Opinions

Een café is een geschikte locatie voor een sitcom. Er hangt een gezellig sfeertje; iedereen is er welkom. De medewerkers en de stamgasten zijn vaste personages, maar er stappen ook mensen binnen van allerlei slag, die elk hun eigen verhaal meedragen. Elke aflevering begint met een teaser - een kort, komisch voorfilmpje dat op zichzelf kan staan. Dan volgt het kenwijsje Where Everybody Knows Your Name, waarin Gary Portnoy het café bezingt als een plaats om even te ontsnappen aan de zorgen van alledag.

De beperking in ruimte wordt gecompenseerd door de briljant geschreven dialogen en de chemie tussen de acteurs. De humor is verbaal en situationeel, met gevatte replieken, double entendre en misverstanden. Men bekokstoft plannetjes en probeert elkaar te slim af te zijn. Een deel van de kwaliteit komt echter van de ernstige thema's die erin verwerkt zitten.

Het is ironisch dat een nuchtere alcoholist een drankgelegenheid uitbaat. Van Sams verleden als rokkenjager getuigt het beruchte Zwarte Boekje, maar tijdens de reeks volgen weinig nieuwe veroeveringen. Tussen hem en Diane bestaat een mengeling van aantrekking en afstoting. Tijdens hun dialogen kunnen ze heel snel overschakelen van het ene naar het andere, en van een spottende naar een gevoelige toon.

De nevenpersonages hebben hun eigen karakter. Cliff is de kampioen van de triviale weetjes; Norm (!) de gezellige papzak die nooit lang een job kan houden; Coach het sympathieke warhoofd; Carla de cynische vrouw met te veel kinderen. De zeven vaste acteurs zijn perfect gecast en op elkaar ingespeeld. Ook sommige gastrollen zijn erg leuk, vb. oplichter Harry the Hat. Een betere komische serie hebben de Amerikanen nooit gemaakt.

Favoriete afleveringen: 1, 2, 10, 16, 19, 20.

Deze satire op de dienst financiën van het logge overheidsapparaat is een voortzetting van de oude grappen over ambtenaren, die lui zouden zijn omdat ze per uur betaald worden. Het Brusselse kantoorgebouw is een bolwerk van bureaucratie en een kleine toren van Babel, waar Nederlands gesproken wordt in allerlei schakeringen: Verkavelingsvlaams, het Antwerps van Tienpondt, het Brussels van Baconfoy en het A.B.N. van taalpurist Verastenhoven. Het hangt samen met hun politieke strekking: flamingant, verfranste Vlaming, christendemocraat of tedere anarchist. Iedereen kent zijn plaats in de hiërarchie, waarin classificeerder Jomme Dockx onderaan bengelt. Verschillende

De nadruk ligt op de humor, maar er zijn ook sombere momenten. Botsende persoonlijkheden, politieke benoemingen, rivaliteit, roddels en plagerijen zorgen voor conflicten en grappige situaties. Visueel is er weinig aan; het zijn pratende mensen in een tv-studio. De dialogen van Jan Matterne maken dat echter ruimschoots goed. Het kenwijsje van Pieter Verlinden is knap geïnstrumenteerd en komt in gevarieerde versies terug.

De acteurs hadden ervaring op de planken, vaak bij het Mechels Miniatuur Teater (progressieve spelling!). De gebroeders Verreth werden zo populair dat ze ook Pak de Poen mochten presenteren - al werd dat geen onverdeeld succes. Jaak Van Assche en Tuur De Weert zouden nog in een hoop tv-series opduiken. Koffiedame madame Arabelle werd gespeeld door Jo Crab, de moeder van Jan de Corte. In de eerste aflevering heeft Romain Deconinck een gastrol. Dit stukje tv-geschiedenis verdient onthouden te worden.

Favoriete afleveringen: 1, 2, 8.

Deze politieserie brak met het traditionele patroon door het gebruik van het open book format. De moordenaar werd van in het begin getoond. Daarna ontspon zich een kat-en-muisspel tussen speurder en dader met de nadruk op psychologie. Er was een goed evenwicht tussen spanning en humor.

Peter Falk zal in de herinnering voortleven als de lieutenant met de verfomfaaide trenchcoat, de gammele Peugeot en het licht Italiaanse accent. Hij doet zich dommer voor dan hij is, om de verdachte een vals gevoel van veiligheid te geven. Elke keer maakt hij een opmerking over z'n vrouw - een latent personage. In de eerste aflevering van dit seizoen komt voor het eerst z'n bassethond voor. Nog een vast ingrediënt was dat hij terugkeerde en zei: "Just one more question..." De vraag die dan volgde was veel gevaarlijker dan alle vragen daarvoor.

De moordenaar heeft vaak een interessant beroep: dirigent, theateracteur, TV-kok, sportcoach, schaker of chirurg. Zo iemand plant en pleegt de bijna perfecte moord, maar trapt uiteindelijk in de val. Achteraf geeft die sportief z'n nederlaag toe: "Dat ene detail..." Soms had de moordenaar er misschien mee weg kunnen komen door zich uit de voeten te maken, door niks te doen of door te blijven ontkennen. Een extra troef zijn de gastrollen van onder anderen John Cassavetes, Ray Milland, John Williams, Leonard Nimoy, Martin Landau, Honor Blackman, Anne Baxter en Anne Francis.

Favoriete afleveringen: 1, 6, 7.

Het derde seizoen bevat enkele van de beste afleveringen. Elke keer is het weer boeiend om te zien hoe Columbo dat ene foutje vindt in de bijna perfecte moord. De moordenaar graaft een kuil voor zichzelf of laat zich in de val lokken. Soms zou hij ermee weg kunnen komen door niks te doen. De vaste ingrediënten zijn aanwezig, maar ook originele vondsten. Een splitscreen en crosscutting worden gebruikt om simultane gebeurtenissen te tonen. Het speurwerk brengt Columbo naar diverse milieus, van een verkiezingscampagne tot een instituut voor hoogbegaafden. Er zitten mooie raadsels en confrontaties in verwerkt. De aflevering over subliminale boodschappen moet met een korreltje zout genomen worden.

Topacteurs als Vincent Price, Vera Miles en Ida Lupino hebben een gastrol. Beroemdheden als Johnny Cash en Mickey Spillane spelen een personage dat op zichzelf lijkt.

Favoriete afleveringen: 1, 3, 6.

De Huxtables waren een herkenbaar gezin uit de middenklasse. Ze hadden gulle lach, blinkende oogjes en bolle wangen. Er ging een knus gevoel en levenslust van uit. Problemen dienden zich aan, maar tegen het einde van de aflevering waren die opgelost. Het was een veilige omgeving om op te groeien. Er bleek weinig verschil te zijn tussen een zwart en een blank gezin.

Het was een goed idee de kinderen uiteenlopende leeftijden te geven. Daardoor konden diverse perikelen aan bod komen: Denise die met een fout vriendje thuiskwam, Theo die een te duur hemd kocht, Vanessa en Rudy die een kinderachtige ruzie hadden… Ook tussen de twee ouders waren er grappige incidenten, bijvoorbeeld wanneer Claire stiekem van de chilisaus proefde of wanneer Cliff vals speelde bij het diëten.

Bill Cosby kon een komische monoloog opsmukken met improvisatie, gekke smoelen, overdreven lichaamsbewegingen en slungelachtig dansen. Phylicia Rashad speelde de echtgenote met gezond verstand en mensenkennis. Lisa Bonet en Malcolm-Jamal Warner waren de populairste kinderen, maar zelf had ik een zwak voor Tempestt Bledsoe, die de evolutie doormaakte van braaf kind tot opstandige tiener. Keshia Knight Pulliam was schattig als de jongste dochter. Regelmatig was er aandacht voor jazz. In de seizoensafsluiter heeft zangeres Lena Horne een gastrol. De voorgevel was in Greenwich Village; het interieur in een tv-studio. Gelach en applaus werden achteraf opgenomen. Het blijft een van de grappigste Amerikaanse sitcoms.