Opinions

Beetje flauwe thriller, slechts min of meer gered door de spectaculair in beeld gebrachte aktiescenes. De doorgaans betrouwbare Joseph Gordon-Levitt is erg vlak in de hoofdrol, maar ja, dat kan haast niet anders, gezien het erg vlakke script. Sporadisch best spannend, maar de plot is erg dun en weinig boeiend. Michael Shannon gaat als bad guy regelmatig behoorlijk over de top, maar hij brengt in ieder geval nog wat leven in de brouwerij. De rest van de cast is nietszeggend. Vervelende soundtrack overigens, die nu reeds gedateerd aandoet.

Best origineel, dit spookverhaal gefilmd vanuit het perspectief van het spook, maar uiteindelijk ligt de nadruk vooral op familiedrama en valt er vrijwel niets te griezelen. Dat de film toch de moeite waard is ligt aan de sfeervolle cameravoering, de prima cast en de sterke dialogen (het script is van David Koepp). Uiteindelijk heb ik redelijk geboeid zitten kijken en tegen het einde wordt het zowaar nog een beetje spannend, maar heel bijzonder wil het allemaal niet worden.

Onderhoudende documentaire, maar er is te weinig focus en een werkelijk thema is moeilijk te vinden. Mooi in beeld gebracht en vol rake observaties, maar het gaat iets teveel van de hak op de tak. Bepaalde hoofdpersonen lijken zo weggelopen uit een Van Kooten en De Bie sketch: die hilarisch foute manager van Bataviastad rules!

Doorsnee horrorwerkje, met net genoeg verrassingen om enigszins te blijven boeien, al houdt het niet bepaald over. De opbouw en setting spreken namelijk amper tot de verbeelding, net als de personages. Gelukkig is het monster dat het eiland onveilig maakt best cool. Al met al heb ik van Blumhouse Productions wel eens beter gezien.

Niet onaardige thriller, best intens en spannend, maar uiteindelijk te weinig origineel om boven het maaiveld uit te steken. Het begin is uitstekend, maar zodra je als kijker min of meer weet hoe de vork in de steel zit begint één en ander steeds minder logisch te worden. Een subplot betreffende de twee broers dat er vervolgens met de haren wordt bijgesleept doet de spanning geen goed, waarna de film naar een wat matte climax toewerkt.

Een aangename verrassing en zeker één van de betere delen binnen de Predator-franchise. De eerste helft komt wat stroef op gang, maar eenmaal op stoom is dit een enerverend spektakel, met vooral veel bloederige aktie en inventieve kills. Tijd en locatie zijn slim gekozen en qua sfeer komt dit sporadisch dicht bij het origineel in de buurt, iets dat absoluut niet gezegd kon worden van de eerdere sequels.

Helaas meer Jane Austen dan zombies, wat het geheel niet ten goede komt. Op gegeven moment heb je zelfs niet eens meer door naar een horror-spoof te zitten kijken, zo serieus neemt de film zichzelf. Er is gewoonweg niet genoeg lol aan te beleven en er spat te weinig bloed van het scherm. Wel heel mooi gemaakt allemaal en de cast is degelijk, maar de film is te stijf en te formeel. Juist, precies zoals de tijdsperiode waarin dit zich afspeelt.

Vaak onbedoeld hilarische mengeling van science fiction, horror en western (!), hier en daar best leuk maar overwegend nogal suf. Bettany verdient een betere film dan dit (of voorganger Legion van dezelfde regisseur). Visueel is het 't allemaal net niet; decors, special effects en aktiescenes zijn aanvaardbaar maar nergens wordt er iets speciaals geboden. Pure hap-slik-weg middelmaat.

Onderhoudende, goed gemaakte horrorfilm die helaas qua plot tekortschiet. Het verhaaltje is erg dun en tevens niet origineel. Tegen het einde is de rek er ook wel een beetje uit. De intense sfeer, de geslaagde bloederige make up-effecten en de redelijke cast tillen het geheel net naar een krappe voldoende.

Je kunt het inmiddels aan regisseur Johannes Roberts overlaten om van een kansloos script toch een leuke film te maken. Ook dit is weer een vermakelijk werkje, over een bij een gezin op Hawaii inwonende aap die doordraait wanneer hij gebeten wordt door een hondsdol dier. Vlot in elkaar gezet met een paar leuke dames in de hoofdrol en een reeks inventief in beeld gebrachte moordpartijen.

Interessante no budget-film over tijdreizen en de gevaren ervan. Goed gemaakt en gespeeld, maar in het laatste kwartier ontspoort een en ander en het einde is onbevredigend. Tot die tijd zeker de moeite waard.

Herzien. Middelste deel van Carpenter's apocalypse-trilogie. Traag en praterig, met een te omvangrijke cast bestaande uit amper boeiende personages, maar de sfeersetting en de langzame opbouw van het naderende onheil zijn dik in orde. Daarnaast vond ik het onderwerp bijzonder boeiend en zijn er op visueel vlak veel memorabele scenes, vooral naar het einde toe. En de stemmige synth-muziek van Carpenter zelf is in al zijn eenvoud natuurlijk geweldig.

Vermakelijke avonturenfilm, onderhoudend en spectaculair. Het script is niet heel bijzonder en speelt leentjebuur bij tig (betere) genregenoten, maar het wordt allemaal vlot en stijlvol gebracht, zodat de aandacht er toch bij blijft. Visueel in ieder geval vrij indrukwekkend, van het fraaie camerawerk en oogstrelende kleurgebruik tot de imposante production design en eersteklas visuele effecten. De cast is redelijk op dreef, met Gylllenhaal in een wat onwaarschijnlijke maar uiteindelijk toch best leuke hoofdrol. Tegen het einde is de rek er een beetje uit, maar de film blijft aangenaam genoeg. Meevaller, wat mij betreft.

Vreemde, licht surrealistische film over de 17-­jarige Ayoub (Ayoub Elasri), die aanpapt met een zware crimineel (Freddy Tratlehner) om indruk te maken op het meisje van zijn dromen. Zo maf als in een David Lynch-film wordt het niet, maar door het aparte kleurgebruik en de abstracte aanpak van plot en personages heb je wel herhaaldelijk het gevoel verzeild te zijn geraakt in een film van regisseur Jean-Pierre Jeunet. Maar dan wel een behoorlijk slechte.

Het zat er natuurlijk dik in dat de canadese regisseur Denis Villeneuve na het sterke en verrassende Incendies een Hollywood-film aangeboden zou krijgen. Het pakt zoals gewoonlijk wisselvallig uit. De film begint intrigerend en spannend, met uitstekend akteerwerk van de hele cast, maar naar het einde toe worden er helaas flink wat kansen gemist en zakt het geheel weg in voorspelbare en uitgekauwde toestanden. Jammer, want de grimmige sfeer is goed getroffen, het camerawerk van Roger Deakins is prachtig en het script wordt grotendeels intelligent uitgewerkt.

Maffe maar tegelijkertijd tamme en vooral weinig boeiende mengeling van western, musical en post-apocalyptische fantasie. Cage doet zijn ding maar ook hij kan niet voor vuurwerk zorgen. Tegenvaller van de doorgaans op hol geslagen japanse regisseur Sion Sono, die zich hier in zijn engelstalige debuut hoofdzakelijk lijkt in te houden. Het is het allemaal net niet.

Ik ben een groot fan van de vorige film van regisseuse Tamara Jenkins, The Savages, maar hier slaat ze de plank grotendeels mis. De cast is uitstekend en de dialogen zijn best grappig, maar inhoudelijk is de film te eenzijdig en vooral te eentonig om te kunnen boeien. Op gegeven moment heb je het wel gehad met deze mensen.

Prima film, die drama en humor kunstig weet te combineren. Indrukwekkende cast, met Wright Penn in een fraaie hoofdrol; Keanu Reeves is ook erg goed in een voor hem atypische rol. De film is onvoorspelbaar en qua montage inventief in elkaar gezet- de flashbackstructuur voelt absoluut niet geforceerd aan. Een intelligente en subtiel aangrijpende film, waarin gelukkig ook genoeg te lachen valt.

Zeer teleurstellende tweede Masters Of Horror-aflevering van Carpenter. Begint nog wel aardig, maar ontspoort dan langzaam maar zeker. Overdreven bloederig en naar het einde toe hopeloos simplistisch. Carpenter's regie is vlak en ongeïnspireerd- daar kunnen de verwijzingen naar Assault On Precinct 13 en The Thing niets meer aan redden.

Sfeervolle, surrealistische verfilming van het gelijknamige boek van Franz Kafka, over de absurditeit van op hol geslagen bureaucratie. Plot en dialogen zijn sporadisch aan de verwarrende en vermoeiende kant, vooral halverwege, maar uiteindelijk is dit toch wel een unieke en meeslepende kijkervaring. Het camerawerk is geweldig en de film ziet er in zwartwit werkelijk subliem uit, daarbij geholpen door prachtige decors en production design. Je kunt duidelijk zien waar Terry Gilliam inspiratie heeft opgedaan voor Brazil.

Verdienstelijk horrorfilmpje, niet erg origineel maar wel spannend en goed gemaakt, met een aantal zeer effectieve schrikmomenten. De cast is ook degelijk. De plot, over een moordenaar die na zijn dood terugkeert in een onschuldig kind om zijn werk af te maken, zit tegen het belachelijke aan, maar de boel blijft gelukkig net op de rails.

Heerlijke western die glorieus de tand des tijds heeft doorstaan. Dat is deels te danken aan het eersteklas camerawerk, maar zeker ook aan de capabele cast, vol klinkende namen als Lee Marvin, Burt Lancaster en Jack Palance. De hele cast heeft er duidelijk zin in en iedereen krijgt volop ruimte een memorabele rol neer te zetten. Tegen het einde begint de boel een beetje te slepen, maar tot die tijd valt er te genieten van veel aktie, spektakel en humor.

Tamme, maar voor amerikaanse begrippen vrij gewaagde blik op het leven van Dr. William Marston, de Harvard psycholoog die de leugendetector hielp bedenken en Wonder Woman bedacht in 1941. Het onderwerp is interessant en de cast doet het naar behoren, maar de personages blijven afstandelijk en de seksuele escapades van de hoofdpersonen worden niet bepaald opwindend in beeld gebracht.

Verdienstelijke film over wielrenner Lance Armstrong en, meer specifiek, over zijn jarenlange gebruik van doping, iets dat pas decennia later aan het licht is gekomen. Ben Foster doet het prima in de hoofdrol en de film verwerkt op kunstige wijze archiefbeelden in het grotere geheel. Fraai camerawerk ook. Het mysterie rond Armstrong blijft evenwel in stand en ook Foster slaagt er niet in om echt begrip voor hem op te brengen. De beste man blijft een enigma wrapped in a riddle.

Saaie, slechts sporadisch spannende horrorfilm met een karig plot en vrij suffe 'monsters'. De beslissing van de regisseur om de boel vrij suggestief te houden is de juiste, maar dan moet er wel iets meer tegenover staan dan wat gegrom op de soundtrack en hier en daar een insert van een dierenbek met grote slagtanden. Dit deed me meer dan eens denken aan de film Razorback van Russell Mulcahy. En dat is zeker geen aanbeveling.

Middelmatig tijdreis-verhaaltje voor tieners, in beeld gebracht als found footage-film a la Chronicle. Aanvankelijk best intrigerend, tot je beseft dat de plot al snel geen kant meer op kan en de personages steeds minder interessant worden. Tegen het einde proberen de makers er nog een beetje een serieuze draai aan te geven, maar dan is het kwaad al geschied. Wat ontbreekt is spanningsopbouw en een boeiend script.

Superieure documentaire, tegelijkertijd fascinerend en hartverscheurend. Alleen in de jaren '70 heeft iemand het maffe idee kunnen realiseren om een chimpanzee op te laten groeien binnen een menselijk gezin. En dat is slechts het begin. De documentaire bevat genoeg drama voor een hele reeks speelfilms en is daarnaast subliem in elkaar gezet. De gebruikte foto's en archiefbeelden zijn indrukwekkend; de interviews met de betrokkenen zijn dit ook. Niet zelden is de documentaire behoorlijk aangrijpend, mede door de emotionele betrokkenheid van de mensen die een rol hebben gespeeld in het leven van Nim. Eersteklas.

Vlotte maar nogal suffe aktiefilm, bevolkt door vervelende, ongeloofwaardige personages. Vooral de doorgaans betrouwbare Joseph Gordon-Levitt maakt het wat dat betreft behoorlijk bont. De schetsmatige plot bestaat slechts om een aantal special effects-scenes aan elkaar te kunnen rijgen die, hoewel best imposant, behoorlijk stukgemonteerd zijn, net zoals de hele film. En wanneer zijn we ooit verlost van dialogen over het leed van New Orleans?

De ultieme geile jongensfantasie, omgezet naar film. De opzet is leuk bedacht en pakt voor het grootste gedeelte ook goed uit, althans, tot ongeveer een half uur voor het einde. Dan ontspoort het feest en daarmee ook de film, waarna alles wel heel erg overdreven en chaotisch wordt. De pseudo documentaire-aanpak van het geheel werkt niet overal naar behoren- vooral naar het einde toe verliest ook dit aspect van de film behoorlijk aan geloofwaardigheid. Maar goed, waar komen we voor bij een dergelijke film? Juist- keihard feesten, mooie meiden, vette muziek. En dat zit er allemaal ruimschoots in. En er valt gelukkig ook flink wat te lachen.

Natuurlijk is het allemaal erg zoet en voorspelbaar, maar ik moet zeggen dat de film toch best onderhoudend is, met leuke personages, hier en daar onderkoelde humor en een prettig getroffen sfeertje. Thomas McDonell is duidelijk een ster in wording, dat is duidelijk, maar ook de rest van de akteurs is goed gecast. De mooie Danielle Campbell zullen we waarschijnlijk ook vaker terugzien in de toekomst, denk ik zo. Aangenaam niemendalletje, vlot in elkaar gezet en met een leuke moderne soundtrack.