Opinions

Qua plot min of meer dezelfde film als z'n voorganger, maar nu wat grotesker en surrealistischer, aanzienlijk professioneler gemaakt en er gelikter (en beter) uitziend, en bovendien met een aantal geweldige scènes (de scène met de spiegel, Ash die met zijn eigen hand in gevecht raakt, de melige one-liners ["Who's laughing now?", "Let’s head down into that cellar and carve ourselves a witch!”], de huisraad die Ash uitlacht, en natuurlijk Henrietta's oogbol die in Annie's toevalllig nèt wijdopengesperde mond vliegt) waardoor de film eigenlijk ongeveer even vermakelijk is als deel 1. "Groovy!"

Mooi hoe Bruce Campbell op de commentaartrack van de DVD precies duidelijk maakt hoe de film werd gemaakt, met welke goedkope middelen de effecten werden bereikt en op welke plekken je duidelijk kunt zien dat het budget even tekort schoot, met als hoogtepunt de scène waarbij Ash één der bezetenen dóór de deur heen in het gezicht schiet en je bij die laatste vervolgens in een close-ups duidelijk een dwars door de wang gestoken (rood) buisje een heleboel bloed naar buiten ziet pompen.
        Het merkwaardige is echter dat deze film –hoe vaak ik hem ook gezien heb en hoe duidelijk sommige amateuristische effecten ervan ook zijn– in de loop van de speelduur toch weer zijn oude grip op mij begint te krijgen, alsof het onvermoeibare enthousiasme van de makers een extra steentje bijdraagt aan de energie van de onafwendbare ellende van de plot. Knap hoe Raimi dat met zijn beperkte (financiële) middelen toch voor elkaar krijgt: dat getuigt ondubbelzinnig van 's mans gevoel voor cinema.
        En o ja, lang niet alle effecten zijn natuurlijk goedkoop. Het laag over de grond vliegende camera-point-of-view uit de allereerste scène (Campbell vertelt dat ze het wezen dat daarmee werd gesuggereerd The Force noemden), het potlood dat in de achillespees wordt gestoken, de ogen die worden uitgedrukt en het lange gereutel van sommige bezetenen wanneer ze ten onder gaan zijn nog altijd uiterst gruwelijke momenten die me bepaald op de zenuwen werken.

Mooie intrigerende film met een prachtige setting, goed spel van Domhnall Gleeson en een geweldige Oscar Isaac, wiens personage keurig schakelt tussen vriendelijk en intimiderend en daardoor zeer onvoorspelbaar is. Minpuntje is het wel erg afgezaagde plotlijntje waarin Nathan zó dronken wordt dat Caleb zomaar ongemerkt zijn "keycard" uit zijn zak kan stelen; wèl aardig bedacht is dan weer dat Caleb die aanpassingen in het beveiligingssysteem niet gáát maken maar al gemaakt hééft. Een veelbelovend regiedebuut van deze schrijver.

De hoeveelheid knullige elementen in deze film is bijna eindeloos. Een korte en niet eens complete opsomming: de bizarre beharing van Liam Neeson, het wezenloze "erotiserende" dansen van Igrayne, de slechte ouderdomsgrime van Nigel Terry, het knullige modelwerk van Camelot, de papier-maché-rotsen bij Cornwalls kasteel, de verwilderde Lancelot die er op het eimde als de wolf man uitziet, en bovenal dat goedkope groene licht dat overal en nergens opduikt ("magical luminosity" noemt John Booman het zelf op zijn audiocommentaar) – net als eerdere gebruikers hier verwachtte ik af en toe bijna de Knights Who Say Ni! te zien opduiken, en sowieso loopt elke film waarin met zwaarden wordt gezwaaid het risico om dodelijke associaties met Monty Python and the Holy Grail op te roepen.

        Tegelijkertijd ben ik me na verloop van tijd (en na diverse kijkbeurten) steeds minder gaan storen aan al die onhandigheidjes omdat deze film ook zóveel goeds bevat: de sfeervolle wouden, de visuele suggesties van kou, sommige prachtige sets (bijvoorbeeld Perceval in Camelot op zoek naar de keuken), het kleinschalige en veel minder luxueus dan gebruikelijk uitgedoste roernooiveld (met bomen er nog in!), de letterlijk "klinkende" gevechten van ridder tegen ridder (zoals Arthur versus Lancelot, en de laatste slag in de mist tegen het leger van Mordred), een aantal goede tot zeer goede rollen en vertolkingen (Nigel Terry, Patrick Stewart, Helen Mirren, Nicholas Clay en vooral Nicol Williamson), en bovenal de evidente oprechtheid van Boormans wens om een serieuze film zonder flauwe modernismen over koning Arthur en de ridders van de Ronde Tafel te maken zonder ófwel hun (klein)menselijkheid ófwel de magische aspecten van de saga uit het oog te verliezen.

        Al deze pluspunten werken voor mij samen om bij deze film een zeker gevoel van authenticiteit te krijgen, van "zo was het", of beter gezegd "zo zou het heel goed geweest kunnen zijn". Misschien lees ik er allemaal te veel in en ga ik automatisch te veel kwaliteiten uit de geschriften van en over de Arthur-legendes (en uit John Boormans audiocommentaar op de Blu-ray) in deze film terugzien, en ik ben zoals gezegd ook zeker niet blind voor de tekortkomingen ervan, maar onder de streep vind ik dit uiteindelijk toch een overtuigende en meeslepende Arthur-film die mooi het midden houdt tussen realisme en lyriek.

Toch maar gekeken, hoewel ik er niet veel zin in had, maar dit was de enige Ridley Scott-film die ik nog niet gezien had. En het viel me eigenlijk reuze mee: toen ik John Turturro als farao zag was ik bang dat dit een hoog onbedoeld Monty Python-gehalte zou krijgen, maar iedereen speelt het eigenlijk vrij sober, en doordat de nadruk meer op politiek dan op religie ligt wordt de film ook nergens klef. Wel krijg ik onderhand een beetje genoeg van al die CGI-steden, "desaturated" kleuren en donkere luchten, en het gebruik van de Armeense doedoek om meteen een associatie met het Midden-Oosten bij de kijker te creëren is onderhand al net zo'n cliché als het inzetten van de Eiffeltoren of een accordeon om duidelijk te maken dat we in Parijs zijn. Bale doet het prima, Edgerton is mooi naar, Sigourney Weaver is criminally underused, en de zeven plagen zien er lekker onsmakelijk uit (geweldige krokodillen!). Al met al een adekwate en redelijk boeiende verfilming van een "historische" episode die we vermoedelijk nog wel eens vaker zullen tegenkomen. En het lijkt erop dat de problemen die Mozes voorziet wanneer zijn honderdduizenden aankomen in Kanaän een parallel met de huidige asielzoekers-crisis suggereren, net zoals Kingdom of Heaven een boodschap van tolerantie uitdroeg in een tijd waarin dat hard nodig was.

De gulden regel van een goede horrorfilm: geef het publiek de tijd en de gelegenheid om het personage te leren kennen en er sympathie voor op te brengen voordat je het in gevaar brengt, want anders is het gewoon slachtvee waar de kijker niets om geeft, en dan slaat de film dus dood. Blijkens Rosemary's baby kende Roman Polanski die regel als geen ander, en William Friedkin maakt hier eveneens duidelijk dat hij zijn zaakjes op orde heeft in dat opzicht. In èlk opzicht trouwens: er wordt uitstekend geacteerd (zelfs door Lee J. Cobb, die toch kan schmieren als weinig anderen), de kijker wordt niet "uit de film gehaald" door té nadrukkelijke muziek (de duivelsuitdrijving zelf vindt plaats in oorverdovende stilte), en zelden was een acteur geschikter voor zijn rol dan Max von Sydow, wiens gezaghebbende uitstraling elke vorm van ironische afstand vermijdt. Een traag intro met een paar nare schokken, daarna een enorm brok ellende met een enkel moment van rust, en voor wie er gevoelig voor is werkt de film nog steeds – en hóé. Knap.

Zoals DVDVerdict.com zegt, de Expendables-films bestaan in een geheel eigen wereld, en in die wereld is het ongeveer 1987. Ik moet er niet aan denken dat ik deze film een tweede keer zou moeten bekijken, maar zolang hij duurde heb ik me best vermaakt, met als hoogtepunten een verrassend sterke schurkenrol van Mel Gibson, Antonio Banderas die zich uitstekend vermaakt als Malle Pietje, en de lang uitgesponnen actiescène op het einde waarbij de regisseur het uitgebreide canvas met vele lokaties, diverse knokpartijen, achterlijke stunts en natuurlijk talloze explosies toch behoorlijk goed in beeld weet te brengen.

Net niet leuk of bizar of schrijnend genoeg. De performers doen hun best, en naar Bateman en Wiig kijk ik altijd graag, maar eigenlijk krijgen alleen een paar bijrollen (David Koechner als buurman Nathan, Ben Affleck) de kans om uit te blinken, en J.K. Simmons heeft zelfs helemaal niets te doen. Sympathiek maar te lichtgewicht.

Bijna een toneelstuk, eenvoudig te ensceneren met het commandocentrum aan de ene kant van het toneel, de politici en hoge militairen aan de andere, en een scherm met de opnames van de drones in de hoogte zodat beide partijen èn publiek daar nagelbijtend naar kunnen kijken. Tevens een ouderwets dilemma-stuk waarin voor beide kanten van de kwestie iets valt te zeggen en elke kijker voor zichzelf moet uitmaken wat de meest wenselijke (of in ieder geval de minst ònwenselijke) optie is. Altijd interessant, zeker wanneer er zulke acteerkanonnen in stelling worden gebracht. Boeiend maar ook enigszins voorspelbaar, en ik moet bekennen dat mijn gedachten nog wel eens afdwaalden naar hoezeer ik Alan Rickman ga missen. Wat een prachtige acteur.

Zorgvuldige maar veel te lange expositie (1 uur, met zóveel onverwachte spookverschijningen op onverwachte plaatsen dat ze op een gegeven moment niet meer onverwacht zijn) en een niet erg spectaculaire climax. Een paar aardige boe!-momenten, maar verder tamelijk saai en voorspelbaar (een benzinetankwagen in een file is over het algemeen al net zo veilig als een aquarium in het kantoor van de hoofdschurk wanneer die bezoek krijgt van de held). Elegant maar niet erg opwindend en zeker niet eng.