Opinions

Deze zwerftocht van een antiheld haalt z'n sfeer uit de locaties. Niet de mooiste plekjes van de Belgische hoofdstad zijn gekozen, maar wel een stadsbus en groezelige cafés. De mengeling van Frans, Nederlands en een beetje Marokkaans roepen de multiculturele verwarring op. De climax vindt plaats bij het Hellend Vlak van Ronquières, de kolossale Henegouwse scheepslift die destijds omstreden was wegens uit de hand gelopen kosten.

François Beukelaers vervult de moeilijke taak een onsympathiek personage neer te zetten. Max is stug en onbeleefd, drinkt te veel en doet racistische uitspraken. Gaandeweg wordt duidelijk dat hij niet slechts ruw is aan de buitenkant, maar dat hij een gezinsdrama op z'n geweten heeft. Deze ontknoping komt niet uit de lucht vallen. In de openingsscène zie je hem een kinderfietsje wegzetten, hoewel hij later ontkent dat hij een kind heeft. Hij belt regelmatig naar huis - toen waren er nog telefooncellen - alsof een deel van hem verwacht dat z'n vrouw alsnog op zal nemen.

Ingrid de Vos speelt een mooie rol als spil in een driehoeksverhouding. Net als Amid Chakir heeft ze meermaals met Marc Didden gewerkt en duikt ze nog steeds op in tv-series. Er zijn leuke nevenrolletjes voor diverse BV's die later bekender zouden worden. Met een beperkt budget zijn ze erin geslaagd een kleine klassieker te maken die aanslaat dankzij z'n ongepolijste stijl

De twee toneelstukken van Frank Wedekind vormden de basis voor dit stomme drama, voor een opera van Alban Berg en voor een personage dat tot de verbeelding blijft spreken. Lulu wordt vergeleken met Pandora. Ze wordt ervan beschuldigd dat ze de wereld met alle ondeugden opgezadeld heeft en wordt veroordeeld wegens doodslag. In beide gevallen is het onterecht. Ze wendde haar verleidingskunsten slechts aan om te overleven in een decadente maatschappij. In de Weimarrepubliek was er een verval van de burgerlijke moraal. Alles draaide om seks en geld. Er waren revues met schaars geklede danseressen; er was prostitutie en mensenhandel. Personages doorzoeken elkaars zakken naar geld. Dr. Schön wil de uiterlijke schijn nog ophouden door te trouwen met de dochter van de minister, maar algauw valt hij door de mand. De Belgische Alice Roberts draagt een smoking om een lesbisch personage neer te zetten. Taboes werden doorbroken; in de V.S. werd enkel een zwaar gecensureerde versie vertoond.

Louise Brooks begon als danseres en Hollywoodactrice, maar haar reis naar Duitsland leverde haar haar twee beste rollen op. Met haar shingle bob of Lulu-kapsel was ze een stijlicoon. Make-up benadrukte haar donkere ogen. Ze was wild, verleidelijk en naturel. Close-ups en gaasfilters vestigen de aandacht op haar gezichtsexpressie, variërend tussen poeslief, venijnig en doodsbang. Pabst wist al heel goed hoe hij gebruik kon maken van licht, schaduw, spiegels, rook en mist om de juiste sfeer op te roepen. Decorstukken voegen vaak iets toe aan de scène, zoals het portret van Lulu als een soort harlekijn met gitaar. Het is een hoogtepunt van de jaren '20 in een stijl die de volgende twee decennia zou beïnvloeden.

Er zijn twee soorten bazen: de strenge en de “toffe”. Wanneer zich een conflict voordoet, doet hij toch z’n zin, want hij blijft de baas. Blanco is zo’n baas van het tweede type. Achter z’n sympathieke voorkomen schuilt een kapitalist die over lijken gaat. Als rijke industrieel heeft hij macht, want één telefoontje naar een plaatselijke rechter volstaat om wat gedaan te krijgen. Als narcist wil hij verkozen worden tot Manager van het Jaar, maar dan moet de façade opgehouden worden. Als rokkenjager doet hij aan machtsmisbruik, want een stagiaire kan moeilijk nee zeggen.

De titel is ironisch. Het is een sociale satire waarin een ontslagen werknemer zich als linkse rebel opstelt. De parkeerwachter sympathiseert met hem, maar doet kruiperig tegen de baas. Het wordt ook een beetje een klucht met die werknemer die z’n vrouw van overspel verdenkt - en daarbij dubbele normen hanteert.

Ondanks de overvloed aan weegschalen raakt het evenwicht helemaal zoek. Na een carrière van ruim dertig jaar begint Javier Bardem er wat ouder uit te zien, maar hij zet een van z’n betere rollen neer als de wolf in schaapskleren. Een minpuntje zijn de overbekende muziekfragmenten die hier niet goed bij passen.

In deze thriller speelt Steve McQueen de harde politiedetective met eelt op de ziel. Hij wil kost wat kost de misdadigers pakken, zelfs als hij daarvoor van het boekje af moet wijken. Daarvoor moet hij in de clinch met minder bekwame oversten en een opportunistische senator, gespeeld door Robert Vaughan. Jacqueline Bissett is er voor de rustige momenten die wat meer laten zien van de persoonlijkheid van het hoofdpersonage. De intrige bevat een verrassende wending, wanneer blijkt dat ze de verkeerde man beschermd hebben.

De bekendste scène is de spectaculaire autoachtervolging, maar eigenlijk zijn er drie achtervolgingen die als climax dienen - de andere twee lopend over een parcours met hindernissen. Om het realisme te verhogen hebben ze echte dokters en verpleegsters gebruikt in plaats van acteurs, maar dan toch geen echte taxichauffeur, want die wordt gespeeld door Robert Duvall.

Op haar drieënnegentigste is Gina Lollobrigida nog steeds springlevend. Ze was reeds veertig toen ze in deze klucht een alleenstaande vrouw met dochter speelde. In het katholieke Italië werden zulke vrouwen geminacht, dus verzon ze een gesneuvelde echtgenoot met dezelfde naam als de bekende soepblikken. Dit fantoompersonage wordt geëerd en krijgt biografische details toegekend, hoewel hij nooit bestaan heeft.

Wat begint als een leugentje om bestwil, groeit uit tot een web van leugens waarin Mrs. Campbell verstrikt dreigt te raken. Om haar oorspronkelijke leugen vol te houden, moet ze er nieuwe leugens bij verzinnen en onthouden wat ze ook alweer tegen wie gezegd heeft. Als kijker ben je van alles op de hoogte, dus kun je met haar meedenken en de dreigingen aan zien komen. Aan de andere kant staat haar naïeve dochter, die alles gelooft wat haar jarenlang op de mouw gespeld werd. Ergens tussenin staan de drie potentiële vaders. Zij weten niet van elkaars bestaan af, maar moeten zelf ook leugentjes verzinnen om hun echtgenotes in de waan te laten.

De komedie houdt de vaart erin, ook letterlijk, wanneer Mrs. Campbell in haar rode fiat rondraast en wanneer dochterlief op de vlucht slaat in haar Renault. Mooie nevenrollen zijn er voor Telly Savalas en Phil Silvers, de ene nog kaler dan de andere. Shelley Winters speelt de goedbedoelende echtgenote die alles nog wat verder in het honderd stuurt. Er zitten leuke taalgrapjes in, bijvoorbeeld met de dubbelzinnigheid tussen your fathers en your father's, met double entendre en gevatte replieken. Het titelnummer werd later nog een zomerhit voor André van Duin als Als de Zon Schijnt.