Opinions

Deze populaire sitcom kwam op de buis in de jaren '70, maar speelt zich af in de late jaren '50. Het was de eerste generatie die echt een jongerencultuur had, met rock 'n' roll, doo-wop, nozems, beatniks en Chevrolets in de drive-in. Bill Haley, Elvis Presley, The Platters en Mary Ford & Les Paul zijn te horen in de soundtrack, naast het afsluitende titelnummer.

Richie is een onzekere, goed bedoelende jongen die aan z'n populariteit werkt. Schoolverlater Fonzie is een greaser: een stoere kerel met brillantine in z'n haar, een leren jas en een motor. Er zijn gelijkenissen met de Broadwaymusical Grease. Thema's zijn opgroeien, vriendschap en kalverliefde. Eén aflevering gaat over segregatie. Het is een grappige, nostalgische reeks waarin ook wijze levenslessen zitten. Het herontdekken zeker waard!

Favoriete afleveringen: 1, 2, 7, 13, 14.

De Deense televisie durft het aan om een serie te maken rond een moeilijk thema als levensbeschouwing, zonder dat dit ten koste gaat van de toegankelijkheid. De Wegen van de Heer gaat over een vader en twee zonen die alle drie op een verschillende manier het geluk proberen te vinden.

Johannes Krogh is een dominee van de oude stempel. Hij staat niet open voor dialoog of vernieuwing. Met z'n puriteinse opvattingen ziet hij zichzelf als de vertegenwoordiger van het ware geloof in een verloederende wereld. Hij is imposant op de preekstoel, maar onuitstaanbaar als privépersoon. Hij is schijnheilig, want z'n gevleugelde woorden stemmen niet overeen met z'n gedrag.

De oudste zoon Kristian neemt ironisch genoeg afstand van het christendom. In het boeddhisme ontdekt hij het verschil tussen esoterie en exoterie: innerlijke spiritualiteit in plaats van uiterlijk vertoon.

De jongste zoon August raakt na een traumatische ervaring verslaafd aan antidepressiva of "gelukspillen". Later geeft hij zin aan z'n leven door mensen op straat te helpen, een vorm van naastenliefde.

Lars Mikkelsen zet een indrukwekkende rol neer, maar ook de rest van de cast mag er wezen. De levensbeschouwelijke conflicten worden verweven met familiale, romantische en zakelijke geschillen. Voor visuele afwisseling zorgen de buitenlandse scènes en enkele hallucinaties. Scandinavië levert alweer een puik drama af.

Vroeger waren de slechteriken in een spionagethriller meestal nazi’s of communisten, maar na 11 september werd dit oude genre in een nieuw jasje gestoken. De islamisten van Al-Qaida fungeren hier als de vijand. Het is echter niet zwart-wit, dus niet de zomaar de goede Amerikanen tegen de slechte oosterlingen. Er heerst paranoia; het is zelden duidelijk wie je wel of niet kunt vertrouwen. Het is losjes gebaseerd op de Israëlische serie Hatufim (2010), maar veel beter uitgewerkt.

De opbouw en de montage zorgen voor een strakke spanningsboog. Er wordt naadloos heen en weer geschakeld tussen de gebeurtenissen in het heden, bewakingsbeelden in zwart-wit, tv-verslaggeving en flashbacks. De scènes in het Midden-Oosten zijn in Israël opgenomen. Bij de zoektocht naar Abu Nazir wordt het kettingprincipe gevolgd: elke aflevering komen ze een schakeltje dichter bij hem.

De voornaamste personages hebben tegenstrijdige eigenschappen. Carrie is enorm gedreven en bekwaam, maar wisselt manische fases af met inzinkingen. Brody zit met het ethische dilemma tussen twee ideologieën. Jessica speelt in het openbaar de echtgenote van de Amerikaanse held, maar had hem misschien liever niet terug zien komen. Dana is de rebelse tienerdochter, maar de enige die tot Brody doordringt. Saul wil de CIA-bazen gehoorzamen, maar tegelijk de impulsieve Carrie in bescherming nemen.

Claire Danes speelt de rol van haar leven. Van Damian Lewis had ik nooit geraden dat hij Brits is. De mooiste nevenrollen zijn voor Mandy Patinkin, Morena Baccarin, Morgan Saylor en - alleen in dit eerste seizoen - Marin Ireland. De internationale conflicten in het begin van deze eeuw hebben inspiratie opgeleverd.

Francis Urquhart is een machiavellist. Hij zet het masker op van trouw partijlid, maar ruimt als een shakespeariaanse schurk iedereen uit de weg die tussen hem en de troon staat. Z’n vrouw is als Lady Macbeth, de manipulatrice op de achtergrond. Politiek is een cynisch machtsspel voor gewetenloze strategen.

De media spelen een cruciale rol, want ze hebben invloed op de publieke opinie. Kranten zijn partijdig en op sensatie belust. Een schandaal rond seks, geld of drugs heeft meestal een achterliggende reden. Het is een manier om een politieke rivaal uit te schakelen.

Het elitaire sfeertje van de Britse politiek zit er meteen in. Historische gebouwen in Westminster dienen als decor, maar interieurscènes zijn ook in Manchester opgenomen. Tijdens het vragenuurtje is het Lagerhuis lawaaierig als een kinderspeeltuin. Coalities zijn zo wankel als een kaartenhuis.

Ian Richardson speelt de rol van z’n leven als de heerszuchtige Tory. Hij doorbreekt de vierde muur om de kijker deelgenoot te maken van z’n plannetjes. Ook de groenogige Susannah Harker is indrukwekkend als de jonge journaliste op zoek zoek naar een "friend in high places”. Een drama als dit doet je op een andere manier naar het politieke milieu kijken.