Opinions

“All things must end”

Een sci-fi die niet draait om grootse effecten, maar eentje die een meer psychologische insteek heeft. De film draait om een gebeurtenis die beroering veroorzaakt. Om een gebeurtenis die grote impact heeft op een gebroken gezin. Het is een vertelling met een apocalyptische ondertoon.

Het thema en de plot zijn op zich best aardig en boeiend. Het verhaal komt er helaas nogal gebrekkig uit en intrigeert maar matig. De film is langdradig en op momenten veel te vaag in bedoeling en uitwerking.

Veel in de film wordt gedaan met omtrekkende bewegingen. Veel nietszeggende dialogen en schimmige scenes. De spanning is dan ook niet alomtegenwoordig. Het valt wat tegen.

Meer kern, meer spice in de scenes en de dialogen, zou de film boeiender hebben gemaakt. Het zou de nietsigheid wat meer hebben opgeheven. De langdradigheid verpest een hoop. Het verhaal is an sich echt boeiend genoeg, maar gaat nu ten onder in langgerektheid en verveling.

De sfx die er zijn, zijn niet indrukwekkend. Eerder amateuristisch. Op zich niet erg, maar in deze film zonder spice, valt dat natuurlijk wel extra op.

De minimalistische muziek in combinatie met fraai camerawerk (paar sfeervolle shots gezien) werkt als onheilspellende factor goed.

Het acteerwerk is redelijk.

In de film Terri van regisseur en schrijver Azazel Jacobs is het gelijknamige personage de centrale figuur. Een buitenbeentje. Een kolos van een jongen die bij zijn licht alzheimerende oom leeft en zo dik is dat hij alleen nog in een pyjama naar school gaat. Andere kleding past hem niet meer. Terri wordt uiteraard bespot door zijn klasgenoten en als reactie daarop begint hij te laat te komen en te spijbelen. Rector Fitzgerald (John C, Reilly) merkt hem op.

Leuke rol van Reilly die in Cyrus (2010) overigens al eerder de rol van mentor van een zwaargewicht speelde. Mr. Fitzgerald is enorm begripvol en amicaal. Hij lijkt een ideaalplaatje maar de film waakt er gelukkig voor hem te idealiseren. Fitzgerald heeft problemen in de privésfeer en genereert wat weerstand bij Terri, die lang in de veronderstelling verkeert dat hij de enige uitverkorene van Fitzgerald is. Er zijn echter meer uitverkoren uitgestotenen die zich in de belangstelling van Fitzgerald mogen verheugen. Het spanningsveld zorgt voor levendigheid en humor.

Al snel ontstaat een klein eigen universum met uitgestotenen die elkaar aantrekken, opzoeken, maar soms ook afstoten. In dit stadium verlaat de film het comfort van het feelgood concept en wordt iets grimmiger van toon. De personages kunnen die sfeerverandering geloofwaardig aan. Hun pluspunt is dat zij al vanaf het begin van de film als meer dan stereotypen worden neergezet. Vooral Terri valt op als iemand met zelfreflectie en een volwassen kijk op de dingen. Geen personage dat zit te springen om het medelijden van de kijker. Dat gebeurde dan ook niet. Omdat hij zichzelf en zijn omgeving zo rijp analyseert en op die manier zijn weerbaarheid aantoont, had ik nooit de neiging hem als een meelijwekkend figuur te zien.

De film zit vol grappige en absurde momenten. Ook met fijnzinnige waarnemingen die van de personages meer maken dan de geijkte nerd, slet of extremist die in de meeste films de standaard is voor de vormgeving van de buitenbeen. Terri is een film die uitstijgt boven de standaard feelgood. Terri is een film met goed acteerwerk, goede humor, realistische personages en een boeiend verhaal dat niet mikt op valse emotie. Fijne film.

Lekkere slasher.

Veel rust krijg je bij het kijken naar deze film niet. De ene adrenalinestoot volgt op de andere. Art de clown is immer in beweging, ligt immer op de loer en zorgt ervoor dat elke scène in de film de potentie heeft om uit te monden in een bloedbad. Vaak gebeurt dat ook. Het is snijden en hakken. Het is bloed en nog meer bloed. Gore en nog meer gore.

De clown is fantastisch. De clown is eng. En dat terwijl er volgens mij niet heel veel artwork aan te pas is gekomen. Het shabby clownskostuum en -masker en de simpele schmink werken echter effectief. De houterige motoriek en de ijzingwekkende grimassen van de clown maken het huiveringwekkende plaatje compleet. Doodeng.

De kills zijn prima. Rauw en plastisch. Hier en daar met wat suggestie, maar die suggestie werkt niet verstorend. De opbouw naar de kills zijn overigens ook intrigerend. De clown blijkt op die momenten zelfs vaak te bezitten over een dosis zwartgallige humor. Hij blijft wel clown per slot van rekening. De slechte humor werkt, want die maakt de clown nog enger en onaangenamer.

Wel een zwak verhaaltje. Het dunne verhaallijntje dat er is, staat volledig in dienst van de morbide acties van de clown. Het verhaal doet er eigenlijk niet toe en is ondergeschikt aan de actie. Het gaat hier om angst, dood en verderf. En die dingen zijn meer dan ok.

Een filmlengte van 82 minuten is voor het ervaren van die duistere sensaties trouwens een prima lengte.

Na zes jaar keert de bloeddorstige killer Art the Clown terug in Terrifier 2. Begeleid door sensationele berichtgeving als deze: *klik*, werd de film een aardig succes in de Amerikaanse bioscopen. Echte of valse berichtgeving? Ik neig naar het laatste. Hoe dan ook. Terrifier 2 is in ieder geval een hele brute slasher en ik kan me voorstellen dat er kijkers zijn die bij sommige scènes even wegkijken.

Liefhebbers van gore en buitensporig moordgeweld zitten goed. De kills zijn smerig, bruut en fantasievol in scène gezet. Damien Leone houdt zich niet in en voorziet zijn film van groteske plastische effecten die met ouderwets handwerk tot stand kwamen en met de inzet van CGI niets hebben te maken. De speciale effecten zijn indrukwekkend en zien er behoorlijk ranzig uit. Klassewerk.

De bruut en spil van de film met de naam Art the Clown wordt schitterend vertolkt door David Howard Thornton. Zonder enig stemgeluid en slechts met gebruikmaking van mimiek en gebaren weet hij de clown een angstaanjagende aanblik te geven. Tegelijkertijd brengt hij met zijn pantomimespel een dikke laag inktzwarte humor in de film. Art is een zeer boosaardige psychopaat die duidelijk vreugde ervaart bij het uitvoeren van zijn lugubere werken.

Terrifier 2 is bloediger en schokkender dan zijn voorganger. Toch is de film niet in alle opzichten anders dan de eersteling. Neem het verhaal. Dat stelt nog steeds amper iets voor. Ook de personages zijn maar bleekjes ingevuld. Net niet plat genoeg om helemaal zonder gevoelens van empathie hun handelen te observeren maar wel te plat om daar verder erg veel last van te hebben. Zijn ze eenmaal geslachtofferd dan is het bestaan van de personages ook meteen vergeten.

Merkwaardig trouwens dat een film met zo’n mager verhaal maar liefst 140 minuten duurt. Ook merkwaardig dat ik mij in die tijd niet heb verveeld. En misschien is dat ook helemaal niet merkwaardig. Art the Clown is natuurlijk een fascinerende killer. En neem de talrijke kills. Ook fascinerend. Bijzonder meedogenloos en bijzonder creatief. Bovendien worden ze bijna zonder uitzondering met een fijne dosis zwarte humor geserveerd. En dan is er nog Lauren La Vera. Een bijzonder leuke actrice die veel in beeld is. Voldoende elementen om van een fijne film te kunnen spreken.

De twee voorgaande films zijn brute slashers vol bloed en gore. De derde film met Art de clown borduurt op dezelfde voet voort en stelt niet teleur. Ook nu vallen talloze mensen op gruwelijke wijze ten prooi aan de clown (wederom klasse gespeeld door David Howard Thornton) en zijn secondant Vicky (Samantha Scaffidi. Ook klasse). Behalve hun aanwezigheid maken de prachtige handmade-effecten en een grote creativiteit bij de kills van Terrifier 3 een heerlijke horror. Nu eens grijpt Art naar de vloeibare stikstof, dan weer leeft hij zich uit met de kettingzaag of de bijl. Het resultaat is heerlijk smerig en niet bedoeld voor de kijker met zwakke zenuwen.

Terrifier 3 is een soort kerstfilm met Art de clown die in het kostuum van de kerstman rondwaart. Allerhande kerstkitsch passeert en wordt op zwarthumoristische wijze bepaald niet fijnzinnig misbruikt. De kills zijn expliciet in beeld gebracht en worden met zichtbaar plezier uitgevoerd. Art is natuurlijk gewoon een sadist zonder enig gevoel van medelijden voor zijn slachtoffers.

Met zijn 125 minuten speelduur is de film korter dan zijn voorganger. Op zich lang genoeg, want van een verhaal is niet echt sprake en van karakteropbouw evenmin. Verveeld heb ik me niet. De kills zijn vermakelijk en Art is een intrigerend wezen. Intrigerend genoeg om meer fundamenteel in zijn karakter te investeren. Misschien in het volgende deel dat aan het einde van de film al wordt aangekondigd. Prima film dus, maar ik ben toch ook erg nieuwsgierig naar het ontstaan van de ziekelijke neigingen en beweegredenen van Art de clown.

Misschien later. Voor nu is Terrifier 3 een uitstekende slasher met heftige kills en een sadistische booswicht van formaat, die de viering van het kerstfeest op geheel eigen wijze invult. Terrifier 3 is een heerlijke brute kerstfilm.

Een nieuwjaarsparty met verklede studenten aan boord van een rijdende trein wordt steeds minder feestelijk als de film zich ontpopt tot een slasher. De bekende ingrediënten zijn voorradig. Een killer met een jeugdtrauma en veel potentieel hakvlees, waaronder Jamie Lee Curtis die een vergelijkbare rol in Halloween vervulde. En tussen de kills door nog een paar optredens van David Copperfield, met trucs die leuk zijn, maar geen bijdrage leveren aan een beklemmende sfeer.

Terror Train is geen goede film. Hoewel de setting origineel is, kreeg ik er geen treingevoel van. De meeste scènes doen het zonder de typische bewegings- en geluidservaring die je hebt als je in een trein zit. Het idee is leuk. De uitwerking is steriel. Een ander negatief puntje is de rol van Curtis. Als hoofdrolspeelster onderscheidt zij zich niet van de andere feestvierende reizigers. Ze is even oppervlakkig vormgegeven als de andere feestgangers, heeft niet aanzienlijk meer speeltijd en speelt amper een onderscheidende rol. En ja, in slashers draait het inderdaad om de kills, maar zelfs dan is een iets beter uitgewerkte protagonist wenselijk voor de beleving.

De kills zijn trouwens niet bijzonder opwindend. Behalve de zwakke enscenering ligt het gebrek aan spanning ook aan de hoedanigheid van de killer. Die draagt in het kader van het gekostumeerde feest steeds een andere outfit. Op zich een goed idee om het suspensegehalte op te hogen maar dat werkt alleen als je niet weet welke outfit de killer draagt. Dat belangrijke detail waren de makers blijkbaar vergeten.

Terror Train is een matige slasher.

Een leuke Belgische scifi over geklooi met tijd. Een thema dat altijd tot de verbeelding spreekt.

Als filmthema dan ook niet bepaald origineel, maar de manier waarop er geklooid wordt is dat wel.

De film prikkelt de fantasie, is interessant en nog spannend ook.

De regie is strak. Het verhaal heeft geen onnodig en afleidend gedramatiseer in subplotjes. Het verhaal beperkt zich tot een paar simpele hoofdlijnen. En dat is altijd fijn als gedraai met de factor tijd een grote rol speelt in een verhaal. Teveel dramatische afleiding is in dit type film niet altijd goed voor de concentratie en de beleving. Althans, dat is mijn ervaring.

Het tijdskader waarmee wordt gespeeld is daarnaast ook nog eens klein gehouden. De actie speelt zich in een korte afgebakende periode af. Enkel binnen dat tijdskader vinden de veranderingen plaats.

Door die beperking en afbakening blijft het gespeel met diverse tijdslijnen en realiteiten begrijpelijk en overzichtelijk. De film verzandt niet in nodeloze ingewikkeldheid of diepzinnigheid maar blijft gemakkelijk te volgen. De film heeft een frisse uitstraling.

Goed acteerwerk.

De obsessie met het verdorvene, het geperverteerde en het gewelddadige dat in ieder mens schuilt, is de basis voor deze film die vooral een spannende thriller is, maar die met name in de eerste helft ook zelfreflectie en discussie bij de kijker uitlokt. De kijker die een dubbele moraal hanteert. Het gedrag der gedegenereerden is afstotelijk en wordt met afschuw bekeken maar ontaarde sensatie smaakt daarnaast ook wel erg goed en wordt gretig geconsumeerd. Zonder publiek is er geen markt. En uiteindelijk krijgt het publiek wat het wil. Uitwassen fascineren en verkopen goed. Tot zover de moraal van het verhaal. Over naar de film.

Een film over geweld. Over foltering. Over snuff movies. Ik verwachtte een film vol grove scènes. En dat is helemaal niet het geval. Regisseur Amenábar maakt amper gebruik van shockelementen. Hij gaat bijna vol voor de suspense. Op enige brute beelden na, valt het plastische lugubere gehalte erg mee. Het angstaanjagende, het sinistere zit ‘m vooral in de duistere sfeer en in de suspense.

Spannende film. Hoofdpersonage Angela haat geweld, maar is er tegelijkertijd zo door gefascineerd dat ze er haar proefschrift aan wijdt. De film zit dicht op haar huid. Het meeste wordt vanuit haar perspectief getoond. De kijker weet steeds evenveel als Angela en wordt op die manier gedwongen mee te gaan in haar twijfels en haar angsten.

Een overzichtelijke film. Met weinig verdachte personages. En toch nooit voorspelbaar. De kijker wordt voortdurend op het verkeerde been gezet. Steeds als de vraag, wie goed is en wie slecht, beantwoord lijkt, zorgt een kleine plottwist of gebeurtenis ervoor dat die visie weer moet worden bijgesteld. Hoofdrol Angela wordt er paranoïde van. De kijker ook.

Tesis is een fijne duistere whodunnit en kijkt lekker weg.

Prachtige film naar het gelijknamige boek. De zoetig romantische toon waarmee de film begint, verandert door de uitbraak van de eerste wereldoorlog langzaam in een toon die dreigend, dramatisch en keihard van aard is. Dat gebeurt in een heerlijk laag tempo met oog voor detail.

De film laat de innerlijke en uiterlijke veranderingen, die de oorlog de hoofdrolspeelster opdringt, scherp zien en toont heel precies hoe onmacht, onwerkelijkheid en vervreemding bezit van haar nemen. Vikander weet door haar fantastische spel al deze innerlijkheid goed vorm te geven. Prachtig geacteerd!

De beelden van het Engelse platteland en de oorlogsgebieden zijn sferisch en voegen een extra emotionele laag toe aan het verhaal. De voorgelezen fragmenten uit de correspondentie met haar geliefden aan het front hebben dat effect ook.

Het lijk van een vrouw wordt aan het volk tentoongesteld en is een waarschuwing aan alle vrouwen die het wagen om zich aan de rigide regels te onttrekken zoals die bijvoorbeeld gelden bij de verbintenis tussen man en vrouw. De dode vrouw heeft een ernstig vergrijp gepleegd. Ze heeft een huilende zuigeling in een waterval gegooid. In de loop van de film worden de achtergronden van deze ontstellende epiloog die verwijst naar de titel, geopenbaard.
We schrijven het midden van de 18e eeuw. Van depressieve mensen (met suïcidale neigingen) werd gezegd dat zij in het bad van de duivel gevangen zaten. Van zelfmoord kon echter geen sprake zijn. Volgens de kerkleer immers een doodzonde waarvoor de beoefenaar het eeuwige hellevuur wachtte. Voor de melancholicus met een zelfmoordgedachte bestond een oplossing. Er ontstond een fenomeen dat men heden ten dage als suicide by proxy aanduidt. Indirecte zelfmoord zou je kunnen zeggen.
Om het eeuwige hellevuur te ontlopen, pleegden vrouwen ritueel uitgevoerde moorden op (veelal) kinderen, waarna ze ter dood werden veroordeeld. Waarom kinderen? Kinderen bevonden zich nog in een staat van onschuld. Hun zieltjes zouden derhalve direct naar het hemelse rijk opvaren. No harm done. Er speelde ook een andere meevaller. Voor de terechtstelling zette de dader zich nog even in de biechtstoel om de genade van de biechtvader te ontvangen en zodoende vrij van zonden eveneens hemelwaarts te kunnen gaan.
Voor het regisseursduo Veronika Franz en Severin Fiala die ik al kende van de films Ich Seh Ich Seh (2014) en The Lodge (2019), dient het fenomeen als uitgangspunt voor een duistere filmreis in de geschiedenis. In het middelpunt staat Agnes. Een fijngevoelige en diepgelovige vrouw die in een arm en katholiek gehucht ergens in Oostenrijk leeft en daar trouwt met een man met wie ze een vreugdeloos huwelijk beleeft. Ze geraakt in een depressie. Des Teufels Bad is geen vrolijke film.
Een dichte nevel hangt over de dalen. De huisjes zijn donker. De gezichten van de bewoners hard en getekend. De personages tonen weinig emotie. Ze hebben zich bij de omstandigheden neergelegd en stralen daarbij een bepaalde verbetenheid uit om niet op te geven. Een grauw kleurenpalet domineert de film die steeds weer delicate details van het glansloze leven in de arme en patriarchale boerengemeenschap exposeert en daardoor de kijker enig begrip verschaft in de melancholische gemoedstoestand van Agnes. Wat een ellende.
Op een paar schokkende momenten na volgt de film een rustige verteltrant. Pas tegen het einde sluipt uitbundiger emotionaliteit de film binnen wanneer Agnes in een indrukwekkende scène bij de biechtvader iets blootgeeft van haar depressieve staat en haar zielenpijn. De film neemt afscheid van de kijker met een scène die zowel gruwelijk als mooi is. Een gruwelijke scène die eveneens een kort moment van vrouwelijke solidariteit laat zien. Wellicht de enige hoopvolle flinter in deze sombere film die een gruwelijk deprimerend beeld laat zien van het leven in een armoedige, (bij)gelovige en patriarchale gemeenschap in oude tijden. Met dat ene flintertje hoop moet de kijker het doen. Des Teufels Bad is een tragische, deprimerende maar ook erg mooie film.

De mens is het enige levende wezen dat zich bewust is van zijn sterfelijkheid. Wij weten dat we ooit eens ter ziele gaan. Dood en sterfelijkheid zijn dan ook vaak gebruikte thema‘s in de kunst. En dus ook in film.

Thanatomorphose handelt er ook over. De titel zegt al veel. Thanatos betekent dood. Morpose staat voor een verandering. In deze film volgen we een vrouw waarbij de dood al is ingetreden, maar die nog zeer beweeglijk haar dageijkse slaapverwekkende ding doet in het appartement dat zij bewoont. In de film zien we het beweeglijke maar dode personage langzaam tot ontbinding overgaan. Verrotten zogezegd. Erg plezierig is die aanblik niet.

Het grootste probleem van de film is het gebrek aan verhaal. Met een speelduur van bijna 100 minuten valt dat gebrek erg op. De film toont enkel dagelijkse bezigheden als eten, wc-bezoek, tandenpoetsen en seks. Er is weinig dialoog. De dialoog die er is, is nietszeggend. De taferelen die voorbij trekken zijn niet spannend en duren ellenlang. Ik verveelde me thematisch dood.

Er is vreugde als na ruim 30 minuten de vrouw woorden krijgt met haar vriend. Hoera. Er gebeurt iets. Het stelt niet veel voor, maar we leren iets. De man blijkt een enorme hufter en de vrouw blijkt enorm onderdanig. Aha. Juist ja. Vervolgens treedt het saaie ritme van zich herhalende bezigheden weer in.

Als de vrouw eindelijk zichtbaar afbrokkelt en de waanzin bezit van haar neemt, is er hoop op levendigheid. Maar ook dan gebeurt er weinig. Thanatomorphose is geen film die enerverend is om te bekijken. En dan heb ik het gewoon over het inhoudelijke aspect. Niet over de speciale effecten.

Die effecten zijn namelijk schitterend. Heel smerig. Heel onaangenaam. En bijna alles zonder de inmenging van CGI. De aftakeling wordt boeiend in beeld gebracht, hoewel nog steeds geldt dat er verder weinig gebeurt.

De film biedt een documentalistische blik op verrotting en bederf en brengt dat proces met een bombardement aan kunstzinnige plaatjes. De kunstzinnigheid verzacht overigens niet de smerigheid en grofheid waarmee het ontbindingsproces gepaard gaat. De effecten zijn daarvoor te overtuigend.

Maar toch. Thanatomorphose is een langdradige en vervelende film. De effecten zijn bijzonder goed en bieden verpozing, maar kunnen niet verhullen dat de film toch gewoon erg saai is.

De film is gebaseerd op een fake-trailer die in 2007 voorafgaande aan de double feature Death Proof (2007) en Planet Terror (2007) werd vertoond. Eli Roth laat de trailer uitgroeien tot een heuse speelfilm. Een ietwat ongeïnspireerde speelfilm. Een horrorfilm met overbekende ingrediënten en weinig verrassende wendingen.

Nee, geen geweldige film. Voorspelbaarheid, simpel vormgegeven personages, geen aansprekende killer. Het is allemaal zo fantasieloos. Het zou gemakkelijk zijn de hele film af te kraken, maar dat zou niet eerlijk zijn. Er zijn ook positieve dingen te benoemen. Ik kwam ook hele aardige scènes tegen. Ze zijn schaars maar ze zijn er. Dat waren de scènes met een komische inslag. Die bevielen zo goed dat ik wenste dat Roth zijn hele film met humor had bekleed. Ik denk dat Thanksgiving een hele leuke horrorkomedie had kunnen zijn.

Een ander punt dat beviel waren de kills. De film is redelijk bruut. De slachtoffers komen niet prettig aan hun einde. Filmisch zet Roth in op overdrijving. De kills zien er niet heel realistisch uit. Het is ouderwets slashwerk en enorm overtrokken, maar leuk. Met de spaarzame humor en de kills zijn de positieve punten van Thanksgiving benoemd. De film biedt verder weinig vertier.

Het sub genre dat ik maar even ‘ecologische science fiction’ noem, heeft over input niet te klagen. Sinds tientallen jaren worden de media overspoeld met ecologische rampspoed die een uitstekende bron vormt voor fantasierijke fictie. Je zou het kunnen vergelijken met de impact die de atoombom had op het horror en sf genre in de jaren 50.

In The Thaw zijn de gebeurtenissen het gevolg van de opwarming van de planeet. Met een klein budget dat regisseur Mark A. Lewis niet in staat stelt flink uit te pakken met grootse effecten, zoekt hij het in een bijna microscopische gevarenbron. De film houdt het klein. In de schaduw van het grote gevaar dat klimaatverandering heet, zoomt de film in op een minieme maar gruwelijke uitwas daarvan.

Een interessant gegeven dat onmiddellijk associaties met The Thing (1982) oproept. Dat begint al met de setting rondom een geïsoleerd onderzoekslaboratorium gelegen op de Noordpool. Dat wordt verder doorgezet door het onzichtbare gevaar dat zich in het kamp manifesteert en voert verder met geïnfecteerde personages wier voorkomen steeds minder appetijtelijk wordt.

De film volgt braaf de gebaande paden die door andere films reeds uitgesleten zijn. De personages gedragen zich dom en egoïstisch, merken uiteraard veel te laat dat er een gevaar dreigt, doen vervolgens de verkeerde dingen en roepen daardoor een catastrofe over zich af. En natuurlijk laat het einde van de film een ‘verrassende’ wending zien. De geoefende kijker weet die wending al heel snel in de film te voorspellen en wordt daarin uiteraard niet teleurgesteld.

Geen goede film dus. Wel een degelijke. In visueel opzicht is het allemaal wel in orde. De film is in Canada opgenomen en de plaatjes van de besneeuwde ijsvlakten zijn mooi. Het isolement dat een groot deel van de sfeer in de film bepaalt, zie je er wel in terug. Op het acteerwerk valt ook weinig aan te merken. Inhoudelijk stellen de personages echter weinig voor. Datzelfde geldt voor het verhaal. Solide maar weinig spectaculair. The Thaw is geen verrassende en geen spannende film..

The French Dispatch is een Amerikaanse krant die is gevestigd in het kleine Franse stadje Ennui-sur-Blasé. De krant wordt geleid door Arthur Howitzer Jr. (een fijne Bill Murray) en publiceert opmerkelijke, absurde en wonderbaarlijke verhalen geschreven door eigenzinnige journalisten. Het zijn verhalen die geen andere krant publiceert. Wes Anderson regisseert dit komische drama en heeft een groot aandeel in het schrijfwerk. Heerlijke verhalen. Heerlijke film.

De film kent een raamvertelling. Die beslaat de laatste uitgave van de krant. Daarbinnen drie grote verhalen die de basis voor de film vormen en schitterend zijn gevisualiseerd. Her en der permitteert de film zich een paar kortere zijsprongen zoals de eigenzinnige aftrap die de komische belevenissen van de fietsende reporter Owen Wilson laat zien. De film is een verhalenbundel met fijne verhalen, die afwisselend surrealistisch, komisch, bizar, spannend en altijd opmerkelijk zijn.

De film ziet er prachtig uit en is beladen met details. Typisch voor Anderson. De settings zijn soms statisch en doen denken aan een toneel in het theater, maar zijn wel altijd volgepropt met bijzondere details. Soms ook bestaat een setting uit een lokatie met veel beweging. Dan wemelt en krioelt het van de tafereeltjes en ben je bang iets te missen.

Anderson gebruikt verschillende filmtechnieken om zijn verhalen te vertellen. Hij fabriceert scènes in de stijl van een stripverhaal of stapt opeens over naar een ander verhaal binnen de hoofdvertelling. Zo zien we in een droogkomisch segment over een veroordeelde kunstenaar opeens een afleidingsmanoeuvre met de naam Tilda Swinton verschijnen die een voordracht houdt over dezelfde kunstenaar. Nee, het is nooit rustig in de film. Anderson hanteert geen pauzeknop. Hij presenteert heel veel sensaties en heel veel indrukken. Het is dan ook goed voorstelbaar dat de zintuigen van de kijker tegen overbelasting aanhikken. Ik was blij over een pauzeknop te beschikken.

De veelheid aan indrukken blijft niet beperkt tot de diversiteit van de verhalen, de onnoemelijke wisselingen van tableaus, de massa details en de uiteenlopende verteltechnieken. Ook op het vlak van de acterende inbreng is er sprake van veel. Tientallen bekende acteurs dragen in (ultra)korte of lange optredens bij aan het visuele feestje. De film is volgestopt met bekende namen. Namen die vaker in de films van Anderson optreden maar ook nieuwe gezichten. Naast de reeds genoemde Owen Wilson en Tilda Swinton, zien we Bill Murray, Adrien Brody, Benicio del Toro en Francis McDormand voorbij komen. En dat is nog maar een kleine greep uit de cast, die ook veel Belgische en Franse grootheden omvat. Gezien de hoeveelheid namen kan het bijna niet anders dat men graag met Anderson wil werken. Hij zal veel acterende vrienden hebben. Geldelijke begeerte lijkt me geen drijfveer te zijn.

The French Dispatch is een schitterende film die een ode is aan de vertelkunst in al zijn vormen. Het was weer heerlijk om met de trucs en eigenaardigheden van Anderson geconfronteerd te worden en weer eens te kunnen ervaren dat film pure magie is.

De turbulente jaren 60. Politieke omwentelingen en herdefiniëring van waarden. Rebellie van de jongere generatie tegen het establishment. Processen die hun weerklank vonden in kunst, literatuur, film en muziek uitmondend in stromingen als Nouvelle Vague en New Hollywood. Er werd thematisch gekunsteld over drugs, feminisme, racisme en de Vietnamoorlog. In deze turbulente context speelde de band The Velvet Underground een bijzondere rol.

Onder de kunstzinnige leiding van Andy Warhol groeide de band die bestond uit Lou Reed, John Cale, Sterling Morrison en Moe Tucker uit tot een band van naam en maakte deel uit van de (door Warhol gestichte) kunstbeweging Factory. Na een snelle muzikale opmars die de band redelijk populair maakte, volgde het verval in het begin van de jaren 70 ook snel. De muzikale erfenis ebde nog lang door en doet dat nog steeds. All Music noemt The Velvet Underground in 2017 zelfs nog als een van de belangrijkste inspiratiebronnen voor andere musici. Het is ook rond dat jaartal dat regissuer Todd Haynes zit na te denken over een documentaire over de band, hun muziek en de invloed die de band had op andere kunstenaars. Die documentaire kwam er.

Naast talrijke interviews van bandleden, volgers en getuigen toont de film schaarse archiefbeelden van optredens en oefensessies. De muzikale inbreng is ietwat teleurstellend. Hoewel de band centraal staat, geeft de film vooral een beeld van de tijdsgeest en van de perikelen binnen Factory. waar The Velver Underground deel van uitmaakt.

Een ander type kunst. Een ander type muziek. De composities van de muziek en de thema’s die in de nummers naar voren komen krijgen de aandacht. Zowel harmonisch als tekstueel improviseerde de band veel. Een van de geïnterviewden is bandlid John Cale, die het heeft over de angst om te improviseren in plaats van veilig ingestudeerd te spelen. Het kost tijd om de angst af te schudden en de muzikale ontwikkeling die daaruit voortkomt te omarmen. Er aan toe te geven. En dan ontstaan mooie unieke dingen. Ja, soms is de docu wat aan de zweverige kant. Maar goed, dat hoort bij het tijdperk.

Behalve een documentaire over de band en haar muziek is de film ook een documentaire over muzikale en kunstzinnige principes. Best interessant. Ik had trouwens wel moeite met de splitscreens die veelvuldig worden gebruikt. Ben daar geen fan van. En ja, the Velvet Underground is een bijzondere band. Maar dat wist ik al.

Theater Camp is een Searchlight Pictures komedie. Een typische independent productie die binnen een vriendenkring is ontstaan zonder daarbij veel aandacht te hebben voor een eventueel geïnteresseerd kijkerspubliek. Theater Camp is een mockumentary met een zo goed als onbekende cast en met veel geïmproviseerde dialogen. Denk Mumblescore.

Geen film die je op het puntje van je stoel brengt, maar het scenario weet de aandacht redelijk vast te houden. In het zomerkamp werken de staf en de kinderen aan een musical ter ere van een comateuze vrouw. De repetities en inspanningen om de benodigde nummers tot stand te brengen leveren hier en daar grappige scènes op. Ook de pogingen om het kamp van de financiële ondergang te redden zijn hier en daar verbonden met grappige scènes die zonder veel onderling verband door elkaar lopen. De film heeft geen heuse rode draad maar bestaat uit parallel lopende verhaallijntjes die zich allemaal in het kamp afspelen.

De film genereert een energieke atmosfeer met veel dans, muziek, interactie en dialoog. Het is sympathieke chaos die redelijk goed vermaakt zonder dat je je als kijker erg betrokken voelt. Daarvoor zijn er net even teveel personages en net even teveel gebeurtenisjes. Er is geen personage dat veel laag heeft. Geen personage dat indruk maakt. Er is geen verhaallijn die er uitspringt of bijzonder emotioneert. Je kijkt naar een film waarin veel turbulentie plaatsvindt zonder dat die turbulentie veel indruk maakt. Theater Camp is best leuk maar ook erg nietszeggend.

Een film die het goed lukt om de zwaar beladen dramatiek die het gevolg is van de Blitzkrieg, die Londen in 1940 teistert, te combineren met veel ironische en onderkoelde luchtigheid.

De film vertelt een boeiend verhaal met wat romantische en dramatische accenten, maar schuwt het tegelijkertijd niet om de kwestie van ongelijke rechten tussen mannen en vrouwen en de strijd die vrouwen voeren om gelijkheid te verkrijgen als een rode draad en richtingaanwijzer voor het verhaal te gebruiken.

Hoofdrolspeelster Gemma Arterton staat model voor die strijd. Als scriptschrijver voor een propagandistische speelfilm verandert zij geleidelijk van kleur. Haar zelfbewustzijn groeit gedurende de film. Haar strijd om een plek te veroveren in de mannenwereld van de film is een strijd die je gemakkelijk inlevend kunt volgen.

Omdat de film zich afspeelt rond de productie van een film, gebruikt regisseuse Lone Scherfig soms de film-in-een-film techniek om even uit de serieuze wereld van oorlog en ellende te stappen. Door ruw montagemateriaal uit die film in de echte film te vertonen, verandert het perspectief zodanig dat dezelfde serieuze kwesties opeens een luchtige en grappige kijk opleveren.

Een tikje feelgood heeft de film zeker. De lach en de traan worden effectief ingezet. Toch wordt de romantiek zonder hele heftige clichés doorlopen. Het is vallen en opstaan, maar niet zo zoetig en onwerkelijk als in veel Amerikaanse feelgood-komedies. Bovendien worden de romantische perikelen hier doorkruist met een gebeurtenis die helemaal niet aan suiker doet denken. De film geeft de kijker niet altijd wat hij wil zien of verwacht te zien. De film durft hier en daar heel prettig een cliché te ondergraven. Hulde.

Verder noemenswaardig is de leuke rol van Bill Nighy als de arrogante acteur Ambrose Hilliard. Bill Nighy schmiert er heerlijk op los. Met grappige oneliners en gedrag dat voortkomt uit misplaatste sterallures zorgen zijn momentjes voor heerlijke comic relief.

Their Finest is een goede frisse mix van tragedie en komedie. De sterke personages, het goede acteerwerk, het gebrek aan zoetigheid en het achterliggende historische kader tillen de film boven de doorsnee feelgood film uit.

Thelma is een oude dame van 93 jaar. Ze is slachtffer van telefonische zwendel en opeens 10.000 dollar lichter. De politie is onmachtig op te treden en dus is het aan de kranige oude dame die graag naar actiefilms met Tom Cruise kijkt om zelf in actie te komen. Regisseur en schrijver Josh Margolin baseerde het personage Thelma op zijn eigen grootmoeder en maakt een hartverwarmende actiekomedie met Thelma in het middelpunt.

Thelma wordt gespeeld door June Sqibb. Het is haar eerste hoofdrol. Tijdens de endcredits wordt een stukje film getoond van Margolin’s grootmoeder en het verschil in présence is miniem. Ik mocht Thelma wel. Zij krijgt in de film gezelschap van een andere bejaarde en wel van Richard Roundtree die vooral bekendheid verwierf als actieheld in Shaft (1971) maar die logischerwijs geen schim meer is van deze viriele verschijning. In de film is hij slecht ter been en beweegt zich samen met Thelma voort op de scootmobiel. Leuke laatste rol van Roundtree.

Thelma is een film die een beetje de spot drijft met de blockbusters uit het actiegenre. Dezelfde clichés passeren maar dan net even anders en in ieder geval een tandje langzamer. Stel je bij de actie niet al te veel voor. Met wat geschiet en een achtervolging per scootmobiel heb je het wel gehad. De spanning is ook niet om te snijden. Daarvoor heeft de film een te sympathieke uitstraling. Thelma is vooral een ontroerende en grappige film over een bewonderenswaardig personage op leeftijd dat voor zichzelf opkomt. Ik heb me prima vermaakt.

Een slasher die niets origineels en maar weinig bezienswaardigs aan het subgenre toevoegt. In beginsel nog een redelijk aangenaam filmpje dat zowaar een kleine dosis spanning tevoorschijn weet te toveren. Al snel vervlakt de film echter naar iets dat erg doorsnee is en niet zonder veelvuldig gegeeuw kan worden bekeken. De film eigent zich met weinig opzienbarend drama een slaapverwekkende cadans toe die af en toe door een moordpartijtje wordt onderbroken. Gelukkig maar.

Op den duur is het enige dat de film nog potentie geeft de vraag naar de identiteit en het motief van de killer. De identiteit van de killer verraste me nog. Het motief blijkt een ondergeschoven facet en wordt de kijker heel banaal en zonder veel gedoe door de strot gedouwd. Niet belangrijk. De film spoelt heel gemakkelijk de enige potentie weg die hij nog had en eindigt met niets.

Aan het eind had ik bijna medelijden met de killer. Hij (of zij) doet gigantisch veel moeite om achtergrondinformatie over zijn slachtoffers te vinden, zich als een heuse psychopatische killer te gedragen en te kleden en de plaatsen delict fantastisch te decoreren. En waarvoor? Ik heb eigenlijk geen idee. Sta je mooi te kijk als killer met een onuitgewerkt motief. Aan het einde van de film weet niemand waarom de moorden zo briljant zijn geënsceneerd. Arme killer.

Technisch is de film trouwens wel ok. Degelijk camerawerk en prima kills. Door de povere invulling van de personages kijkt het wel wat klinisch. De personages zijn uiteraard vlak en oninteressant uitgewerkt. Dat is jammer want sommige bezitten voldoende potentie om meer te zijn dan lege omhulsels. Persoonlijke ontwikkeling wordt hun echter niet gegund, zodat de emotionele betrokkenheid met het slachtvee nihil is.

Het viel me niet mee.

De film begint met een hoop onzinnig gedoe met betrekking tot teleportatie. Erg over the top en totaal niet interessant. Maar goed, net toen ik op het punt stond de film rigoreus af te kappen werd het opeens leuk.

Dus, even door het vervelende begin heenbijten en de trip door de hel (losjes gebaseerd op Dante's hel) begint. En die trip is snel en flitsend. De trip kent weinig rustmomenten en dendert voort.

De film is geen echte horror. Hoewel in de film wel wat Gore zit, kan de film beter geclassificeerd worden als een avonturenfilm met wat horrorelementen.

“They found hell” heeft een goed script. Toch is het absoluut geen grootse film. In de uitvoering rammelt het hier en daar namelijk behoorlijk.

De sfx zijn niet steeds even goed. De decors zien er niet telkens echt uit. En sommige creaturen zijn niet heel overtuigend.

En eerlijk gezegd, het acteerwerk valt ook niet onder de noemer 'goed'.

Ondanks al deze minpuntjes is “They found hell” een vermakelijke film. De trip door de hel is leuk en verrassend en fantasierijk vorm gegeven.

Ik was er in ieder geval zodanig door gecharmeerd dat ik met redelijk gemak en zonder ergernis door al het gerammel heen keek.

De film vertelt een klassiek verhaal over de strijd tussen goed en kwaad met herkenbare elementen en een toepasselijke setting. De setting is een wereld die er afgeleefd en vijandig uit ziet. De held is gespierd, doet aan no nonsense en is natuurlijk een underdog. De aliens zijn de slechteriken. Ze hebben de macht en zijn in het voordeel. Het is goed tegen slecht. Heerlijk simpel en amper een dubbele bodem te bekennen. Een fantastisch plot voor een klassiek en rechtlijnig avontuur.

De opbouw van het verhaal is goed. De film volgt een eenzaat op zoek naar werk. Dat gebeurt niet spectaculair en verloopt in een lekker rustig tempo. In die kalme cadans glippen dan wat dingetjes door die niet helemaal kloppen met de alledaagse beleving van de held. Het zijn onopvallende maar afwijkende dingetjes die de eenzaat alert en nieuwsgierig maken. Als kijker beleef je het allemaal mee vanuit zijn perspectief. En dat werkt goed voor de empathie. Als het tempo van de film ongemerkt toeneemt, zit je als kijker ook opeens vast in hetzelfde spannende avontuur als de hoofdpersoon. Er is dynamiek. Er is interactie. Er is inleving.

De held wordt gespeeld door Roddy Piper, een all American Wrestling Star. Geen goeie acteur, maar die onbekwaamheid maakt hij goed door zijn optreden in de actiescènes. In de vechtscènes komt zijn worstelachtergrond goed naar voren. Die scènes zijn prachtig.

Het verhaal lijkt verder vooral een excuus om veel aliens neer te knallen. Ach, en verder kun je er nog maatschappijkritische tonen in ontdekken. Het zijn boodschappen die niet heel subtiel en niet al te ingewikkeld een visie op de samenleving laten zien. Prima hoor. De boodschappen zijn goed verpakt in het verhaal en passen goed in de visuele ondubbelzinnigheid van de film. Zo zien de aliens er uit als ghouls. Carpenter daarover: "The creatures are corrupting us, so they, themselves, are corruptions of human beings". Van die dingen dus.

En zo levert John Carpenter hele vermakelijke bubblegum af met een kritische noot.

De debuutfilm van Perry Blackshear is een no-budgetfilm. Een psychologische horror gefilmd met drie acteurs, plus wat bevriende passanten en met Blackshear als enig crewlid. Omdat alle deelnemers aan de film overdag gewoon werkzaam zijn, vond het draaien van de film in de avonduren en in het weekend plaats. De acteurs deden meer dan alleen acteren. Ze sjouwden met kabels, hanteerden de belichting en voorzagen zichzelf van make-up. Een film dus, die tot stand kwam met behulp van veel inventiviteit, enthousiasme en doorzettingsvermogen.

De film handelt over vriendschap en vertrouwen. Over twee mannen en over een kwade macht die de mensen om hen heen infecteert. Een film waarin leuke effecten niet zouden misstaan. Die effecten zijn er niet vanwege de budgettaire beperkingen. Daarom richt Blackshear zich in het verhaal op alledaagse situaties om spanning op te wekken. Dat kost niks en is een goed idee. Op papier.

Wie herkent niet het onaangename gevoel dat opkomt als twee mensen in gesprek zijn en je meent waar te nemen dat ze daarbij af en toe naar jou kijken. Wie heeft er niet eens aan een handeling of uitlating van een persoon een nare betekenis toegekend, die helemaal niet zo bedoeld was. Waarschijnlijk heeft iedereen weleens het paranoïde gevoel gehad dat een persoon hem bedondert, terwijl daar geen heldere reden voor was. Het zijn die situaties die Blackshear gebruikt om spanning op te bouwen. Om een onheilspellende sfeer neer te zetten.

Dat lukt deels. Het sounddesign zorgt voor creepy vibes en deugt. Het verhaal bevat goede ideeën en deugt. De uitvoering deugt echter minder. In de uitvoering ligt de focus erg op het acteerwerk. Dat moet overtuigen om de psychologische spanning tot bloei te laten komen. En ach, het acteerwerk bevindt zich op een te laag niveau om te overtuigen. Heel aardig en enthousiast gespeeld, maar ook erg luchtig, overtrokken en absoluut niet indringend. Daarbij is de film visueel nogal fantasieloos uitgedost en maakt ook in dat opzicht weinig indruk. En ja, dan komt er van een echte onheilspellende sfeer niet veel terecht.

Perry Blackshear levert als scriptschrijver van They Look Like People behoorlijk werk af. Als regisseur maakt hij weinig indruk.

Een uurtje introductie en sfeersetting gevolgd door een enerverend laatste halve uur. Dat vat de film volgens mij wel behoorlijk samen.

De introductie van de personages gebeurt in een achtergebleven dorpje met vreemde en xenofobe inwoners. De introductie is voornamelijk lang en kent veel gezapige momenten.

Toch slaagt men er in om in dat uurtje middels een aantal scenes een onheilspellend sfeertje neer te zetten. Tevens wordt de gezapigheid gelukkig een paar keer onderbroken door een aantal humoristische scenes. Best ok. Het zijn er echter te weinig om de langdradigheid geheel op te heffen.

Het laatste halve uur is een uitbraak uit de sleur. Het wordt opeens flitsend en spannend.

De sfx laten op dat moment wat te wensen over, maar dat mag de pret niet drukken. In samenhang met de verrassing en de spanning zijn de magere effecten overkomelijk genoeg.

Wat mij betreft had de film veel meer van het laatste halve uur mogen hebben.

Veel vertrouwen had men er bij MGM niet in. Sceptisch was men over het project. Schoorvoetend ging men akkoord met de productie van The Thin Man. Onder het motto ‘tijd is geld’ werd van regisseur W.S. Van Dyke verwacht dat hij The Thin Man in drie weken zou draaien. Hij deed er twee weken over. Een prestatie die hem de bijnaam ”One-take Woody” opleverde. De film werd geheel onverwacht een kassucces, kreeg Oscarnominaties en bracht het zelfs tot vijf vervolgfilms.

The Thin Man is een geslaagde mengeling van een screwball-komedie en een detectivefilm. Een film die sprankelt. De hoofdzaak daarvoor is gelegen in het perfecte spel van het duo dat de hoofdrollen vertolkt. William Powell en Myrna Loy schreven geschiedenis als cocktail drinkend echtpaar met teveel vrije tijd dat voor de grap moordmysteries oplost. Het verhaal rondom het mysterie in de film is leuk maar duidelijk minder belangrijk dan de sprankelende verhouding tussen de beide hoofdrolspelers. De interacties tussen beiden maken het grootste deel uit van de charme die de film heeft.

Loy is Nora Charles. Een fijn personage. Een vrijzinnige vrouw die de idealen uit die tijd op charmante wijze tegenspreekt. Ze staat op gelijke voet met haar man Nick Charles (sympathiek maar ook wat gladjes gespeeld door William Powell), is heerlijk onderkoeld en bedient zich van prettig sarcasme om haar man en anderen op hun plaats te zetten. Haar alcoholconsumptie houdt weliswaar geen gelijke tred met die van haar man, maar is absoluut van hoog niveau. Haar verhouding met haar echtgenoot staat geheel in tegenstelling tot de emotioneel-patriarchale relaties zoals die in vroege films meestal worden getoond. Was Nora Charles een ander type vrouw geweest, dan was de charme van de film een stuk minder groot of misschien zelfs afwezig geweest.

„You’re a cliche“, krast de vogelachtige belichaming van het diepe rouwgevoel dat vader Benedict Cumberbatch verteert nadat zijn vrouw is overleden en hij alleen achterblijft met zijn twee zoontjes. The Thing with Feathers is zowel een fabel als een fantasyverhaal als een familiedrama. En in welk genre je je ook bevindt, altijd staat onverbiddelijk het indringende gevoel van rouw centraal. Altijd dringt in elk aspect van het verhaal de zwarte sluier van de rouw door.

En die is niet alleen zichtbaar in het verdriet, de wanhoop en de somberheid die de vader met in zijn kielzog zijn zoontjes overspoelen. De zwarte sluier wordt ook symbolisch verbeeld door een bizar wezen dat in het huis van het rouwende gezin opduikt. Een antropomorfe versie van een kraai die de striptekenende vader schetst, komt tot leven. Hij wordt Crow genoemd. Een agressieve demonische verschijning. Een onaangename indringer die confronteert en uitdaagt. Een creatuur dat angst zaait. Een creatuur dat al snel wordt gehaat omdat het de rouwende vader niet laat wegzakken in zijn verdriet maar hem dwingt de strijd aan te gaan. Zijn confronterende aanwezigheid werkt therapeutisch zegt Crow, die de vader continu verwijtend, minachtend en dreigend aanspreekt. Visueel en akoestisch creëert de film een verstikkende atmosfeer. We kijken naar pure horror en beleven intens drama.

In zijn benadering anticipeert het creatuur op de geleidelijke normalisering van ‘Sad Dad’, wiens nachtmerries en angstaanjagende visioenen die zijn innerlijke wanhoop verbeelden, geleidelijk minder heftig worden. Wanneer de horrorelementen afnemen en het creatuur zich inschikkelijker opstelt, neemt ook het drama af. De sterke opening als psychologisch horrorverhaal waarin psychisch leed een demonische vorm aanneemt, expressieve beelden floreren en het sounddesignd verontrusting opwekt, ebt enigszins weg in een moralistisch sprookje. Als het wezen eenmaal getemd is, keert heel voorspelbaar de rust weder. “You’re a cliche”, zei Crow. Crow had gelijk.

In deze esoterische horrofilm wordt de naam van de theosoof Emanuel Swedenborg vaak genoemd. Hij wordt veelvuldig geciteerd en is zodanig met het verhaal verweven, dat ik tijdens het kijken al iets over de man ging opzoeken. Het regisseursechtpaar Shari Springer Berman en Robert Pulcini maakt het vrij gemakkelijk om aan die zoekimpuls gehoor te geven. Ze hebben niet de meest spannende film gemaakt. Het is een film met voldoende inzakmomentjes om af en toe even op een tweede spoor bezig te zijn.

Om de film als saai te betitelen gaat overigens te ver. Het is gewoon het beste om zonder hoge verwachtingen en veel voorkennis de film in te gaan, denk ik. Dan valt het wel mee. Bovendien is het plot best interessant. Het plot steunt op de leer van Swedenborg die zegt dat het aardse rijk zich op een toegankelijk niveau bevindt met de onstoffelijke wereld en verbindingen mogelijk zijn tussen mensen en spirituele entiteiten die eenzelfde soort karaktertekening bezitten. Een prima basisidee voor een film.

En tegelijkertijd ook een gemakkelijk basisidee. De makers hoeven niet heel erg hun best te doen om zelf creatieve oplossingen te bedenken om gebeurtenissen in de film te verklaren. Een simpele verwijzing naar de leer van Swedenborg volstaat in alle gevallen. De leer wordt veel te vanzelfsprekend gebruikt zonder dat moeite wordt gedaan een beetje dieper op zijn werk in te gaan. Was dat wel gebeurd, dan had dat een doorwrochter psychologisch reliëf aan de personages kunnen geven. Een reliëf dat goed was geweest voor een continue spannende laag in het verhaal. Die ontbreekt nu. De spanning moet nu vooral komen van schrikmomenten, die overigens heel effectief worden ingezet, maar die nadat ze zijn uitgewerkt vaak de inzakmomentjes veroorzaken.

Amanda Seyfried doet mee. Altijd leuk. Ze speelt een instabiele en ongelukkige vrouw. Ze mag dan kwetsbaar zijn, maar de snelheid en het gemak waarmee de makers Seyfried vatbaar laten zijn voor het occulte is verbazingwekkend. Daar had een beetje meer fundament in het verhaal en in haar personage goed werk kunnen doen. Beter voor het verhaal, de geloofwaardigheid en de spanning. Seyfried doet het trouwens prima, hoewel ze nooit haar artistieke grenzen hoeft op te zoeken.

Zonder dat de Things Heard & Seen het volledige potentieel aan materiaal gebruikt dat voorhanden is en vaak voor het gemak gaat, lukt het de film toch om een redelijk goede film te zijn. Goed acteerwerk, een boeiende verhalende basis en prima schrikeffecten worden afgesloten met een dynamische finale. De film is natuurlijk veel te lang, maar biedt daardoor wel voldoende ruimte aan de kijker om de saaiere momenten intellectueel op te vullen met digitaal speurwerk naar Emanuel Swedenborg. En dat is toch heel attent.

Een broer en zus hebben een overval gepleegd en geld buit gemaakt. Wachtend tot de gemoederen zijn bedaard nemen zij hun intrek in een safe house. Het is het begin van een mysterieuze film die op een originele manier het thema tijdreizen in het verhaal verwerkt. Het idee van een safe house dat als hefboom voor een tijdreis wordt ingezet, kwam mij in ieder geval als origineel voor.

Verwacht geen verklaringen of contexten in deze film. Daar houdt regisseur en schrijver Michael Felker niet van. Althans niet in zijn debuutfilm. De dingen zijn zoals ze zijn en gebeuren zoals ze gebeuren. Er is zelfs geen uitleg over iets simpels als bijzonderheden betreffende de overval en het geld dat is buitgemaakt. Laat staan dat er bijzonderheden worden gemeld over de oorsprong en de werking van het safe house met zijn vreemde eigenschappen. Dat gebeurt slechts in zeer vage en ongrijpbare zin.

Raadsels zijn leuk en mysterie is interessant. Leuk en interessant als de kijker tenminste wat handgrepen krijgt aangereikt om tipjes van de sluier op te lichten. Omdat Felker al het mysterie ondoordringbaar presenteert en amper verbindt met de gebeurtenissen is zelfs de geringste poging om een mysterie te kunnen duiden, ten dode opgeschreven. De film laat de kijker geen andere keus dan het safe house met zijn bijzondere eigenschappen maar gewoon te accepteren. Voorts heb je weinig andere keus dan je simpelweg te richten op de moeizame verhouding die tussen broer en zus bestaat. Het samenspel van broer Adam David Thompson en zus Riley Dandy bestaat uit goed acteerwerk en levert een aantal bezienswaardige en met spanning doordrenkte scènes op.

De film roept vragen op die niet worden beantwoord en strooit zelfs niet met bruikbare aanzetjes die met enige deductie tot een bevredigend antwoord kunnen leiden. Het riep bij mij een onbevredigend gevoel op. Daarnaast wordt midden in de film opeens een verhaallijn geïntroduceerd die de primaire verhaallijn wegduwt en de loop daarvan als terloops afraffelt. Zo ontstaat een verstoring in het verhalende ritme die ik als vervelend heb ervaren.

Neemt niet weg dat Things Will Be Different een interessant debuut is dat mij hier en daar geboeid hield. Over het algemeen vond ik dat het mysterie in de film tamelijk geforceerd voor het voetlicht kwam. Daarnaast is het einde teleurstellend en oogt rommelig. Geen einde dat je vergevingsgezinder maakt als het om de tekortkomingen gaat.

De remake van 13 Ghosts (1960) van William Castle. In hoeverre Thir13en Ghosts nog herkenbaar is als een remake kan ik niet beoordelen. Ik heb het origineel niet gezien. Wel kan ik melden dat Thir13en Ghosts, dat zich erg uitleeft in speciale effecten, me goed beviel.

De film is geen meesterwerk maar kijkt lekker weg. Het tempo is hoog. Er gebeurt telkens wel iets dat de aandacht vasthoudt. Het hoge tempo in combinatie met het schitterende design van de creaturen en van de setting, verhullen succesvol een relatief sleets verhaal dat plezierig in elkaar steekt maar niet verrast. Heel spannend is het niet. Daarvoor is de toon te luchtig en zijn de personages te nonchalant voorzien van achtergrond en karaktereigenschappen.

De creaturen zien er met hun bizarre en morbide uiterlijk prachtig uit. De setting is een ouderwets landhuis maar dan van glas. Een glazen doolhof waar de personages en de monsters zich in een razend tempo in voortbewegen. Er valt genoeg te genieten. Stel je in op luchtigheid à la Ghostbusters en verwacht verder niet teveel.

Thor is een big-budget kunstje van Kenneth Branagh. En is vermaak zonder enige diepgang. De blikvangers zijn de met veel lawaai ongeven CGI effecten. Die zijn goed. Al in het eerste kwart vuurt Branagh het complete bombastische arsenaal af dat bij een blockbuster als deze hoort. Imposant, maar het nadeel is dat de effecten die verderop in de film volgen nog steeds mooi zijn, maar ook iets minder indruk maken.

De gigantische CGI-thuiswereld van Thor met de naam Asgard is een schitterend decor. De wereld wordt gevangen in snelle cameravluchten terwijl stemmige muziek voor het dramatische toefje zorgt. In het algemeen geldt dat de scènes die baden in CGI-licht imposant zijn en erin slagen de aandacht vast te houden. Zodra Thor zich op de planeet aarde bevindt en de effecten een aardser kaliber krijgen of zelfs ontbreken, zakt de aandacht naar een lager peil. De film ziet er gewoon wat leeg en verloren uit zonder een glorieuze CGI-glans.

Het verhaal is erg dun en doorzichtig. De held Thor met zijn magische hamer bivakkeert in een vader-zoon conflict (drama), heeft ruzie met zijn eerzuchtige broer (de antagonist en de reden voor de meeste actiescènes) en is verliefd op Nathalie Portman (romantiek). De film schurkt langs een aantal plotlijntjes zonder zich met enige grondigheid aan één van die lijntjes te conformeren. Gezegd moet worden dat de actiescènes redelijk spannend en prima gechoreografeerd zijn.

Behalve een aardige oneliner hier en daar, stellen de dialogen weinig voor. In Asgard worden de nietszeggende dialogen nog enigszins verheimelijkt door het indrukwekkende decor, dat afleidt van het gesproken woord. Eenmaal op aarde wordt echter heel duidelijk dat de personages elkaar gewoon niet veel te zeggen hebben. De film Thor lijdt onder tekstuele armoede.

Met Thor levert Branagh een film af die eigenlijk alleen visueel indruk maakt, maar niet vervelend is om te aanschouwen.

Een simpel plot rond een stoere brandweervrouw die bosbrandjes blust in het bosrijke Montana wordt nogal gecompliceerd verteld. De brandweervrouw struikelt per ongeluk over een jongetje die op zijn beurt getuige is van een moord en door twee killers wordt opgejaagd. De eerste helft van de film is behoorlijk taai en tijdrovend en lijkt de indruk te wekken inhoudelijk meer te zijn dan het daadwerkelijk is.

Precies in het midden van de 95 minuten durende film wordt de taaiheid losgelaten en nemen de handelingen toe in snelheid. De onsamenhangende en weinig boeiende vertelsels uit de eerste helft komen eindelijk samen. Goed zo. De film kan nu eindelijk over gaan tot brandende actie.

Vervelend genoeg zitten we nog steeds met hele doorsnee personages opgescheept. Angelina Jolie als brandweervrouw die bedekt met roetvegen zich een film lang driftig heen en weer beweegt, voelt even onecht als de setting vol digitaal gemanipuleerde vlammen. En als Jolie daarbij nog een film lang geplaagd wordt door obligate herinneringen aan een vervelende traumatische ervaring, heb ik het wel gehad. Veel te opgelegd. Veel te gladjes.

De overige personages voegen geen verrassende elementen toe. Ze zijn gemakkelijk invulbaar, doen voorspelbare dingen en dekken daarmee het ingezette verwachtingspatroon grandioos af.

Those Who Wish Me Dead is geen spannende film.