Opinions

De meest iconische figuur uit de Belgische tv-geschiedenis blijft kapitein Zeppos. Z'n woning, de Hertboomwindmolen in Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek (Roosdaal), werd omgebouwd tot museum-brasserie. Een Antwerps café werd naar hem genoemd. Hij werd geïmiteerd en geparodieerd, maar nooit geëvenaard. Het herbekijken van jeugdreeksen kan tegenvallen, maar in dit geval zat ik op het puntje van m'n stoel. En ik heb eindelijk de plot begrepen.

Het speelt zich af in Belder, een fictief dorpje in het Pajottenland. Je beleeft het avontuur uit het standpunt van de weesjongen Ben. In de jeugdboekenreeks is hij een tiener, maar hier wordt hij gespeeld door de volwassen Raymond Bossaerts. Senne Rouffaer was een topacteur op de planken, maar werd bij het grote publiek bekend met deze rol. Hij draagt een pruik, een pofbroek en laarzen - geschikt om het paard Philos te berijden. Hij maakt er geen stoere, onoverwinnelijke held van, maar een sluwerd die met een degen overweg kan. Rouffaers levenspartner Vera Veroft speelt de mysterieuze Ariane Despinal. Bekende acteurs in een nevenrol zijn Ward De Ravet, Jan Reusens, Jacky Morel en Dora van der Groen.

Het is een ingewikkeld mysterie met vermommingen, dubbele identiteiten, geheime gangen, verdwijningen, ontsnappingenen cliffhangers. Mijn favoriete citaat is een onthulling in aflevering 6: "Zwartjekker, de dame met het masker en Ariane Despinal zijn één en dezelfde persoon!" In aflevering 11 zitten twee formidabele scènes zonder tekst: een parodie op een boksmatch, en een actiescène in Brussel waarin iemand in de laadbak van een kraan terechtkomt. Volkse nevenpersonages zijn Gust de postbode, Miel de Stroper en de bazige oma. Ambachtelijk bakken en dorpsroddel geven couleur locale. Er zijn veel buitenopnames met mooie natuur, een moeras, een kasteel en de windmolen.

Zoals gebruikelijk in BRT-reeksen wordt er ABN gesproken, zelfs door de schurken. Dat taalgebruik doet wat schools aan, maar de acteurs doen het natuurlijk klinken. Sommige uitdrukkingen hoor je vandaag niet vaak meer: "Dat varkentje zullen we even wassen!", "Hoe een dubbeltje rollen kan!" Het kenwijsje Living It Up van Bert Kaempfert, met swingend ritme en kleurrijke instrumentatie, brengt je meteen in de stemming.

Vier jaar na het eerste seizoen verschijnt kapitein Zeppos opnieuw ten tonele. Hij introduceert z’n beroemde amfibievoertuig. Het verhaal vindt deels in Belder, deels in Gent plaats. Het is een jacht op een gestolen schilderij uit de tijd van de Vlaamse Primitieven, waarop een vrouw met een eglantier afgebeeld staat.

Enkele oude bekenden zijn er opnieuw bij. Ariane is nu getrouwd met Zeppos. Ben studeert nu geologie. Nieuw zijn het schooljongetje Frank en z’n vader - een restaurateur gespeeld door Jacky Morel. De slechteriken zijn drie kunstdieven vermomd als jager. Verschillende dieren spelen een belangrijke rol. Climax is een schermgevecht in het Gentse belfort. Een betere jeugdserie is er sindsdien niet meer gemaakt.

Tussen Eve en Villanelle ontstaat een kat-en-muisspel in twee richtingen. Het is niet altijd duidelijk wie wie achternazit. Eve wil vergelding, maar tijdens het ontrafelen van de identiteit van de dader begint ze ook een vorm van aantrekking te voelen. Villanelle heeft een psychopathische persoonlijkheid: geen empathie, geen gewetenswroeging. Toch kun je gemakkelijk met haar meeleven. Haar slachtoffers zijn onsympathiek en ze maakt van elke moord een kunstwerk: origineel, in het oog springend en met achterlating van een soort handtekening of visuele hint. De titel kun je vertalen als Eve doden of dodende Eve, wellicht een bewuste dubbelzinnigheid.

Jodie Comer speelt een geweldige rol. Haar gezicht lijkt wel van rubber; ze straalt zelfzekerheid uit; het Russische accent heeft ze zich eigen gemaakt. Sandra Oh, die het wat normalere titelpersonage speelt, geeft uitdrukking aan tegenstrijdige gevoelens, een mengeling van twijfel en vastberadenheid. Sterke vrouwen domineren, maar ook de Deen Kim Bodnia heeft een mooie rol als Villanelles Russische mentor.

Aantrekkelijk zijn de knotsgekke outfits en vermommingen van Villanelle. De goed gekozen locaties zijn gespreid over verschillende Europese landen. Eve en Villanelle zitten zelden samen in dezelfde scène, maar er zijn matchcuts die een band suggereren, vb. Eve in bed gevolgd door Villanelle in bed. Het is mooi in beeld gebracht, met verrassende perspectieven en trage camerabewegingen. De muziek voegt iets toe. Het verhaal is volkomen onrealistisch, maar dat maakt niks uit. Het is een fantasie die zich richt tot de moordenaar in elk van ons.