Opinions

De drie billboards die verantwoordelijk zijn voor de filmtitel, vormen de fenomenale steen des aanstoots die een reeks gebeurtenissen in gang zet, die een gesloten stadje in rep en roer brengt en tevens verantwoordelijk is voor een zeer aangename film van Martin McDonagh.

Een harde film is het. Een film over de miserabele kanten van het leven. Een film die verschrikkingen belicht die een persoon onopzettelijk kunnen overkomen.

Het overkomt Frances McDormand. Zij speelt het personage dat ondanks treurigstemmende tegenslagen blijft doorgaan in haar strijd tegen onrecht en dat altijd met rechte rug doet. Soms ingetogen. Soms uithalend en schitterend als een trotse engel der wrake. Ze is huiveringwekkend en tegelijkertijd kwetsbaar. Ze kruipt onder je huid. Je koestert haar.

Haar gevecht is onbuigzaam en ontroert. De middelen waarmee zij vecht stemmen mild en schiet gaten in metersdikke muren van vooroordelen, arrogantie en onverschilligheid. Teleurstelling en tegenslag bevecht zij met ironie en eerlijkheid. Een prachtrol van McDormand.

In de film wordt veel gepraat. Uiteraard door McDormand, die niet op haar mondje is gevallen, maar ook door de andere personages. Grandioze dialogen passeren. Geestig. Intelligent. De gesprekken tussen personages hebben altijd een lading, zijn nooit onschuldig. Elke dialoog geeft in combinatie met de non verbale uitingen van de personages een subtiele of minder subtiele boodschap af, die niet altijd direct op het gesprokene valt terug te voeren. Soms ook wel.

De dialogen zijn soms venijnig. In de dialogen komen onenigheid, onvrede en verhitting tot uitbarsting. Eigenlijk dienen de dialogen als vervanging voor fysiek geweld, dat in deze film ondanks de voortdurende dreigende sfeer amper voorkomt

Zelfs tijdens de meest verhitte woordenstrijd komt altijd weer de ironische humor om de hoek kijken. De ironie haalt steeds de angel uit het venijn. De ironie maakt dat personages op sprekende voet blijven. De ironie is zo sterk ingebed dat tijdens en na hele pijnlijke en grievende momenten er behalve treurnis ook altijd een brok hoop, rust of een lach nagalmt.

McDonaghs maakt een fijne indringende film met interessante ambivalente personages. In den beginne zijn ze nog clichématig aangezet, maar ze overstijgen in de loop van het verhaal de clichés. Ook de bijpersonages zijn driedimensionaal.

De film oordeelt niet en geeft de personages en het verhaal veel ruimte om zich flexibel te ontplooien. Goed of slecht. Dat mag je zelf uitmaken. De kijker wordt geen mening opgedrongen. Juist daarom is de film zo prettig te consumeren wanneer thematiek als machtsmisbruik, huiselijk- en politiegeweld en racisme aan de kaak wordt gesteld. De ambivalente personages en het verhaal garanderen een uitgebalanceerde behandeling van de thema’s. Dat feit voelt heel prettig en verfrissend.

Een emotioneel geladen film. Een fijne film. Ja.

Dr. Luther (Lee J. Cobb) is psychiater in Georgia en krijgt een bijzonder geval voor de kiezen. Een vrouw met de naam Eve White (Joan Woodward) in het bezit van een gespleten persoonlijkheid. Eve White is een schuchter type. Een onderdanige huisvrouw en gehoorzaam aan haar man. Haar alter ego met de fantasierijke naam Eve Black is een extravert uitgaanstype. Een interessant en moeilijk te genezen geval openbaart zich voor dr. Luther.

De avonturen van dr. Luther, Eve White en Eve Black leveren een amusante film op. Hoewel de problematiek over het algemeen ernstig wordt benaderd biedt de film ruimte aan droogkomische en kolderieke situaties die ervoor zorgen dat The Three Faces of Eve nooit zwaar dramatisch aanvoelt. De film is overigens gebaseerd op een authentiek geval. Ik vroeg me steeds af of het wordings- en het genezingsproces van dat authentieke geval ook besprenkeld waren met komische voorvallen. Ik betwijfel het.

De film is een vereenvoudigde weergave van het oorspronkelijke geval en bevat dramaturgische vrijheden. Zo bezat de echte Eve meer persoonlijkheden. Ook was de psychotraumatische aanleiding voor het ontstaan van haar meervoudige persoonlijkheid veel complexer dan in de film wordt weergegeven. Ook de therapie van dr. Luther met confrontaties en hypnose is voor de film wat verlevendigd. Het is regisseur en schrijver Nunnally Johnson vergeven. De vermakelijkheid is erbij gebaat.

Goed acteerwerk van Lee J. Cobb in een sympathieke rol. Fantastisch acteerwerk van Joanne Woodward die conform de filmtitel in het verloop van de film maar liefst drie personages vertolkt. Johnson maakt een goede film die melodrama afwisselt met luchtigheid. Soms aangrijpend, soms grappig. Het is alleen jammer dat de kijker aan het eind weer eens wordt opgezadeld met zo’n typische kunstmatig gefabriceerde Hollywoodse afloop. Verder is The Three Faces of Eve een prima film.

Een bijzonder leuke tienerkomedie. Terwijl de meeste bijdragen aan het genre een enigszins uitgekauwd plot hebben, doet deze film dat anders. Geen seks, drugs en drank. Geen gedoe rondom een eindfeest. Geen geheime verliefdheid. De film speelt zich gewoon gedurende een schooldag af waarin Jerry in moeilijkheden raakt en er alles aan doet om niet om drie uur ’s middags in elkaar te worden gemept door de nieuwe leerling Buddy Revell.

Wat de film wel gemeen heeft met genregenoten is de compositie van het personage Jerry. Hij is een buitenbeentje, beetje schuchter, nerdish gekleed en een goede leerling. Een typische underdog die boven zichzelf moet uitstijgen om het tijdstip van drie uur ’s middags te kunnen overleven. Regisseur Phil Joanou slaagt erin om een prima spanningsboog te creëren. Naarmate het tijdstip nadert en de kijker de ene na de andere poging van Jerry om onder de strijd uit te kunnen komen ziet stranden, neemt de spanning toe. En dat is knap want het ligt er vanaf het begin duimendik op dat die strijd gaat plaatsvinden.

De weg ernaartoe ligt bezaaid met de pogingen van Jerry. Die zijn grappig en brengen bovendien dynamiek in de film. Leuk ook is het contrast tussen Jerry en zijn tegenstrever. Buddy wordt op een comicachtige manier als een boosaardige hork neergezet. Een overdreven aangezet personage dat overwegend stilzwijgend en dreigend aanwezig is. Het enige dat de kijker van hem te weten komt is zijn gewelddadige verleden en dat hij er niet tegen kan als iemand hem aanraakt. Meer is ook niet nodig. Naast Jerry en Buddy doen andere personages mee. De overige personages dienen het verhaal en dienen de acties van Jerry en blijven verder op afstand. Prima.

Leuke film. De slotscène valt overigens en helaas tegen.

In de film worden op ongewone wijze verhalen met elkaar verbonden als wetenschapper Tilda Swinton een ontmoeting heeft met een heuse djinn gespeeld door Idris Elba. Een bijzondere ontmoeting en een bijzondere tegenstelling. Swinton is de nuchtere wetenschapper die voor boeken leeft en met het emotionelere en intuïtievere deel van de samenleving niets te maken wil hebben. Toch heeft ze zo haar eigen merkwaardige hallucinaties en houdt ze van mythische verhalen. Dat komt mooi uit, want de djinn heeft veel verhalen in voorraad. Dat schept een band en leidt zelfs tot toenadering tussen (de personificatie van) de wetenschap en (de personificatie van) de mythe.

In het middelpunt van deze episodische film staan drie vertellingen van de djinn. Drie verhalen die betrekking hebben op vroegere ervaringen van de djinn. Tragische verhalen die in chronologische volgorde passeren en die, behalve de rol die de djinn erin speelt, los van elkaar staan. Het zijn sprookjesachtige vertellingen die visueel mooi zijn aangekleed en zich afspelen in werelden waarin magie nog onderdeel van het dagelijkse leven uitmaakt.

De drie episoden zijn eigenlijk interessanter dan de raamvertelling waarin Swinton en Elba figureren. Het is niet onaangenaam om de interactie tussen de twee mee te maken, maar zo indrukwekkend en levendig en fantasierijk en weelderig als de drie episoden is de raamvertelling nooit. Het tempo in het realistische deel van de film ligt laag en de dialogen tussen Swinton en Elba zijn niet steeds heel interessant of spits. De raamvertelling neigt af en toe een beetje naar saaiheid en staat te averechts op de kleurrijke zwierigheid die de drie vertellingen uitstralen. Het contrast is groot en maakt dat de film nooit als een goed passend geheel aanvoelt.

Three Thousand Years of Longing is een episodenfilm met tegenstellingen in tempo en in visuele beleving. Het contrast tussen de boeiende vertellingen en de wat kille raamvertelling is niet gemakkelijk te overbruggen. Uiteindelijk lukt het toch nog redelijk met dank aan het goede acteerwerk en een evoluerende verzachting in de toonzetting van de raamvertelling. Three Thousand Years of Longing is eigenlijk wel een prima film.

Film uit het exploitatie subgenre ‘Rape and Revenge’. “Thriller - a Cruel Picture”, heet ie. De titel belooft heel wat maar zegt in feite niets over de inhoud. Het is altijd maar afwachten hoe cruel de film in werkelijkheid is. Exploitatie houdt wel van een schreeuwerig affiche dat verwachtingen schept die vervolgens niet worden waargemaakt.

In deze film worden de verwachtingen wel waargemaakt. Terreur, seks en geweld worden in al hun expliciete vormen getoond. Het hoofdpersonage (vrouwelijk, aantrekkelijk en stom) wordt afhankelijk gemaakt van heroïne en flink vernederd. Hier geen wegdraaiende camera’s of andere suggestieve middelen die handig worden ingezet om de wreedheid uit de titel te verzachten. De film bevat genoeg brute en expliciete scènes om zich als cruel te mogen afficheren. Een aardig voorbeeldje daarvan is een scène waarin een oog wordt doorboord met een scalpel. Heel langzaam, heel intens en heel realistisch zien we dat gebeuren. Het is zowel onaangenaam en afschuwelijk om naar te kijken als dat het fascinerend en opwindend is. Nu gaat het gerucht dat deze scène met een echt kadaver gedraaid zou zijn. Onzin natuurlijk (of niet?), maar het geeft in ieder geval wel aan hoe hoog het shockerende- en realistische gehalte van sommige scènes is.

In de film speelt seks als vorm van vernedering en onderdrukking een grote rol. Het hoofdpersonage wordt op beeld flink gekleineerd als zij als hoer en slavin seksueel wordt uitgebuit. Dat gebeurt in expliciete seks scènes, waarbij soms zelfs harde porno niet wordt geschuwd. De bedoeling van die scènes zal vooral zijn om nog eens extra de onderworpenheid van het hoofdpersonage te benadrukken. Dat werkt tot op zekere hoogte. De scènes zijn er dermate onfijnzinnig en demonstratief ingepropt dat ze soms eerder misplaatst werken dan dat ze bijdragen aan de verscherping van het beeld van vernedering. Realistisch: ja. Van toegevoegde waarde: niet echt. Zo uitermate prikkelend (een ander doel van erotiek) vond ik de seks scènes nu ook weer niet.

Wel van toegevoegde waarde is het belevingsperspectief. Veel scènes zijn vanuit het perspectief van het hoofdpersonage gefilmd. Zo komt het voor dat mensen soms direct in de camera kijken en de camera toespreken. Het is op die momenten erg moeilijk om nog op veilige afstand te blijven van alle gruwelijkheden die het hoofdpersonage overkomen. De camera is behalve een neutrale vastlegger van ellende opeens een confronterende factor. De camera maakt daarbij soms gebruik van slow motion. Bijzonder functioneel, want het geeft aan de gruwel een extra indringend accentje mee.

Ook sterk zijn de vele momenten van stilte in de film. Het gebruik van muziek om een punt in een scène te zetten, gebeurt maar zelden. Aangezien het hoofdpersonage niet bij machte is te spreken en het perspectief soms bij haar ligt, past de stilte goed. De stilte versterkt het afschuwwekkende van haar situatie. De stilte maakt de beleving heftiger.

Niet alles in de film is geslaagd. Veel deugt niet. De seks is al besproken. Verder is er matig acteerwerk, zien de actiescènes er wat sneu uit en verliest het verhaal meerdere keren de greep op de geloofwaardigheid. Allemaal dingen die aan de stoelpoten van mijn inleving zaagden.

Bij vlagen is het een indrukwekkende film. Bij vlagen zeker niet.

Verschrikkelijk slecht.

Het verhaaltje is niet bijzonder. Erg voorspelbaar, erg ongeloofwaardig en erg stompzinnig. Absoluut niet spannend.

De actiescenes zien er erg amateuristisch uit. Wat theatraal gemep en wat zielige explosietjes.

De personages zijn vlakke karikaturen. Geen diepte te bespeuren.

De humor is van een lachwekkend laag kaliber.

Het einde is huiveringwekkend. Het impliceert nota bene een vervolg! Wat een afschuwelijk vooruitzicht!

De film heeft niets dat positief opvalt. Erg eigenlijk.

Aan het begin van de film wrijft het personage van Julia Louis-Dreyfus het er nog eens in: “The Avengers are gone”. Met The Avengers vertrekken ook Scarlett Johansson, Chris Evans en Robert Downey Jr. en daarmee is ook een groot deel van de uitstraling van films die zich in het Marvel Cinematic Universe afspelen, verdwenen. Na Eternals (2021) treffen we in Thunderbolts* een nieuw team van superhelden. Bijna iedereen uit het nieuwe team is al eens eerder opgedoken in andere Marvel-films, waarbij de ene held meer indruk maakte dan de andere. Dat is hier niet anders. Terwijl de humor wordt verzorgd door Red Guardian (David Harbour), zijn het vooral Winter Soldier (Sebastian Stan) en Florence Pugh als de nieuwe Black Widow die aan het nieuwe team met de naam Thunderbolts een roemrijke uitstraling moeten gaan geven.

De film leeft vooral van de diversiteit aan superhelden met hun eigen agenda’s en van de dynamiek die dat oplevert. Een ieder is tamelijk eigenzinnig en vooraleerst niet bereid tot samenwerking. De tamme eerste helft van de film wordt er iets minder tam door. Het grote aantal personages zorgt met onderling gebakkelei voor afleiding. Dat is nodig want heel spannend is het in de eerste helft van de film (ondanks een paar aardige actiescènes) niet. Jammer trouwens dat die eerste helft niet wordt gebruikt om de wat minder bekende helden zoals U.S. Agent en Ghost nader met de kijker te laten kennismaken.

De tweede helft is interessanter als er iets dieper op de bekendere helden wordt ingezoomd en zaken als zelfvertrouwen, zelfontplooiing, depressiviteit en het overwinnen van trauma’s aan de orde komen. Uiteraard overgoten met een onwerkelijk superhelden-sausje, maar ik bemerkte toch dat er zowaar enige binding met de personages ontstond. Die is niet heel diepgaand, want het blijven wel superhelden natuurlijk. Fantasiefiguren met superego’s. Maar toch. Inleving in de personages (hoe oppervlakkig ook) is altijd welkom.

Nog niet genoemd maar zeker het vermelden waard zijn de personages en het acteerwerk van Florence Pugh en Lewis Pullman. Beiden vertegenwoordigen personages met een potentiële diepere laag die hopelijk in de toekomst verder wordt geëxploreerd. Na een aantal zwakke Marvel-films biedt Thunderbolts* hoop. Hoop op iets dat zich kan gaan ontwikkelen tot een aangename filmreeks vergelijkbaar met The Avengers. Ik heb me met Thunderbolts* prima vermaakt en heb wel zin in de tweede Thunderbolts*.

Een film die verbonden is met bekende namen. Allereerst is daar de spelende cast met namen als Helen Mirren, Pierce Brosnan, Ben Kingsley en Richard E. Grant. Een gerenommeerde regisseur staat aan het roer. Chris Columbus regisseerde onder andere Mrs. Doubtfire (1993) en Harry Potter and the Sorcerer's Stone (2001). Dan is er nog het verhaal. De film is een adaptie van de wereldwijde bestseller met dezelfde titel uit 2020. Het boek heeft intussen meerdere vervolgen. Ongetwijfeld betekenen die vervolgen dat de kijker kan uitzien naar meerdere films van The Thursday Murder Club.

Gekende namen dus die aan The Thursday Murder Club hebben meegewerkt. Dat is niet per se een garantie voor een goede of vermakelijke film overigens. In dit geval wel. In dit geval is het resultaat een bijzonder leuke film. Een film die een klassiek whodunnit verhaal vertelt en dat verhaal doorspekt met humor. De humor bestaat vooral uit het feit dat er in de film bijna enkel personages van bedaagde leeftijd ten tonele worden gevoerd die allen hun typische gedragsdingetjes hebben.

Het draait in de film om een stel bejaarden dat in een luxueus bejaardenoord woonachtig is, zich heeft verenigd in The Thursday Murder Club en de jacht op een moordenaar opent. De film richt zich uiteraard op het oplossen van de moord, maar doet niet enkel dat. Er wordt veel aandacht besteed aan de personages. Met name de leden van The Thursday Murder Club die stuk voor stuk op een leuke manier hun eigenaardigheden hebben, leert de kijker goed kennen. Maar niet alleen hen. Ook andere personages krijgen tijd om zich te profileren.

The Thursday Murder Club is een vermakelijke film. Ook een visueel aantrekkelijke film. Het zijn de personages die de film maken. Het is vooral leuk de bejaarde personages te observeren die zich in het moordavontuur storten. De een doet dat wat behoedzamer dan de ander. De diverse maniertjes van de personages zijn goed voor veelvuldig gegniffel. Ondanks dat het tempo niet erg hoog ligt en er van actiescènes geen sprake is, is het genieten geblazen. Genieten van een ouderwetse Britse whodunnit met alleraardigste karakters, die heerlijk ongehaast een moord proberen op te lossen en tussendoor nog tijd vinden om taarten te bakken of een middagdutje te doen. Lekker ongehaast. Leuk.

Film heeft weinig om het lijf. Plotje is op voorhand op zich best aardig. De uitwerking is helaas nogal eenlijnig en kaal. D'r zit niet veel omheen.

De film is voornamelijk gefocust op de wederwaardigheden en het simpele gevoelsleven van de herziener, zijnde het hoofdpersonage. De personages in zijn omgeving met wie toch ook veel aan de hand is, worden welhaast vergeten.

Door de focus in de film niet breder te leggen wordt het verhaal maar niet levendig. Er zijn meer ontwikkelingen bezig, maar daarvan komen we het fijne niet te weten. De camera volgt slechts heel stug de herziener.

Ik was de herziener na een tijdje eigenlijk wel zat. Het personage is niet interessant genoeg om alleen een film te dragen. Stomme keuze.

Het acteerwerk is over de hele linie heel acceptabel. De bijrol van Platt had iets aardigs op kunnen leveren, maar het wezen van zijn personage bleef even onderbelicht als dat van de overige personages.

Een bredere focus zou zeker een meer bewogen film opgeleverd hebben. Nu niet.

Tideland is een duistere film. Dat duistere gevoel bloeit althans op bij het aanschouwen van de leefwereld van de personages. Centraal staat de achtjarige Jeleza-Rose die wordt opgevoed door twee ouders die de dagen vullen met drugsgebruik. Ze nemen dagelijks even een korte vakantie, zoals ze dat zelf noemen. Als Jeleza-Rose de spuit van haar vader prepareert, de spuit na gebruik uit de arm van haar vader trekt en zijn hand vasthoudt is dat een hartverscheurend beeld. Twee keer een overdosis maakt een einde aan dit idyllische gezinsleven en Jeleza-Rose vlucht in een fantasiewereld. Ze praat met poppen en een eekhoorn en verzint een geheel eigen realiteit.

Het titulaire Tideland verwijst naar de fantasievolle woestenij die Jeleza-Rose voor zichzelf heeft geschapen. Een wereld waarin de verbeeldingskracht vrij spel heeft. De personages die ze in de echte wereld tegenkomt, integreert ze heel gemakkelijk in haar eigen belevingswereld. Hetzelfde doet ze met echte gebeurtenissen die ze zodanig interpreteert dat ze in haar wereld passen. Tideland laat gedurende twee uur het zielenleven van een kind zien dat is beroofd van ouderlijke bijstand en met de tragische gevolgen daarvan wordt geconfronteerd. De film laat een kleine en dappere heldin zien die met behulp van haar fantasie de tragische dingen die haar overkomen probeert te verzachten.

De beelden zijn, zoals gebruikelijk bij regisseur Gilliam, expressief, bont en weids. De personages zijn merkwaardig, excentriek en een tikje gevoelloos. De film meandert tussen horror, fantasy en drama en raakt wat verstrikt in de genres. Het verhaal schiet alle kanten op, belicht vele fantastische voorstellingen, wil erg veel en raakt overbelast. De bonte filmstijl en de vele fantastische impressies raken niet goed aan de tragiek die zich daaronder verschuilt. De vreugde die van de kunstzinnige enscenering afspat is niet altijd mooi in balans met de ellende, die in de beeldende overvloed het onderspit delft.

Genoten van de beeldenpracht, maar niet in hevige mate geraakt door het verhaal, het drama dat ik eigenlijk interessanter vond en dat wat mij betreft meer expliciete aandacht had verdiend.

Een degelijke thriller met in de hoofdrol Clint Eastwood als politie-inspecteur Block op jacht naar een seriemoordenaar .De regisseur en schrijver is Richard Tuggle, die ook al het scripts afleverde voor Escape From Alcatraz, waarin Eastwood ook de hoofdrol speelde.

De setting is New Orleans en wel het uitgaansdistrict. De film werd daadwerkelijk opgenomen in die stad en de pulserende atmosfeer van geweld, criminaliteit en betaalde seks is immer verontrustend in het verhaal aanwezig. De score bestaat uit slepende jazz en blues en verleent de groezelige sfeer extra laag.

De moordenaar heeft het op prostituees voorzien. De jacht op de moordenaar krijgt een wat kinky en intieme touch als blijkt dat Block zelf met regelmaat gebruik maakt van de diensten van prostituees. Hij kent de slachtoffers.

Dat gegeven maakt de film spannend en indringend en zorgt voor een onvaste kijk op het personage Block. Een ambivalent karakter dat goed wordt gespeeld door Eastwood. Goedaardig, consciëntieus en bevlogen maar ook overduidelijk bekleed met schimmige trekjes. De innerlijke demonen van de moordenaar en zijn achtervolger Block komen overeen. De film en zijn personages geven blijk van talloze duistere randjes.

De film ontstijgt daarmee gaandeweg het pad van een normale degelijke politiethriller. Onder de regie van Tuggle speelt Eastwood heel genuanceerd meerdere persoonlijkheden. Hij is in de eerste plaats een inspecteur. Daarnaast is hij nog de liefhebbende vader van twee dochters, een kenner van de seksindustrie en een aarzelende huiverige man die moeite heeft met echte liefde en echte gevoelens. Eastwood breekt radicaal met zijn imago van koele tough guy in deze troebele maar aangename melange van donkere, ontroerende en schokkende indrukken.

Een redelijk spannende film die verzuimt om de personages te voorzien van interessante karaktertrekken en een beter uitgewerkte achtergrond. Het paartje dat in eerste instantie centraal staat wordt dermate banaal met koelheid en arrogantie behangen, dat bij de kijker elke vorm van interesse en sympathie uitblijft. Het verhindert een snelle absorptie in de film. Het duurde in mijn geval een tijdje voordat de gebeurtenissen vermakelijk werden.

Megan Fox is misschien een appetijtelijk hapje, maar geen goede actrice. Ze draagt als actrice niets wezenlijks bij aan de film. Een meer begaafde actrice had op bepaalde momenten vast wat passende emotie getoond. Fox laat dat na. Met vastgevroren smoelwerk banjert ze door de film. Ok. Ik overdrijf een beetje, maar ze brengt gewoonweg niet meer dan het hoogstnodige.

Het verhaal waarin het koele en verveeld ogende paartje figureert, is in beginsel niet heel intrigerend. Zodra mysterie het verhaal binnenglipt, wordt het verhaal opeens boeiender. Waarom gebeurt dit alles? Die vraag roept spanning op. Daarnaast zorgt de actie die voortkomt uit de precaire situatie waarin Fox zich bevindt, ook voor spanning. Survival, home invasion en Home Alone in de combi, maar dan voor volwassenen.

Till Death is een degelijke horror/thriller die na een wat taai begin goed los gaat met een spannend kat- en muisspel dat zonder inzakmomenten in hoog tempo voortdendert en goed vermaakt.

Aan het eind van de 19e eeuw waart in Londen ene Jack the Ripper rond die jacht maakt op prostituees. In het zelfde London leeft ook ene H.G. Wells die een tijdmachine heeft uitgevonden. Twee illustere personen en een tijdmachine betekenen in deze film dat de twee elkaar ontmoeten in San Francisco in het jaar 1979.

Jack the Ripper en H.G. Wells leefden daadwerkelijk tegelijkertijd in het Londen van eind 19e eeuw. Misschien kenden ze elkaar zelfs wel. Dat weet alleen Jack the Ripper. In de film kennen beide figuren elkaar in ieder geval wel. Dat moet ook, want dat gegeven bepaalt de strekking van het verhaal. Dat verhalende element geeft trouwens meteen goed aan dat de film vooral is bedoeld als een verstrooiend product dat historische feiten heel losjes toepast ten faveure van het amusement.

Malcolm McDowell speelt H.G. Wells. Een leuke rol. Overspannen en klunzig beweegt de Victorianse H.G. Wells zich door het moderne San Francisco. Zijn tegenspeler David Warner speelt de gemene Jack the Ripper. Hij doet dat geheel in lijn met de luchtige en brave insteek van de film. The Ripper is niet bloeddorstig op een horrorwaardige manier maar is gewoon gemeen. Time After Time is immers bedoeld voor een groot publiek en daarmee een film zonder gruwelijke effecten en zonder bloed. Begrijpelijk, maar iets meer grimmigheid had de film goed gepast.

Ik kwam trouwens nog wat leuke trivia over de film tegen. Mary Steenburgen speelt in de film Amy Roberts, de love interest van Wells. In werkelijkheid is Amy Roberts de naam van de tweede vrouw van Wells. Nog meer triviale informatie: De reis naar de toekomst start op 5 november. Deze dag werd in Back to the Future ook als tijdreisdatum gebruikt. Mary Steenburgen speelde trouwens in het derde deel van die reeks ook de geliefde van een tijdreiziger.

Tot slot nog even terug naar de eigenlijke film. De plotlijn van Time After Time is intrigerend. De uitwerking op film kent een paar leuke momenten maar is over het algemeen nogal tam. De film is niet boeiend genoeg om de lange speelduur van 112 minuten genoegzaam te kunnen dragen. En er was nog iets dat mij niet boeide. Ik kan Mary Steenburgen niet goed verdragen. Die stem! Brr.

Sterk drama over een dakloze man die worstelt met de werkelijkheid.

Filmisch interessant. Het perspectief ligt niet direct bij de personages, maar meer bij de bewoners van New York, bij de passanten. De filmkijker kijkt door hun ogen naar de dakloze personages alsof ze gewoon in het straatbeeld passeren. Zo kan het zijn dat je een conversatie hoort tussen twee personen, terwijl iets verderop in het straatbeeld de dakloze Gere zich in leven houdt door te bedelen of door in een prullenbak te graaien. Hij wordt gezien door de passanten. Of eigenlijk niet gezien, want de film geeft kritisch aan dat de dakloze in de ogen van de passanten eigenlijk niet bestaat en graag wordt genegeerd. Er is afstand.

Het perspectief ligt dus op een indirecte manier bij de hoofdpersoon. Da's even wennen, want ongebruikelijk en ongemakkelijk. Als kijker wil je toch dicht op de hoofdpersoon zitten. Na verloop van tijd treedt de gewenning gelukkig in en is de afstand die op deze wijze geschapen wordt eigenlijk wel lekker. De focus ligt nu meer op het beschouwende verhaal. De dramatische tranentrekkende leefomstandigheden van de personages zijn op deze manier gemakkelijker te behappen. Nog steeds dramatisch, maar niet over the top.

Door de gefilterde weergave worden de scherpe dramatische randjes er dan wel afgehaald, maar werkt de weergave van de treurige levens van Gere en consorten nog steeds heel indringend. De balans tussen de "klinische" beschouwing en de traan is goed.

Knappe rol van Gere. Ondanks (of dankzij) zijn gebrek aan tekst spatten de hopeloosheid, de ontkenning en zwaarmoedigheid van hem af. Vereen (lang niet gezien) doet het leuk als de opgewekte praatgrage maar trieste collega dakloze.

Sterke film.

Liefde overwint alles. Zelfs Vadertje Tijd. In Timestalker overstijgt de liefde diverse tijdsperioden. In Timestalker reïncarneren personages naar hartenlust en vinden elkaar in een ander leven en in een andere tijd weder. Het draait allemaal om het vrouwelijke hoofdpersonage Agnes en haar liefdesobject Alex. De protagoniste lijkt overigens de drijvende kracht in de cyclus van ontmoetingen te zijn. Ze stalkt en begeert Alex door de eeuwen heen, terwijl hij van haar evenwel niet zo onder de indruk lijkt te zijn. De film beschrijft een aantal van die ontmoetingen vanaf de 17e eeuw tot recente tijden. Alice Lowe is de regisseur en schrijver van de film en plaatst zich bovendien als protagoniste ook nog eens in het middelpunt van haar eigen schepping.

Wat voor Agnes haar lotsbestemming is, is voor Alex een kwelling. Een gezonde balans in de relatie tussen beiden is er nooit. Een grappige toevoeging is het personage George (Nick Frost) dat door de eeuwen heen een vergelijkbare obsessie voor Agnes laat zien terwijl Agnes hem op haar beurt niet ziet zitten. George leeft zijn obsessie uit in driftige fantasieën die leuk kijkvoer opleveren. Voor ander leuk kijkvoer zorgen enkele bloedige en soms wat macabere scènes die een fijne zwarthumoristische ondertoon bezitten. Moest er wel om lachen.

De diverse episoden hebben een bepaalde toneelmatige uitstraling die past bij de structuur van de film die als het ware een aaneenschakeling is van lange en korte sketches. Sketches waarin steeds dezelfde basisgedachte wordt uitgespeeld. Sketches waarin Agnes steeds maar weer pogingen doet om steeds dezelfde man te strikken. Het thema van de eenzijdige adoratie speelt zich weliswaar in een steeds afwisselend tijdperk af maar ondergaat op den duur toch enige sleetsheid. De sketches ogen op den duur minder fris en spontaan. Ze zijn eveneens minder grappig. Er is verval zichtbaar. De wending aan het eind is opverend leuk en vormt een prima afsluiting van een film die onlangs zijn korte speelduur iets te lang duurt.

De aanleiding voor alle ellende die zich in de film openbaart, vergt heel wat goodwill. De reden van een jong echtpaar om twee obscure weeskindjes te adopteren ontging mij volledig. Twee bleke kindertjes met spierwitte haren? Twee bleke kindertjes die zich in houding en gedrag heel afwijkend en eng positioneren? Bovendien twee bleke kindertjes die in een religieuze waan verkeren, terwijl het jonge echtpaar daar niets van moet hebben? Het is de manier om het onheil over je af te roepen. Ach en wee is dan ook het gevolg.

En het begint allemaal nog wel onbedoeld grappig. Grappig is het om te zien hoe het echtpaar door het weeshuis wandelt als bevonden zij zich in een hondenkennel. “ Doe me die maar”. In werkelijkheid zal de adoptieprocedure toch wel secuurder zijn geweest en niet in een tel zijn afgehamerd. Dat zal toch zelfs gelden voor het roerige Spanje van 1981, het tijdperk waarin de film zich afspeelt? Nou ja, toch nog even gelachen.

Als je je over dit wankele begin hebt heen gezet, en je klaar bent voor de horror, doemt een ergerniswekkend punt op. Een belangrijk punt. Het wordt namelijk maar niet spannend. Tin & Tina is gewoon een verschrikkelijk saaie film, die ook nog eens bijna twee uur duurt. In die twee uur passeert slechts een handvol scènes waarvan je ietsjes rechterop in je stoel gaat zitten. Het jammere is bovendien dat de meeste actie zich buiten beeld afspeelt. De film toont niets en suggereert veel. Dat kan goed werken, maar suggestie werkt alleen goed als een film een spanningsboog bezit. En ja, die bezit de film niet.

Het grote landhuis waar het verhaal zich afspeelt is trouwens een prima locatie om spanning op te roepen. De residentie biedt uitstekende mogelijkheden om suspense in te bouwen. Het gebeurt amper, want Tin & Tina is gewoon een verschrikkelijk saaie film. Tin & Tina is een adaptie van een korte film met dezelfde titel. Een korte film past waarschijnlijk beter. Er is voldoende materiaal om een pittig kort stukje film van te maken. Er is veel te weinig substantie om de dunne inhoud buitenproportioneel te rekken. Wat een kwelling was dit, zeg.

Het Amerikaanse Westen is gecultiveerd. De kleine stadjes zijn welvarend. De handel floreert, de general stores zijn goed gevuld, de straten zijn proper en de boeven worden niet meer neergeschoten door revolverhelden, maar voor het gerecht gebracht of uit het zicht van de fatsoenlijke burger door premiejagers opgepakt en soms toch nog neergeschoten.

Morgan Hickman (Henry Fonda) is zo’n premiejager, die met zijn dode premie een klein stadje binnenrijdt en daar niet hartelijk wordt ontvangen. De inwoners willen niet geconfronteerd worden met het aanzicht van dood geboefte en met de man die het geboefte opruimt. En dat terwijl het werk van de premiejager juist garandeert dat de bewoners in alle rust welvarend kunnen leven. Vrede en rust hebben een prijs maar die mag niet zichtbaar zijn in de prettige wereld waarin de hypocriete inwoners van het stadje leven.

In het stadje wil iedereen ordelijk en in vrede samenleven zodat de handel bloeit en de omzet hoog is. Niemand wil worden lastig gevallen met vervelende omstandigheden die soms opduiken en dat leven bedreigen. De gewapende boeven zijn echter niet zomaar verdwenen. Die moeten nog steeds worden geëlimineerd. De film gaat over deze onverdraagzame en hypocriete houding. Mann verpakt zijn maatschappijkritiek in een onderhoudende western waarin alleen de indianen en het gevecht in de saloon ontbreken.

The Tin Star is een cynische western. Morgan Hickman een cynische man. Een verbitterde man die iedere vorm van overheidsbestuur als onzinnig afdoet. Jarenlang was hij sheriff maar werd erg teleurgesteld in de mensen die hem in goede tijden behulpzaam en vriendelijk bejegenden maar in slechte tijden niet thuis gaven. Hij besloot dat premiejager een beter beroep was dan de ondankbare baan van onderbetaalde sheriff in een stadje met hypocriete bewoners.

Omdat hij toch wat tijd over heeft voordat de premie kan worden uitbetaald, besluit hij de jonge onervaren en overwerkte sheriff van het stadje (Anthony Perkins) te voorzien van wat praktische kennis en laat hem delen in zijn cynische kijk op het leven. De jonge sheriff moet leren dat autoriteit niet is gelegen in de tin star die hij draagt, maar dat hij autoriteit ook zonder hulp van dat symbool moet kunnen oproepen en als vanzelfsprekend moet uitstralen en gebruiken. Uiteraard is er ook wijsheid voor de leraar. De cynische Morgan moet weer leren dat het woord 'alive' op de pamfletten waarop 'dead or alive' staat geschreven, het belangrijkste woord is. Het samenspel tussen beiden is goed. De onderlinge interacties boeiend.

Verder biedt de film prima actie, heeft een antagonist om gemakkelijk een hekel aan te hebben en speelt nog wat met romantiek. Dat laatste gebeurt voorzichtig en met mate en is niet per se vervelend. Het zijn echter vooral Fonda en Perkins die met uitstekend acteerwerk twee interessante personages tot leven wekken cie de show stelen. Ik heb de film met fascinatie en met met veel plezier bekeken.

Volgens mij moet het hartstikke leuk zijn geweest om in de jaren 50 in de bioscoop naar een film van William Castle te hebben gekeken. Castle was niet vies van wat theater om zijn horrorfilms mee op te sieren en daarmee het publiek een extra stootje angst aan te jagen. Van een gratis levensverzekering bij de aankoop van een bioscoopkaartje tot skeletten die door de bioscoopzaal zweefden. Een prachtervaring voor de gelukzaligen die het mochten meemaken.
Voor the Tingler bedacht Castle de Percepto! Inclusief uitroepteken. Een apparaatje dat geplakt onder de bioscoopstoel korte vibraties onder de zitvlakken van de verraste bioscoopbezoeker voortbracht. Ik betwijfel of zo’n gimmick de film meerwaarde verleent, maar leuk is het wel.
Voor aanvang van de film komt William Castle het beeld binnen gelopen en houdt een inleiding die eindigt met de woorden: “Remember, if you scream at just the right time, it might just save your life”.
Geweldig toch! Cult!
Dan de film. Het verhaal is absurd, maar absoluut origineel. De angst en paniek van een mens manifesteert zich in zijn lichaam als een soort duizendpoot. Vincent Price in een goeie rol, onderzoekt het beestje. Het beestje ziet er best indrukwekkend uit, hoewel de draadjes die het beestje voortbewegen duidelijk zijn te zien. Het is voorstelbaar dat de aanblik ervan de jaren 50 toeschouwers de koude rillingen over de rug hebben doen lopen. De huidige kijker zal er niet erg van onder de indruk zijn.
In de film enkele prima scènes. Een film-in-film scène die zich afspeelt in een bioscoop is indrukwekkend en redelijk spannend. Vooral het moment waarop de film enkel nog zwart beeld laat zien en je het alleen met geluid moet doen, is een sterk moment. Ik kan me goed voorstellen dat de stoelvibraties op dat moment meedogenloos werden ingezet en voor menig gilletje hebben gezorgd.
De film vertelt natuurlijk een onzinnig verhaal dat in de jaren 50 waarin meer films met monsterlijke activiteiten het licht zagen, misschiem minder onzinnig leek. Toch lukt het Castle ondanks de retrocharme van de film, die bij mij soms voor wat besmuikte lachjes zorgde, nog steeds om een degelijke spanningsboog op te bouwen. Spanning die ontstaat door enkele beklemmende scènes waarin de personages en niet het beestje de hoofdrol hebben. Neem bijvoorbeeld de scène waarin Vincent Price onder invloed van LSD gelooft dat de wanden van zijn laboratorium op hem afkomen. Het indringende acteerwerk van Price maakt de scène imponerend en zorgt voor veel onbehagen. De film heeft meer van dergelijke spannende scènes.
De film is gedraaid in zwart-wit. Een opmerkelijke stilistische keuze in een tijdperk waarin kleur al de standaard was. Het werkt goed. In dit kader valt uiteraard een scène op waarin opeens wel kleur wordt gebruikt als een badkuip in een zwart-wit gefilmde badkamer vol loopt met helderrood bloed. Het effect was niet beangstigend. Integendeel zelfs. Ik vond het er wat goedkoop uitzien. De inbreuk op het stilistische zwart-wit is in ieder geval heel opvallend. Het effect dat denkelijk een shockerende werking moet hebben, kwam met al zijn overdadige kleurgebruik op mij nogal bespottelijk over. Een vreemde keus van Castle.
Ach, en zo kun je nog wel even doorgaan met beschouwen en analyseren. Ga ik niet doen. The Tingler is gewoon een hele aardige film. De film oogt soms wat gedateerd, maar is spannend genoeg en kijkt prettig weg. Zijn cultstatus is begrijpelijk.

Prima gegeven. Matige uitwerking.

De film wil teveel in te korte tijd. Er is science fiction voor de avontuurlijke spanning. Er is drama voor de psychologische spanning. Beide lagen worden echter te oppervlakkig en te simpel vorm gegeven, waardoor de filmbeleving tamelijk vlakjes aanvoelt. Teveel hooi op de vork. Geen aspect wordt voldoende uitgediept. Geen aspect grijpt je bij de strot.

De maker verzuimt een keus te maken. Een duidelijke keus had de film beter gemaakt. Ga voor de sci-fi actie compleet met training, ruimtevlucht en overleving op de planeet Titan. Of ga voor de psychologische kant, waarin de diepere aandacht uitgaat naar de veranderingen in de wezens van de personages met alle psychologische gevolgen van dien. Volgens mij krijg je door te accentueren op één aspect een dynamischer film.

Een andere keus is te kiezen voor beide aspecten maar dan meer uitgediept in een langere film. Had ook gewerkt, denk ik.

Conclusie: de aandacht die de elementen avontuur, actie en psychologie in deze film krijgen is te weinig intens en dat is jammer. Al deze aspecten zijn in aanzet interessant. De uitwerking is vlees noch vis en dat maakt van het bekijken van de film een teleurstellende ervaring.

In Titane neemt schrijver en regisseur Julia Ducoumau evenals in haar film Grave (2016) een jonge vrouw als middelpunt die een radicale transformatie ondergaat. Titane is een vervelende film, die iets wil zeggen over de vooringenomen houding van de samenleving die de identiteit van een mens aan de hand van zijn sekse bepaalt. Volgens Ducoumau is Titane een feministische film. Het zal wel. Ik ervoer weinig emancipatorische gevoelens bij een vrouw die zich zelf lichamelijk ruïneert. Mij leek het meer een vorm van van assimilatie. Waarschijnlijk begreep ik er niets van. Ik had trouwens ook helemaal geen zin om iets te willen begrijpen.

Los van de ogenschijnlijke boodschap die Ducoumau wil uitdragen, kun je Titane als een dramatische horrorfilm beschouwen. De film presenteert een tamelijk belachelijk verhaal waarin de nadruk op lichamelijkheid ligt. De film heeft wat shockmomenten en levert de liefhebber stukjes bodyhorror, die net als in Crash van David Cronenberg een smerige indruk maken en een erotisch randje bezitten. Wat ik zeg, voor de liefhebber.

Titane is een vleselijke film. Bij het aanschouwen van het hoofdpersonage gaat alle aandacht uit naar haar lichamelijke aspecten. De goedwillende kijker die zich in het personage wil inleven en zich psychologisch wil laven, kan het schudden. De hoofdrol is in handen van een mager en gehavend lichaam dat aan actrice Agathe Rousselle toebehoort. Het was geen pretje om 108 minuten lang in haar nabijheid te vertoeven.

Titane is een opvallende film. De film biedt de kijker afschuw, opwinding, fascinatie, blijdschap of combinaties daarvan. En misschien nog wel meer dingen. Al naargelang de aard van de kijker.

ik vond Titane vooral belachelijk.

Een moordende kerstman heeft wel wat. Een goedheiligman die vertrouwen wekt maar die intussen rondloopt met een sinistere agenda en stevig uitpakt. Ja, dat heeft wel wat. In deze zeer matige slasher heeft de rol van de kerstman echter geen enkele meerwaarde. Eigenlijk verleent geen enkel element deze film meerwaarde. Kerstman, personages, kills, verhaaltje, optische beleving. Ze zijn gewoonweg verschrikkelijk minderwaardig.

Het acteerwerk is slecht. Dat zal geen verbazing wekken als we spreken van een lowbudgetfilm uit 1980. Houterig en verkrampt acteerwerk is het. Dezelfde kwalificaties gelden voor de dialogen. Echt zonder inspiratie en van een belabberd niveau. De regie is eveneens inspiratieloos. "Doe maar wat", zal regisseur David Hess tegen iedereen hebben geroepen, terwijl hij wanhopig nadacht over een manier om in ieder geval nog een vrouwelijk personage uit de kleren te krijgen. "Dan lever ik tenminste nog iets af dat het waard is om bekeken te worden, want verder heeft mijn film niets te bieden", dacht hij ook nog terwijl hij steeds wanhopiger werd. Zelfreflectie is altijd goed.

En hij heeft het goed gezien. De film heeft inderdaad niets te bieden, Niets dat mysterieus is. Niets dat spanning oproept. Geen intrigerende killer. Zelfs de naakte vrouw ontbreekt. Waarschijnlijk is To All a Goodnight de enige slasher uit de jaren 80 waarin geen naakt valt te zien. Volgens mij dan. Misschien heb ik een flitsje naakt gemist want zo goed zat ik nu ook weer niet op te letten. Maar ik ben er behoorlijk zeker van.

Eerder zei ik dat de film niets te bieden heeft. Niet helemaal waar. Heel af en toe kwam een bescheiden retrogevoel opzetten. Dat voelde prettig en zorgde ervoor dat ik niet geheel wegzakte in een catatonische staat. Het was op het randje. Wat een afgrijselijk slechte film is dit, zeg.

To Catch a Killer is een drama-thriller van de Argentijnse regisseur Damián Szifron die mij een tijdje terug met de bijzonder aardige film Relatos Salvajes (2014) prettig verraste. Beide films zijn niet met elkaar te vergelijken, maar To Catch a Killer is een prima film. De film die een behoedzame spanningsopbouw heeft en een sombere atmosfeer kent, doet eerder denken aan genrebijdragen uit de jaren 70 dan aan films uit modernere tijden.

De jacht op een gestoorde moordenaar. Daarom gaat het in deze film. Ben Mendelsohn speelt Lammark. Hij is de leider van een gespecialiseerd FBI team dat de jacht op de moordenaar opent. Nadat Lammark de eenvoudige straatagente Eleanor Falco (Shailene Woodley) toevallig een pientere opmerking hoort maken, voegt hij haar meteen bij zijn team. Dat is natuurlijk een tamelijk vergezochte bocht in het script, maar als je daar eenmaal overheen bent gestapt is de ontstane constellatie van personages heel genietbaar.

De reeks moorden waar het allemaal om te doen is, is weliswaar shockerend, maar wordt niet gewelddadig uitgebuit. To Catch a Killer is geen sensationele film. De film richt zich veel meer op het speurwerk an sich en op zijn personages. De grootste hindernis bij de zoektocht is eens niet de gebruikelijke mix van buitengewone intelligentie en irrationeel gedrag bij de moordenaar. De grootste belemmering ligt bij de eigengereidheid van de superieuren binnen de eigen gelederen. Het is tekenend voor de film die weinig belang heeft in elementen die de sensatie dienen.

Woodley en Mendelsohn spelen interessante personages. Eleanor is eenzaam, agressief en heeft een neiging tot zelfdestructie. Ze voldoet daarmee goed aan het profiel van het type dader waarmee Mendelsohn in zijn werk te maken heeft. Best handig bij het onderzoek natuurlijk. Overigens gaat de film inhoudelijk amper in op haar verleden, maar legt wel goed de effecten bloot die haar verleden heeft op haar gedachtewereld en op haar dagelijkse routine. Ook het personage Lammark is een volwaardig uitgewerkt personage. Hij is een intelligente, aimabele solist die eveneens kampt met persoonlijk issues en in zijn werk steeds weer frustrerend stuit op de beperkte zienswijze van zijn superieuren.

Een sombere film. Sombere personages. Sombere settings. Een sombere atmosfeer. Het camerawerk is passend en degelijk. Toch permitteert de regisseur zich af en toe wat frivoliteiten als de camera soms beelden laat zien die op de kop zijn geschoten. Ik beschouw die kunstgrepen maar als een poging om de mentale strijd van met name Eleamor nog eens te benadrukken. Het zijn totaal overbodige trucjes. Het acteerwerk van Woodley is goed genoeg om zelfs de meest onoplettende kijker duidelijk te maken dat zij een turbulent innerlijke leven leidt.

In het laatste deel van de film verschijnen helaas wat keukenpsychologische verklarinkjes en wordt een beroep gedaan op de traan van de kijker. Waarom nou? Die dingetjes ondergraven toch enigszins de authenticiteit van het verhaal. De finale is (behalve die dingetjes) gelukkig een sfeervol en spannend gebeuren, waarin de camera zich afzijdig houdt van frivoliteiten en simpelweg registreert.

To Catch a Killer is een spannende thriller die is bekleed met een heerlijke depressieve sfeer. Prima acteerwerk en een prima verhaal gedijen in deze atmosfeer uitstekend. Goeie film.

Ergens in de eerste scènes sluipt een zwarte kat over de daken van het stadje Nizza aan de Franse Riviera, terwijl welgestelde dames het verlies van hun gestolen juwelen luidkeels betreuren. De zwarte kat is een referentie naar de legendarische meesterdief John ‘The Cat’ Robie, die lijkt te zijn teruggekeerd en zijn oude stiel van juwelendief weer te hebben opgepakt. John Robie moet zijn onschuld bewijzen en heeft geen andere keus dan zijn copycat zelf op heterdaad te betrappen.

Een klassieke whodunnit a la Hitchcock, zal zich met deze basisgegevens gaan ontwikkelen, zou je zeggen. Dat klopt deels. Suspense en Macguffin zijn aanwezig maar wat mij betreft ligt het accent in deze film veel meer op de romantiek. Wat wil je ook met een koppel als Cary Grant en Grace Kelly als de centrale blikvangers. De spanning en de suspense zijn bijzaak. De romantische ontwikkelingen voeren de boventoon. En die zijn trouwens aangenaam om te volgen.

De film is prachtig geënsceneerd en bevat fijnzinnige humor. Een stijlvolle film. Een lust voor het oog. To Catch a Thief is geen superspannende film. Wel een sensuele film. Een film die niet bestaat uit ingenieuze sleutelscènes maar veel meer mikt op kleine effectieve scènes die spanning genereren binnen een romantisch totaalconcept. To Catch a Thief is geen meesterwerk. To Catch a Thief is wel een uitstekende film van Alfred Hitchcock.

Zeven keer het laatste uur. Zeven keer de laatste minuten voor het definitieve aardse einde. In zeven vertellingen komt het thema zelfmoord aan bod. Der Todesking toont personages die zijn vervreemd van het aardse bestaan en daar graag afscheid van nemen. De film toont in zeven oersaaie vertellingen het lijden dat gepaard gaat bij het sterven. De verhaaltjes zijn met kunstzinnigheid omgeven en hebben een experimenteel karakter. Onder de filmpjes hangt een repetitief dromerig muziekje dat na verloop van tijd de irritatiegrens overschrijdt.

Deprimerende filmpjes zijn het. In de visie van de regisseur waarschijnlijk toch nog niet indringend genoeg om de kijker te beroeren. Beter zeker zijn, zal ie hebben gedacht. En dus is het de kijker op geen enkel moment toegestaan het verval van het stoffelijke te vergeten. Tussen de filmpjes door kan de kijker zich derhalve vergapen aan een steeds meer in ontbinding verkerend lijk. Het is verrukkelijke poëzie. Jörg Buttgereit heet de regisseur. Eens vluchtig gekeken naar zijn oeuvre. Tja, erg bezig met de dood, zo te zien. Niet erg interessant.

Der Todesking. Ik vond er geen reet aan.

In het horrorgenre is geen gebrek aan films waarin mensen van de stad naar het platteland trekken en aldaar onaangename ervaringen hebben. Bloeddorstige sektes, prehistorische monsters en kwaadaardige hillbillies zijn zo van die gevaren die op het platteland woekeren en de stadsmens uit zijn evenwicht brengen. Het is lastig om als filmmaker met iets te komen dat enigszins oorspronkelijk is. Dat lukt regisseur en schrijver Michael Shanks met zijn film Together.

De film centreert zich op de relatie tussen een man en een vrouw. Een stel dat al een aantal jaren samen is en waarbij je je steeds afvraagt of de combinatie wel de juiste is. Passen ze eigenlijk wel bij elkaar? Vooral de vraag of ze zich wel als individu kunnen ontplooien en elkaar niet tekort doen,r rspeelt op. Dat voelt redelijk naturel aan en voor degene die in een relatie zit of heeft gezeten zijn er zeker punten van herkenning. Het voelt wat ongemakkelijk. Er is spanning.

Het ongemak is een mooie voedingsbodem voor nog meer spanning als het fantastische element de film betreedt. Een mysterieuze dreiging die zich sluipenderwijs manifesteert, een groot effect heeft op het doen en laten van met name de man en je doet afvragen wat die dreiging nu precies behelst. De film creëert een onheilspellende sfeer met de inzet van body horror aangevuld met onrustbarende momenten. Met de spanningsopbouw is niets mis. Heel prettig trouwens dat de film afziet van gemakzuchtige jump scares om snel wat schrik aan te jagen. De film slaagt er goed in om middels een aantal verontrustende gebeurtenissen een voortdurend beklemmend effect te bewerkstelligen. Dat zou een spervuur aan jump scare nooit voor elkaar hebben gekregen.

Hoewel niet alle thema’s helemaal bevredigend worden afgerond en het verhaal soms wat zwabbert, is Together een bijzonder aardige film. Een film met tragische, nachtmerrieachtige en absurde gebeurtenissen. En met een leuk koppel gespeeld door Alison Brie en Dave Franco, die in het dagelijkse leven trouwens een relatie hebben, zo las ik. Hoe interessant.

Romantische komedie is waarschijnlijk het meest voorspelbare en meest afgelebberde filmgenre. Ik geef grif toe dat ik af en toe graag eet van de fantasieloze vruchten die het genre produceert. Fantasieloos wil overigens niet zeggen dat een romantische komedie altijd een slechte film is. Ik heb in de loop der jaren veel plezier beleefd aan hersenloos gestaar naar het beeldscherm. Het is prettig om op zijn tijd geconfronteerd te worden met uitgekauwde plotlijnen en voorspelbare personages. Vele deelnemende acteurs uit het genre ben ik gaan waarderen. Veel uitgesleten paden ben ik gaan koesteren. Kortom, een heerlijk genre. Soms dan.

In Together Together zijn de hoofdrollen voor Ed Helms en Patti Harrison. Een zozo-acteur en een actrice die wel eens voorbij is gekomen in een bijrol. Geen grootheden uit het genre, wat mij betreft, maar dat geeft op zich niet. Een ieder verdient een kans. Bijzonder is trouwens dat Patti Harrison die een transvrouw is, de vrouwelijke hoofdrol speelt. Dat las ik na afloop. Tijdens het kijken was me dat helemaal niet opgevallen. Zo blijkt maar weer eens dat de kennis die je opdoet bij het kijken naar romantische komedies fenomenale proporties aan kan nemen. Behalve een fantasieloos genre is het tevens een zeer leerzaam genre.

De film dan maar. Een lullig verhaaltje over de allenstaande Ed Helms met een babywens. De draagmoeder is Harrison. De film volgt het onwaarschijnlijke duo tijdens de zwangerschap. Een periode van geluk, ongeluk, onzekerheid en zwangerschapshumor met uiteraard ingebakken de gebruikelijke tijdelijke verwijdering tussen de twee personages. Kortom, een film vol herkenbaarheid ondanks dat de relatie tussen beiden geen romantische, maar een zakelijke en vriendschappelijke is. Maakt niet uit. De complicaties waren dezelfde. Die waren even ongeloofwaardig en kunstmatig gefabriceerd als in een romantische komedie met twee geliefden.

Toch beviel de film maar matig. Beide hoofdrollen slaagden er niet in mij te hypnotiseren. Ik vond Helms eigenlijk maar een vervelend neurotisch mannetje dat op de zenuwen werkte. Harrison was wel ok, maar er bleef afstand tussen haar en mij. Ik vond haar wat kil. Ik kon me zelfs op hersenloos niveau maar matig in haar personage inleven. Gelachen heb ik dan ook niet om de zwangerschapshumor waar de film bol van staat. Gehuild heb ik niet om de feelgood momenten. Het deed me allemaal vrij weinig. Ik bleef een film lang mijn nuchtere zelf.

Together Together is een mislukte romantische komedie die er niet in slaagde mij mee te trekken in de vergetelheid.

Na de geflopte film An Enemy of the People (1978) waarin Steve McQueen een (voor hem) atypisch personage speelt, wilde hij zijn fans weer eens trakteren op een heuse McQueen-film. Dat werd Tom Horn over de gelijknamige westernheld. Een kleurrijk persoon die onder andere als Pinkerton detective en tracker werkzaam was. Het meest bekend werd Horn echter als de man die Geronimo het gevreesde opperhoofd van de Apachen tot overgave wist te bewegen. Later in zijn leven werkte hij voor de veehouders in Wyoming die hem inhuurden om hun kuddes tegen veedieven te beschermen. De film handelt over dit segment van zijn leven.
De eerste opzet van het script zag er iets anders uit dan de uiteindelijke film. Tom Horn zou een groots visueel epos moeten worden met een speelduur die enkele uren in beslag zou nemen. Filmmaatschappij First Artists was echter niet van plan het daarvoor benodigde budget vrij te maken. McQueen accepteerde knarsetandend de wijzigingen in het script die de film binnen de grenzen van het budget zouden houden en uiteindelijk deze vermagerde film zouden opleveren.
De zoektocht naar een regisseur verliep ook niet op rolletjes. McQueen wilde Don Siegel (Escape from Alcatraz (1979)), maar die wilde niet wat McQueen wilde. Hetzelfde gold voor Elliott Silverstein (A Man Called Horse (1970)). Het werd uiteindelijk James William Guercio (Electra Glide in Blue (1973)), maar hij werd al na enkele draaidagen door McQueen ontslagen. Tenslotte kreeg William Wiard de baan. Wiard had alleen tv producties geregisseerd, maar garandeerde door zijn onbekendheid met de filmwereld wel dat McQueen een flinke vinger in de productiepap bleef houden.
Ondertussen was de film op papier geslonken van een historisch epos tot een overzichtelijke film die 95 minuten zou duren. En zo geschiedde. Het resultaat is een hele aardige western. Dat vond het publiek niet. De resultaten van de box office vielen tegen. Het publiek was in die tijd niet geïnteresseerd in westerns. Helemaal niet in een western met een bedachtzame, deprimerende inslag over een held die aan het eind wordt opgehangen en zich daar niet eens heel daadkrachtig tegen teweer stelt.
Ik vond Tom Horn helemaal niet onaardig. De film is een wat ongewone western die de melancholische en grimmige westerns van de late jaren 60 eer aandoet. McQueen glorieert als de held die een tijdperk vertegenwoordigt dat voorgoed voorbij is. De mensen verhalen nog graag van de heldendaden van Tom Horn, maar met de man zelf wil men liever niets te maken hebben. Tom Horn is uit de tijd geraakt. Hij is een man die de mensen angst aanjaagt.
De film vertelt over de geboorte van het moderne Amerika. Een geboorte die samengaat met bloedvergieten en verschrikkelijke persweeën. Een periode die niet vlekkeloos verloopt en die in de film niet wordt geromantiseerd. Tom Horn heeft tijdens die overgangsperiode niet de luxe om de voorwaarden voor zijn afscheid zelf te kiezen en naar believen zijn vijanden daar mee naar toe te nemen. De Bijbelse spreuk: “Live by the sword, die by the sword”, is op hem niet van toepassing. Tom Horn is inderdaad niet het grote heldenepos zoals het ooit was bedoeld.
Tom Horn is een sombere film die zijn verhaal nuchter vertelt. De camera verleent de landschappelijke entourage, die voornamelijk bestaat uit weidse vlakten, niet alleen schittering maar ook troosteloosheid. Een teken aan de wand. Zelfs de weidsheid die vrijheid impliceert, is begrensd. Voor mannen als Tom Horn geldt die vrijheid in ieder geval niet meer.

De 10-jarige Laure is een meisje maar lijkt een jongen. De kinderen van de wijk waar Laure en haar familie zijn komen wonen, beschouwen haar ook als een jongen. Niet alleen omdat ze er uitziet als een jongen, maar ook omdat Laure zich als een jongen voordoet en zich als Michael voorstelt. De vraag waarom Laure zich als een jongen presenteert, laat regisseur en schrijver Céline Sciamma onbeantwoord. Tomboy is geen film die alles heel nauwgezet verklaard. De film grossiert niet in spraakzaamheid en bemoeit zich voornamelijk met het nauwgezet aanschouwen van Laure/Michael in haar thuissituatie en in haar relatie tot de buurtkinderen die zich met allerhande activiteiten vermaken totdat de zomervakantie voorbij is en de school weer begint.

De zomerse avonturen van Laure en haar nieuwe vrienden hebben een prettig tijdloos karakter, zoals zomervakanties dat nu eenmaal hebben. Een tijd waarin regels en verplichtingen die de rest van het jaar zo dwingend aanwezig zijn, even niet gelden. Het is ook wel logisch dat Laure deze periode gebruikt om iets uit te proberen. Haar actie lijkt dan ook meer op een speels experiment om haar grenzen te bepalen, dan op een heuse getuigenis aangaande haar genderidentiteit. Misschien wil ze inderdaad echt een jongen zijn. Of misschien wil ze gewoon meedoen met de jongens en is ze niet geïnteresseerd in meisjesdingen. Je voordoen als jongen voorkomt dan een hoop gedoe.

De film laat in ieder geval zien dat er met name bij de ouders veel verwarring ontstaat bij dergelijk gedrag. De kinderen zitten er niet echt mee, zo lijkt het. De regels en verwachtingen van de ouders zorgen voor druk. Paniek en verontwaardiging die neerdalen op Laure in dit geval. Toch is de film niet expliciet veroordelend in de richting van de ouders. Negatieve reacties zijn onderdeel van het geheel en dus heeft de film daar aandacht voor. De kijker beslist zelf hoe hij reageert. Maar toch. Hoewel de film geen uitdrukkelijk standpunt inneemt kan de film een vederlichte sturende kracht in het voordeel van Laure niet worden ontzegd.

Tomboy is een film met een zomerse vibe. Veel vrijheid blijheid. Af en toe schrijnend. De immer aanwezige dreiging dat het geheim uitkomt, zorgt voor spanning. Het acteerwerk van de jonge cast is goed, hoewel er wat momenten zijn waarin de jonge acteurs wat aarzelend en minder naturel overkomen. Niet heel erg. Tomboy is een goede film.

Het plot behoort waarschijnlijk wel tot de meest populaire plots voor een Science Fiction film. De aarde wordt door buitenaardse wezens aangevallen en de mensheid staat op instorten en lijkt verloren. Of niet? Gelukkig zijn er altijd helden die tegen alle realiteitszin in de strijd blijven aangaan.

Geen goedkoop filmpje trouwens. Gemaakt door Paramount Pictures met de bedoeling om in de bioscoop vertoond te worden, maar dat ging vanwege dat vermaledijde virus niet door. Amazon Prime Video betaalde maar liefst 200 miljoen dollar om de film op het eigen kanaal te mogen vertonen. Wat men in de film zag dat men hem bij Amazon per sé wilde hebben, is me na het kijken niet duidelijk.

Het basisidee klinkt spannend. Als mensen naar de toekomst worden geflitst om zichzelf tegen een komende catastrofe te verweren, klinkt dat als een interessante tijdreis-variant. De film is echter een overprijsde B-film die een ontzettend mager verhaal aan de kijker verkoopt en dat gebrek bedekt met groots visueel spektakel. Zach Dean die verantwoordelijk is voor het script doet eigenlijk nergens moeilijk over. Alles kan in deze film. Als de kijker zich wil vermaken, kan hij maar het beste diezelfde houding aannemen en gewoon niet teveel nadenken. Met veel welwillendheid lukt het nog net om het verhaal te slikken.

Ook de personages treden gebrekkig vormgegeven voor het voetlicht. De tekening van de personages vond ik ook erg lastig om te slikken. Ze zijn platter dan plat. Pratt speelt een vlotte joviale figuur die staat voor kameraadschap, goedhartigheid en dapperheid. Die deugden komen oppervlakkig geschetst voorbij en Pratt is dan ook een volledig oninteressante figuur. De film heeft enkele emotionele scènes met Pratt die tenenkrommend slecht (geschreven en uitgevoerd) zijn. De overige personages beklijven ook niet. J.K. Simmons is een goede acteur maar heeft hier geen onderscheidende rol. Van Yvonne Strahovski was ik ook niet erg onder de indruk. De scriptschrijver had de personages best van meer ronding en van wat humoristische bagage mogen voorzien.

Het verhaal is simplistisch en gaat moeilijke (psychologische en technische) issues geroutineerd uit de weg. De actiescènes zijn ok. De gevechten met de buitenaardse gedrochten zien er goed uit en leveren zowaar enige spanning op. Wel overduidelijk CGI, maar het creature design is prima en het set design is dat ook.

Wie weer eens een groots actiespektakel wil aanschouwen en verder geen wensen heeft, zit met deze film goed.

Een horror satire die wat strakker binnen de lijntjes kleurt dan andere door Richard Bates jr. geregisseerde films. Twee andere films (Excision (2012) en Trash Fire (2016)) ken ik van hem. Ondanks de soms fijne zwarte humor, bevielen beide films matig. Tone-Deaf is een minder buitenissige fantasie dan beide voornoemde films en die beviel mij eigenlijk prima.

De personages zijn hier geen extreem aangezette persoonlijkheden of extravagante freaks, maar gewoon stereotypen uit de oude horrorschool. De personages zijn weliswaar ietwat overtrokken, maar zijn ook bestaanbaar. De herkenbare eenvoud beviel me wel. De zwarte humor is gelukkig gebleven, maar dan iets gematigder in scherpte.

Het grote thema van de film is het generatieconflict. Problemen en misverstanden tussen de oude en de jonge garde. De regisseur zegt op het idee voor de film te zijn gekomen na de overwinning van presidentskandidaat Donald Trump in 2016. Vooral jonge kiezers kozen toen voor Hillary Clinton. De oudere kozen voor Trump.

In de periode die volgde zag Bates jr. met lede ogen aan dat het aanzien van de VS door schandalen en politiek incorrect gedrag tanende was. Een ontwikkeling die Bates jr. verontrustend genoeg vond om de pen ter hand te nemen en een satire te schrijven.

De zere plek die hij belicht is de totstandkoming van een angstgevoel. Hij kwam tot het verbijsterende inzicht dat de verschillende generaties met hun verschillende zienswijzen niet in staat zijn tot wederzijds begrip. Er is een dusdanig grote kloof van onbegrip aanwezig die gevoed door haat en nijd mogelijkerwijs ontaardt in angstaanjagende situaties. Zin of onzin? Wie weet. Het is in ieder geval een aantrekkelijk thema om een film om heen te bouwen. Aldus redeneerde Bates jr. en hij deed het.

Al dat denk- en schrijfwerk resulteert in een hele leuke film. Een simpel plotje met veel hilarische gebeurtenissen. Olive is een typische millenial die een weekendje een huis huurt van Harvey. Harvey is een Baby Boomer met een diepe afschuw voor de millenials. Wederzijds onbegrip is een feit. Regisseur en schrijver Bates jr. maakt er een satirische strijd van vol geweld, suspense en zwarte humor.

Met wat spanning en gore is de horrorkant van de film aardig ingevuld. Hetzelfde geldt voor de humor. Vooral de situation comedy werkt goed in deze film. De missers die zich voordoen als Harvey voornemens is Olive slechte dingen aan te doen en hij door amateuristische planning, klunzigheid en pech, steeds wordt gedwarsboomd, zijn kostelijk.

Prima horror. Leuke humor. Toch blijft het hier en daar wat aan de veilige kant. Wat minder correct, meer onverantwoord, prikkend en meer over the top had bij vlagen best gemogen.