Opinions

Bij de tweede keer kijken heb ik me evenzeer vermaakt als bij de eerste keer, maar het extreme gemak waarmee de "schurk" alle mogelijke elektronische apparatuur binnen een fractie van een seconde kan overnemen en manipuleren komt me nu toch (nóg) absurder dan de eerste keer voor en is ook aanleiding om mijn waardering met een halve ster te verlagen. De onwillekeurige vergelijking met Enemy of the state valt toch ruimschoots in het voordeel van de laatste uit. Michelle Monaghan is fijn om naar te kijken, Shia LaBoeuf absoluut niet.

Michael Caine in zijn autobiografie What's it all about? :

"The picture was being directed by the Hollywood old-timer John Sturges [...], and we were all very pleased that this illustrious veteran had agreed to direct our film. That is, until one day when I was talking to him between set-ups and he informed me that now that he was older, he only ever worked to get the money to go fishing, which was his passion. Deep-see fishing off Baja, California, he added, which was very expensive. The moment the picture finished he took the money and went. [Producer] Jack Wiener later told me that he never came back for the editing nor for any of the other post-production sessions that are where a director does some of his most important work. The picture wasn't bad, but I still get angry when I think of what it could have been with the right director. We had committed the old European sin of being impressed by someone just because he came from Hollywood."

Misschien verklaart dat waarom deze film in het begin zo t-r-a-a-g is, en eigenlijk pas ècht spannend wordt wanneer Caine er in z'n eentje op uitgaat. Wel uitstekend spel van Caine, en een erg leuke rol van Donald Pleasence als Himmler. Maar met zoveel akteerkanonnen in de cast en een uitstekende aktieregisseur aan het roer is dit toch een behoorlijke teleurstelling.

Het is soms moeilijk om iets goeds te zeggen over Norman Wisdom, want zijn naïeve personage bestaat eigenlijk niet meer in de cinema van vandaag. Hij speelt strijk en zet de kleine, onhandige man wiens goede bedoelingen steevast op fysiek malheur uitlopen, waarbij hij gebruik maakt van een met tomeloze energie uitgevoerde en extreem lichamelijke soort humor (van trappen afvallen, tegen muren oplopen, struikelen etc.) die soms nog benadrukt wordt door fast-motion, gekke-bekken-trekkerij, geaffecteerde stemmetjes, vermommingen, cartooneske animatie en overdreven geluidseffecten – kortom, het soort kluchtige en klunzige humor dat vandaag-de-dag niet meer gangbaar en/of populair is. (De vergelijking met Jerry Lewis dringt zich op, maar waar Wisdom altijd een zekere mate van sympathie bij mij opwekt, ergert de aangedikte achterlijkheid van Lewis mij bijna onophoudelijk.)
        De plot van deze film volgt het in Engelse films zo vertrouwde patroon van de little guy die het opneemt tegen het grote gewetenloze conglomeraat en lange tijd lijkt te gaan verliezen maar uiteindelijk tóch... Belangrijker echter zijn de set pieces, de lange scènes die bijna los van de plot lijken te zijn bedacht en waarin Wisdom alle gelegenheid krijgt om zijn vaardigheden te demonstreren. Zo ruïneert hij een chique tuin met een elektrische grasmaaimachine, zet hij een spel golf (letterlijk) op z’n kop en slaagt hij er als climax in om het gebouw van de grote concurrent (via matte painting opgetrokken op het parkeerterrein van de Pinewood-filmstudio!) totaal uit te wonen, en dan heb ik nog niet eens de scène met de gedrogeerde appels en de buikdanseres genoemd). Verrassend tegenwicht voor de humor wordt geboden door een scène met Norman en zijn geliefde paard Nellie in de regen, op een merkwaardige manier ontroerend (ik vermoed dat Brix daar op doelt in zijn bericht van 6 maart 2012). Hoogtepunt echter is de hilarische openingsscène van twaalf minuten waarin drie slapers wakker worden en met ogen dicht langs elkaar heen aan hun ochtendrituelen beginnen, waarbij er zó overtuigend gegaapt worden dat ik er zelf loom van word (bijna een aparte “stomme film” op zichzelf).
        Al deze scènes zijn bepaald niet subtiel, gericht op maximale materiële vernietiging en zeer “broad” geacteerd, en wie daar niet tegen kan zal de hele film met gekromde tenen en samengeknepen billen bekijken. Vermoedelijk zal die kijker dan evenmin onder de indruk zijn van het talent dat zich uit mag leven in de bijrollen, zoals onder anderen Jerry Desmonde (zoals wel vaker Wisdoms opponent, hier in zijn laatste rol voordat hij zelfmoord zou plegen), Edward Chapman (eveneens een regelmatig terugkerend gezicht in Wisdoms films), Frank Thornton (later bekend als Captain Peacock in Are you being served?), John le Mesurier (uit Dad’s army), Richard Vernon (de man in de treincoupé bij de Beatles in A hard day’s night) en last but not least in een héél klein rolletje Imogen Hassall, vanwege haar fysieke attributen the Countess of Cleavage genoemd, hier in haar debuutfilm (en uit wanhoop over het vanwege haar typecasting beperkte aanbod aan rollen zou ook zij uiteindelijk zelfmoord plegen).
        Hoe dan ook, van alle films die ik van Wisdom heb gezien heb ik dit altijd de leukste gevonden: een snelle opeenvolging van energieke scènes die altijd goed naar een climax toewerken, met mooie bijrollen, karakteristieke sixties-comedy-muziek van Ron Goodwin, fraaie lokaties en heldere kleuren (Wisdoms eerste kleurenfilm voor Rank). Wie gevoelig is voor Wisdoms screen persona zal op basis van déze film misschien kunnen begrijpen waarom hij in de jaren vijftig en zestig de meest succesvolle Engelse filmkomiek was. “MR. GRIMSDALE!!!”

Extreem kleurrijke sets en kostuums, een grappige bijrol van Jules Munshin als expressieve maître d', diverse leuke liedjes en twee elektrificerende hoofdrolspelers – bij deze film kan het bijna niet mis gaan. Jammer dat de plot niet nèt wat minder eenvoudig is en de regie niet een heel stuk uitbundiger en inventiever. Dat laatste is misschien eerder de schuld van producer Arthur Freed die voor deze film een vrij onervaren kracht uitzocht: de toen 36-jarige Charles Walters was een choreograaf en de man die de dans-sequenties in filmmusicals regisseerde, en Easter parade was pas zijn tweede klus als hoofdregisseur. Ach, wat zeur ik ook – Fred en Judy samen, heerlijk. Het hoogtepunt is voor Astaire wanneer die tijdens een solonummer gebruik maakt van alles wat er in een speelgoedwinkel voorhanden is.

Ik kan hier toch maar weinig goeds over zeggen. Al die voormalige net-niet-sterren moeten zich toch wel even achter de oren hebben gekrabd toen ze het eindresultaat zagen, en als Steven Spielberg zich zorgen maakte over hoe Bruce eruit zou gaan zien zal hij aan de hand van déze film wel hebben beseft dat het altijd erger kan. Goedkoop goedkoper goedkoopst, en afgezien van veel vrouwelijk schoon (en onnodig bloot), een suggestieve geluidsband en een aardige scène ónder het hotel (met dank aan de jonge Kyle Richards als de kleine Angie) scoort dit alleen maar hoog op de so-bad-it's-good-but-not-really-meter.

In het begin was ik vooral bang dat dit een overbodige variant op Source code zou worden (en bij die film zat ik me vooral te vervelen: hup, gaan we nou alwéér die trein in? o, afgelopen, en hup, daar gáán we weer...), maar Doug Liman houdt de film constant interessant door ook de scènes met “herhalingen van zetten” onderhoudend te maken èn dankzij een dosis zwarte humor à la die andere steeds-dezelfde-dag-steeds-opnieuw-film Groundhog day (erg grappig hoe Tom Cruise hier voor het eerst accepteert dat hij in “J-Squad” terechtkomt en daar zelfs actief aan meewerkt, inclusief de warme handdruk voor Sgt Farell uit Science Hill, Kentucky). Cruise is hier behoorlijk in zijn element met z’n gebruikelijke rol van het brutaaltje dat barst van het zelfvertrouwen (“Can’t stand the sight of blood. Not so much as a paper cut! Heh heh heh”) maar al spoedig een paar toontjes lager moet zingen (Doug Liman wilde de film graag maken "because it showed a role that Tom Cruise hadn't done yet : someone very bad at what they do."). Naast Cruise (die hier toch weer een behoorlijk fysiek-inspannende rol heeft vol struikelingen, duikelingen en botsingen) houdt Emily Blunt zich moeiteloos staande als uiterst geloofwaardige “unsmiling” hard-ass, en het is leuk om Noah Taylor terug te zien : in Vanilla sky speelde hij ook al Tom Cruise’s Tech Support. Minpunten zijn de erg stripachtige octopusvormen van de aliens en het clichématige actiespektakel vol vuurwapengeknetter en CGI-geweld van het laatste halve uur, maar al met al is dit toch een sterke SF-actie-film die het meeste uit zijn mogelijkheden haalt, met dank aan de regisseur die er in zijn carrière toch wel erg vaak in is geslaagd om leuke en boeiende films af te leveren.

Bizarre mismatch waarbij het voor het titelpersonage bepaald problematisch is dat dit allemaal plaatsvindt in het Victoriaanse tijdperk; wat dat betreft mag ze nog van geluk spreken dat Lady Eastlake, de arts en de advocaat allemaal háár kant kiezen. Een boeiend (zij het niet totáál meeslepend) plot, een onvoorstelbare cast in hoofd- en bijrollen, Greg Wise die ook sterk lijkt op Ruskin op afbeeldingen uit die tijd, en de bekende Engelse degelijkheid qua sets en kostuums – het zit allemaal piekfijn in elkaar, en de rare echtelijke situatie doet de rest.

        Klein schoonheidsfoutje vind ik dat Effie zo tegen het einde bij haar tête-à-tête met Lady Eastlake vertelt wat Ruskin haar allemaal heeft toegevoegd; dat zijn dus háár woorden, maar zelf krijgt de kijker die scènes en die gesprekken niet te zien, dus we moeten er maar op vertrouwen dat die ook werkelijk hebben plaatsgevonden. Uit Ruskins eerdere uitlatingen tegenover zowel Effie als Everett kunnen we concluderen dat dat ook wel het geval zal zijn, maar toch vind ik dat Thompson en Laxton de gewraakte woorden ook hadden moeten laten zien en horen.

        Mooi citaat uit Thompsons script: Ruskin over Effie, naar aanleiding van haar moeder, die net opnieuw een kind heeft verloren: "Her mother loses children with such ghastly regularity, I think she realizes it would hardly register with me. The woman is positively barnyard in her breeding habits, she can hardly expect them all to survive. – Look at that exquisite leafage!"

Stevig drama dat in het begin lijkt in te zetten op het contrast tussen de armoede van het Indiase weeshuis en de achterlijke luxe van Mikkelsens Deense hotelkamer, maar al spoedig gaat de film een heel andere kant op. Zwaar en emotioneel maar nooit larmoyant, fantastisch geacteerd door alle betrokkenen en met een flard Sigur Rós als bonus. Hoewel ik bij een tweede kijkbeurt natuurlijk al voorbereid was op de plotontwikkelingen deed dat nergens afbreuk aan de ervaring, maar helaas kan ik niet hetzelfde zeggen over de montage met al die inserts en close-ups van betekenisvolle details.

Wat mijn oordeel van de film betreft sluit ik me vrijwel geheel aan bij het weloverwogen stuk van The One Ring op 5 juli 2015 hierboven, dus inclusief het onbevredigde gevoel achteraf. Toch valt mijn waardering in sterren iets lager uit dan de zijne, want voor de techniek van deze film kan ik echt niet warm lopen. Die lange Steadicamshots waarin niets anders gebeurt dan dat je met een personage meewandelt geven volgens sommigen hier de film een droomachtige sfeer, maar mijzelf ergeren ze alleen maar: ik neem aan dat een regisseur deze twee technieken (een personage dicht op de huid zitten met de camera, en het zeer lang aanhouden van een shot) gebruikt om een gevoel van intensivering te bereiken, een gevoel van betrokken zijn bij het personage, een manier om de toeschouwer "in" de film te trekken, maar zelf denk ik alleen maar: o kijk, daar is weer zo'n lange take, daar loopt weer zo'n camera-die-een-achterhoofd-observeert (zoals Dievegge al aanstipte op 29 april 2014), kijk, de regisseur wil mij kennelijk "in" de film trekken – maar in plaats van dat zoiets ook echt gebeurt word ik juist búíten de film gezet, word ik weer een toeschouwer die beseft dat hij naar een ambachtelijke constructie zit te kijken en kan de film mij niet meer emotioneel raken. Bij de veelbesproken openingsscène van Spectre dacht ik eveneens: ja, knap hoor, al die obstakels ontwijken en 007 ook nog in focus houden, maar wat dóé je er nou mee, wat hèb je er eigenlijk aan? En wanneer zo'n stijltruc dan aandacht voor zichzelf vraagt (zoals hier) schiet het voor mij z'n doel hélemaal voorbij. Doodzonde, zeker in het geval van zo'n oprechte en integere film als deze. (Misschien heb ik té veel films gezien – maar geef mij de klassieke onnadrukkelijke montage maar. Voor mij is een editor net een scheidsrechter: als je niet merkt dat hij er is geweest heeft hij z'n werk goed gedaan.)

Prachtige film die voor mij om de een of andere reden nèt datgene mist waardoor het echt een klassieker zou zijn. Misschien omdat de film zó propvol zit met beroemde gezichten dat je soms meer op de acteurs dan op de personages let – Daniel Craig was toen natuurlijk nog niet zo bekend (om nog maar te zwijgen van de hier pas 13 jaar oude Lily Allen als hofdametje), maar Angus Deayton in een minirolletje, John Gielgud in twee korte scènes, Kathy Burke (Waynetta Slob, zegt die naam iemand nog iets?), Eric Cantona enzovoorts, het is allemaal een beetje veel van het goede. Gelukkig stijgt Cate Blanchett zoals gebruikelijk overal bovenuit, in een al met al toch wel indrukwekkende film. (En ook Geoffrey Rush is ijzersterk, maar ja, dat is dan ook zó'n lekker vileine rol...)

Hoeveel recensies ik ook heb gelezen, de onwaarschijnlijk grote verschillen in reacties en waarderingen blíjven me verbazen, en bij een film als deze in nog sterkere mate dan gewoonlijk: de ene kijker wordt meegesleept door Luhrmanns visuele stijl terwijl de andere de film oppervlakkig vindt, de één vindt Hanks uitstekend spelen terwijl de ander hem over zijn hoogtepunt heen noemt, de één heeft zich uitstekend vermaakt terwijl de ander liever een documentaire over deze man had gezien, de één mist een dramatische boog terwijl de ander... enfin. Ikzelf ben geen bijzonder grote Elvis-liefhebber (1 verzamel-CD in huis), ik heb nooit een biografie van hem gelezen en ik heb slechts twee eerdere films van Luhrmann gezien, maar ik kan in dezen wel meegaan in het commentaar van knusse stoel die Luhrmanns visuele extravagantie wel bij het verhaal van Elvis vond passen: "Die bombastische stijl is hier goed gebruikt, omdat het je het verhaal intrekt en past bij de absolute rage die Elvis en zijn carrière omringt." En zo is het maar net, want ik kreeg ook echt het gevoel (of althans zo heb ik het ervaren) hoe revolutionair de impact van Elvis moet zijn geweest. Mooie vormgeving, goed spel, boeiend verhaal.

Wat deze B-film nog iets van cachet geeft is het psychologische spelletje dat het hologram met de held speelt, maar de mogelijke impact daarvan wordt helaas grotendeels getorpedeerd doordat Vivian Wu, de (overigens mooie en vermoedelijk ook niet talentloze) actrice die het hologram speelt, vrijwel geen variatie aanbrengt in de manier waarop ze haar dialoog uitspreekt, zodat de intonatie steeds identiek is en ze al gauw gaat vervelen (hetgeen een probleem wordt aangezien ze zo vaak opduikt). Jammer, een gemiste kans. Dieptepunt: het monster dat als fysieke beveiliger dient lijkt belachelijk veel op de Predator (inclusief dreadlocks) en wordt ook wel erg snel uitgeschakeld. Al met al een film die ondanks een veelbelovend uitgangspunt helaas nergens meer dan middelmatig wordt.
 

Op zich een mooi verhaal met drie zeer sterke acteurs, maar het religieuze aspect is totaal niet mijn ding, en van die onthulling van de privédetective op het einde zakt mijn broek eerder af dan dat ik er door aan het denken gezet of zelfs maar geïntrigeerd word. Nu ik er over nadenk zullen de tragikomische scènes met Ian Hart me misschien wel langer bijblijven dan die met de hoofdpersonen... Ik heb vroeger alles van Graham Greene gelezen (en was toen trouwens van dít boek ook al niet stuk), maar dat is lang geleden, en deze film heeft mijn enthousiasme voor hem zeker niet opnieuw aangewakkerd (ik heb geloof ik nog maar twee romans van hem in de kast staan).

Tot en met het laatste shot heb ik geboeid zitten kijken, benieuwd naar hoe de plot zich verder zou ontwikkelen, wat Adam zou gaan doen en hoe de filmmakers het geheel zouden afronden. En ik vind het op zich al een hele prestatie dat Villeneuve er in slaagt om een ervaren en daardoor –laat ik het maar toegeven– soms ook wel eens blasé filmkijker zo constant geïntrigeerd te houden. (Sowieso vind ik hem steeds interessanter worden: van niet ál zijn werk ben ik een liefhebber, maar Arrival en Blade runner 2049 vind ik toch wel meesterwerken.) Maar als ik dan ook ná het afstruinen van het web (pardon the pun) nog steeds geen wijs heb kunnen worden uit de tegenstrijdige verklaringen en de verschillende mogelijkheden die elke nieuwe uitleg biedt, dan haak ik af. Ook voor mij mag een film best wat losse eindjes achterlaten of wat raadsels onopgelost houden, maar mijn geduld raakt ook wel eens op, en de fraaie vorm van deze film (inclusief het goede spel van Jake Gyllenhaal) weegt niet op tegen de ergernis om wat ik ervaar als beoogde onduidelijkheid.

Toen ik deze film als twintigjarige voor het eerst zag was ik vooral onder de indruk van de romantiek van het gebroken hart van Baptiste. Nu, jaren (véle jaren) later, breekt Baptiste nog steeds mijn hart, maar kan ik ook genieten van de ironische glimlach van Garance en de opgewekte manier waarop Frédérick Lemaitre zijn filosofie van luchthartige ongebondenheid viert. Als motten om een vlam dansen vier mannen om de ongrijpbare Garance heen, in een film die nauwelijks een plot heeft maar verder alles: humor en pathos, indrukwekkende sets, ironische dialogen vol wereldwijze aforismen van welbespraakte personages, en bovenal een ambiance waarin leven en liefde, leugen en waarheid, acteren en “werkelijkheid” onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en zelfs de afstotelijke Jéricho zijn moment van ontroering krijgt – om direct daarna weer zijn gif van wantrouwen en achterdocht te spuwen. De impact van de scène waarin Garance en Frédérick vanuit hun loge naar het optreden van Baptiste kijken en peinzen over wat er na al die jaren met hen gebeurd is, hoe ze veranderd zijn en hoe ze nog altijd hetzelfde zijn (en hetzelfde voelen) bewijst de kracht van deze film, die dankzij de rijke en moderne karakteriseringen van de personages nog absoluut niet gedateerd aandoet.

        Bekeken in de Blu-ray van Pathé / Second Sight met 2011 als copyright-jaartal, met een prachtige en smetteloos gerestaureerde transfer van 190 minuten met Engelse ondertitels (helaas zonder audiocommentaartracks), en met als extra’s twee interessante Making of-documentaires, beide ongeveer 52 minuten lang met Engelse ondertitels voor de Franse sprekers (maar niet voor die paar Fransen die met hun zware accent Engels spreken), plus twee korte documentaires van samen 12 minuten over de restauratie van het ernstig gehavende beeld en geluid. Prachtige uitgave.

Een kleine en vriendelijke film die misschien wel een klassieker was geweest als hij in de vijftiger jaren onder het Ealing-logo was gemaakt, hoewel ik betwijfel of er in die tijd zo'n donkere noot als het traumatische oorlogsverleden van Ian Hart (en Hugh Grant) zou zijn gekraakt. Hoe dan ook, in 1995 kreeg deze film vooral aandacht omdat Hugh Grant toen net dankzij Four weddings and a funeral een ster was geworden; twintig jaar later is het vooral een lieve maar niet bijzonder memorabele film over an England (of ik moet natuurlijk zeggen:) a Wales that never was.

Herzien vanwege mijn bewondering voor The imitation game, maar dit is toch wel een héél andere film. Knap hoe het script (of de oorspronkelijke roman, die heb ik niet gelezen) het centrale gegeven van het ontwikkelen van de Enigma-machine en het breken van de Duitse code combineert met het bloedbad van Katyn en op welke verschillende wijzen dat resoneert bij de Engelsen, de Russen en de Nazi's. Dougray Scott ken ik alleen als sacherijn in o.a. Mission impossible 2, maar voor deze wantrouwende rol is hij uiterst geschikt, en Kate Winslet is betrouwbaar als altijd, maar de meeste bewondering gaat toch uit naar Jeremy Northam die zijn charme zoals wel vaker op uiterst effectieve wijze inzet voor een rol waarvan ik ook na afloop nog niet weet in hoeverre hij nu aan de goede kant van de wet (en van mijn sympathie) staat. De werkelijke ster van deze film is het Enigma-project, en de organisatie en de uitwerking daarvan worden op redelijke wijze over het voetlicht gebracht, maar het totaalpakketje dat script, regie en vertolkingen daaromheen leveren is toch ook heel intrigerend.

Aan het grimmige eerste deel heb ik geen goede herinneringen, maar deze sequel vind ik aanzienlijk beter. Buiten de (vrij stevige) actiescènes is de toon van deze film eerder elegisch van toon, met z'n grote nadruk op verlies, verleden en verraad, en met die onderstroom weet Washington wel raad, ik zou bijna zeggen: als geen ander. De actiescènes zijn zoals gezegd verder niet mis, met flink wat bloed en ingewanden, dus ook op dát front heb ik niets te klagen, hoewel de laatste shoot-out dan weer een teleurstelling is, mooi qua setting (de storm) maar voorspelbaar qua uitkomst. Al met al toch een sterke film die bovendien ontroerender is dan ik van een actiethriller zou verwachten. En Washington is natuurlijk weer geweldig.

Een donkere film die begint met interessante karakterschetsen en een zekere maatschappijkritische laag (over de enorme invloed en reikwijdte van de Russische mafia in Amerika) verzandt in een opeenstapeling van cliché's over een superheld die alle schurken doodt zonder zelf ernstig gewond te raken. Denzel Washington is altijd de moeite waard, maar verder is dit toch een tamelijk teleurstellende actiethriller waarin alleen de bizarre werktuigen om boeven om zeep te helpen (die kurkentrekker!) nog voor enige verrassing zorgen. En dan die belachelijke slow-motions met het sprinklerwater...

Dat het uitgangspunt briljant is wist ik al, maar de film blijkt nog meer pijlen op zijn boog te hebben: het verhaal wordt logisch en niet onwaarschijnlijk uitgewerkt, de spontane reacties van de voorbijgangers blijven schokkend, en Oliver Masucci (die hier Hitler speelt, dus niet Michael Kessler zoals mijn twee voorgangers menen, vermoedelijk omdat die hier bovenaan de MovieMeter-pagina bij de credits als eerste wordt genoemd) blijft zijn rol de hele speelduur lang straight spelen maar toont ook een relativeringsvermogen dat hem in staat stelt om met opportunisme èn ironie op de situatie in te spelen en zo de omstandigheden steeds meer naar zijn hand te zetten. De moraal is voorspelbaar maar daarom nog niet minder urgent, en de film als geheel is uiterst effectief.

Bij de zoveelste herziening valt het me voor het eerst op dat Arnie hier zijn gebruikelijke one-liners eigenlijk vrijwel geheel achterwege laat, en dat geeft zowel zijn personage als de film als geheel een zekere grimmigheid die geen van beide misstaat. In combinatie met een energiek voortstiefelend plot, een paar prima actiescènes en een uitstekende schurk levert dat een zeer sterke actiefilm op die ook na twintig jaar nog stevig in zijn schoenen staat. Alleen die arme machinist...

You hit like a vegetarian! Recensies van deze film op internet spreken (natuurlijk) van "cardboard characters", vergezochte plot, bejaarde mannen, schurken die overal naast schieten, en abominabel acteerwerk. Ik moet echter zeggen dat ik dit zelf een heel frisse film vond: beide leads spelen niet zichzelf maar echt personages die meer met hun hersens dan met hun spieren moeten werken en die dus niet per se stoer of macho zijn (hoewel ze dat natuurlijk wel enigszins moeten zijn om in een maximum security facility te kunnen overleven), de film is meer thriller dan actie, er zit een aardig mystery-element in de plot, de bijrollen zijn goed verzorgd (nooit gedacht dat ik nog eens een hekel aan die sympathieke Jim Caviezel zou krijgen – hoewel hij hier weinig heeft om zijn tanden in te zetten redt hij het met een zekere glibberige charme), het camerawerk is helder en fraai, en dat ringbaardje staat Schwarzenegger eigenlijk best goed. Maar, nogmaals, heel veel drijft op het spel van Sly en Arnie, en allebei spelen ze redelijk ingetogen en strak, zonder al te veel one-liners, soms ook enigszins kwetsbaar en twijfelend, en als ik ze zo zie denk ik dat ze nog wel een paar jaar meekunnen, ook al zijn ze allebei dan de pensioengerechtigde leeftijd al gepasseerd. (Nooit gedacht dat ik Stallone nog eens een compliment zou geven.) Ach, wat zeur ik ook – wie kan mij een andere film noemen waarin mijn favoriete actieheld mijn favoriete filosoof citeert?

Tijdens het tenenkrommende begin blijken de veel te donkere beelden ditmaal een blessing in disguise te zijn, want zo krijg je gelukkig niet zo veel mee van de stomvervelende introductie van de personages, en daar mis je uiteindelijk niets aan, want hoewel die introductie eeuwig lijkt te duren weet je na afloop nog nauwelijks iets van de mensen om wie het hier gaat. Hoewel Saw nooit ver weg is wordt het verblijf in de titelruimte zelf dan nog redelijk onderhoudend vanwege het tempo en een enkel onsmakelijk moment, maar het helemaal niets verklarende einde helpt alle eventuele spanning dan weer compleet om zeep. Zeer slecht.

Dustin Hoffman gaat net zo traag als een schildpad op zijn doel af, maar wanneer je doel zo charmant (en sexy) als Judi Dench is kun je wel wat geduld opbrengen. Geweldige rol van Richard Cordery als de met een olifantshuid gezegende Mr Pringle, en van de vele grappige namen die Hoppy voor zijn huisdieren verzint is Usain toch wel mijn favoriet. A feel-good movie if there ever was one.

Full marks voor het geweldige uitgangspunt (de schrijvers zullen het zeer ontroerende korte verhaal De achtbaan van Belcampo wel niet kennen) en de inventieve uitwerking van alle obstakels en complicaties, maar net zoals bij sommige andere scripts van Charlie Kaufman ben ik me gedurende een groot gedeelte van de film te sterk bewust van "de draadjes", en dat bederft de lol voor mij toch een beetje. Uitstekend geacteerd en superbe set design en trucage, maar niet een film die ik eenvoudig in mijn hart kan sluiten.

Wat een ultiem voorspelbare draak. Hoe is het mogelijk dat er zoveel getalenteerde en/of aantrekkelijke acteurs op de poster staan zonder dat er ook maar ergens een sprankje leven in het verhaal komt? Goed geacteerd? Ach ja, het zal wel... zus A vindt dat zus B te braaf is, en zus B vindt dat zus A te wild leeft, en dan zegt zus A dat ze zwanger is, en dan vallen ze elkaar in de armen...

Je had hierboven als genre evengoed "horror" kunnen opgeven, want daar zijn de gebeurtenissen gruwelijk en onvoorstelbaar genoeg voor. Nog nooit een film gezien met zulke wijde vista's die zó'n claustrofobisch effect had. Technisch indrukwekkend, met diverse bijna onbegrijpelijke stunts op schijnbaar levensgevaarlijke lokaties; zelden waren CGI functioneler. Wel vreemd om tussen zoveel goed functionerende maar onbekende acteurs opeens diverse halve en hele sterren in kleine rolletjes te zien rondscharrelen; in het begin leidden die soms wel af, maar later gingen ze goed in het geheel op. En nog steeds begrijp ik niet hoe een bergbeklimmer in elkaar zit.

Op zich een aardig noir-ish verhaal over een stoere man die valt voor een femme fatale, met Nick Nolte die goed in die sfeer past en de mooie Debra Winger die voluit gaat, maar de overdreven en geëxalteerde manier waarop het personage van de laatste zich al vanaf de eerste seconde gedraagt zou voor de eerste al voldoende reden moeten zijn om zich gillend uit de voeten te maken. De film blijft daarna hangen in vage scènes, onduidelijke motivaties, half ingevulde personages, toneelmatige woede-uitbarstingen en een bizarre deus ex machina (of beter gezegd vrachtwagen ex machina), en ik kon gewoon noch voor de moordzaak noch voor de personages ook maar enige interesse opbrengen. Pas op het einde komt er iets van licht in de film, op het moment dat Angela op het strand het gevoel beschrijft "that everything is possible and impossible at the same time. [...] This is what I live with all the time," maar dan is het al veel te laat. Onduidelijk hoe deze mislukking uit de koker van één van de grootste Amerikaanse toneelschrijvers van de twintigste eeuw heeft kunnen komen.

Bijna onmogelijk om in één zitting te behappen, althans voor mij – anderhalf uur lang kon ik alles redelijk goed volgen zonder dat ik al te veel scènes voor latere verwerking even opzij hoefde te zetten, maar op een gegeven moment kwam er toch een lang stuk (het gevecht met meerdere personages op de trap) waarbij ik me afvroeg wat iedereen daar nou precies aan het doen was, wat ieders respectieve belang was en wat de functie van de scène in het geheel was. Bij het laatste deel met moeder en dochter landde ik als het ware weer op aarde en kreeg ik weer het idee dat ik enigszins met de film "in sync" was, en de humor, de fantasie en het rijke palet aan kleuren maken hier sowieso toch een feestje van. Maar voor een ècht weloverwogen waardering zal ik misschien nog wel twee of drie kijkbeurten nodig hebben. Heerlijke rol van Jamie Lee Curtis, maar Stephanie Hsu had die Oscar eigenlijk nog meer verdiend.

Heel matig en totaal overbodig. Natuurlijk zijn de FX wat beter dan in het low-budget-origineel, maar dat is niet de reden waarom ik een film als deze kijk. Cruciaal is dat ik het hier door de totale humorloosheid moet stellen zonder het naargeestige sfeertje uit Sam Raimi's meesterwerk, waarin de komische elementen juist de zwartgalligheid en de manipulatie (van de personages door de bezwering, maar ook van de kijker door de regisseur) benadrukken en versterken. Geen der personages is boeiend of sympathiek, en de eindeloze coda liet me afgestompt achter.