Opinions

Het Kleine Huisje is losjes gebaseerd op de autobiografische jeugdboekenreeks van Laura Ingalls. De tv-reeks speelt zich af vanaf haar zevende in Walnut Grove, Minnesota, maar is in Californië geschoten. Het is een plattelandsdorpje in de negentiende eeuw. Landbouw was nog dominant. Er was nog veel respect voor de plaatselijke priester, dokter en onderwijzeres. Het gezin komt aan in een huifkar, maar later reizen ze ook met de trein.

Laura (Melissa Gilbert), de middelste van drie dochters, is een belhamel, maar heeft een hart van goud. Haar vader Charles (Michael Landon) gelooft in traditionele familiewaarden, hard werken en doorzetten om tegenslagen te overwinnen. In z'n vrije tijd speelt hij volksdeuntjes op z'n viool. Met hun vechtersmentaliteit bieden ze armoede, mislukte oogsten, brand en ziekte het hoofd.

Een sympathiek nevenpersonage is Mr. Edwards (Victor French), die neigt naar alcoholisme maar altijd bereid is anderen te helpen. De winkelierster Mrs. Oleson daarentegen is verwaand en bazig, maar zorgt daarmee vaak voor een komische noot. Ook dieren spelen vaak een belangrijke rol. Naar huidige maatstaven is deze serie ouderwets en sentimenteel, maar ze is ook hartverwarmend en ontroerend. Favoriete afleveringen van het eerste seizoen: 1, 6, 10 en 12.

Dit is een uitzonderlijk voorbeeld van een spin-off die beter is dan de oorspronkelijke serie. Lou Grant begon als een nevenpersonage in de sitcom The Mary Tyler Moore Show, maar in deze dramareeks komt hij pas echt tot bloei. Hij is afgevallen en krijgt de leiding over de stadskatern van de L.A. Tribune, een fictief dagblad. Soms botsts het tussen hem en uitgever Mrs. Pynchon, maar uiteindelijk streven ze hetzelfde doel na: elke dag een kwaliteitskrant uitbrengen.

Op de redactie wordt fel gediscussieerd over de inhoud en opmaak van de krant. Er zijn conflicten tussen medewerkers, bemoeienissen van adverteerders, juridische en deontologische kwesties. Lou streeft een objectieve stijl na en wil dat informatie grondig gecheckt wordt, maar hij kent ook de druk om de concurrentie voor te zijn met een primeur.

Joe Rossi en Billie Newman doen aan onderzoeksjournalistiek. Ze willen de waarheid aan het licht brengen. Rossi begaat blunders, maar kan zich vastbijten in een onderwerp. Billie komt pas in de vierde aflevering binnen, maar doet dat als een wervelwind. De acteurs hebben echt bij een krant gewerkt om hun rol voor te bereiden.

Sommige afleveringen zijn geïnspireerd door reële onderzoeken of actuele onderwerpen in de jaren ‘70. Er zijn knipoogjes naar Watergate en Rupert Murdoch. Gedurfde onderwerpen komen aan bod: corruptie in de politiek, wantoestanden in de psychiatrie, neonazisme, sportfraude, kernenergie... Buitenopnames tonen verschillende milieus in Los Angeles: onveilige buurten, etnische groepen, arm en rijk…

Het zijn nooit simplistische verhaaltjes van goed tegen kwaad. Het is een intelligente, genuanceerde kijk op complexe maatschappelijke onderwerpen. Iedereen die geïnteresseerd is in journalistiek, zou deze reeks moeten bekijken. Favoriete afleveringen: 4, 5, 8, 10

Deze serie toont journalistiek zoals die zou moeten zijn. Reporters trekken op onderzoek uit, zoeken naar de waarheid, laten conflicterende standpunten aan bod komen... Moeilijke onderwerpen worden niet geschuwd: persvrijheid, fraude, medicatie, gok- en drankverslaving, kindermishandeling...

Er is een goed evenwicht tussen veldwerk en scènes op de redactie. Er zijn conflicten op de werkvloer, maar als het erop aankomt, spannen ze samen. Typemachines maken plaats voor grote pc's. Autotelefoons waren tijdgebonden technologie. De vaste cast doet het geweldig. Leuke gastrolletjes zijn er voor Michael J. Fox, Ed Harris en Rae Dawn Chong, nog voordat ze bekend werden.

Enkele afleveringen springen eruit. Aflevering 12 is gemaakt in neonoirstijl. In aflevering 14 probeert Charlie een grote brand te blussen met een onbenullig sproeiertje. In aflevering 20 proberen ze een krant te drukken terwijl de hele wijk zonder elektriciteit zit. Samen met het eerste seizoen is dit het beste.

"Geluksland" geeft een goed beeld van de sociaal-economische gevolgen van globalisering. Traditioneel zijn visvangst en landbouw de voornaamste inkomstbronnen in en rond Stavanger, in het zuidwesten van Noorwegen. Wanneer een Amerikaanse multinational er naar olie gaat boren, zet dat het leven van de plaatselijke bevolking op z'n kop. Sommigen verzetten zich ertegen; anderen proberen een graantje mee te pikken.

Tussen de families van Christian en z'n verloofde Anna bestond al een sociale tegenstelling. Zijn vader is de directeur van een visserijbedrijf in de stad; zij is een boerendochter uit een plattelandsdorp. Amoureuze en familiale familiale kwesties komen aan bod, maar ook de gevolgen van overmatig alcoholgebruik en het resulterende schuldgevoel. De Noorse volksmuziek moet plaats ruimen voor Amerikaanse rock.

Er wordt afwisselend Noors en Engels gesproken. De Noorse acteurs doen het goed. Op visueel vlak zijn vooral de onderwaterbeelden knap. Soms is er een vindingrijke matchcut. Vlak nadat de duikerklok op de zeebodem botst, springt het naar vallende drinkglazen op een tafel. Blijkbaar is er ook in het Belgische Lint gefilmd, maar dat zullen dan wel binnenopnamen zijn. Het is alweer een geslaagd Scandinavisch drama.