Opinions

Ook ik heb weer heerlijk genoten van deze typische jaren tachtiger. Gewoon 90 minuten pure fun. Pacifistisch ingestelde spierbundel en hippie streeft burgerleventje na, en is minder cynisch ten opzichte van de politiek dan veel van zijn lotgenoten. Totdat hij de bril op het spoor komt en zijn roeping vindt. Prachtig, hoe hij dan tegen de mensenwereld aankijkt. Trouwens ook mooie en grappige zwart - wit beelden. Lekker grof, als hij die vrouw in de supermarkt beledigd .

De film is eigenlijk constant leuk om aan te zien, of er nu gevochten wordt of John Doe over straat loopt. Enige jammere, is dat het ietwat lang duurt voordat John de bril vindt. Maar dat wordt ook weer gecompenseerd door lekkere muziek en een politie inval die gepaard gaat met veel verschillende kleurencontrasten.

Zeker een boeiende film, al helemaal als acteerprestaties en oppervlakkig gelul geen pre voor je zijn. Er zaten genoeg leuke quotes in. En het einde.....Well Done! Komisch! 4*

Kabbelende riviertjes, veel zonneschijn, een dichtgegroeid bos, prachtige onderwaterscènes van waaruit je weer de zon ziet opdoemen en een hand vol exotische diersoorten.
Cinematografisch zat het met deze film dus gewoon dik in orde. Ik houdt er wel van en ondanks dat ik wel eens mooiere beelden gezien heb vond ik het gewoon prachtig om te zien.

Wat minder vond ik de vechtscènes, vooral het gevecht en de voorbereiding die hieraan vooraf ging, waarbij ze de basis van de Japanners in moesten nemen vond ik wat langdradig en onnodig voor een film die juist andere sterke esthetische punten etaleert.
De actiescènes waarbij 3 soldaten stroomopwaarts de rivier liepen om de omgeving te verkennen vond ik veel mooier gebracht, alleen wel een beetje leentjebuur gespeeld bij Platoon, m.n. de Japanners die gecamoufleerd zijn als struiken Maar ja, dat houdt je toch die vergelijkingen. Ook The Deer Hunter, Apocalyps Now en Saving Private Ryan dacht ik er terug in te zien. Ik stoorde mijzelf er niet echt aan.

Verder deel ik de mening van The One Ring dat het af en toe erg lastig was om de verschillen in uiterlijke kenmerken tussen sommige soldaten te zien. Sean Penn herkende ik natuurlijk wel, na zijn afschrikwekkende gejank in Mystic River. Maar hier speelde hij niet slecht of zo. Alleen zal ik altijd immuun blijven voor zijn tranen

Wel een aardige film dus, waar vooral mijn ogen van genoten. De boodschap die de film meegaf vond ik ook wel aardig en zeker niet al te moralistisch. Eerder positief! 3,5*

Superspannende film, die mij als kijker in het verhaal zoog. Om mij pas bij de aftiteling te verlaten. Ik heb een hekel aan science fiction maar ik heb me geen moment geïriteerd aan de special effects bij deze film. Gewone mensen op een verlaten Antartica en iets..................4,5*

The Third Man, speelt zich af in een Oostenrijkse stad die gevierendeeld is door de Russen, de Amerikanen, de Engelsen en de Duitsers. Dit soort uitgangspunten zijn altijd interessant omdat je het onderlinge wantrouwen jegens elkaar al bijna kunt proeven. In een sfeer van wantrouwen, waarbij de verschillende landen niet samenwerken wordt er natuurlijk wel eens wat geprofiteerd door gespuis, die door de bufferzones moeilijk te traceren zijn.

Het verhaal waar The Third Man mee van start gaat is interessant. Een leuk reisje veranderd plots in een zoektocht waarbij je probeert te achterhalen wat er met je vriend gebeurt is. De zoektocht is al snel spannend, vooral omdat de politie, niks aan de grote klok wil hangen. Tot grote ergernis van Martins, die de onderste steen boven wil halen. Zijn illegale speurtocht levert al snel veel boeiende aanknopingspunten op maar ook onverwachte dingen waar hij niet op zit te wachten: Zo, ontdekt Martins dat er een derde man betrokken is bij het ongeluk en wordt hij voor moordenaar uitgemaakt als een van de 3 getuigen wordt omgebracht .

De prachtige muzikale ondersteuning vond ik perfect bij de film passen. Het heeft iets luchtigs over zich, een soort identificatie van Martins die niet de verschrikkingen van de oorlog heeft meegemaakt maar gewoon fris en fruitig op zoek gaat naar gerechtigheid. Geniaal, hoe Martins erachter komt dat Lime nog in leven is . Een kat past ook goed bij Lime, omdat hij ook over meerdere levens lijkt te beschikken .

Leuk, ook om te zien hoe makkelijk je bepaalde mensen kon paaien in die chaotische tijd vol met taalverschillen.

De ontknoping is ongeloofelijk spannend, op meerdere fronten: Niet alleen wordt er ineens jacht gemaakt op de dood gewaande Lime, het gebeurt ook nog eens in het riool. Het duurde misschien wel 15 minuten maar ik zat op het puntje van mijn stoel. De ondergrondse beelden zagen er dan ook prachtig uit.

Gelukkig ook een Down to Earth einde, zonder ongeloofwaardige romantistische poespas . Zeker een toppertje! Vandaag de dvd maar aangeschaft! De film zweeft tussen 4* en 4,5* in. Voorlopig toch maar even een 4* met optie tot verhoging.

Ah, kid you `re breaking my heart.....

Het zou verplicht gesteld moeten worden om alleen Engelsen zoiets uit te laten kramen, want het Engels klinkt weer erg geinig hier.

Sterke film, die zo mooi weergeeft hoe machteloos een goedwillende moeder aan de zijlijn staat als haar kind in de handen van een stel gefrustreerde jongeren belandt en door hen wordt meegezogen in het diepe. Sterk dat de jongeren niet ongenuanceerd geportretteerd worden en tegelijkertijd ook niet in de zogenaamde hokjes. Mooiste voorbeelden hiervan waren enerzijds de groepen jongeren die elkaar ontliepen en het meisje dat een gesprek kon houden zonder haar oren naar haar gesprekspartner te laten hangen. Anderzijds worden de gefrustreerde jongeren ontleedt en krijgen we een kijkje in hun beweegredenen, zonder gebruik te maken van trucjes ( sentimentele muziek ).

Tenslotte bevat de film een heerlijke raeggae soundtrack, die prima ingezet wordt als de personages even niet praten, maar op pad zijn en we gadeslaan wat ze aan het doen zijn. Zulke muzikale intermezzo `s, waar de personages overigens niet handelen naar de muziek die er gedraaid wordt, zorgen voor een aangenaam tempo en een goede wisselwerking tussen dialoog en registrerende beelden. Grappig en schokkend. Gauw eens de vorige film van Shane Meadows aanschouwen. 4*

Prachtige combinatie van rustige scènes, waarin de hoofdpersonages graag willen bewijzen dat er wel degelijk een link tussen sex en meloenen bestaat, en anderzijds muzikale intermezzo `s waarbij je een compleet schouwspel kunt verwachten van mensen die diverse symmetrische posities aannemen of zich op een wel erg creatieve manier voortbewegen. Bijna stuk voor stuk origineel en het zorgt voor een fijne afwisseling tussen scènes waarin je veel details ontdekt en scènes waarin je ineens ogen tekort komt, vanwege een wat kortstondig hoog tempo. Overigens moest ik mijzelf ook opsplitsen toen de camera de 2 hoofdrolspelers filmde in de gang, maar een uiterst links en de ander rechts, met daartussenin een muur. Fraai gedaan.

De film herbergt vooral veel rust, normaal saai, maar omdat de hoofdpersonages trendsettend en vooral onverstoord bezig zijn weten zij te excelleren en alle aandacht naar zich toe te trekken. Soms grappig kreeften, ijskast, een meloen die als verlengstuk wordt gebruikt van een vagina , soms innovatief en met veel detail voor de omgeving een hangmatje in het middelste gat van een trappenhuis, meloenen dobberend op het water en soms bizar, en dan doel ik op het schitterende einde waarbij je gewoon niet weet waar je het moet zoeken. Lekker schokkend. Verder zijn er nog tig aantal scènes die ik memorabel vond.

Ondanks dat de personages nauwelijks sexuele remmingen hebben reageren ze soms apathisch op hun omgeving. Met name de vrouw voelde zich vaak niet op haar gemak. De tegenstellingen zijn dan eigenlijk dubbel zo grappig, het ene moment lig je met iemand in een groene badkuip en wordt je besprenkeld met vies rivierwater, bij gebrek aan drinkbaar water en het andere moment mijd je zoveel mogelijk mannen.

Enig minpuntje vond ik wel het bijbehorende nummer bij het moment dat die man in het zwembad ligt. Het nummer was niet grappig, had geen fijn herkenbaar deuntje en er werd op esthetisch gebied minder uit de kast gehaald als bij de andere muzikale intermezzo `s.

Overigens geen geslaagd betoog om eens wat vaker een meloen te kopen, ik houd het maar bij chocolade. Verfrissende 4,5*

Aardige Medem,

Ben het eens met voorgaande sprekers dat Medem wel wat teveel hooi op de vork neemt. Verhaallijnen rollen over elkaar heen en van enige chronologische verhaalstructuur is hier niet iets te bekennen. Al is het uiteindelijk niet moeilijk om alles te plaatsen.

De intro is gelijk aardig. Het verhaal van die kever is boeiend en pakt je gelijk en is tegelijkertijd een mooi bruggetje naar een van de thema `s in de film: veranderen. Iets wat deze film dus ook doet. Bepaalde contexten houden niet al te lang aan en worden soms vanuit een ander perspectief opnieuw overgedaan. Film duurt wel wat lang. Had best wat gekort kunnen worden in het verhaal rondom de vader van Emma Suarez.

De film mist ook net wat onderhuidse spanning. Iets dat La Ardila Roja wel over zich had. Hier vooral wat aantrekkingskracht tussen man en vrouw. Beide vrouwen spelen trouwens aardig net zoals de hoofdrolspeler die telkens wat vreemds maar daardoor ook wat fijn mysterieus over zich had.

Qua muziek aardig. Qua camerawerk wat mminder dan ik van Medem gewend ben. 3,5*

Framboise!

Sinds lange tijd weer eens een Truffaut geprobeerd en het heeft weer goed uitgepakt. Marie Dubois is gewoon perfect geknipt voor een hoop improvisatiewerk, zie ook haar geweldige losse voorkomen in Jules et Jim. Tel daarbij op: een fijn dolkomisch misdaadverhaal dat van de hak op de tak springt + leuke liedjes + mooie muziek van Georges Delerue en sfeervol camerawerk.

De ontknoping liet mij ook zeker niet koud, een prachtig staaltje drama op de valreep. Een dikke 3,5*

Redelijk!

De aanloop naar de spectaculaire gebeurtenissen op het eind is niet al te best en vooral erg langdradig. Gelukkig weet Kate Winslet de aandacht er nog goed bij te houden.

Het duurt even maar het laatste uur is nog steeds best imponerend. Het ziet er allemaal erg spectaculair uit hoe de Titanic zijn ondergang tegemoet gaat. Er zitten zelfs enkele treffende scenes in op emotioneel vlak, dan denk ik bv. aan de kapitein die in zijn harnas wil sterven of aan een ouder echtpaar dat geen moeite doet om te ontkomen aan de ramp en op bed blijft liggen en elkaar troostende woorden toefluistert.

Een ander groot pluspunt is dat de film goed aan weet te stippen hoe wreed het er vroeger aan toeging tussen de 'gegoede' klasse en de wat armere mensen. Je bloed gaat toch bijkans koken van zo `n scene waarin de vluchtwegen van de lagere klasses vergrendeld worden?!

Titanic heeft genoeg minpunten, waaronder de muziek die er nogal dik bovenop ligt. Desondanks kan ik niet wegzappen als de boot eenmaal gaat zinken. Een dikke 3*

Deze film heeft mij lang tegengestaan vanwege zijn lelijke titel. Gelukkig blijkt het lage niveau van de titel geen afspiegeling te zijn voor het niveau van de film. Ik vond het een prima film over het verlies van onschuld, die vroeg of laat bij iedereen gepaard gaat.

Het eerste uur is het meest interessant om te volgen, omdat wij alles gadeslaan vanuit de belevingswereld van 2 kinderen. Ik weet nog wel dat ik en mijn vriendjes en vriendinnetjes zich altijd ophielden bij een geheimzinnig bosje, waar volgens geruchten een zwerver danwel kinderlokker zou leven. Onder hoogspanning probeerden we steeds verder tot in het bosje door te dringen, als je de sloot was overgestoken en over het prikkeldraad bij de bramenstruiken was gestapt, was dat al heel wat. Eenzelfde gevoel kreeg bij deze film, waar de kinderen no - go - area `s in hun buurt aftasten, omdat ze nog geen gevaar zien.

Het tweede uur kon mij ook wel boeien. Ik vond dat de rechtzaak redelijk subtiel in het verhaal verweven werd. Voor de jaren `60 is deze film eigenlijk behoorlijk controversieel, aangezien de regisseur het Amerika van die tijd een spiegel voor weet te houden.

Tot slot wil ik ook nog even opmerken dat ik af en toe aan The Night of the Hunter moest denken bij het aanschouwen van deze film. Niet qua camerawerk, maar qua dreiging die het naar onschuldige kinderen uit weet te stralen. Een dikke 3,5*

Geen nieuw wonder!

Ik heb Malick hoog zitten voor zijn artistieke keuze om het verhaal vaak niet centraal te stellen en het bevlogen, frisse camerawerk in zijn films. Laat nou net het gebrek aan een verhaal de film in de tweede helft opbreken.

Personages zijn vreselijk onsympathiek, maken veel ruzie en kunnen niet verbloemen dat je na een uur wel wat bent uitgekeken op de mooie beelden, die dan ook steeds repetitiever lijken te worden. De hele verhaallijn van de priester vond ik er ook teveel aan.

De film koerste het eerste uur af op een 4* maar mag uiteindelijk blij zijn met een nipte 3,5*

Een lekker stelletje ongeregeld in deze film. Het kijkt allemaal lekker weg, af en toe leuke humor en die Spanjaarden blijven temperamentvol in hun conversaties maar het had van mij allemaal iets minder ''humaan en braaf'' gemogen en wat meer mogen ontsporen. Sadistisch als ik ben. 3*

Een verschrikking,

Je zou het kunnen roemen dat de regisseur al na 5 minuten zijn hoofdpersonage in tranen zo groot als waterbuffels laat uitbarsten. Maar, ik vond het een verschrikkelijke, melodramatische manier om in de gunst van de kijker te komen. Bah.

Nou, kan ik de film er niet van beschuldigen dat hij constant in melodramatiek vervalt. Daarvoor worden de vele gebeurtenissen rondom een stel travestieten te luchtig in beeld gebracht. Alsof het bij iedereen op de hoek van de straat voorkomt. Maar het is allerminst boeiend, zoniet verschrikkelijk om aan te zien. Hè, boeiend het leven van een paar mislukte travestieten volgen. Veel ophopingen van clichés en veel situaties die vooral nogal leeg overkomen, doordat de humor absoluut niet werkt. Slechts iemand die nog nooit een travestiet gezien heeft zal zijn ogen uitkijken om deze in 1ste instantie fascinerende wezens.

De film wordt niet saai. Maar er gebeurt niks aardigs of interessants. De muziek is slecht en de camera registreert slechts 1 boeiend moment. ten tijde van het ongeluk. Daarnaast viel Penelope Cruz mij ook tegen. Ik had er wat meer van verwacht. Het deed mij allemaal niks.

Absoluut geen film voor mij. Voorlopig heb ik het wel even gehad met Almodovar. 1,5*

Qua concept verwant aan The Butterfly Effect en qua uitwerking leunt het dicht tegen Omohide Poro Poro aan.

Ook hier is het hoofdpersonage een meisje die kampt met twijfels en daardoor soms opgaat in een eigen droomwereld om maar niet met de werkelijkheid geconfronteerd te worden, die eigenlijk helemaal niet zo slecht is.

De film bevat een aantal terugkerende elementen die sferisch perfect een lekker gevoel over weten te brengen. Rode draad is de onhandigheid van Makoto, of ze nou op school is of op straat. Overal leidt haar onbevangenheid tot ( kleine ) problemen. Deze onhandigheid, die vaak leidt tot chaos, vormt een hevig contrast met de vele rustige momenten dat ze met haar schoolvrienden op een grasveldje wat honkbal speelt en er ruimte is voor vermijmering in de vorm van gesprekken over liefde. Onderwijl horen we op de achtergrond meerdere malen een geluid, die eraan doet denken of er ergens iemand aan het zagen is.

Het beste aan de film vind ik de terugkerende elementen, die hier ook wel de bakermat voor ogenschijnlijke rust genoemd kunnen worden. Zoals die poppetjes bij de spoorwegovergang die zich verstaanbaar weten te maken in een drukke hellende winkelstraat als iedereen even tot stilstand komt in afwachting op een naderende trein.

Qua animatie vond ik het niet echt bijzonder maar wel mooi om aan te zien. Veel interessante, diverse spotlights van de stad, o.a. de winkelstraat, een weg die langs de river loopt etc. De film ademt een zomerse sfeer uit, waarin het schooljaar tegen het einde loopt zodat er meer ruimte is voor vrije tijd en ook het verschijnsel ' afscheid nemen van elkaar ' niet uit de weg gegaan wordt. Een schattige film met veel ' ah...wat lief - momenten, terwijl het allemaal weer niet te zoetsappig wordt omdat er ook een aantal dingen lijken te gebeuren die afschuwelijk zijn. 4*

Het feit dat ik Raging Bull en Million Dollar Baby nog niet heb gezien geeft goed weer dat ik nooit echt veel moeite heb gedaan om boksfilms te zien. Tenzij ze natuurlijk van de hand van Tsukamoto zijn.

De boksscènes flitsen voorbij. Geen oeverloos gedreig en geprovoceer, er vallen hier gewoon harde klappen. De illustraties die in beeld verschijnen als er weer iemand een linkse directe krijgt zijn al net zo veelzijdig als het camerawerk. De illustraties bevatten steeds andere kleuren en laten voelen hoe een persoon zich voelt als hij een klap incasseert of knock - out gaat. Tijdens de zwart - wit scène kreeg ik zelfs een deja vu van Eraserhead, alleen waar daar de hele wereld vreemd oogt, krijg je hier hallucinerende flashbacks en korte gemoedstoestanden van de persoon in kwestie te zien.

De cinematografie van deze film vond ik nog mooier dan in Tetsuo. De paranoia blijft je constant achtervolgen. Gewoonweg door iemand van achter te benaderen met de camera . Door vanuit zulke verschillende standpunten te filmen creëer je gelijk al veel sfeer. De vele overzichten van de stad die gepaard gingen met veel lichtinval en veel blauwachtige kleuren oogden fraai.

Als geheel moet deze film toch onderdoen voor Tetsuo. Die film beleefde ik als een trip, hier werd ik er af en toe uitgehaald. Vooral het moment dat man en vrouw elkaar slaag gaven vond ik iets te langdradig. De rustige korte shots werkten dan weer wel. Net zoals de muziek. 4,5*

Na 7 Kurosawa `s aanschouwd te hebben, vond ik het wel eens tijd worden om wat van Kurosawa `s generatiegenoten te zien. Mijn 1ste Ozu dus.

Hij schetst een portret van een aantal kinderen die zich al dan niet bekommeren om hun vader en moeder. Als kijker voel je dat ze eigenlijk alleen ballast zijn voor de meeste van hun te drukke kinderen. De mens leeft hier om te werken i.p.v. te werken om te kunnen leven. Het verloochenen van je roots wordt hier met geld afgekocht. maar van gezellig samen bijkletsen lijkt hier geen sprake te zijn.

Daarom vond ik het intieme moment tussen moeder en Noriko zo geslaagd. Misschien wat sentimenteel. Maar daardoor niet minder aardig. Waar de andere kinderen zich maar moeilijk bloot wensten te geven aan hun ouders, zag je hier wat terug van het vogeltje dat te vroeg haar nest had verlaten en troost zocht bij haar moeder.

De manier waarop Ozu zijn verhaal verteld is boeiend. Behoorlijk recht toe, rechtaan. Vader en moeder bespreken ook met elkaar de vorderingen van hun kinderen. Deze gesprekken zijn prachtig, net zo als de sfeerbeelden die voorzichtig duidelijk maken dat er met iemand iets mis is. Mooi moment als vader en moeder balanceren over een muurtje, met op de achtergrond een zee aan water en de langzaam invallende duisternis. Gelukkig had ik nog niks gelezen van de plotomschrijving hier of op de dvd, dit kwam het spanningselement ten goede.

Vond de film nog beter dan Kurosawa `s Ikiru en die ging soms al door merg en been. Binnenkort nog maar eens een Ozu bekijken. Dikke 4*

Maffe film,

De 1ste 5 minuten had ik nog het gevoel dat ik deze film helemaal niet ging trekken. Gelukkig kon ik alsnog snel de beukennoot kraken. De film is gewoon ronduit belachelijk en past zijn koers daar dan ook volledig op aan. Vanaf het moment van de surpriseparty voor Luca, had de film mij al snel in zijn houdgreep.

De omroepster die via de televisie speciale eenheden opgeilde en ophitste om maar zoveel mogelijk mutanten uit de weg te ruimen, was een geëvolueerde versie van tè vrolijke intro film uit Battle Royale. De commercials waren allen een schot in de roos, waarbij ik vooral de reclame waarin een gezin zich beriep op een wel heel speciale manier van zelfverdediging, om te smullen vond. Bij toeval had ik ook net Seppuku (1962) gezien, waardoor de commercial omtrent deze context mijn lachspieren niet met rust liet.

Tussen alle gorigheid door, zie je duidelijk dat de regisseur heeft getracht om zijn vele originele ideeën samen te vloeien tot iets wat op een film lijkt. Op visueel vlak oogt Tokyo Gore Police best wel afgewerkt, zodat ik mij slechts een paar keer hoefde te storen aan amateuristische nonsens. De muziek past perfect in het kader van de film.

De paraplu scene is magistraal, de kinky scene waarin een man hoopt op wat sex is pijnlijk en nietsverhullend, de transformaties van dode personages de krokodillenbek zijn uitermate creatief weergegeven en maken de pretenties van de regisseur meer dan duidelijk: Je zwicht en gaat mee op plezierjacht, omdat de idioterie groteske vormen aanneemt. De climax, met het vreemde huisdier en de handen doen mij deze film niet licht vergeten! 4*

Indrukwekkend,

Het duurt eventjes eer je gewend bent aan de wat documentaire achtige stijl waarin we het alledaagse leven van wat vrouwen volgen. Maar eer het mij te pakken had, liet het mij ook niet meer los.

Apart dat wel. Al was het maar doordat de film gelukkig geen film is waarin wij aanvangen met 6 inmens verdrietige hoofdpersonen. Weinig gehuil en gejank, eerder een tocht van vrouwen naar het opkrikken van de eigen moraal en naar wat afleiding in de vorm van menselijk contact. En dat allemaal in een traag tempo, waarin je de kans krijgt om iedereen te observeren. Apart hoe de film soms bevrijdende en daardoor gelukzalige momenten toont en vervolgens gelijk een andere weg inslaat. Veel onhandigheid, nederigheid en afstandelijkheid van de dames in kwestie hier. Dan hebben ze een spreekwoordelijke kat in het bakkie en dan ineens is er het gevoel dat er iemand vreemds hun leven binnendringt. Prachtig hoe de regisseur elke vrouw op een totaal andere manier neerzet. De een durft bijna niemand aan te spreken, de ander tast al wat meer af en weer een ander trekt erop uit, maar als punt bij paaltje komt geeft ze niet thuis omdat ze bang is om bestaande denk en handelingspatronen te moeten opgeven.

De film toont soms grote contrasten op het intermenselijke vlak, toch wel vrouw eigens die stemmingswisselingen. Maar daardoor niet altijd makkelijk te omvatten. Die scène na de 1ste hardloopscène was in 1ste instantie wat clichè. Maar anderzijds toch sterk, doordat de gedachte die erachter schuilging diep triest was. Niet omwille van het drama element, dat geloof ik verder altijd wel maar omdat je gewoon gek moet zijn om te denken dat je niet nog meer gelukzalige momenten zal beleven, sterven op je hoogtepunt.

Prachtig moment ook als een vrouw haar deur openzet, en zo toch wat meekrijgt van Tokyo en zich er weer wat minder alleen door voelt. Telkens die adoratie voor Tokyo, i.p.v. die afschuw die je toch zou kunnen voelen onder zulke omstandigheden. Een mens kijkt immers vaak eerst naar anderen als hij de schuld aan iets kan geven, maar hier dragen de vrouwen manmoedig hun lot. Geen Geen drama queens bij uitstek en dat maakt de film zoveel menselijker en het lot dat ze met zich meedragen zoveel zwaarder. Je gunt ze gewoon een menswaardiger leven. Verwacht geen achtergronden van hoe men in de situatie verzeild is geraakt. Dat speelt hier geen rol.

Verder schitterende muzikale begeleiding, vaak gewoon bestaande uit veel straatgeruis, rustige muziek en een geweldig allesomvattend eindgedichtje richting het einde. Verder vond ik de scènes in de club ook zeer sfeervol. Prachtig camerawerk ook zo af en toe. Veel aparte standpunten, zoals ondersteboven, vanaf de zijkant en veel afwisseling tussen brede shots waarin de hoofdpersoon het hele beeld vult en beelden waarin we neerkijken op iets of juist even omhoog kijken. Schitterend!

Op de een of andere manier wil ik dit gauw nog eens zien. Voor nu 4,5*

Een playstation spel die zich in sneltreinvaart voltrekt en waarbij je telkens een ruimte dichterbij de oplossing voor je probleem komt. Magistrale scene waarin Jaa zich letterlijk omhoog werkt en meerdere, naar eigen identiteit vormgegeven ruimtes doorkruist. Deze film oogt kleurrijk en de actie spat van het scherm af, waarbij ook de acties in die wat Tony Hawk achtige hal met allemaal palen, dozen en trappen niet onvernoemd kan blijven. Jaa wordt bijgestaan door een politieagent met de attitude van een clown. Alleen van die kop schoot ik al bijna in de lach. Meest memorabele moment naast die aaneengeschoten scene in die opwaartse gang, toch wel toen Jaa de hand van een vrouw als koppeling gebruikte. 4*

Herzien en deze film blijft een erg fijne wegkijker die zijn magische momenten behoudt. Vooral het personage Totoro blijft natuurlijk prachtig.

De film geeft trouwens ook prachtig weer hoe kinderen in hun fantasiewereld kunnen opgaan als er iets aparts in hun thuissituatie aan de hand is. Al een tijdje geleden verhoogd naar 4,5*

Redelijk maar ook niet meer dan dat,

Ik had vooral wat problemen met de nogal droge, humorloze uitlatingen/handelingen van zowel de voice over als van Tony Takitani. De voice over is nogal aanwezig maar mist wat sprankelends. Allicht, want Tony Takitani mist ook wel wat in zijn leven. Echter, door de afstandelijkheid van hem, het uitblijven van humor en het feit dat ik Tony Takitani maar een saaie man vond. I.p.v. mysterieus, waar de voice over nogal debet aan was door alles als een open boek te presenteren had ik gewoon niet zoveel met hem op. En dat is toch wel funest voor deze film.

In de film gebeurt eigenlijk niks noemenswaardig. Tony ondergaat alles maar, zonder dat de voice over met leuke trucjes aan komt zetten of Tony als een sympathiekeling neerzet.

Visueel vond ik het allemaal wel redelijk. De bijna constant aanwezige muziek was verder wel sfeervol en mooi gekozen. Ik heb mij niet verveeld maar de kracht van deze film ontgaat mij. Het is allemaal wat te simpel gebracht. 3*

Vond het niet zo boeiend als gehoopt,

Het 1ste half uur begon wel aardig. Al werd er niet optimaal ingespeeld om van de zwartgeklede man een soort mysterieus geheel te maken. Na 1 minuut werd er al ingezoomd op zijn gezicht. Hierna volgde er wel een boeiend schouwspel waarbij we te zien kregen wat er in het dorp gebeurd was. Er zat nergens een bepaalde routine in de film, zo werd er plots een vreemd muziekje opgezet en zagen we iemand die een naakte vrouw op de grond tekende en er vervolgens op ging liggen. Vanaf het moment dat de in zwartgeklede man achter de 4 grote revolverhelden aangaat daalt het niveau snel, doordat er een grotere mate van voorspelbaarheid in het plot sluipt en omdat het kleine ventje zomaar verdwenen is. En toen de film hierna weer een andere richting insloeg, door met psalms aan te komen zetten. Bekroop mij een soort Satyricon - Fellini gevoel. Al helemaal toen we zagen dat er een neger gebrandmerkt werd, net zoals ten tijde van de slavernij. Er zat overigens nog wel een sterk moment in de film, namelijk de voorloper van de beroemde Russian roulettes scenes in The Deer Hunter.

Verder fijn dat Jodorowski bepaalde denkbeelden probeert te visualiseren en je in een roes wil laten belandden. Al kwam het allemaal niet echt uit de verf. Zelfs amateuristisch in vergelijking met het bijna evenoude Walkabout (1971). Paar mooie momenten en net boeiend genoeg om te volgen. Maar daar stokt het wel zo `n beetje.....3*

Onder het mom van een culturele ervaring onderging ik deze film. Ontvalt je het woord Topp Twins tegen een Kiwi dan sluit hij je zowat in de armen van herkenning. Ik kwam, zag en verloor. 2 grieten die de godganse tijd liepen te jodelen en hun publiek voorzagen van wat gedateerd cabaret, was allerminst waar ik op zoek naar was. Het deed mij allemaal veel te veel denken aan slecht cabaret op een bingo avond voor 50 plussers. Voor fans een absolute must al was het maar omdat beide zussen in de film met een tractor de hort op gaan om te touren door Nieuw - Zeeland.

Eigenlijk enkel geboeid gekeken als we zien hoe passioneel de zussen hun idealen nastreven. Zo stonden ze in de jaren `80 aan de voet van een kernenergie vrij Nieuw - Zeeland en verstoorden ze een sportwedstrijd, waarbij Zuid - Afrika de tegenstander was om aandacht te vragen voor de apartheidspolitiek van dat land in die tijd. 1,5*

De uitvoering vond ik dan weer zeer sfeervol.

Het is eigenlijk jammer dat er na ongeveer 1 uur iets teveel op het verhaal gefocust wordt en dat de gebeurtenissen allemaal wat minder speels en minder surreëel worden. Daarbij vond ik de vele korte scènes waarin de oude Thomas aan het werk is, vooral in het begin weinig waarde hebben. De voice - over was juist zo goed op dreef, waarom moest hij dan telkens even in beeld komen en de leuke voice over wat onderuit halen? Op het begin was dat nog leuk met zijn quote over zijn mede - oudjes. Maar daarna voegde het allemaal wat minder toe.

De film begint wat grimmig en daarna schakelt hij over naar een vertelstijl waardoor Jeunet vast wel geïnspireerd is. Dat Boum liedje kwam onverwachts, leuk gedaan. Telkens als ze dat nummertje weer opzetten dan kreeg de film zo `n feel good sfeertje over zich, iets waar de inhoud zich nou niet 1,2 voor leenden. Ik lees hier dat veel mensen moeite hadden met het einde maar dat vond ik dan wel weer leuk. Vooral grappig en mooi gefilmd. 4*

Meeslepende en constant boeiende film voorzien van prachtige shots. Verder een film waarin de mens wordt neergezet als een wezen dat tot het uiterste gaat om te overleven, zonder dat de film gelijk transformeert tot een heldenepos. Perfecte mix van documentaire en drama met zelfs wat luchtige situaties tussendoor.

Ik heb sowieso wel affiniteit met dit onderwerp. De hoogste berg die ik heb beklommen is de bijna 3500 meter hoge Marmolada in de Italiaanse Dolomieten. Een schijntje natuurlijk vergeleken met het ijzingwekkende machtsvertoon van de steile hellingen in deze film. Verder wel redelijk herkenbaar die heldere, paradijselijke meren die mij doen denken aan een bounty eiland achtige sferen en die gletsjers dan.... Ik heb er zelf al vaker over heengelopen en het blijft een geweldige ervaring. Vooral tijdens het afdalen ga je soms meerdere malen op je bek i.v.m. gladheid. Al is dat laatste woord waarschijnlijk een dooddoener.

Zelf ben ik trouwens ook wel eens in een wat aparte situatie terechtgekomen. We zouden die dag zo `n 10 uur lopen. Het weer veranderde na zo `n 3 uur vrij plots en daar liepen wij dan noodgedwongen vlak achter elkaar, ver weg van de beschaafde wereld onder de bliksemschichten door. Kon mij trouwens ook wel vinden in dat roekeloze, gedrevene optreden van Joe. Als wij met zo `n groep gingen klimmen dan trok ik toch vooral op met de wat betere klimmers aangezien ik zo snel mogelijk boven wilde zijn. Goede sier bij de meisjes maken deden we wel weer als de tenten opgezet moesten worden.

Ben trouwens benieuwd wat voor een nummer zich in mijn hoofd zou afspelen als ik in zo `n penibele positie verkeerde als Joe. Moet toch een ware hel zijn dat je dan uitgerekend een nummer hoort waar je altijd een hekel aan hebt gehad. Fraaie film dus die richting het einde inderdaad een wat bevreemdende maar bijbehorende editing bevat en lekker surrealistisch aandoende muziek. 4*

P.S. Verder begrijp ik ook niet waarom zoveel hypocriete mensen uit Engeland de actie van Simon zonodig weer moesten veroordelen. Ik krijg daarbij hetzelfde gevoel als landbestuurders die de scholen weer meer regeltjes in de maag spitsen zonder te weten hoe het allemaal werkt.

Ik heb Toy Story altijd gemeden en wel om de volgende redenen:

Ik vind pratend speelgoed dichter aansluiten bij het begrip kinderachtig dan bij het begrip fantasie en ik vond Woody altijd gewoon zo veel weg hebben van Lucky Luke, zeker geen favoriete strip voor mij vroeger.

Voorop gesteld, ik kan mij volledig indenken dat dit prima vertier is voor kleine kinderen die nog met speelgoed spelen, maar nu ik de film voor het eerst zie, op mijn leeftijd, kan ik mij niet aan de indruk ontrekken dat deze film ontzettend kinderachtig is.

Er zijn een paar zaken die de film nog redden van een totaal demasque, namelijk de leuke achtervolgingsscene waarbij Buzz Lightyear en Woody proberen om in de verhuiswagen te geraken en de scenes waaraan de hond en de buurjongen deelnemen. Volledige belangenloze acties, die dienen ter vermaak.

De 3 liedjes in deze film vond ik echter wansmakelijk. Vooral de muzikale ondersteuning op het moment dat Buzz Lightyear in zak en as zat, vond ik afschuwelijk tenenkrommend. Uiteraard werd de boel opgefleurd met een wijze les, al had dit wel het voordeel dat wij daarna van Buzz Lightyear `s gebazel over de ruimte verlost waren. Woody vond ik ook een vreselijk personage, dat maar wat graag aan het lachen was om zijn eigen grappen. De vele taalgrappen konden mij ook niet echt warm maken, op een grappige dialoog na:

Woody: You can Fly!
Buzz Lightyear: No, This is Falling with Style!

De animatie zelf ziet er vooral degelijk uit. Ik mis mooie achtergronden, al kan je niet zeggen van de makers van Toy Story dat ze niet cratief zijn. De soldaten die hun parachutes openklappen voor de landing, als ze voor het andere speelgoed op inspectie gaan, waren wel leuk getroffen. Een 2*

Progressie!

Ik vond Toy Story een draak van een film, gelukkig blijkt het vervolg al wat beter verteerbaar te zijn. Het grootste pluspunt is ongetwijfeld dat deze film wat meer actie heeft te bieden, daar waar de hoofdpersonen in het eerste deel van deze reeks nog constant met elkaar in de clinch lagen.

Op zich natuurlijk een leuke gedachte dat speelgoed tot leven komt ( zeker voor kleine kinderen ), maar waarom moet zo `n uitzonderlijk gegeven nou gepaard gaan met je reinste vermenselijking van speelgoed, waardoor ze eigenlijk in no time zijn omgetoverd, tot alles behalve magische wezens die kampen met alledaagse problemen die menig mens ook ondervindt, opdat men identificatie met speelgoed mogelijk acht?!

Hoe dan ook, de vaart zit er in het begin goed in en er wordt zelfs wat gespeeld met diepte. De scene waar ze een drukke weg over moeten steken is zeer vermakelijk en die dinosaurus was soms nog best wel grappig, met name zijn camouflage om van struik naar de volgende plek te geraken. De achtergronden op het vliegveld zagen er ook zeker mooi uit!

De humor was trouwens vaak net zo bedenkelijk en kinderachtig als in de eerste film. Veel woord-, onderschatting van het publiek- en belegen grappen. Neem nou de scene waarin die kippenman klaagt dat hij op zaterdag moet werken en dat het zo ver weg is, vervolgens een straat oversteekt en op zijn bestemming gearriveerd is. Zo flauw!

Verder was ik ook absoluut niet te spreken over de 2 liedjes, die men weer zo nodig in heeft moeten passen in de film. Vreselijk! Een 3*

De vorige delen van Toy Story nodigden niet echt uit om deze film te gaan zien, aangezien je grotendeels toch weer opgezadeld zit met enkele duffe personages uit de vorige reeksen ( Woody & Buzz Lightyear ). Toch heb ik mijn scepsis laten varen en heb ik best genoten van de bonte avonturen van alle speelgoedbeesten. Al vond ik de film wel tekortschieten qua actiescenes, die veelal uit ontsnappingscenes bestonden, op den duur wordt zoiets zelfs een beetje vermoeiend.

Desondanks heb ik zeker gelachen om de Spaanse roots van Buzz Lightyear en de grillen van barbie. Daarnaast heb ik mij ook een aantal keer zitten verwonderen over hoe mooi deze film wel niet is vormgegeven, met name de scenes in het kinderdagverblijf, de flashbackscene en de scene in de afvalverwerkingsfabriek zagen er kleurrijk en gelikt uit. Op het einde van de film voelde ik zelfs iets van lichte ontroering toen Andy zijn speelgoed zorgvuldig overdroeg aan een nieuwe eigenaar. Een prima film, niet verwacht eigenlijk! Een dikke 3,5*

Alhoewel ik de vorige film van deze regisseur op een 4,5* heb staan was ik lange tijd nogal huiverig om deze film te gaan zien. Ik had zo `n beeld voor mij van zo `n typische, politiek correcte film over mensenhandel.

Gelukkig bleek dat allemaal wel mee te vallen, net zoals met het vals sentiment. Een prima aanklacht tegen mensenhandel op een vrij indrukwekkende manier, al vond ik het wel jammer dat Kreuzpainter niet meer liet zien, zoals hij deed in de stijlvolle pak hem beet eerste 5 minuten van de film.

Hierna leek hij over te gaan tot de orde van de dag. Maar van redelijke acteerprestaties, een flinke dosis toeval, Alicja Bachleda-Curus en een visueel bij momenten aardige film kon ik toch best genieten. Een 3,5*

De klad komt er maar niet in, bij iedere herziening geniet ik alleen maar steeds meer van dit geweldige, komische tijdsdocument waarin generalisaties ' dat meisjes niet meer zouden doen dan shopping ' en jongens alleen maar zouden praten over ' football ' liefdevol worden omarmd, waarin Bond films het mikpunt zijn van spot en bewondering, daar waar jongeren toekomstplannen maken om op het laatste moment terug te krabbelen en toch nog maar even voor een shotje kiezen, daar waar Begbie zich uiteindelijk slechts een held op sokken toont, de sarcastische toonzetting van de muziek en zo kan ik uren doorgaan....Trainspotting is geen film maar beeldt een compleet universum uit. Promotie lonkt. 4,5 - 5,0*