Opinions

Ik ben geen fan van The Transporter reeks. Echter, deze film springt er bovenuit dankzij de toevoeging van wat meer visueel vernuft in vergelijking met het eerste deel en het ontbreken van diepzinnige gesprekken, in de laatste Transporter film ''tot op heden''. Jason Statham is geknipt voor deze rol, terwijl er aan de andere kant van de wet een sublieme rol is weggelegd voor ''megabitch slash Terminator'': Amber Valletta. Het verhaal kon mij bar weinig schelen dankzij erbarmelijke acteerprestaties van dat kleine jochie. Gelukkig deert dat geenszins, aangezien de film er zeer kleurrijk uitziet en er ook op muzikaal vlak genoeg leuks te beleven valt. Een attractieve film met veel achtervolgingen en genoeg spektakel! Een dikke 3,5*

Ik heb de film zeker niet onder de meest ideale omstandigheden gekeken ( op een laptop, met Franse dubs zonder enige vorm van subtitels ) maar wat deert dat bij een actiefilm als deze en als een Fransman zo `n beetje de belangrijkste gebeurtenissen vertaald naar het Engels.....

De film keek in het algemeen aardig weg dankzij de redelijke muziek, fijn camerawerk en gave editing vondsten die zich aandienden alsof het een ontbijt - lunch - diner op een dag betrof. Vooral de auto - achtervolgscenes en de flashbacks naar de disco zorgden ervoor dat de oogleden nooit toesloegen. Helaas zitten er veel te weinig actiescenes in om daadwerkelijk indruk te maken. Veel te veel zinloos gebabbel in de ruimte.

In de vele autoscenes ( zonder actie ) zat Statham er trouwens te vaak bij als een mak schaap die berouw leek te tonen voor al de onrecht in de wereld. Hij kreeg daardoor iets vredelievends over zich, vreemd aangezien hij toch verre van een persoon is die alles even rustig gaat overdenken. Niet een rol die bij hem past, ik zie hem liever in non - stop adrenaline achtige onzin films met de nodige humor zoals Crank.

De romance tussen de Oekraïnse en Frank Martin vond ik zwaar overbodig, zeker ook met dat voorspel: wat te doen om de sleutel te verkrijgen? Wordt sowieso een beetje moe van vluchtige romances in actiefilms zonder daadwerkelijk bij te dragen aan een degelijke actiefilm. Een gelikte film met zeer fraaie visuals, die helaas veel te veel in het teken staat van een compleet nodeloos verhaal en de belachelijkheid ervan zelf niet inziet, waardoor de humor nooit tot zijn volle recht komt. Blijft gelukkig wel vermakelijk over de gehele linie gezien. 3*

Vlotte actiefilm, die bol staat van ongeloofwaardige, schitterend vormgegeven stunts en weinig rustige momenten tussendoor waarin het te verwaarlozen verhaal niet al te serieus genomen wordt. Jason Statham is duidelijk in zijn element in dit soort films. Minpunt is dat het tempo van de laatste 30 minuten bij lange na niet gehaald wordt in de rest van de film. Aardig vermaak. 3,5*

Sinds jaar en dag heb ik helemaal niets met western filmpjes. Dit stamt al terug vanuit de tijd dat ik met familie naar ponypark Slagharen ging, waar we altijd aanvingen voor de cowboy en indianenshow. Voor iedereen altijd een hoogtepunt, maar ik hield me liever op in het vliegend tapijt. Het meeste stoorde ik mij aan de eendemensionaliteit van de shows. Altijd weer die strijd tussen goed en kwaad, natuurlijk altijd beslecht in het voordeel van de goede kant. Maar niet alvorens er flink op los geknald werd.

Eenzelfde blik had ik op westerns. Ook altijd vrij eendemensionaal van karakter met altijd maar weer die cowboys en indianen. En de eeuwig durende strijd tussen goed en kwaad. Verder veel schietpartijen en veel dezelfde muziek die nooit eens uit de ban springt. Qua uiterlijk vertoon, heb ik nog nooit een aardige western gezien. Altijd dezelfde saaie kleuren van een tijd die al lang geweest is en nooit meer terug zal komen. Veel geel en rood. Maar weinig frisse en variërende kleuren. Nee, westerns waren tot dusver niet aan mij besteedt. Alleen de 2 grote westerns van Leone kon ik nog wel waarderen, maar vooral omwille van de prachtige muziek van Enrico Morricone.

Na dit te hebben gezegd, moet ik toegeven dat ik eindelijk een leuke western ben tegengekomen. Een western waar de hoofdpersonen niet telkens van stadje naar stadje trekken of op de vlucht zijn. Nee, het charmante aan deze film is dat de hele film vooral een groot avontuur is. En met het woord avontuur kan ik mij wel associëren. Een beetje een jongensachtig relaas waar de hoofdpersonen hun dromen naleven en om dit te realiseren barre tijden moeten doorstaan. Het had allemaal wel wat, de sfeervolle bivak opgeslagen in een woeste maar prachtige omgeving. Ja, ik kon mij perfect identificeren met de hoofdpersonen.

Zij dwaalden niet doelloos rond en hadden niet telkens wraakneigingen naar elkaar toe. Ze moesten het immers samen zien te rooien. Langzamerhand kwam de menselijke hebzucht om de hoek kijken. Lang geleden dat ik mij zo geërgerd heb aan een filmpersonage. Humphrey Bogart geeft perfect gestalte aan de egoïstische Dobbs . Daar waar hij in Casablanca als een krant acteerde, wist hij hier emoties bij mij op te wekken. Hetzelfde gold voor de andere hoofdrolspelers.

Gelukkig wordt er de tijd genomen voor de weg naar het goud toe en wordt het thema hebzucht prachtig behandeld. Geen zwart - wit theorieën alhier. Juist door de hindernissen die op hun pad komen, zijn de hoofdpersonen moeilijk te peilen. Het einde was voor mij een perfecte afsluiter, ik moest er echt om lachen. Zoveel ironie, ook bij de hoofdrolspelers. letterlijk het geld weglachen . Fijne film dus, met ook aardige muziek en vooral aardig zwart - wit camerawerk, dat ook goed gebruik maakt van diepte. 4*

Wonderschoon!

Terrence Malick was voor mij tot dusver gewoon een interessante regisseur. Een beetje schrijnend voor hem is dat ik Badlands lange tijd zijn beste film vond. The Thin Red Line & The New World bevatten beiden bergen aan potentieel en zijn op hun beste momenten niet bij te benen door Badlands maar uiteindelijk slaagden beide films er nooit in om de hele tijd te overtuigen, met name The New World, deed mij de hoop opgeven dat Terrence Malick zijn belofte ooit nog eens in zou gaan lossen. Mijn interesse werd pas aangewakkerd door een geweldige trailer.

Vooraf was ik er echter nog niet helemaal gerust op. De grootste obstakels zouden weleens de overbekende acteurs kunnen zijn of dat Malick het niveau van de trailer gewoon niet de hele film vast zou kunnen houden. Een paar minuten onderweg was voor mij al snel duidelijk dat deze film nauwelijks stuk zou kunnen. Ik ben een beetje een dromer af en toe en mag mij soms graag laten verwonderen door de wereld om mij heen, al snel bleek dat Malick en ik op dezelfde golflengte zaten.

Het camerawerk is zweverig, de beelden zijn ongelofelijk mooi belicht. Later in de film zit er een scene waar de moeder haar was ophangt, de lichtsinval op dat moment oogt nog lichter dan het toch zeker niet slecht gewassen beddengoed. En de scene waarin we Sean Pen in een gebouw zien lopen is niet geheel toevallig een gebouw met heel veel ramen! De scene waarin we terug in de tijd gaan is weergaloos, Malick laat zien dat hij een ware virtuoos is! De muziek sluit perfect aan op de beeldenpracht en de filosofische bespiegelingen die geen wederhoor vonden in de vorm van een antwoord droegen alleen maar bij aan een unieke sfeer.

Af en toe kreeg ik echt rillingen over mijn hele lijf en dat was niet omdat ik het koud had maar omdat ik geraakt werd door de schoonheid van het aardse bestaan. Het verhaal mag ik ook zeker niet onvermeld laten, de periode waarin we de jongens op zien groeien zijn subliem in hun herkenbaarheid, tevens lijkt Malick wel een kind die zijn publiek meeneemt op reis en ons nog maar eens laat zien hoe mooi sommige ogenschijnlijk gewone dingen toch wel niet kunnen zijn. Ik kon er geen genoeg van krijgen!

Jessica Chastain levert een topprestatie als liefhebbende moeder, zij is er mede verantwoordelijk voor dat je jezelf even kan laten onderdompelen in een warm bad vol liefde, want dat is toch waar het uiteindelijk allemaal om draait?! Ook Brad Pitt verbaasde mij met prima acteerprestaties. Er was geen moment waarop ik dacht dat hij een karikatuur figuur was, terwijl de rol die hij speelt van 'autoritaire vader' zeker geen makkie was. En de rol van Sean Penn is redelijk beperkt gehouden. Goede keuze, omdat deze film uiteindelijk niet draait om zijn acteurs, hij heeft immers toch een bekende kop!

Ik ben echt diep geroerd door deze film, zowel op visueel als verhaaltechnisch gebied! De scenes op het strand, richting het einde waren weer een goed voorbeeld van een perfecte combi: zwijgende personages die troost zoeken bij elkaar terwijl we tussendoor een shot zien van de zee die gescheiden van elkaar wordt door een smal strookje grond. Oef! Hoe mooi! Ik wil nog een keer!

Een dikke 5* en een 2# plek in mijn top 10 ( Sorry, Any Way The Wind Blows ). Malick weet gelukkig nog zijn magnus opus af te leveren, nu kan hij met een gerust hart met pensioen gaan.

Een zeer vermakelijke film. Het eerste half uur weet de film de spanning aardig op te bouwen, waarna de film zich blijft herhalen, maar dan wèl vanuit telkens een andere invalshoek, wat de film levendig weet te houden. Al zijn de moorden in deze film helaas niet echt grandioos gereconstructueerd.

Ik moet alleen wel even zeggen dat ik baalde van de hopen potentieel die de regisseur onbenut liet. Zo had hij de verkenning van het mysterieuze, verlaten schip ( zijn er überhaubt meer stemmigere, betere locaties????? ) veel langer moeten rekken.

Maar goed, ik ben sowieso wel een fan van films die met tijd spelen. Het fenomeen deja vu vind ik dan ook interessant genoeg om een gehele film rond te borduren, zelfs al gebeurt er nog zo betrekkelijk weinig.

Melissa George is op ramkoers en ziet er lekker modieus uit in dat korte rokje van haar, als je daar niet voor de bijl gaat. Een 3,5*

Geniale film!

Ik kon mij niet meer zoveel heugen van deze film, dus het was hoog tijd voor een herziening. Binnen 10 minuten wist ik gelijk weer waarom ik deze film op een 4,5* heb staan: wat een sfeer, wat een charme en wat een veelvoud aan details herbergt deze film!

De intro, in de vorm van een optreden van Les Triplettes Belville was zeer memorabel, waarbij ik vooral hard moest lachen om de dikke dames die uit de iele autodeuren tevoorschijn kwamen.

Daarna schakelen we over naar Champion en Madame Souza, die zich in allerlei bochten wringt om het Champion wat meer naar zijn zin te maken. Als kijker voel je binnen een paar minuten de eenzaamheid van Champion, temeer omdat hij een timide jongen is, die geheel in de lijn van de rest van de film nogal zwijgzaam is.

Al snel krijgt hij een hond cadeau, die op jonge leeftijd een zeer grappige haat - liefde verhouding ontwikkelt met treinen. Het is echter een fiets die zijn leven op de kop zal zetten. De hond wordt daardoor geestelijk verwaarloosd: het is aandoenlijk om te zien hoe de hond alleen maar lijkt te leven voor zijn dagelijkse portie voer en het is grappig om de hond te zien tobben met de massa `s overgewicht die hij met zich meedraagt.

De gulzige hond Bruno is een van de leukste personages die we in deze film tegenkomen, met name zijn stoute, ( in zwart - wit geanimeerde ) wilde dromen zijn bijzonder fraai in beeld gebracht. Echter, deze film herbergt meerdere markante personages. Zo houdt Madame Souza er wel heel aparte massagetechnieken op na, heeft ze de conditie van een jong paard en kan ze het niet nalaten om als een bezetene het tempo aan te geven op haar fluitje als een mechaniciën een lekke band probeert te vervangen.

Madame Souza `s bezoek aan de 3 Belville dames was ook hilarisch in beeld gebracht, telkens als ze wat om handen wilde hebben om te helpen, leken de 3 Belville dames bevangen door smetvrees, al liet de daadwerkelijke reden van dit alles niet lang op zich wachten!

De film druist vaak ook in tegen elke vorm van logica. Zo zijn de schepen overdreven groot, stijl en bovenal onbenaderbaar geanimeerd, waardoor Madame Souza zich genoodzaakt ziet om op een hoogst ongebruikelijke manier de Atlantische Oceaan te overbruggen, om in New York te stuiten op het vrijheidsbeeld, die Chomet dankzij zijn grenzeloze fantasie, naar zijn hand geanimeerd heeft.

De scène waarin de helden achtervolgt worden door de maffioso, tart al helemaal elke vorm van logica. Het is zowaar al een feest om te zien hoe men een bocht neemt, sowieso een prachtscene omdat de helden hun achtervolgers een voor een op een leuke manier kwijt weten te spelen. Het hoogtepunt was de heldendaad van Madame Souza: het struikelmoment.

Ik begrijp de kritiek op het verhaal van velen hier geenszins. De film duurt al relatief kort en zit volgepropt met zoveel leuke, aparte details, gebeurtenissen en personages ( de lachende mevrouw uit de Tour karavaan, de scouting jongen, de kikkers en de ober ) dat je geen kans krijgt om je hoofd af te wenden van het beeldscherm!

Een magistrale, zeer geestige film. Uniek in zijn soort! Een dikke 4,5*

De opening was prachtig, waarna zich een boeiend drama ontspint waar Juliette Binoche centraal staat als rouwend figuur, die alle schepen achter haar tracht te verbranden om haar pijnlijke verleden maar te kunnen vergeten.

Kieslowski weet enkele fijne scenes voor te schotelen. De vele blauwe decoraties, de scenes in het zwembad en het onderhoud tussen Julie en de hoer zijn geweldig. De muziek is een absolute meerwaarde voor deze film, die veel liefde voor het muziek componeren uit weet te stralen. Helaas werkt het drama maar tot een bepaalde hoogte, waardoor het vooral genieten is van de kleuren, de muziek en enkele fijne scenes.

Eindelijk heb ik de Trois Couleurs trilogie, nieuw leven ingeblazen nadat ik mijzelf jaren terug al aan het laatste deel van deze trilogie heb gewaagd. 3,5*

De film begint lekker. Een karretje rijdt het water in en komt er vervolgens weer uit, met een flink tempo. Fijne cameravoering. En origineel om tijdens de openingscredits alvast wat warm te draaien.

Verder op en top mediterraans. Smalle straatjes, tekenen van activiteit tot in de nachtelijke uurtjes, auto `s die de boulevard oprijden. Het verhaal bestaat inderdaad wat uit toevalligheden. Daar waar ik de ontwikkelingen omtrent de rechter eerst niet echt boeiend vond, werd de relatie die Irene Jacob en hij ontwikkelde steeds boeiender. Vooral doordat beiden elkaar in hun dagelijkse leven ook op gingen zoeken. Die scène op de catwalk en het daarna durende gesprek waren van hoog niveau. Temeer, omdat de camera de gang van zaken ondersteunde.

Soms ziet Trois Coleurs: Rouge er prachtig uit. Niet zo typerend rood, als ik bij voorbaat dacht. Eerder subtiel in de film verweven. Maar neem nou, de momenten tijdens de fotosessie wanneer Irene Jacob zich laat vastleggen om op een groot billboard te prijken. Vaak keert deze afbeelding terug, zo ook op het einde. Mooi om te zien hoe ze weer precies dezelfde houding aanneemt als op de poster.

Heeft verder weinig om het lijf deze film. Maar is nergens zeurderig van toon en geeft een mooie wending aan de speling van het lot. Muziek niet echt opgemerkt, dus dat heeft mij ook niet gestoord. Het einde was aardig, maar niet dat ik emotioneel geraakt werd of zo.

Beetje apart om eerst met het laatste deel te beginnen. Maar ja, een top 250 film heeft natuurlijk wat meer aanzien. Die andere films van deze trilogie zal ik ook nog wel eens zien. 4*

Interessante kijk op de omgang tussen ( corrupte ) politiemensen, het elitecorps BOPE ' wiens logo wordt opgesierd met een treffende en machtige doodskop ' en de mensen vanuit de samenleving die met feestjes en een garantie op een veilige buurt gepaaid worden door de bendeleden die zo hun eigen territorium af hopen te bakenen.

De omgangsvormen tussen iedereen verruwen zich steeds meer en vragen om mensen die hun hoofd koel kunnen houden. De manier waarop het elitecorps de bendeleden besluipt doet denken aan een ware stadsguerilla. De camera zit vaak bovenop de huid van zijn personages waardoor de actiemomenten intens over komen. Alsof je er zelf bij bent. Wel bevat deze film niet zoveel actie als ik vooraf gehoopt had. Je krijgt vooral zicht op de groepsprocessen binnen de politie, de maatschappij en het elitecorps. Veel mensen zijn meer met hun eigen positie bezig dan met wat anders. Daarnaast een fraaie inkijk in wat mensen wel niet moeten doorstaan om toe te treden tot het elitecorps. Men maakt de training extra hard om gevrijwaard van corrupte lui te blijven.

Geluidsdesign kon nog wel wat beter. Vooral tijdens die feestjes barstte de muziek nooit echt uit zijn voegen en was de camera te afstandelijk, te registrerend. Terwijl hij best wel een duik in het feestende en swingende volk had mogen maken. Maar, een goede film met een paar indrukwekkend harde scenes. die 2 studenten die geliqueerd werden, de een met een kogel en de ander in een brandende bandenstapel. Verder ook fijn dat het persoonlijke drama van Nascimento niet teveel de overhand krijgt maar je wel een goede inkijk in zijn situatie krijgt. 4*

Wel een geinige film met een leuke rol van Ben Stiller. Echt hilarisch hoe sommige dramatische scenes werden uitvergroot. Die knieval deed mij denken aan Platoon, maar met name die scene waarin hij van een afbrokkelde brug afrende was hilarisch!

Jammer genoeg speelde Matthew McConaughey in de film mee, een gast die ik echt niet uit kan staan. Vermakelijk. 3*

Een spannende gevangenisfilm! De personages zijn allemaal bijzonder sterk vertolkt. De trucages die men uithaalt om het gevangenispersoneel te misleiden zijn inventief bedacht. De scenes in het riool zagen er op visueel vlak prachtig uit, net zoals de scenes buiten de cel een hels avontuur uitademden, door het vele werk wat er te verzetten was. Het moment van korte vrijheid was subliem in beeld gebracht en gaf goed het moreel onder de gevangenen weer. De eindscene kwam dan ook aan als een mokerslag, nooit verwacht!. Fenomenaal! 4*

Interessante film, die langzaam opbouwt naar een redelijk einde. De opbouw vond ik het beste gedeelte. Telkens voel je de suspense. Het moment in de trein, dat Gallo zich langzaam richting de nek van een passagier begeeft is zo `n sterk moment.

Door middel van visuele middelen wordt er een naargeestig sfeertje geschapen. Veel boeiende shots van Parijs in ochtendnevel, shots in duistere bossen en rammelende buisjes . Het kleurencontrast in de film is ook mooi om te zien.

Als de hoofdpersoon daadwerkelijk toegeeft aan zijn behoeften vind ik de film afzwakken, doordat de spanning er van af is. Ook de bloederige scènes waren hier niet aan mij besteedt.

Een film die drijft op sfeer en hem lang vast weet te houden. Qua verhaal en dialogen wat magertjes. Toch faalt de film daar niet, wel in het expliciet in beeld brengen van bloederige scènes . Ik kan dat gewoon niet zo waarderen, het deed afbreuk aan de fijne sfeer die er zeker heerste. Met name het contrast tussen rustig en sfeervol en bloederig en zogenaamd huiveringwekkend vond ik misplaatst. Eerder smerig. 3,5*

In tegenstelling tot bv. Natural Born Killers heeft deze True Romance niet helemaal de tand des tijds doorstaan. Bij herziening viel mij pas op dat de film er best wel stoffig uitziet, toch heeft True Romance ook genoeg sterke punten om op terug te vallen. De cast is in bloedvorm, met talloze optredens van bekende acteurs, waarbij vooral Gary Oldman een weergaloos geflipt karakter neer weet te zetten. De ontwikkelingen tussen Clarence en Alabama zijn mede geholpen door de fraaie muziek, zeer fijn om te volgen, in een film die bij momenten nog meer dan genoeg te bieden heeft. 4,5* > 4,0*

In het begin ging ik aan de Kurosawa, omdat er nou eenmaal veel films van hem in de top 250 stonden. Die tijden zijn inmiddels voorbij Met steeds meer plezier waag ik mij aan zijn oeuvre.

Sanjuro is ook zo `n heerlijke film. Toshirô Mifune speelt zoals vaker in Kurosawa films geen bescheiden rol maar dat deert mij niet. Ik vind hem toch altijd wel een mondig en eigenzinnig typetje neerzetten, dat het beeld vult.

Qua Yojimbo een hele verbetering ook. In deze film meer aandacht voor het visuele aspect en het aantrekkelijk inkleuren van het verhaal, dat geen moment verveeld eer de film begonnen is. In vergelijking met Yojimbo ook minder gevechten en meer boeiende sfeershots van de omgeving van de huizen, aan de rand van een bos.

Mooiste moment was ongetwijfeld het moment waarop de vele witte bloemen zich stroomafwaarts over de rivier begaven. 4*

Beangstigend!

Er is ongetwijfeld niemand die zo knap in beeld weet te brengen hoe een gezin langzaam hun ondergang tegemoet gaat als Shion Sono hier. Aanvankelijk zorgt de ontmoeting met de flamboyante, extraverte Murata voor een hoop lol, opluchting en levendigheid, maar al vrij snel vertoont de relatie tussen Murata en het gezin scheuren, die al snel uitgroeien tot barstjes om daarna pas echt te escaleren en qua toonzetting volledig om te slaan. Het omslagpunt waarbij je niet meer gniffelend zit te lachen om die rare, excentrieke Murata is absoluut het moment waarbij hij de vriendin van Shamoto verkracht.

Het eerste uur vond ik dan ook veruit het beste deel van deze film. Erg interessant om zo `n proces te aanschouwen waarbij iedereen ineens niet meer gelijk is ten opzichte van elkaar, maar waar Murata het gezin inmiddels heeft ingepalmd en nu als een maniak over hen probeert te heersen. Het 2de gedeelte van de film is ook zeker goed dankzij een beangstigend goede rol van Murata, z`n vriendin en de zwaar getergde Shamoto, die maar niet van zich af lijkt te willen bijten.

De muziek is ook erg mooi, net zoals de ontknoping. Toch kan ik de broeierige onderhuidse spanningen in Shion Sono `s werk ( vaak in het begin van zijn film ) net wat meer waarderen dan zijn expliciete scenes waarbij er daadwerkelijk bloed wordt vergoten.

Zijn vorige film Love Exposure is nu al een monument en deze film doet slechts een beetje onder voor Love Exposure. Nu al The Godfather onder de Japanse films. Een dikke 4*

Briljant!

Van dit soort films mogen ze er van mij wel honderden maken.

Qua concept lijkt het allemaal wat op het 1ste kwartier van Shaun of the Dead waar een zombie invasie hardnekkig ontkent wordt door een aantal politieagenten. Hier krijgen Tucker & Dale te maken met een stel tieners die denken dat zij een van hun vrienden ontvoerd hebben. Tucker & Dale hebben een hele lange tijd niets in de gaten en denken met een soort sekte van doen te hebben. Juist door al die miscommunicatie in de vorm van dialogen die anders opgevat worden door de tegenpartij en een flinke dosis naïviteit krijg je hilarische situaties: Dale die met een zeis in zijn hand op een meisje afstapt, krantenartikelen in het vakantiehuis over moorden, die voor het gemak afgedaan worden als nieuws en bij de scene waarin Tucker geplaagd wordt door wespen lag ik plat van het lachen.

Eenmaal Tucker & Dale doorhebben wat er allemaal aan de hand is, gaat de humor helaas wat verloren. Jammer dat al die miscommunicatie niet gewoon een hele film lang kan blijven duren. Toch weet de film zeker te boeien tot het einde, door te blijven spelen met horrorconventies. Leuk! Een 4*

De vele gesprekken in het steeds maar weer terugkerende cafe hadden zeker wat flair over zich. Toch, vond ik het geheel net wat te geforceerd aandoen. De hele tijd wordt eerst even de hele cafe sfeer opgesnoven, waarin de 2 centrale personages in het cafe eerst overstemd worden door ander geroezemoes om vervolgens aan tafel te schuiven en de camera in het gezicht van de centrale gesprekspartners te planten en hun wel en wee te volgen.

Een film die vaart bij goede acteerprestaties en met name op dat vlak wel weet te scoren. De totale afwezigheid van muziek en de schommelende camera, die probeert om de gemoedstoestand van de personages zo goed mogelijk te vangen konden mij niet geheel bekoren. De stukken waar de zoon in voorkwam vond ik nogal nietszeggend en te klinisch van aard, observeren is 1. maar registreren is een tweede. Het had allemaal best wat opgefleurd mogen worden of had gewoon voor wat baanbrekende shots gekozen i.p.v. wat gehannes in de ruimte.

De film kijkt wel goed weg en weet dankzij een fijn einde gelukkig met een positieve voetnoot af te sluiten. De bewustwording bij beide ouders dat ze gefaald hadden, de stilzwijgende acceptatie hiervan en het gedrag van ma bij thuiskomst waren fraai uitgewerkt. 3*

Oef....De film vergde een soort van gewenningsproces van mij. Ik had het zwaar de 1ste 15 minuten waarin ik belandde in een aftands badhuis inclusief slapstick gedragingen van rare personages waar ik mij toch never nooit niet mee zou kunnen identificeren op wat voor een manier dan ook.....

Dat identificeren is er ook nooit meer van gekomen, wel ging ik de film steeds meer waarderen. Er zitten echt geniale momenten in deze film. De visuele fundering staat steviger dan het badhuis. Prachtig hoe alle scenes in het badhuis vooral in het roestbruin en oranje zijn opgenomen, terwijl de scenes buitenshuis blauw en groen getint zijn, alhoewel laatstgenoemde kleuren soms ook in het badhuis voorkomen. Overigens een briljante setting: dit oude, donkere, krakkemikkige, losstaande badhuis.

Visueel grappig als Eva besluit om te gaan zonnebaden, waarvoor Anton dan wel even de ramen dient te schrobben, waarna het bij elke veeg wat lichter wordt. Echt zo `n film waar ik aan terug blijf denken. Of het nou die caissière die deuren dichtsloeg, de blinde vader die driftig op zijn fluitje blies, de zwempartij van Eva met haar vis of de rapporteurs betrof!

Ik vond het aanvankelijk een aparte combinatie om slapstick elementen te mixen met een hoop absurditeiten in een bouwval waar de nieuwste technologische snufjes nog niet waren doorgedrongen. Het geeft de film wel een fijne onsubtiele, melancholische/dromerige sfeer over al lang vervlogen tijden mee, al vraag ik mij af wat er van terecht was gekomen als men wat meer dialoog had gehad. Maakt de film uiteindelijk best wel uniek dat de personages niets zeggen, alsof je teruggaat naar de stille tijd, maar dan gemixed met een Fellini en een Jeunet. Goed te zien dat vooral Delicatessen een grote inspiratiebron geweest moet zijn.

Grote aanrader voor iedereen die eens wat anders wil. Zelden gezien, een experimentele film met zo `n opzet! Ik wist mij alleen in het begin even geen raad met de sfeer van de film. Mensen die voor een verhaal gaan, kunnen hun tijd sowieso beter besparen voor een bezoek aan een echt badhuis. Trouwens weer een geweldige rol van Dennis Lavant! 3,5*

Met name het in beeld brengen hoe de tweelingzussen een totaal andere opvoeding genoten en dat oorlog geen winnaars kent was aardig in de film verweven. Overigens vond ik die scene waarin Anna mishandeld werd door haar vader en Lotte op hetzelfde moment haar pijn kon voelen totaal niet werken en letterlijk gelift worden uit La Double Vie de Veronique. Het camerawerk was bij tijd en wijlen vreselijk lelijk, vooral in het Duitse modderpoelengat. Het waren slechts wat onderwaterscenes die er visueel wel mee doorkonden.

Toch maakte het allemaal best wel een indruk, al kwam dat niet door de vreselijke muziek die even werd opgeschroefd, als er zich weer een noemenswaardig voorval afspeelde. Het oog leek dan wel een metafoor van een goedgevulde regenwolk, die op ontploffen stond, mijn hemel. Het had vooral te maken met de prachtrol die Nadja Uhl vertolkte als misstroostig, hardwerkend en positief ingestelde vrouw, die ondanks alles het toch allemaal even probeerde te rooien.

Het einde leek een fijne afsluiter maar raakte niet geheel onverwacht wel een hele valse snaar. Dat Anna en Lotte elkaar uiteindelijk vergaven vond ik wel mooi, maar de regisseur maakt het echt te gortig door de film wel een heel dramatische wending te geven, waarin Anna gelijk maar even het loodje legt.

Ik had eigenlijk een 3* staan, omdat de film mij geen moment verveelde en van de andere kant nergens bovengemiddeld wist te amuseren. Maar na even mijn kritiek doorgelezen te hebben, valt de film onder mijn strafpunten behandeling, omdat ik vind dat de regisseur op sommige momenten wel heel gemakkelijk vals sentiment weet op te wekken, de momenten dat het wel oprecht aanvoelde ten spijt. Dikke 2,5*

Boeiende Sci - fi waarbij ik genoot van enkele a - typische elementen die je niet zo snel op onze planeet aarde ziet. Steden volgepakt met dieren bijvoorbeeld.

Mooi om te zien dat zo `n verknipt figuur die Brad Pitt hier speelt, door Jan en alleman achterna gezeten werd om de verkeerde redenen. De mythe die Gilliam creëert rondom de 12 apen mist zijn uitwerking niet. Het uiteindelijke naargeestige einde waarin de hoofdrolspelers er niet in slagen om de misdadiger in de kraag te vatten en de wereld te behoeden van een ramp deed mij veel deugd.

Een film met een wat negatief toekomstbeeld waarbij men onder de grond leeft. Zeker interessant genoeg in beeld gebracht maar het mist een bepaalde vorm van charme en stilering zoals Jeunet het allemaal zo goed weet te verpakken. Al zijn de meeste personages flamboyant genoeg, met vaak wat clownesk acteerwerk dat mij wel lag hier. Brad Pitt zorgt voor hèt komisch intermezzo, met name de scenes in het gekkenhuis waren allen zeer grappig.

Hoe kon ik nou toch denken, dat hij een geniale gek zou zijn? 3,5*

Het gras is altijd groener bij de buren, zo ook voor vampier 'Edward' die na vele jaren gevuld met incest, behoefte kreeg in een nieuwe impuls in de vorm van een vrouwke die in haar weinig originele voice over al mijmerde op zoek te zijn naar wat avontuur, getuige haar quote dat ze niets te zoeken had in haar woonplaats met slechts 3.220 stervelingen.

Als Edward voor de eerste keer de klas binnenkomt valt het vrouwke uiteraard als een blok voor hem, het is liefde op het 1ste gezicht! Aanvankelijk richt de film zich op 'de relatie' tussen de 2, die steeds steviger in de steigers komt te staan, waarna enkele incidenten 'waarin Edward voor het eerst zijn bovennatuurlijke krachten toont' ervoor zorgen dat het vrouwke zich vragen gaat stellen over zijn afkomst.

Dat vampieren bloed verorberen doet niet zozeer ter zake, getuige de beslissing van de regisseur om het bloedvergieten, buiten beeld te laten. Wel krijgen we tussendoor enkele komisch? ( dreigend ?!! ) getinte scenes te zien waarin enkele vampieren een verrassingsbezoekje brengen aan o.a. wat schipperslui.

Uiteraard verklaren het vrouwke en Edward elkaar de liefde, waarnaar laatstgenoemde de tijd rijp acht om haar te introduceren aan zijn vampierenfamilie. Tijdens het tv kijken vangen Edward en zijn vrienden op dat 2/3 van de Amerikanen overgewicht heeft, dat zal hen niet overkomen! Ze trekken er op uit voor een partijtje honkbal, een moment waar we eindelijk wat meer van de supergaves van de vampieren kunnen aanschouwen en de menselijke kant van de vampieren even in de steek wordt gelaten.

Alhoewel het wapenarsenaal van onze vrienden zich vooral beperkt tot: wat vliegende haren 'om de snelheid waar alles mee gepaard gaat weer te geven', wat geluidstrucjes 'die moeten suggereren dat vampieren regelmatig het krachthonk bezoeken' en hoog in de lucht springende, tegen bomen oplopende trucjes 'die hun explosieve dynamiek dient weer te geven' is het allemaal even wat leuker.

Helaas verschijnt er plots een 2de vampierenfamilie op het toneel Geen Maori s die graag contacten met elkaar onderhouden, maar Aboriginales: die binnen een groep leven en niet zozeer positief contact met andere groepen onderhouden. Vervolgens krijgt de vijand door, dat zich er een mens van vlees en bloed binnen de andere groep begeeft...... Waarna zich er een soms aardig gefilmd, maar hopeloos vervelende strijd ontvouwt tussen beide groepen.

Twilight is niets meer dan een simpel, zoetsappig, te nadrukkelijk romantisch verhaaltje dat weliswaar eens een keer niet tussen gewone mensen gaat, maar waar ook onvoldoende de meerwaarde van een relatie tussen de buitengewone mens en de gewone mens wordt weergegeven. Voor 2 hele uren betrekkelijk weinig fantasie gezien, beetje hetzelfde euvel als een Benjamin Button. Aardig concept dat compleet verkloot wordt, door een veel te down-to-earth mentaliteit, slechts enkele leuke elementen gezien die er wat boven uit staken. Verder inderdaad een girl - flick. 2*