Opinions

Deze komische serie was destijds razend populair. Toch had ik dit eerste seizoen nog nooit gezien. Dr. Van der Ploeg was blijkbaar weduwe, maar begint in de eerste aflevering een vaste relatie met Dr. Lansberg, gespeeld door de magere, goedlachse Manfred de Graaf. Hun sociaal geëngageerde dochter Nancy (Renée Soutendijk) woont nog thuis in de eerste twee seizoenen. Dat geeft aanleiding tot de behandeling van actuele thema's als woningnood, vrouwenemancipatie en dierenrechten. Ondanks de problemen die aan bod komen, hangt er een optimistisch sfeertje.

Carry Tefsen zal voor eeuwig vereenzelvigd blijven met huishoudster Mien Dobbelsteen. Deze flapuit werd het populairste personage. Een deel van de humor zit in de manier waarop zij woorden verhaspelt en overal commentaar op geeft. Haar man Koos (John Leddy) is brave volksmens. Het is geen standenmaatschappij; arts en huishoudster gaan op vriendschappelijke voet met elkaar om. Piet Hendriks heeft een grappige bijrol als het mannetje dat altijd in de wachtkamer zit, terwijl hij er nochtans niet ziek uitziet.

Af en toe is er een buitenscène, maar het grootste deel is opgenomen in een tv-studio met een beperkt aantal decors. Typisch jaren '80 zijn aerobics en cassettebandjes. Dialogen en personages zijn goed uitgewerkt. Je hoort een lachend en applaudisserend publiek. Het jazzy kenwijsje van Ruud Bos blijft leuk.

Favoriete afleveringen: 1, 4, 6.

Al die superhelden van tegenwoordig vervallen in het niets in vergelijking met Zorro. Eerst was het een avonturenroman, dan een stripreeks, dan een film, en dan een tv-serie. Guy Williams was ideaal voor de rol. Hij had het voorkomen van een Latijnse gentilhombre en de nodige behendigheid. Zorro is sluw als een vos (el zorro) en onverslaanbaar in het schermen. Dit gaat terug op de populaire swashbucklers van vóór 1940. Z’n paard Tornado is razendsnel. Z'n ware identiteit komt niet aan het licht, hoewel het eigenlijk overduidelijk is.

Het speelt zich af in de jaren 1820 in Los Angeles, toen Californië nog een Spaanse kolonie was. Zorro is de held die opkomt voor het onderdrukte volk. De Katholieke Kerk staat aan de goede kant. Monastario is de stereotiepe, lompe slechterik. Sergeant Garcia zorgt voor een komische noot. De gebarentaal van Bernardo voegt iets visueels toe, net als de hacienda en de Z van Zorro. Er waren veel buitenopnames en goed geënsceneerde gevechten en ontsnappingen. De reeks was in zwart-wit, maar werd later ook ingekleurd. Het is begrijpelijk dat dit destijds heel wat jongeren aan de buis gekluisterd hield, om nog te zwijgen van de vele imitaties en parodieën.

Net wanneer je denkt dat het iets te veel een formule dreigt te worden, wordt Zorro interessant gehouden met enkele verhaalbogen gespreid over meerdere afleveringen, telkens rond een nieuw personage: een liefdesrivaal, een excentrieke oom of een Spaans tienermeisje op zoek naar haar vader. Vooral Annette Funicello, een lieveling van Walt Disney, blinkt uit in die laatste rol. Voor afwisseling zorgt ook de verplaatsing van de actie van Los Angeles naar het meer noordelijke Monterrey in de eerste helft van dit seizoen.

Guy Williams spreekt wat lager en met een minder nadrukkelijk accent. Hij schakelt vloeiend over van een galante scène naar een intens, goed gechoregrafeerd degengevecht. Gene Sheldon laat opnieuw z'n meesterschap als pantomimespeler zien. Heel geloofwaardig is het allemaal niet, maar wel stijlvol en geestig escapisme.