid. Hij houdt afstand van Liz en kan het harde portret daarom nooit helemaal in alle rust en alle ernst laten bezinken. Het fijne acteerwerk van Theresa Russel verdiende beter.

Zo! Dat is even schrikken. De film opent met de titelsong Wichita door Tex Ritter. Ik heb helemaal niks met zingende coboys en vreesde het ergste. Gelukkig is het na twee minuten gedaan en begint de film. En die film beviel goed. De song werd al snel niet meer dan een vage herinnering.

Wichita is een simpele film. Je kijkt naar de heldhaftige protagonist en leeft mee met zijn heldendaden. Het verhaal is heerlijk rechtoe rechtaan en herbergt geen ingewikkelde boodschappen. Na een paar vuist- en vuurgevechten, wat gekonkel en wat romantiek is de film na 81 minuten alweer afgelopen.

Joel McCrea speelt Wyatt Earp als de edelmoedige voorvechter van orde en gezag. Hij doodt alleen als het niet anders kan. McCrea gebruikt geen mimiek, heeft een stoïcijnse uitdrukking en spreekt weinig. Ik vond zijn Earp nogal houterig. Wat meer hartstocht had gemogen.

Vera Miles doet mee. Haar rol stelt niet veel voor. In westerns van deze aard zijn vrouwen blijkbaar enkel decoratief aanwezig. Net goed genoeg om de held te bewonderen. Wel prima rollen voor Lloyd Bridges en Jack Elam als eendimensionale tegenstanders van Earp.

Regisseur Jacques Tourneur maakt een kernachtige western die zich bijna tot het wezenlijke beperkt. Dat is even wennen als je gewend bent om langere films te kijken met meerdere zijplotjes en meer investering in de karakters. Het beviel me goed. Er zijn veel meer films van Joel McCrea met ongeveer dezelfde speelduur, zag ik. Ik ga er zeker enkele van bekijken.

Anonieme haatberichten zijn tegenwoordig geen uitzondering. In vroeger tijden waren haatberichten uitzonderlijker, maar ook weer niet ongewoon. Je moest er wel iets meer moeite insteken. Het schrijven en versturen van een brief is iets ingewikkelder dan het componeren van een lelijk stukje tekst dat je vervolgens verstuurt met een druk op de verzendknop. In de jaren 20 werden in het Engelse kuststadje Littlehampton brieven met vulgaire scheldkanonnades naar diverse personen verstuurd. De teksten waren niet mals en wie denkt dat het woord fuck een modern woord is, heeft het helemaal mis. De film Wicked Little Letters is gebaseerd op deze gebeurtenis die de geschiedenis is ingegaan als de Littlehampton Libels.

Het zoeken naar de persoon achter de brieven is een belangrijk aspect van de film. Niet het belangrijkste aspect. De film is geen heuse whodunnit. Bovendien is het niet uitzonderlijk moeilijk om te raden wie de brieven verstuurt. Er zijn weinig gegadigden en er zijn voldoende aanwijzingen. Mocht de oplossing desondanks een raadsel blijven, dan geeft de film relatief vroeg het antwoord weg. Zoals gezegd is de film geen echte whodunnit die tot de laatste scène wacht met de openbaring.

Twee andere aspecten zijn belangrijker. In de eerste plaats is er de humor. De personages zijn bijzonder overdreven vormgegeven en worden op die manier erg goed vertolkt door acteurs als Olivia Colman, Timothy Spall en Jessie Buckley. Ze spelen heerlijke karikaturen. Ondanks de karikaturale personages en het kolderieke speurwerk is de film geen komedie pur sang. De film is deels ook verrassend serieus en tragisch.

Centraal staan drie vrouwen die onderling nogal verschillen maar die alle drie op een bepaalde manier gevangen zitten in een masculiene samenleving die hun amper enige inspraak toestaat. Zo ontstaat een veelzijdige kijk op een periode waarin de vrouw een ondergeschikte positie innam. Drie interessante vrouwen met elk een eigen triest verhaal. Boeiend.

Wicked Little Letters is een film die met meerdere aspecten vermaakt. Het is leuk om het spoor van de brieven mede te volgen. Het is intrigerend om je te verdiepen in de drie psychen van de drie vrouwen. Het is bijzonder vermakelijk om het heerlijk gechargeerde en merkwaardige gedrag van al die karikaturale personages te volgen. Prima film.

The Wicker man wordt door veel filmliefhebbers als de beste Britse horrorfilm beschouwd. Ik zet altijd vraagtekens bij de kwalificatie ‘de beste’. Zo’n kwalificatie hangt natuurlijk van het subjectieve oog van de beschouwer af. Na mijn beschouwing kan ik mij in die kwalificatie in ieder geval niet vinden.

De plaatsing binnen het horrorgenre valt te betwisten. Misschien is het genre musical wel een veel betere classificatie voor de film. De film buikt uit van de scènes waarin personages in gezang uitbarsten. Als kijker moet je je door uitvoerige muzikale choreografieën worstelen, die dermate irriteren dat ze een indringende beleving van het eigenlijke verhaal in de weg zitten.

Want dat verhaal is best intrigerend. Politieagent Howie verschijnt op een geïsoleerd eiland om daar de vermissing van een kind te onderzoeken. Hij ondervindt veel tegenwerking van de plaatselijke bevolking. Niemand kent het kind. Toch zijn er veelzeggende aanwijzingen die anders doen vermoeden.

Het gedrag van de ongeremde eilandbewoners die een eigenaardige vruchtbaarheidscultus aanhangen, is in de ogen van de conservatieve Howie erg verdacht. Howie en de kijker krijgen sterk de indruk dat de bevolking een spelletje met hem speelt. Dat verontrustende vermoeden speelt onderhuids in de film een grote rol en zorgt in beginsel voor een ongemakkelijk sfeertje. Wat ik zeg. Een intrigerende verhaal.

En steeds als de ongemakkelijke sfeer je dreigt te omarmen, steeds als het mysterie van de vertelling je dreigt mee te voeren, steeds als de onderdompeling in heerlijke surrealiteit op het punt staat te gebeuren, staat er wel weer een recalcitrante dorpsbewoner op die in meedogenloos gezang uitbarst. Gezang dat alle voorzichtig toegelaten verwondering in één klap wegvaagt en je achterlaat in afgrijzen. En weg is de fijne filmbeleving.

Mij zul je dus niet horen zeggen dat the Wicker Man ‘de beste horrorfilm van Britse makelij’ is.

Bij lange na niet.

Historisch drama over Barbe-Nicole Clicquot die als weduwe en erfgenaam van het gelijknamige wijnhuis de taak heeft de boel winstgevend te maken en zo de onafhankelijkheid te behouden. Het verhaal van de weduwe Clicquot speelt zich af in de Napoleontische tijd. Een tijd waarin de mannen het voor het zeggen hebben. Zeker in het zakenleven. Gelukkig voor haar is ze omgeven door mannen die haar competentie onderschatten of niet naar waarde weten te schatten.

Een van hen is de regisseur van de film (Thomas Nappers), die het gearrangeerde huwelijk van Barbe-Nicole verheerlijkt als een huwelijk uit liefde, haar innovaties in het bedrijf amper noemt en haar expertise toeschrijft aan het liefhebben van en leren van briljante mannen. In werkelijkheid lag dat iets anders. De film vertelt een sterk geromantiseerd verhaal dat stroperig wegkijkt en ook een loopje neemt met de werkelijkheid.

In een film van dien aard past natuurlijk een aantrekkelijke jonge vrouw. Haley Bennett die in de huid van Clicquot kruipt is dat absoluut. Haley Bennett is leuk en doet het leuk, hoewel ze slechts als schaduw van de echte Clicquot wordt geportretteerd. Na afloop van de film eens gekeken naar wat afbeeldingen van Barbe-Nicole Clicquot. De echte Clicquot lijkt bij lange na niet op de aantrekkelijke Haley Bennett. Een gearrangeerd huwelijk leek me opeens heel aannemelijk.

In de epiloog komen pas de feiten voorbij die de film in grote mate laat liggen. In de epiloog staat geschreven dat Clicquot technische en oenologische innovaties in het vervaardigingsproces van champagne bedacht en invoerde die tot op de dag van vandaag worden toegepast. Het verhaal maakte me daar niet bewust van. Het geromantiseerde verhaal is trouwens niet erg spannend. Dat is niet meer dan een romantische soap die zich vooral met dramatische gebeurtenissen bezighoudt en het met de werkelijkheid niet zo nauw neemt. Ik vond het vooral saai. Middelmaatje dit.

De film vertelt het verhaal van een achttal tieners die een zomer lang met elkaar omgaan. Een zomer vol fun en lust en ook een zomer waarin zich in de groep verschrikkelijke gebeurtenissen afspelen. Het verhaal wordt verteld vanuit vier verschillende perspectieven die samengevoegd een redelijk uitgebalanceerd beeld geven van alles dat er die zomer gebeurt.

De film begint als een jolige vakantiebeleving. Een ongedwongen verhaal over drugs, liefde en seks. Het uitgelaten aspect maakt echter al snel plaats voor meer grimmigheid en excessief gedrag dat zich vooral uit in expliciete seks- en geweldsscènes. Ik had hier en daar al wat gelezen over de film, maar ik kan me voorstellen dat bij de blanco kijker af en toe de mond even openvalt.

"Wij“ is het regiedebuut van René Ellers. Hij is tevens de producent en de scriptschrijver. Eller knipt het verhaal in vier stukken die steeds door een ander personage worden verteld. Iedere episode begint met een intro van een spetterende neonreclame die de naam van de verteller van de komende episode heftig blinkend introduceert. Een kunstzinnige visuele aankondiging die de episoden vrolijk inleidt en die dusdanig lang in beeld blijft dat het (in eerste instantie) opgetogen gevoel adequaat wordt vervangen door onrust, moedeloosheid en troosteloosheid. Aldus prima corresponderend met het zomerse verval in de loop van de film.

Het vertelconcept kijkt prettig weg. De vier episoden wijken onderling voldoende af, openbaren ieder andere details en geven samengevoegd een grauw en wreed beeld van de groep en hun belevenissen. Uiteraard is elke episode de subjectieve en interpretatieve kijk van die specifieke verteller. De kijker krijgt de waarheid niet panklaar uitgereikt en moet voor zichzelf uitmaken welke details waar zijn en welke niet. Ach, heel belangrijk is het eigenlijk niet. Het zijn slechts details. Ook zonder nauwkeurige interpretatie krijg je als kijker voldoende beeld van het ware verhaal om geshockeerd te zijn en vermaakt te worden.

De film kijkt lekker weg, maar emotioneert weinig. Regisseur Eller komt uit de reclamewereld. Dat zie je in de film terug. De zonovergoten slow motion beelden, de perfect gestyleerde (en kille) interieurs en de afgrijselijke synthipop onder de beelden maken dat de film er op veel momenten gladjes uitziet en het verhaal idem dito langs trekt. De personages zijn in dit decor afstandelijke wezens en bezitten niet het acteertalent om de afstand tot de kijker emotioneel te overbruggen.Vooral de spraak klinkt veelal onnatuurlijk en doet afbreuk aan de (mee)beleving. Te weinig overtuigend. Afstandelijkheid emotioneert niet.

"Wij“ is een visueel mooie film en hanteert een leuk vertelconcept. Alleszins vermakelijk, maar diep geëmotioneerd raakte ik er niet door.

“This is a snakeskin jacket! And for me it's a symbol of my individuality, and my belief... in personal freedom”.

Wild at Heart vertelt het verhaal van Sailor en Lula. Wild at Heart is heerlijke cinema. Ieder beeld is een kunstwerk in beweging. Of overdrijf ik? Waarschijnlijk wel, maar zo beleefde ik het tijdens het kijken in ieder geval wel. Tussen de beeldenpracht door valt trouwens ook nog een boodschap te ontdekken. Niks opzienbarends, hoor. Iets over dat het leven voor de meeste mensen shit is en je er maar het beste van moet zien te maken. Je hebt immers maar een leven. Ach, geen hoogstaande moraal. Geen unieke boodschap. Het doet er ook niet toe. Het gaat in Wild at Heart in de eerste plaats om de beelden. Om de sfeervolle audiovisuele beleving. Om de lekkere muziek. Om de karakters.

David Lynch heeft zijn film volgestopt met sprookjesachtige archetypen. Onschuldige prinsessen, boosaardige rovers, gemene heksen, nobele ridders en domme jaloerse mensen. Ze duiken op in deze avontuurlijke en romantische roadmovie die een samenbundeling is van episoden uit de reis die de protagonisten Sailor en Lula samen ondernemen. Hier en daar is het verhaal opgesmukt met wat flashbacks voor een beter begrip en losjes samengebonden met referenties naar de Wizard of Oz, de film uit 1939 waarin Dorothy haar grootste verlangen moet zien te formuleren.

Over het grootste verlangen van Sailor en Lula bestaat geen misverstand. Dat is hun liefde voor elkaar, die zich voortdurend uit in hete seks en in gefluisterde en luid uitgesproken liefdesverklaringen. Buiten de liefde is niet alles koek en ei. De boze schoonmoeder zit hen, gedreven door jaloezie en de vrees dat haar vileine geheimen worden geopenbaard, op de hielen. Diane Ladd die ik mij nog vaag als een lieftallige blondine uit Charlie’s Angels herinner, speelt de verfoeilijke schoonmoeder. Ze deed mijn herinnering allesbehalve deugd en geeft met andere woorden een uitstekende vertolking van dit loederige wezen.

Dan is er nog de duivel in de vorm van de fantastische Willem Dafoe gekleed in een leren jas die hem het uiterlijk van een pooier verleent. Een duivelse oogopslag en een duivelse lach die een rot gebit blootlegt, maken het kwaadaardige plaatje compleet. Hij zet al zijn verleidingskunsten in en probeert Sailor weg van zijn geliefde Lula en in de dood te leiden. Zoals het een ouderwets sprookje betaamt is de strijd tussen goed en kwaad niet zomaar gestreden. Wat is een sprookje immers zonder goede fee. Welke rol kan zij nog spelen? En er is de brandende hamvraag: Kan het lied “Love me Tender” uiteindelijk worden ingezet?

Wild at Heart toont mooie gevarieerde decors bij de gebeurtenissen. Desolate landschappen. Een romantische highway in het avondrood. Een lawaaiige kroeg. Een marmeren foyer. Een stinkend toilet. Plaatsen waar bloed vloeit, heftig wordt gedanst, fel ruzie wordt gemaakt, laaghartige complotten worden gesmeed en waar zich zinderende seks afspeelt. Plaatsen waar de vrijheid wordt gevierd en het leven wordt geleefd. Alles gedragen door de twee helden Sailor en Lula. Twee mensen meegezogen door de omstandigheden. Twee onvrijwillige helden, want het enige dat ze echt willen is elkaar en natuurlijk een pakje sigaretten bij de hand.

Tijd om nog iets over Sailor en Lula en hun respectievelijke vormgevers te vermelden. Interessant personage, die Sailor. Hij doet zijn naam eer aan en laveert door het leven. De vrijheid hoog in het vaandel en soms op een scheve schaats rijdend. Nicolas Cage speelt Sailor als een oersympathiek persoon die je zelfs de meest verschrikkelijke wandaden vergeeft. Alles is hem immers ingegeven in naam van de vrijheid en de liefde. Zijn tegenspeelster is Laura Dern, die overigens een dochter is van Diane Ladd. Zij speelt Lula. Ik ben geen fan van Laura Dern. Ik heb bij haar altijd wat gewenningstijd nodig. Ook nu weer. Ze is hier de hulpbehoevende cliché blondine met felrode lippen, draagt een negligé en moet traditiegetrouw door ridder Cage uit de klauwen van de draak en de duivel worden gered. En net zoals dat in het echte leven vaak gebeurt, staat de ridder er alleen voor. Hij heeft alleen de steun van regisseur en schrijver David Lynch. Maar, ach wat kan er eigenlijk fout gaan. Ware liefde overwint alles, toch?

In een tijd dat de klassieke western uit de tijd was en de grimmige tegenhanger uit Italië minder weerklank vond, was het nodig de western van een andere toon te voorzien. Werk aan de winkel voor de afgezanten van New Hollywood. The Wild Bunch vindt die nieuwe toon door klassieke personages en klassieke normen in de nieuwe eeuw te plaatsen en te observeren hoe zij zich daarin handhaven. The Wild Bunch toont genadeloos het einde van een tijdperk.

Een gewelddadige film. Dat begint meteen al bij aanvang als een groepje kinderen de kijker trakeert op een gruwelijk schouwspel. De kinderen overgieten een schorpioen met honderden mieren en aanschouwen vervolgens verlekkerd grijnzend hoe de doodstrijd van de schorpioen verloopt. Zo uitzichtloos als de strijd van de schorpioen, zo uitzichtloos is ook de situatie van Pike Bishop en zijn mannen die net een mislukte bankoverval hebben gepleegd.

Ze zijn dinosaurussen die op de inslag van de komeer wachten. Hun hoogtijdagen zijn allang voorbij. Het is 1913 en op een enkele stuiptrekking na is het tijdperk van het wilde westen definitief voorbij. Bishop en zijn mannen vechten omdat zij geen andere keus hebben. Zij zijn stuiptrekkingen uit een andere tijd en kunnen niets anders. Dan maar zonder diepere motivaties, maar er zal gevochten worden. Regisseur Sam Peckinpah schetst een periode waarin alle hoop en alle idealen waarmee het wilde westen ooit zo rijkelijk was bestrooid, zijn vervlogen.

Een gewelddadige film, zoals vermeld. Schietpartijen. Moorden. Alle geweld culmineert in een schitterende finale. Een choreografie van de dood. Geweldig camerawerk. Geweldige montage. Een geweldig slachthuis. The Wild Bunch betoont zich hier met recht een zwanenzang voor idealisme, heroïsme en mannelijkheid. In deze film sterft niemand waardig. Iedereen sterft bloedig en met veel omhaal van kogels. En eenmaal op de grond gelegen, wordt de dode ook nog eens beroofd van het goud in zijn kiezen.

Met The Wild Bunch maakt Peckinpah een indrukwekkende film. Rauw en meedogenloos. Een film waarin het geweld wint. Een film waarin het mythische wilde westen definitief ophoudt te bestaan.

Een drama zonder bezieling.

Op zich is het gegeven van een familie met mankementen in combinatie met een vermissing, aardig filmvoer. De basis wordt (met wat mysterie, sfeervolle beelden, een rebelse zoon en een dominante pater familias) goed neergezet. Er is een spannende opbouw. De basis voor een goed verhaal is gelegd. De nieuwsgierigheid is gewekt.

Wat volgt, valt echter behoorlijk tegen. De vulling van de mooie basis is gewoon niet goed. De film ontstijgt de aanloop nooit. Het verhaal blijft hangen in een monotoon voortkabbelend ritme, waarin weinig gebeurt.

De acteerprestaties zijn niet geweldig. Er wordt statisch en zonder emotie geacteerd. Duvall is de positieve uitschieter.

Niet spannend. Geen vuur. Een vlakke vertoning.

Steeds als een filmmaker met zijn film een verhaal vertelt dat zich bezig houdt met het leven van een oorspronkelijke bewoner van de VS, is dat verhaal doorspekt met werkeloosheid, alcoholisme, racisme en andere ellende. Het is drama wat de klok slaat. Het is in deze film niet anders.

De film vertelt van twee indianen die samen opgroeien in het reservaat en daarna volstrekt verschillende wegen inslaan. Aan de ene kant is daar Makwa die zich tegenwoordig Michael noemt, maatschappelijk succesvol is en ver weg van het reservaat en zijn verleden aan de weg timmert. Aan de andere kant is daar Ted-O die niet weg kwam uit het reservaat, maar verviel in criminaliteit en dagelijks wordt geconfronteerd met zijn gebrek aan perspectief. Toch zijn ze verbonden. Ze delen een geheim.

Wild Indian is behalve een film over de omgang van twee volwassen mannen met een jeugd vol verwaarlozing, mishandeling en racistische tendenzen eveneens een film over de botsing tussen twee mannen die verschillend tegen een gedeeld geheim aankijken. De één wil het geheim openbaren. De ander wil het laten rusten. Wrijving is een feit. Op dat moment wordt het drama verbonden met thriller-elementen die aan de film een geslaagde dosis spanning toevoegen.

De personages zijn niet tot op het bot uitgewerkt. Motiveringen voor gedrag blijven schemerig. De kijker moet het doen met vage aanwijzingen die steeds weer terugvoeren naar de omstandigheden in het reservaat. Veel blijft oningevuld. Teveel, naar mijn smaak. Ietwat frustrerend is dat wel.

De film kijkt niet lekker weg. De oorzaak is technisch van aard. De film heeft weinig vaart. De montage is niet scherp gedaan. De film laat scènes (en momenten in scènes) te lang doorlopen waardoor personages die interacteren een krampachtige indruk maken. De dialogen bevatten onnatuurlijke stiltes en klinken geforceerd. Vaak deed een dialoog mij denken aan een dialoog uit een soapserie, waarin de nonverbale uitdrukking van de personages zorgt voor gekunstelde spanning. Ik vind dat irritant. Het algehele acteerwerk is overigens niet heel geweldig. Veel te theatraal.

Wild Indian heeft een prima verhaal dat nieuwsgierigheid en spanning weet op te wekken, maar door de vlakke invulling van de personages, het matige acteerwerk en een gebrekkige montage na verloop van tijd veel van zijn charme verliest.

Alleraardigst om de op leeftijd gerakende dames Shirley Maclaine en Jessica Lange in een film te aanschouwen. Hun acteerwerk mag er zijn. Nog steeds. Ook met Billy Connolly die z'n standaard ding doet. Solide en best ok.

Zo jammer dat de film behalve dat goede acteerwerk niet veel voorstelt. De film vertelt niet meer dan een slap verhaal. Niet sprankelend of prikkelend of origineei.

Slechts af en toe een flintertje humor. Echt een flintertje want met een paar leuke tekstjes en een enkele situatie die een lach veroorzaakt is het met de hoeveelheid (geslaagde) komedie slecht gesteld. Ook een film met van die 'hartverwarmende' momentjes waar die Amerikaanse feelgood-films zo prat op gaan. Blèh.

Wat Demi Moore in de film te zoeken heeft is trouwens een raadsel. Haar rol voegt werkelijk niets toe. Noch aan verhaal noch aan humor noch aan bijzonder goed acteerwerk.

"Wild Oats" is niet meer dan zouteloze feelgood. Op schaarse momenten amusant, erg plakkerig en niet verrassend.

De film neemt eerste even de tijd om via de kleindochter van bruid Glenn Close de complexe familiesituatie uit te leggen en de personages te introduceren. En als je enigszins op de hoogte bent van de familiestructuur, begint het geleidelijk vermakelijk te worden. Een bonte mengeling van familieleden waarvan een ieder wel wat excentrische eigenschappen heeft, passeert de revue. Een familie die het geluk niet in de liefde heeft gevonden, zo blijkt al snel.

Een bruiloft en een volgepakt huis met genodigde familieleden. De sfeer doet bij wijlen denken aan een zomerkamp voor tieners. Drank, drugs en seksuele uitspattingen. Gelukkig worden de ondeugden gepresenteerd met een zekere humoristische standaard die verheven is boven de gebruikelijke platvloersheid die in een dergelijke sfeer altijd op de loer ligt. Het lukt, ook al is het soms ternauwernood.

Glenn Close heeft een prima rol als rijke Hollywoodse filmster die ondanks vier scheidingen tevredenheid met haar leven uitstraalt. Aan haar verschijning lees je een bewogen levensverhaal af vol positieve en negatieve ervaringen. Er is niet veel dat haar van haar stuk brengt. Ze vertegenwoordigt een prettig personage. Een andere opvallende verschijning is John Malkovich. Hij is de eerste echtgenoot van Close en tevens een acteur, maar dan vooral aan het serieuze toneel. Met zijn gekke sikje, hippe kledingstijl en maniertjes verbeeldt hij heel hilarisch een excentrieke oudere kunstzinnige hippie. Eveneens een prettig personage. Twee sterke karakters die de film maken, wat mij betreft. De scènes tussen Close en Malkovich zijn het aanzien absoluut waard.

De film eromheen is aardig maar ook wat kitscherig. Het verhaal is ietwat banaal en het einde eigenlijk al vanaf het begin voorspelbaar. Buiten Close en Malkovich zijn ook de andere personages aangenaam gezelschap. Al die personages vormen een rommelig maar prettig levendig geheel. Het zijn de personages die met vreemde acties, emotionele uitbarstingen en tumultueus gedrag de film vermakelijk houden. Leuk voor het moment. The Wilde Wedding is geen film die nog lang in mijn gedachten zal vertoeven.

Beklemmend en indrukwekkend drama waarin man en tienermeisje door het lot verbonden door de imponerende wildernis van Alaska trekken. Film met logischerwijs heel veel stemmige plaatjes van de weidse landschappen.

Het verhaal voltrekt zich langzaam. De film neemt de tijd om het verhaal te vertellen en de spanning op te bouwen. Subtiel en sober.

De film is zeker geen thriller, hoewel het verhaal wel spannend is. De spanning ontstaat door de onderliggende dreiging. Mooi subtiel gedaan. Met onuitgesproken geheimen, met onderdrukte emoties en met geladen zwijgzaamheid.

Ook een paar aardige zijpaden in de vorm van ontmoetingen onderweg.

Hoewel de landschappen overweldigen, zijn de filmdecors verder tamelijk sober. Geen trucages of special effects, waarachter de acteurs zich kunnen verschuilen. Overtuigend acteerwerk is dan van belang om spanning en emotie op peil te houden. Dat lukt goed.

Mooi ingetogen spel van Purnell en Greenwood.

Heerlijk traag in het begin en lekker vol gepropt met actie in het laatste halve uur als de zorgvuldig opgebouwde spanning die met kleine hapjes een uur lang wordt ingebracht zich eindelijk effectief kan ontladen.

De film begint redelijk onschuldig, is dan opeens een beetje duister, maar meer op een licht verontrustende manier. En is mysterieus. Vooral mysterieus. En sfeervol. Het voelt bijna als een sprookje. Dat gevoel verandert snel als er elementen het verhaal binnensluipen die niet helemaal gezond aanvoelen. De sfeer wordt grimmiger en er ontstaat een onheilspellende laag in het verhaal. Van het sprookjesachtige effect is niet veel meer over. En zo belanden we langzamerhand in een horrorachtig setting als het scenario zich meer richt op sinistere zaken en foute geheimen. Spannend.

De spannende gebeurtenissen blijven zich opstapelen. Het mysterie neemt toe. Er zijn gelukkig wat kleine ontlaadmomenten voor de finale losbarst. Tijdens zo'n trage maar spannende opbouw is dat ook even nodig. Even loskomen van het nagelbijten is dan lekker.

Nu klinkt het trouwens net alsof de film je de hele tijd in zijn ban heeft. Dat is ook weer overdreven. Uiteraard is het verhaal vanaf een bepaald moment in grote lijnen redelijk voorspelbaar. Eerlijk is eerlijk. En daar kun je dan een paar hele cynische opmerkingen aan wijden, maar dat ga ik niet doen. ik kon met de voorspelbare grote lijn heel goed leven.

Het is namelijk lastig om de invoelende en sprookjesachtige factor uit de opbouwfase helemaal los te laten. Voorspelbaar voelde voor mij op een bepaalde manier ook wel geruststellend. En dat is ook wel eens prettig. Na net het harde en expliciete Giallo a Venezia (1979) gezien te hebben, is die behoefte misschien begrijpelijk.

De speciale effecten zijn niet verkeerd. De gore en het wezen zien er goed uit. De ouderwetse schmink doet eveneens overtuigend werk. Prima acteerwerk ook. De jonge Bel Powley doet het goed. Liv Tyler vind ik altijd leuk.

'Wildling' is een sprookje dat soms sprookjesachtig zoet is maar vaak een te grimmige sfeer heeft om een leuk sprookje te zijn. Het is een aangenaam horrorsprookje.

Het is Jim’s droom om in de omgeving van Willow Creek op de plek te staan waar in 1967 een bigfoot werd gefilmd. Begeleid door zijn vriendin Kelly en gewapend met een videocamera probeert hij die droom te verwezenlijken. Het reisverslag dat door comedian en regisseur Bobcat Goldthwait is geproduceerd laat een enthousiaste Jim en Kelly zien wier enthousiasme afneemt naarmate de film vordert.

De ingrediënten zijn bekend. Een onrustige camera, wauwelende protagonisten, een paar eigenaardige lokale bewoners, een locatie ver van de bewoonde wereld en een haastige en korte finale. Tussen alle onscherpe en overbelichte beelden door ontwaren we tussen al het obligate geblaat zowaar iets dat op een poging lijkt om de hoofdpersonages meer smoel te geven. Er speelt een relatiedingetje dat weliswaar totaal niet interessant is, maar de poging om iets meer te bieden dan stompzinnig gewauwel en overspannen beeldmateriaal waardeer ik.

Een scène springt eruit. Een minutenlange scène die zich in de nachtelijke uren in de tent van Jim en Kelly afspeelt, bracht bij mij zowaar een onbehaaglijk gevoel teweeg. Twee personen in een tentje midden in een enorm woud. Diepe stilte afgewisseld met geschuifel, geritsel en merkwaardige geluiden. Een sterke scène en ook de enige sterke scène. Verder bevat Willow Creek weinig of niets dat zich van een gemiddelde found footage productie onderscheidt.

De titel van de film is goed gekozen. Alles draait om Wilson. Zijn personage is zeer dominant aanwezig en overschaduwt de rest van de cast volledig. Elke dialoog is in feite een monoloog. Elke handeling, elke actie komt voort uit de opdringerigheid van dit zeer aanwezige personage. De andere personages vormen het klankbord waartegen hij kan ageren en zich heerlijk kan manifesteren. Arme passieve personages zijn zij.

De eerste helft van de film is zijn aanwezigheid best overkomelijk. Wilson is zo tegendraads en verschilt zo opvallend van zijn omgeving, dat zijn confrontaties erg hilarisch zijn. Hij zegt grappige dingen en vertoont verstorend gedrag. Het levert een aantal komische scènes op die erg leuk zijn. Dat niveau houdt de film niet vol. In het verloop van de film nemen komediegehalte en boeifactor rap af. De frisheid van het personage vervalt al snel.

Het probleem is dat de figuur Wilson die in het begin zelfs nog even vertedert, op den duur te prominent wordt. Elke scène wordt door hem gedomineerd. Elk moment in de film gaat over hem. Zelfs in scènes die in eerste instantie een andere kant uit dreigen te gaan, komt de verhaallijn altijd weer bij Wilson terecht. Er is geen stuk film dat eigenlijk niet over Wilson gaat. Je komt op geen enkel moment los van zijn personage. Ik werd een beetje zat van die Wilson.

Goed acteerwerk van Harrelson. Dat zeker. Jammer dat zijn personage niet wat meer tegenwicht kreeg van de overige personages, die zeker meer eigen geluid verdienden. Misschien was zijn rol dan zelfs memorabel geweest.

"Wilson" is niet per sé een slechte film, maar is gewoon een film met teveel Wilson.

De hoofdrol is in deze western is voor James Stewart. Hij is de geroutineerde, dappere en moreel standvastige held. De rol die hij in meer westerns van regisseur Anthony Mann zou spelen. De andere hoofdrol is natuurlijk voor de Winchester ‘73, het succesvolle repeteergeweer dat door de Winchester fabriek met de reclameslogan "The Gun That Won the West" werd voorzien.

De film volgt het geweer. De Winchester wisselt als gevolg van gewelddadige en achterbakse acties vaak van eigenaar. De menselijke figuren verschijnen en verdwijnen weer. De Winchester is de stabiele factor. De Winchester is er altijd. James Stewart volgt in zijn spoor. Als rechtmatige eigenaar van het geweer volgt hij de gangen van het wapen om het weer in zijn bezit te krijgen. Dat gebeurt in ouderwetse western style. Met onwankelbare moed. Met bandieten. Met roodhuiden. Met shootouts. Heerlijk.

Het beeld dat van goed en kwaad wordt gegeven is trouwens weinig gedifferentieerd. Iemand is goed of iemand is slecht. Relativering is in deze film niet aan de orde. Zo is de negatieve portrettering van de indianen opvallend. Die worden neergezet als moordlustige barbaren. In de film Broken Arrow die ook uit 1950 stamt en waarin James Stewart eveneens de hoofdrol speelt en zich bemoeit met de Apachen is die relativering er wel. Andere regisseur, andere schrijvers, maar toch.

De film gaat dan wel enigszins simplistisch om met de termen goed en slecht, maar schroomt aan de andere kant niet om heel inzichtelijk de zere vinger te leggen op het gewelddadige en destructieve karakter van het wilde westen en de wilde mannen die er leven. Primitief, hebzuchtig, racistisch, egocentrisch. De film heeft een grimmige ondertoon. Het wilde westen is de plek waar de greep naar het wapen de enige logisch optie lijkt om problemen op te lossen. Zelfs voor held James Stewart die is bekleed met moreel besef, is de greep naar het wapen een volkomen natuurlijke stap en de enige stap.

In Winchester ‘73 is de beklemmende sfeer die hoort bij de heroïsche strijd om te overleven steeds aanwezig. Dat gebeurt niet smerig en nihilistisch, zoals de spaghetti westerns dat jaren later zouden aanpakken, maar de film tornt al wel flink aan het romantische beeld van het wilde westen. De film verhoudt zich nogal grimmig tot de illusie van vrijheid en het vinden van het grote geluk.

Winchester ´73 is een echte klassieker met ouderwetse western actie, maar is ook een film die western clichés kritisch benadert zonder de aard van de ouderwetse western geweld aan te doen. De film is vooral spannend en dynamisch en stikt van de mooie settings en decors en heeft sterk acteerwerk en lekkere actie en is gewoon een uitstekende film.