Opinions

Roald Dahl was de grootmeester van het verhaal met de verrassende wending. Vaak gaat het over iemand die een plannetje beraamt, maar vervolgens het deksel op de neus krijgt. Huwelijken zijn meestal ongelukkig. Er zit verfijnde humor in, maar dikwijls ook een gruwelijk kantje.

Deze tv-adaptaties worden op een droog toontje ingeleid door de schrijver zelf, met de schaduw van het flakkerende haardvuur op z'n gezicht. Wegens het beperkte budget moet je geen visueel spektakel verwachten. Wel zijn er mooie locaties te zien, zoals het zonnige Jamaica in de eerste aflevering. Het zijn sterke vertellingen met spitse dialogen en knappe acteerprestaties.

Dit eerste seizoen bevat meteen enkele hoogtepunten, vooral doordat ze gebaseerd zijn op de originele verhalen uit de jaren '50 en '60. The Landlady zat ook al in Alfred Hitchcock Presents en vertoont gelijkenissen met Psycho. Bekende gezichten zijn John Gielgud, Joseph Cotten, Brian Blessed, José Ferrer, Susan George, Joan Collins, Wendy Hiller en Pamela Stephenson. Het muziekje van Ron Grainer zou uit een draaiorgel kunnen komen van een straatartiest die verhalen vertelt.

Top 5 van beste afleveringen:

1. Lamb to the Slaughter

2. The Man From the South

3. Mrs. Bixby and the Colonel's Coat

4. William and Mary

5. A Dip in the Pool

In deze ecologische thriller wordt spanning gecombineerd met actuele thema's. Het speelt zich af op Groenland, maar is in IJsland gefilmd. Er zitten mooie beelden in met sneeuw en ijs. Groene en Groenlandse politici worden geconfronteerd met een dilemma tussen ecologie en economie.

De hoofdpersonages zijn twee moedige vrouwen. Elsa Engström, de Zweedse minister van Buitenlandse Zaken, wil een internationaal klimaatakkoord goedgekeurd krijgen. Liv, een agente van de Deense staatsveiligheid, raakt erbij betrokken wanneer haar partner gegijzeld wordt. Ondanks haar zwangerschap trekt ze zelf naar Groenland.

Nevenpersonages zijn politici, zakenlui, politiemensen en gewone inwoners van Groenland. In sommige scènes wordt er Groenlands gesproken. Bijkomende conflicten zijn de Groenlandse onafhankelijkheidsdrang en de spanning met Rusland. Het blijft boeien tot het einde en het ecologische thema wordt grondig uitgewerkt.

Eerst en vooral verdient de afdeling make-up een compliment, want ze zijn erin geslaagd Kenneth Branagh op Boris Johnson te doen lijken. Zelfs z'n postapocalyptische kapsel hebben ze goed gekregen. De acteur heeft zich de spreektrant, de maniertjes en de logge bewegingen eigen gemaakt.

Boris Johnson was de olifant in de porseleinwinkel van de Britse politiek. Hij deed ondiplomatische uitspraken, had een eigengereide stijl en gewaagde humor. Hij was ook een intellectueel die boeken schreef en Shakespeare citeerde.

De reeks blijft dicht bij de nieuwsfeiten. Het gaat vooral over de coronacrisis. De Britten namen minder strakke maatregelen dan andere landen, om de economie te ontzien. We zien Boris handen schudden terwijl dat al verboden was. Hij werd zelf zwaar ziek. De stukken in bejaardentehuizen en ziekenhuizen halen het tempo er wel wat uit. Andere aspecten van z'n politieke carrière hadden wat meer aan bod mogen komen.

Dit rechtbankdrama bouwt voort op de traditie van Beschuldigde Sta Op en Hof van Assisen, maar breidt dat gegeven uit door ook een aantal juryleden en nabestaanden buiten de rechtbank te volgen. Het resultaat is een verweving van drie verhaalstrengen: de assisenzaak, de privélevens en de flashbacks.

Elke aflevering volgt hetzelfde patroon. Als titel dienen de voornamen van één of twee getuigen die aan de beurt komen; bij de laatste aflevering zijn het de voornamen van de twee slachtoffers. Het centrale gedeelte speelt zich in de rechtbank af, met al dan niet betrouwbare getuigen, advocatenretoriek en het beraadslagen van de jury. De omkadering onderbouwt de personages met hun uiteenlopende karakters en problemen. Elke aflevering eindigt met een korte, onthullende flashback. De echte ontknoping komt pas na de uitspraak, vijf minuten voor het einde van de laatste aflevering. Het vergt aandacht om alle verhaallijnen en aanwijzingen goed te volgen.

Josse De Pauw als sluwe, ervaren verdediger doet met z'n wijde, witte baard aan advocaat Piet Van Eeckhaut denken. Er zijn veel mooie rollen, o.a. voor Charlotte De Bruyne, Johan Heldenbergh en de twee Maaikes, maar ook voor een hoop minder bekende acteurs. Het is een goed voorbeeld van een ensemblecast.

De inhoud roept vragen op over de werking van justitie en politie. Is een volksjury beter en democratischer dan drie beroepsrechters? Deontologische fouten komen aan bod. De politie komt er het slechtste uit, want een grondiger huiszoeking bij Frie had cruciaal materieel bewijs op kunnen leveren. Het is een realistisch misdaaddrama met sterke dialogen en veel aandacht voor de psychologische kant.

Deze surrealistisch getinte reeks begint als een breed uitgesponnen moordmysterie. Via getuigenissen, dagboekfragmenten en video's wordt gegraven in het verleden van Laura Palmer, die je aanstaart vanop die foto. Via dromen en hallucinaties sluipen paranormale fenomenen het verhaal binnen. Dit zijn geen loze hersenspinsels, maar contacten met een hogere realiteit. Groteske figuren spreken in orakelstijl.

In Twin Peaks, Washington verblijven nogal wat excentriekelingen. FBI-agent Dale Cooper, keurig gekleed met een likje gel in de haren, toont evenveel interesse voor koffie, donuts en Tibetaans boeddhisme als voor aanwijzingen in de moordzaak. Vrienden van het slachtoffer trekken op eigen houtje op onderzoek uit, met name Audrey en Donna. Voor een komische noot zorgen de fratsen van Lucy, de receptioniste met het hoge stemmetje.

Sommige dingen komen in paren voor: twee dagboeken, twee boekhoudingen, twee helften van een medaillon, de Double R, en Maddy als dubbelganger van Laura Palmer. Dingen die je in paren zou verwachten, komen dan weer in enkelvoud voor: één arm of één oog. Er zitten verwijzingen in naar literatuur. De cliffhanger op het einde van het eerste seizoen is een knipoog naar Dallas.

Het is een topcast, met als uitschieters Kyle MacLachlan, Sherilyn Fenn, Piper Laurie en dwergacteur Michael J. Anderson. Regisseur David Lynch gaf zichzelf ook een rolletje. Op visueel vlak zijn er clair-obscureffecten en en felrode tinten. De muziek van Angelo Badalamenti versterkt de mysterieuze sfeer.

Dit seizoen valt in twee stukken uiteen. De eerste negen afleveringen vormen de adembenemende conclusie van het eerste seizoen, met als hoofdthema de moord op Laura Palmer. De volgende dertien afleveringen gaan een heel andere kant op.

Het wordt één grote strijd tussen licht en duisternis. Dat contrast wordt opgewekt met stroboscoopeffecten en een zaklantaarn in de nacht. Dale Cooper en Windom Earle zijn elkaars tegenpool, de witte en de zwarte koning in het schaakspel. De finale in de Rode Kamer is surrealistisch als een droom, met dubbelgangers en veranderende gezichten.

Er zitten humoristische wendingen in. De missverkiezing heeft de minst objectieve jury sinds de heksenprocessen van Salem. Er zijn gevallen van meervoudige persoonlijkheid en tijdelijke zinsverbijstering. Eten, planten en dieren spelen een centrale rol. De tweede helft van het seizoen is iets wisselvalliger, maar haalt toch nog steeds een hoog niveau.