Opinions

Regisseur Frank Capra was naar verluidt zo teleurgesteld na de opnamen (vooral door de voortdurende strijd op de set tussen hoofdrolspelers Glenn Ford en Bette Davis) dat hij de handdoek in de ring gooide en nooit meer een film maakte. De film zelf is overigens zo slecht nog niet, hoewel flink te lang en sporadisch aan de overdreven en flauwe kant. De plot is leuk maar de grappen en grollen worden te lang uitgemolken, waardoor de boel halverwege vastloopt in klucht-achtige toestanden. Afgezien daarvan hebben de personages wel de nodige charme en zijn de dialogen en situaties vaak erg grappig. De film is overigens een remake van Capra's eigen Lady For A Day.

Jammer dat dit geen succes is geworden, want deze low-budget, door Jan Doense geproduceerde nederlandse horrorfilm beschikt over een naar verstikkend sfeertje en degelijk akteerwerk. De plot is simpel maar effectief en er zijn voldoende gore en enge momenten om de aandacht er de volle lengte (overigens maar 75 minuten) bij te houden. Regisseur Chris W. Mitchell zorgt ervoor dat alles strak op de rails blijft. De film ziet er daarnaast prima uit. Zou een onbehaaglijke double-bill kunnen vormen met het thematisch verwante Long Weekend uit 2008.

Flinterdunne documentaire van regisseur Mark Verkerk, die destijds heel wat meer indruk maakte met De Nieuwe Wildernis. Het geheel hangt als los zand aan elkaar, met als rode draad een portret van de inmiddels beroemde kat Abatutu. Verder niet veel meer dan een verzameling home-video's met allerlei grappen en grollen waar katten bij betrokken zijn. Hier en daar best leuk, maar het houdt bepaald niet over.

Uitstekende oorlogsfilm uit Zuid-Korea, enigzins te vergelijken met eerdere toppers als Brotherhood en My Way. Subliem in beeld gebrachte aktiescenes en natuurlijk veel tragische heroïek. Dik aangezet qua emoties, alles wordt uit de kast gehaald, maar de film is zo spectaculair en spannend dat je dit best door de vingers wilt zien.

Geen onaardige remake, al is er zo weinig vanuit het origineel naar deze nieuwe versie overgeheveld dat je je afvraagt waarom men niet gewoonweg een andere titel heeft gekozen. Spectaculair stuntwerk heeft hier de overhand, met slechts minimale aandacht voor plot en personages. Hier en daar duikt een verwijzing naar de film van Kathryn Bigelow op (zoals de aanwezigheid van James LeGros), maar om nou te zeggen dat dit iets toevoegt aan de gebeurtenissen, nee. Het ziet er allemaal erg fraai uit en de film heeft een prettig hoog tempo, maar echt boeiend of spannend wordt het slechts zelden.

Herzien. Deze The Usual Suspects-reünie van cameraman Newton Thomas Sigel (hier regisseur) en componist John Ottman heeft de tand des tijds helaas niet zo best doorstaan. De plot steekt best leuk in elkaar en op visueel vlak komt de film sporadisch inventief uit de hoek, met allerlei maffe camerastandpunten en leuk gevonden overgangen, maar de personages zijn nogal overdreven uitgewerkt en het geheel ademt een behoorlijk gedateerde gemaakt-voor-televisie sfeer uit.

Regisseur Jonas Åkerlund was ooit verantwoordelijk voor de innovatieve videoclip van The Prodigy's Smack My Bitch Up. Geniaal, daar niet van, maar die stijl leent zich niet bepaald voor een aktiefilm als Polar. De drukke, overdreven montage gaat al snel tegenstaan, helemaal omdat de meeste personages volstrekt cartoonesk zijn en het expliciete geweld onnodig bot in beeld wordt gebracht. Ik houd best van bloederige toestanden, maar hier slaat het snel dood (!). Reddende engel is Mads Mikkelsen, die zich waardig door het dunne materiaal worstelt, maar ook hij kan uiteindelijk weinig met de karige dialogen en het flinterdunne script.

Suffe, vaak onbedoeld hilarische politiethriller die qua plot wel wat doet denken aan het latere (en veel betere) No Way Out met Kevin Costner. Hier wil het in ieder geval maar niet echt spannend worden; het script is rommelig en de personages vlak en onbestendig. Iedere keer dat hoofdrolspeler Yves Montand overdreven naar zijn pistool greep moest ik overigens wel flink lachen. Dat ziet er echt niet uit.

En weer zo'n kansloze remake van een horror-klassieker, geproduceerd door Sam Raimi. Die zou toch beter moeten weten. Het is niet spannend, het is niet eng, het voegt niets toe; je weet het wel zo langzamerhand. Vooruit, de film overtuigt op visueel vlak, maar welke film doet dat tegenwoordig niet? Sam Rockwell is sympathiek in de hoofdrol en doet zijn best, maar dit idee had de vergaderfase nooit mogen verlaten.

Zo, nu heb ik alle Villeneuve-films gezien. Geweldige regisseur met een inmiddels imposant oeuvre, waar deze grotendeels fictieve reconstructie van de massamoord op de Technische Hogeschool van Montreal in 1989 naadloos tussen past. Geschoten in stemmig zwart/ wit en grotendeels afstandelijk qua benadering, maar hier en daar behoorlijk emotioneel beladen. Niet heel subtiel, wel effectief.

De laatste paar films van regisseur Paul W.S. Anderson vielen behoorlijk tegen, vooral zijn Resident Evil-sequels, maar dit spektakel, een soort kruising van Gladiator en Dante's Peak, is eigenlijk best wel vermakelijk. De personages zijn op het bordkarton af en de plot is grotendeels voorspelbaar, maar de uitwerking van het gegeven verloopt zeer onderhoudend en qua spektakel scoort dit een ruime voldoende, met overwegend indrukwekkende special effects. De decors ogen daarnaast zeer verzorgd.

Originele maar wel wat maffe en sporadisch nogal overdreven geakteerde horrorfilm, met een flinke dosis zwarte humor. De setting van het radiostation is leuk gekozen en verveelt ook niet, maar bepaalde scenariokeuzes zijn gewoonweg iets te vreemd om echt effectief te zijn. Tegen het einde is de spanning er ook wel af.

Visueel een lust voor het oog met een stijl die wel wat aan het werk van Terry Gilliam doet denken, maar inhoudelijk helaas een beetje simplistisch en eentonig, alsmede flink te lang. Het enthousiaste spel van de cast maakt gelukkig veel goed, met Emma Stone perfect in de hoofdrol en Mark Ruffalo hilarisch als haar pompeuze minnaar. Leuk ook dat de maffe hand van regisseur Yorgos Lanthimos duidelijk herkenbaar blijft, ook al werkt hij nu met een imposant Hollywood-budget. Zijn fisheye-camerahoeken blijven echt geweldig.

Beetje suffe maar best onderhoudende horrorfilm met een vadsige Russell Crowe als duiveluitdrijver in dienst van het Vaticaan. Crowe weet vreemd genoeg nog enige waardigheid te behouden en zet vol overgave een zeer vermakelijke rol neer, met precies de juiste balans tussen humor en ernst. Uiteraard is hij voorzien van een mal accent. En een brommertje. Halverwege dreigt de film nog even spannend en intrigerend te worden wanneer de gruwelijke details van de plot uit de doeken wordt gedaan, maar daarna is het helaas weer van dikke planken zaagt men hout.

Trage maar fascinerende mengeling van documentaire en drama, over een colombiaanse man in een rolstoel (Porfirio Ramirez) die in 2005 uit pure wanhoop besluit een vliegtuig te kapen. Het feit dat Ramirez zichzelf speelt maakt de film natuurlijk tot een nogal bizarre kijkervaring, zeker gezien de vele intieme momenten die de revue passeren, inclusief een aantal vrij expliciete seksscenes. Regisseur Alejandro Landes brengt alles zonder enige opsmuk in beeld, maar hij weet vakkundig te aandacht van de kijker vast te houden, ondanks het vrijwel ontbreken van camerabewegingen. Al met al een unieke en onvergetelijke kijkervaring.

Gewaagde film met een weerzinwekkend onderwerp, al klinkt dat wellicht aantrekkelijker dan dit arty farty italiaanse drama feitelijk is. Het gebeuren heeft de tand des tijds in ieder geval niet best doorstaan. Vooral het groepje nazi's dat zich rond hoofdrolspeler Dirk Bogarde begeeft is lachwekkend karikaturaal. De verwrongen seksuele verhoudingen tussen Bogarde en Charlotte Rampling komen beter uit de verf, maar dat maakt de film helaas niet minder saai.

Subtiel uitgewerkt, sterk gespeeld liefdesverhaal over een jonge kunstenaar (Noémie Merlant) en haar muse (Adèle Haenel) in het Frankrijk van de achttiende eeuw. Fraai in beeld gebracht ook, met een aantal shots die zo weggelopen lijken te zijn van een schilderij. Helaas staat de pretentieuze aanpak van regisseuse Céline Sciamma echte connectie met de hoofdpersonen een beetje in de weg en had ik ook wel zonder de feministische subtekst gekund.

Redelijk effectieve horrorfilm, die bekende elementen van het genre mengt met een aantal originele vondsten. Visueel interessant, met een rauwe maar niet al te schokkerige cameravoering. Qua soundtrack ook best creepy, met passend sfeervolle muziek en bizarre, haast hallucinante geluidseffecten. Over de hele linie genomen niet sterk genoeg om echt helemaal te overtuigen, wat dat betreft is er net niet voldoende originaliteit aanwezig, maar de film is intens en spannend.

Boeiende, knap geconstrueerde mozaïek van levens in het hedendaagse Sofia, Bulgarije. Door de ogen van een groep taxichauffeurs volgen we de verloedering van de stad en het steeds verder wegzakken van normen en waarden. De afzonderlijke scenes zijn veelal in één lange take opgenomen, met sporadisch zeer complexe cameravoering. Deze aanpak zorgt in ieder geval voor veel sfeer en betrokkenheid bij de personages. Niet alle verhaaltjes zijn even interessant, maar overwegend is dit een fascinerende, tot nadenken stemmende film.

De openingsscene, een soort Exorcist-achtige climax, is waardeloos, maar gelukkig is de rest van de film best oké. Hoofdrolspeelster Shay Mitchell is een leuke verschijning en de film profiteert flink van de naargeestige setting. Hier en daar is de film ook best creepy. De special effects kunnen er ook mee door en worden overwegend effectief ingezet. Het vlakke einde is dan wel weer een domper op de feestvreugde, maar al met al weet dit werkje net boven het maaiveld uit te steken.

De deen Ole Bornedal is een interessante regisseur, maar zijn amerikaanse films behoren niet bepaald tot zijn beste werk. Ook dit standaard horrorverhaaltje is beneden de maat. Het begint nog wel enigzins veelbelovend en er zijn een aantal creepy momenten en effectieve make-up effecten, maar naar het einde toe wordt alles steeds suffer en voorspelbaar. Uiteindelijk is de film niet meer dan de zoveelste Exorcist-wannabe.

Met het debuut van regisseur Brandon Cronenberg, Antiviral, kon ik niet zoveel, maar dit is toch wel een bijzonder fijne tweede film. Hier valt alles op zijn plek, resulterend in een naargeestige, bloederige maar vooral stijlvolle en spannende SF-thriller. De invloed van het werk van zijn vader is zeer zeker aanwezig, maar zoon Brandon weet op cruciale momenten een eigen draai aan het materiaal te geven. Op deze manier komt hij er in ieder geval wel.

Surrealistisch werkje dit, niet echt eng maar wel voorzien van een onbehaaglijk sfeertje en enkele verontrustende momenten. Sean Harris is prima in de maffe hoofdrol en het wezen uit de titel is een doeltreffend nare creatie, iets dat je niet hoopt tegen te komen in je nachtmerries. Wel jammer dat de film verder aan de saaie kant is, zonder duidelijke spanningsboog.

Sober, behoorlijk grimmig drama over een eenzame chileense man die in een mortuarium werkt, tegen de achtergrond van de staatsgreep van 1973. De kille, afstandelijke aanpak van de gebeurtenissen lijkt sterk op het werk van regisseur Michael Haneke. Daar moet je dus van houden, maar ik vond het een sterke, indrukwekkende film, zorgvuldig in beeld gebracht en uitstekend gespeeld.

Een soort light-versie van All The President's Men, met een beduidend minder boeiend en spannend plot. Voornaamste pluspunt is het raak getroffen tijdsbeeld, maar hoe overtuigend alles er ook uitziet, de plot kabbelt maar een beetje door. Dat geldt eigenlijk ook voor de cast: op papier indrukwekkend maar de personages zijn aan de saaie kant. Het geheel wil maar niet van de grond komen; het is allemaal zo verdomde degelijk en op veilig spelend!

Eersteklas thriller, erg spannend en intens. Hoofdrolspeler Lindon is perfect gecast en zeer geloofwaardig als de achtergebleven echtgenoot die hachelijke plannen begint te smeden, waardoor je makkelijk met hem meeleeft in dit vaak nachtmerrie-achtige scenario. De film zit als een goed geoliede machine in elkaar en heeft aan 90 minuten voldoende om alles naar wens uit te werken en af te ronden. De emotionele scenes, vooral die met Lindon's ouders, zijn ronduit prachtig. En ja hoor, de remake dient zich al weer aan...

Leuke, grappig uitgewerkte film over een bruiloftzanger (Paul Rudd) die erachter komt dat één van zijn liedjes is gestolen door een in verval geraakte boyband-ster (Nick Jonas), die er vervolgens een wereldhit mee scoort. Regisseur John Carney heeft inmiddels zijn eigen genre uitgevonden en weet ook nu weer als geen ander muziek, humor en drama op onweerstaanbare wijze te combineren. Rudd en Jonas zijn uitstekend.

Sfeervol, zich langzaam ontvouwend drama over twee welgestelde landeigenaren uit Montana (Jesse Plemons en Benedict Cumberbatch). Wanneer één van hen een relatie krijgt ontstaat er problemen tussen de broers. Mooi gespeeld, vooral door een hier subtiel kwaadaardige Cumberbatch, en prachtig geschoten zal dit voor menig kijker te traag en onbestendig zijn, maar ik vond de personages boeiend en de spanning knap en zelfverzekerd opgevoerd.

De televisieserie van toen zegt me weinig; ik kan me slechts herinneren dat het bar slecht was. Deze gelikte reboot ziet er in ieder geval in technisch opzicht een stuk beter uit, al blijft het inhoudelijk ook ditmaal huilen met de pet op. Uiteindelijk is het eindprodukt weinig meer dan een vlakke kruising tussen Chronicle en Transformers. Hier en daar visueel indrukwekkend, maar de anonieme cast en het bijzonder voorspelbare verhaalverloop dragen niet bepaald bij aan een enerverende kijkervaring.

Indrukwekkende, autobiografische film over de brit Billy Moore (een uitstekende Joe Cole) die als Muay Thai-vechter probeert te overleven in één van de meest beruchte gevangenissen ter wereld, het thaise Klong Prem. De sfeertekening is fenomenaal en de film zuigt je als het ware naar binnen, vrijwel zonder dialogen en met slechts minimale plotontwikkelingen. Naar het einde toe is de rek er een beetje uit, maar tot die tijd is dit een intense, meeslepende kijkervaring.