Opinions

Goeie film.

Robert De Niro zet een erg vervelende doch erg verdienstelijke rol neer. Het is wel tot het einde wachten tot er iets meer gelaagdheid en nuance inkomt, maar het wordt wel goed gebracht. Martin Scorsese zorgt er in de tussentijd voor dat de film niet eentonig of onevenwichtig wordt.

Thematisch zijn de gelijkenissen met bv. Taxi Driver wel erg treffend - individuen die door een trauma vastzitten in hun eigen realiteit. Deze film doet eigenlijk niet veel onder. Er is iets meer plaats voor een luchtige ondertoon - de tristesse is iets minder -, maar visueel is het wel een echte Scorsese-film: niet uitbundig, maar wel vakkundig sfeervol, op een bepaalde manier dan.

De goesting om de rest van Scorsese's ouder werk te zien, is terug wat aangewakkerd. Niet dat ik nog echt meesterwerken verwacht, maar eigenlijk ben ik zelden ontgoocheld in Scorsese - het is ook een regisseur van wie je wel weet wat te verwachten.

3,5

Amusant.

Kolderiek misdaadfilmpje met een aantal Britse acteerkanonnen in de hoofdrol. De ontspannende sfeer is best leuk. Alsof misdaad een fait divers is. Michael Caine is, hoewel op leeftijd, uitermate geschikt voor dit soort droge rolletjes. Toonmatig wordt het ietsje serieuzer naarmate de film vordert, maar een aantal dingetjes zijn best goed gelukt. De montages met de politie die ook wat nonchalant de mannen op het spoor is, bijvoorbeeld. Ook alsof het een fait divers is. Leuk.

3

B-film.

Of misschien zelfs C-film. Sharon Stone en Richard Chamberlain zijn een niet al te best duo, maar bon. De kopie moest goed zijn en Indiana Jones zit toch ook altijd met een vrouw in nood opgescheept. Die link is trouwens wel érg ver doorgedreven. Zelfs John Rhys-Davies is gecast.

De film is zodanig knullig en amateuristisch geschoten en ge-edit, dat het geregeld nog grappig wordt. Tenminste, als je niet iets deftig had verwacht. Want hoewel ik de Indiana Jones-reeks ook overschat vind; dat is toch echt wel iets anders.

2

Aardig.

Geen hoogvlieger, deze The King, wel een onderhoudende blik op de beginjaren van Henry de zoveelste. Timothée Chalamet is oké als de jonge koning, zonder meer. De acteurs rondom hem hebben iets kleurrijkere personages, of zouden dat toch kunnen hebben, door het politieke geneuzel dat zich rond de koning afspeelt. Dat is een aspect dat zeker aan het einde van de film een rol speelt, maar dat had m.i. wat sneller en prominenter in beeld mogen komen. Nu is het wat behelpen met o.m. een intrieste vertolking van Robert Pattinson met één van de slechtst geacteerde Franse accenten dat ik ooit gehoord heb.

Visueel is The King wel sterk. Het vuile van de Middeleeuwen komt aardig uit de verf, qua sfeersetting is de belegering van dat eerste kasteel ook goed in elkaar gestoken. En de veldslag heeft goed gekeken naar Battle of the Bastards uit Game of Thrones en het gevecht uit Outlaw King; modderige chaos met de daarbij horende claustrofobie schijnt terug in te zijn.

Rest mij enkel nog het optreden van Lily-Rose Depp te vermelden: zij zorgt op het nippertje voor de sterkste vertolking uit gans de film, een aangename verrassing nadat ik haar onlangs nog zag (wellicht voor het eerst) als huppeltrutje in Yoga Hosers. Qua contrast kan dat tellen.

3

Moeizaam.

Een jaar of 10 geleden leek Matthew Vaughn mij een interessante regisseur. Dat is hij nog steeds wel, maar het kost me steeds meer moeite om geïnteresseerd te blijven in zijn volgende projecten, te meer hij zich ook verbonden lijkt te hebben aan z'n eigen filmreeks.

Met The King's Man kiest hij voor een prequel op zijn laatste 2 films. Ik ben niet de grootste fan van Kingsmen, integendeel, maar met deze prequel kon men wel alle kanten op. En hoewel ik de situering best interessant vind, gaat de film effectief alle kanten op. Dat is vrij letterlijk te nemen. Het verhaaltje is dan wel gemakkelijk te volgen, de film slingert heen en weer. Van slapstick tot wat harder geweld, tot wat drama en terug. De focus ligt op verschillende personages, zonder dat daarbij ook maar eentje van goed uitkomt. De fun van een hoop scènes ontgaat me. De actie doet wederom plastic en fake aan.

Ralph Fiennes is een veilige opvolger voor Colin Firth en doet exact wat je van hem kan verwachten. Ook de rest van de cast is wat gelijkaardig uitgekozen. De film lijkt op z'n voorgangers. Voor sommigen zal dat positief nieuws zijn, voor mij niet zo.

2

Goed.

Lang uitgesteld, deze The King's Speech. Onterecht. Ietwat stroperig, soms zelfs wat stoffig en de echte charme die "kostuumdrama's" kunnen hebben, heeft deze niet.

Maar ik vind de setting interessant, zeker als de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog af en toe het verhaal in sluipt.

Daarenboven werkt de tandem Colin Firth - Geoffrey Rush ook gewoon goed. Niet meesterlijk goed, maar wel gewoon degelijk. Firth is een beetje saaie klaas, maar op een bepaalde manier past dat wel in de wisselwerking met de meer flamboyante Lionel Logue zoals door Rush neergezet.

Ook wel wat spijtig dat de makers naar het einde toe wat uit de bocht gaan. Met een dramatisch klinkend strijkorkest wordt gedaan alsof de toespraak een mijlpaal in de wereldgeschiedenis is, terwijl ik het liever wat bitterzoet had gehad - het is immers een trieste boodschap bij de start van een trieste periode. Dat hoeft niet als "overwinning" neergezet te worden.

3,5

Goed.

De bioscoopversie had ik een hele tijd geleden al eens gezien - op televisie dan nog wel. Episch aandoende (avonturen)films zijn mijn eerste liefde en zodoende vond ik die versie van Kingdom Of Heaven niet slecht.
De Director's Cut had ik al een tijdje in bezit en gisteravond vond ik dan eindelijk de tijd en goesting om die te zien.

En die is me uitstekend bevallen. De logica volgend is het allemaal gewoon completer. Elk personage is beter uitgewerkt, de motieven zijn logischer. Natuurlijk, zo'n Balian blijft ruggengraat missen, maar de partijen waar het écht om te doen is komen stukken beter tot hun recht.
Daarmee heeft ook de climax veel meer impact. De film slorpt je langzaam op en de belegering van Jeruzalem is dan ook een fantastisch slot.

Een manco dat blijft is Orlando Bloom - die veel te vrouwelijk op een flauwe manier is om een film van deze omvang te dragen. Godzijdank wordt hij bijgestaan door acteurs die wél hun métier kennen: David Thewlis, Jeremy Irons, Michael Sheen en consoorten zijn stuk voor stuk pluspunten.

En ook Ridley Scott verdient mijn lof, al wordt het weer maar eens duidelijk dat zo'n Director's Cut in zowat alle gevallen stukken beter is dan de bioscoopversie. Enige manco is de manier waarop hij soms actie in beeld brengt. Vooral man-tegen-manduelletjes zijn mij net te vaak schokkerig. Daartegenover staat dan weer de uitstekend in beeld gebrachte belegering op het einde - ik kreeg er zowaar een Minas Tirith-gevoel bij.
De soundtrack is mij soms iets te voor de hand liggend - Arabische vibrato's zijn niet mijn smaak -, maar verder heb ik hier niet veel op aan te merken.

Dikke 3,5

Middelmaat.

Het openingskwartier doet het beste vermoeden. De film vliegt er behoorlijk in, zowel de intro als de aanslagen. Die komen zonder al te veel omweg binnen. Het doet het beste verhopen voor de rest van de film, maar dat kan Peter Berg mijns inziens niet waarmaken. Na de intro van de verschillende personages verwacht je terug een versnelling, maar die blijft uit en de film verzandt in een eerder gezapig tempo. De bureaucratische ellende komt nog niet frustrerend genoeg over, maar ook de toon is niet erg standvastig.

Berg tracht nog te verrassen met een actierijke finale, toch hetgeen hij het beste kan. Maar er zit in z'n geheel te weinig schwung in de film waardoor ook die finale niet helemaal binnenkomt zoals gewenst. De hippe en energieke stijl van Berg kan ik zo nu en dan best hebben, maar ten tijde van The Kingdom waren er nog iets te veel ongepolijste kantjes aan hem. Intussen kan hij actie en (Amerikaans) drama al beter combineren.

2,5

Mwah.

Volgens mij iets vlotter dan deel 1, waar ik indertijd nog met verwachtingen voor ging zitten. Bij deze kijkbeurt waren de verwachtingen onbestaande. Dat heeft geholpen, want de manco's blijven dezelfde maar kom, je weet dat je ze kan verwachten.

Ook deze keer sprokkelden de makers een omvangrijke cast bijeen, de ene naam is daarbij al wat meer een succes dan de andere. Zo'n Channing Tatum blijf ik 10 keer niks vinden. Julianne Moore is fantastisch onuitstaanbaar - compleet over-the-top en vervelend in haar pretpark.

De stijl van Matthew Vaughn voor de Kingsman-films vind ik veel lelijker dan zijn eerdere films. Ook hier ontbreekt het niet aan plastic CGI-actie. De stijl waar de Kingsmen voor staan, vind ik alleszins niet terug in de look van de film. Zeker niet in actiescènes, nochtans iets waar ik Vaughn wel hoog op inschat.

2,5

Tegenvaller.

Ik had best hoge verwachtingen gezien de bezetting. Viel dit even tegen. Vanaf minuut zijn er te veel zaken die mij tegen de borst stoten. Kleine dingetjes zoals scènes die ik niet grappig of simpelweg nutteloos vind, maar ook grotere zaken. Zo zie ik er nergens een lijn in. Enkel door slechterik Valentine zit er nog wat schwung in. Verder gaat het wat van de hak op de tak – luidruchtig ook, met af en toe een verloren gelopen stil momentje. ‘Schokkende’ sterfgevallen, tenenkrommende gezinssituaties, bijna slapstick klopgeluid bij het binnenkomen, tientallen referenties naar spionagefilms, … Het is allemaal zo’n hoopje. Geen idee wat voor film dit had moeten zijn.

De ruime sterrencast doet het verder ook niet echt goed. Mark Strong is een zekerheid en Samuel L. Jackson vind ik verrassend genoeg ook best geslaagd – dat hij niet continu schmierend door beeld huppelt helpt ook wel wat, natuurlijk. Het bijrolletje van Michael Caine is verder niet al te best, maar dan heb je nog de pannenkoeken Taron Egerton en Colin Firth als hoofdrolspelers. Die Egerton laat ik even buiten beschouwing, maar wat zoveel mensen in Firth zien is mij hoe langer hoe meer een raadsel. Zelden zo’n saaie vent gezien, terwijl ik het toch eerder heb voor Britse harken dan Amerikaanse spierbundels als leading men.

Van regisseur Matthew Vaughn had ik wellicht nog het meeste verwacht. Zijn vorige films zijn steevast goed: vlot tempo, duidelijke afbakening inzake geweld (absurd waar mogelijk en toch grof waar mogelijk) en muziekgebruik. Kingsman wordt ontsierd door veel te veel CGI, de actie wordt er echt zwaar door teniet gedaan, de kerkscène buiten beschouwing – maar die is ook verre van perfect. Enkele scènes – niet noodzakelijk actiescènes, maar bv. opleidingsscènes – worden te vroeg afgekapt of lijken ergens raar tussen geplakt te zijn. Soundtrack ligt er te zwaar op – ‘Bonkers’ tijdens zo’n infantiel autoritje, zucht.

Met Kick-Ass, de film die het meest in dit straatje ligt, laat Vaughn zien dat hij absurditeit en sérieux perfect kan combineren en impact kan laten hebben; hier slaat hij de plank simpelweg mis.

Na 4 goede films een pretentieus rommeltje. Het kan de beste overkomen, zeker?

2

Doorsnee.

Kiss The Girls is vooral saai. Niet echt slecht, maar ‘gewoon’ een stoffige thriller zonder al te veel hoogtepunten maar met een karrevracht aan clichés en een speelduur die een minuut of 20 te lang is.

De cast is ook weinig opwindend: Morgan Freeman speelt zoals hij bijna 20 jaar later nog altijd speelt, Cary Elwes is weinig subtiel en Ashley Judd is Ashley Judd, niet bepaald ’s werelds beste actrice maar wel mooi beeldmateriaal.

Met een regisseur die verder nog een aantal films van hetzelfde niveau op z’n conto heeft kan je deze degelijkheid verwachten. Het is saai, het is wat droogjes, en hoewel politiethrillers sowieso niet mijn favoriete films zijn, mag ietwat schwung en spanning wel. Ook van standaardwerkjes.

2,5 

Uitstekend.

Het is wellicht de beste Netflix-productie die ik tot dusver gezien heb. Op zich biedt het allemaal niets nieuws onder de zon, maar het doet simpelweg alles goed wat het goed moet doen. De film is een warm kerstfilmpje. De gezelligheid druipt ervan af, al ben ik niet zo'n fan van de opzichtige computeranimatie, noch is de stijl mijn ding - vooral de personages dan, de achtergronden vind ik wel geslaagd.

Maar de feel good zit snor, de film verveelt geen moment en ik vermoed dat de meeste kijkers op het einde van de rit wel met een warm gevoel achterblijven. Ik ook alvast. En hoewel ik de kerstperiode wel iets vind hebben, vind ik kerstfilms vaak irritant en fake. Deze niet dus, wat mij betreft een aanrader.

4

Middelmatig.

Vrij snelle actiekomedie met een paar goede ideetjes, maar ook met het duo Tom Cruise - Cameron Diaz en dat is voor mij althans geen goed nieuws. Cruise is niet cool genoeg voor z'n rol en Diaz is eigenlijk nooit goed. James Mangold haalt m.i. wel redelijk wat uit het script dat hij gekregen heeft. Zo'n montage als Diaz die versuft een hoop meemaakt is wel leuk gedaan.

2,5

Redelijk.

Mijn gevoel wordt daarbij nogal sterk bepaald door de sfeerschepping. Maar net zoals bv ook Tree of Life vind ik dat het weer net té onconventioneel is. En naar mijn gevoel enkel om vooral maar niet conventioneel te zijn.

Het maakt het allemaal iets te zweverig, de enkele uitstekende sequenties ten spijt.

Zoals gewoonlijk moet ook de cast niet al te veel kunnen. De vele grote namen zullen de film wel gefinancierd krijgen, maar meer dan hun gezicht laten zien is het vaak niet. Christian Bale (uiteraard) en Cate Blanchett zijn de uitzonderingen. Zij krijgen een zinnetje of 20 te zeggen en ze doen dat voortreffelijk.

Terrence Malick, de mooifilmer. Zo zie ik hem. Zijn vele vraagtekens des levens e.d. kunnen me gestolen worden. Zijn manier van vertellen is te zweverig naar mijn goesting. Dat neemt uiteraard niet weg dat hij steeds opnieuw heel wat weergaloze shots voorschotelt. De soundtrack is hier vrij bescheiden, waardoor dat visuele er nog meer uitkomt. En dan is 2 uur film, wat de inhoud ook moge zijn, een klein genot.

3

Amusant.

Herzien na een 15-tal jaar en dat is me best meegevallen. Cool vind ik het niet meer - dat was vroeger wel het geval, denk ik -, maar de film kijkt wel nog gewoon leuk weg. De ideale tussendoor, met weinig pretentie, een hoop amusement en een aantal bekende acteurs in hun jonge(re) jaren. Heath Ledger acteert niet bepaald de pannen van het dak, maar kan met zijn charisma een film als deze dragen alsof het niets is.

3

Amusant.

Verrassende misdaadkomedie. Verrassend, want ik had geen al te hoge verwachtingen. In aanpak voornamelijk veilig, maar wel vlot verteld. Het plot wordt natuurlijk met enkele bochten verteld, zodat men de kijker af en toe op het verkeerde been lijkt te zetten, al blijft het behoorlijk gemakkelijk te volgen. De humor zal niet ieders ding zijn - het is ook niet de meest subtiele humor.

Vlot verteld dus, met een hoop smeuïge personages die voor wat pit moeten zorgen. Net daar laat de film enkele steken vallen. De verzamelde cast bestaat uit louter grote namen (van vroeger en nu), maar er is niet echt iemand die zijn of haar typetje écht kan doen uitblinken. Daniel Craig is wat mij betreft zelfs grandioos gefaald. Ik heb geen idee wat hij voor ogen had.

3,5

Zoals verwacht.

En dan bedoel ik daarmee dat M. Night Shyamalan zoals zo vaak een apart sfeertje kan brengen. Een beetje onstuimig soms, maar dat past wel. Ook met acteerwerk waarvan je denkt dat het te slecht voor woorden is, maar waarbij je je dan afvraagt of dat de bedoeling is.

Qua mysterie brengt Shyamalan het goed, maar naarmate de film vordert, neemt de sentimentaliteit toe. Het wordt me allemaal iets te opgeklopt en als duidelijk is dat er geen twist meer volgt (enfin; de twist is dat er geen twist is) verliest de film toch een beetje de pedalen. Jammer, maar helaas.

2,5

Slechte film.

Keanu Reeves is op zich de juiste acteur voor dit soort onzin. Hij is droog en lomp. Echt acteren kan hij volgens mij niet, dus hij zit absoluut op z'n plaats. Helaas bakt Eli Roth er verder niet veel van. Het sadisme is eerder puberaal en giechelig. Het thrillergehalte is quasi onbestaande. Huppeltrutjes van dienst Ana De Armas en Lorenza Izzo doen wellicht perfect wat ze moesten doen, maar het levert mij alleszins geen geslaagde kijkervaring op.

1,5

Bij momenten aardige mystery-thriller; soms barslecht drama.

Het verhaal is best wel leuk als je als kijker nog niet weet welke kant het allemaal opgaat. Die kant is m.i. de verkeerde. Het interessante verdwijnt en wat sci-fi elementen en onnodig drama komen in de plaats. Het einde kan ik me best in vinden, al waren de ruimteschepen natuurlijk niet nodig.

Het acteerwerk was over het algemeen net te doen gezien het soort film, maar Nicolas Cage viel imo toch terug door de mand. Ik zie daar een zak patatten staan. Geen inleving, geen charisma, vreselijke lichaamshouding, .. Gelukkig dat de andere acteurs - zonder uit te blinken- toch wat beter doen.

Aangenaam sfeertje tot dat de film geen mystery meer is. Soms goed gefilmd, soms wat rommelig. Hetzelfde geldt voor de special effects.

Ondanks de vreselijke Nicolas Cage, toch een voldoende omdat het uitgangspunt op zich wel wat had.

2,5

Niet mijn ding.

Urbanus kan ik wel hebben. Z'n naïeve typetje zorgt voor een soort luchtigheid die best aangenaam is. Immers, van echt goede moppen moet Koko Flanel het niet hebben. Er zit té veel matigheid in de film. Te weinig scènes die bij blijven, te weinig typetjes die leuk zijn. Bovendien acteert eigenlijk niemand goed, of het moet al bijna Urbanus zelf zijn. Een Vlaamse klassieker dus het was tijd dat ik deze eens keek. Dat is nu gebeurd.

2

Tja.

Ouderwetse spoof, maar dan op z'n Zweeds dus soms ietsje droger en zwartgalliger dan wat ze in Hollywood maken. Maar goed is het niet echt. Ik ben ook niet voor dit soort humor, al kan ik er soms wel om lachen. De film duurt gelukkig niet erg lang, maar zelfs dan was de citroen toch volledig uitgeperst.

2

Vermakelijk.

Vlot tussendoortje en anders genoeg dan de King Kong van Peter Jackson. Zo is deze film veel meer rechttoe rechtaan: 2 uur actievermaak met nul opbouw, nul karakterontwikkeling en nul klefheid. Daar zit het voordeel maar gelijk ook het nadeel: deze versie is "niet veel", het stoelt op actie maar de actie is zelden echt goed. Ok, de helikopters in het begin worden gezwind neergehaald maar daar blijft het bij. Gevechten met de octopus, die kleine skull crawlers en later die grote: het verrast niet, laat staan dat het imponeert.

De cast is echt te saai voor woorden. Tom Hiddleston en Brie Larson hebben niks te doen, Samuel L. Jackson speelt nog maar eens een schreeuwlelijk en ook John Goodman en John C. Reilly spelen typetjes die je al eens gezien hebt. Behalve Kong nog een ander kleurrijk personage had wel gemogen.

Visueel zeker wel aardig. Niet zozeer hoe de actie geschoten is - behalve die aanval op de heli's -, maar wel in het gebruik van kleuren met de vaak terugkerende gelige gloed. De invloed van enkele Vietnamfilms is duidelijk aanwezig en zorgt voor een frisse wind op het verhaal van Kong. De soundtrack bevat ook enkele leuke 70ies hits.

3

Sterk.

Ik ken niets over de Deense geschiedenis, maar dat moet ook niet. A Royal Affair is een krachtige vertelling, niet alleen over een politiek woelige periode, maar ook over een liefdesaffaire die er niet mocht zijn.
Vooral tijdens het eerste uur wordt de affaire belicht - nu ja, dat is ook wel logisch - en dat is het sterkste deel van de film. De drie hoofdpersonages - koning, koningin en dokter - zijn treffend geschreven en die emotionele diepgang zorgt ervoor dat de tweede helft van de film boven water blijft. Niet dat het niveau dan opeens daalt, maar er komt wat meer politiek bij kijken en dat beïnvloedt uiteraard ook de personages, waardoor het wat meer leed dan lief wordt.
Het slotakkoord met de executies en ook de epiloog waarin blijkt dat Struensee toch een blijvende stempel heeft gehad, zorgen voor een gepast einde.

Naast een goed gebracht verhaal beschikt A Royal Affair ook over een uitmuntende cast. Zowel Alicia Vikander als Mads Mikkelsen als Mikkel Boe Følsgaard acteren de sterren van de hemel. Vikander imponeert wederom met haar breekbare performance, een bevestiging na haar rol in Anna Karenina. Van Mikkelsen wist ik al dat hij talent aan zijn enorme schermprésence koppelt, maar misschien komt het beste acteerwerk wel van laatstgenoemde, Følsgaard. Zijn personage had één en al karikatuur geweest kunnen zijn, maar hij zet hem zo neer dat gekheid, sympathie en onvoorspelbaarheid één en dezelfde emotie lijken.

Maar ook de mannen en vrouwen achter de schermen verdienen pluimen. Kostumering, decors, aankleding, ... Alles is met veel oog voor detail en flair gemaakt. Het levert een aantal mooie en sfeervolle shots op, maar toch heb ik de indruk dat er méér uitgehaald had kunnen worden: het camerawerk is goed, maar mist soms net dat beetje durf om er écht iets van te maken.

Niettemin is A Royal Affair een meeslepend kostuumdrama. Ik begin het genre alvast meer en meer te mogen.
4

Tof.

Het is dat ik de Hollywoodversie met Liam Neeson al gezien heb, of ik had aangenamer verrast geweest. Of alleszins meer verrast. De remake is eigenlijk ook goed en qua toon nagenoeg gelijkwaardig aan deze droge misdaadkomedie. Typisch Scandinavisch: toffe setting, geslaagde personages en heerlijk droog qua humor. Het acteerwerk is over de ganse lijn uitstekend. Ik mis enkel een écht hoogtepunt. De film blijft gedurende de hele speelduur eenzelfde tempo volgen. Dat heeft wel iets, maar een échte punch of zo is er niet.

3

Suf.

Een klassieker, kennelijk, dus die moest ik gezien hebben. Helaas heb ik vorig jaar met Marriage Story een update van dit soort drama gezien en die film is behoorlijk goed en alvast een stuk beter dan deze. Sowieso is het hier vrij eenzijdig, meer dan een echtscheidingsdrama lijkt het op een verfilming van hoe een afwezige vader opeens voor zijn kind moet zorgen. De moeder is een irritant nevenpersonage.

Meryl Streep komt dus ook totaal niet uit de verf, maar dat is haar schuld niet. Dustin Hoffman krijgt daarentegen wél volop de kans voor een Oscar te gaan (geen idee of hij hiervoor in de prijzen is gevallen), maar ik kan zijn nerveuze manier van acteren niet altijd smaken. Met de weinig genuanceerde portie drama erbij zat meeleven er niet bij, integendeel. De speelduur blijft evenwel keurig onder de 2 uur dus het is nu ook weer niet dat ik me een ganse avond lang heb lopen vervelen.

2

Mooi.

Alicia Vikander schittert eens te meer in een mooi drama, vol curiositeiten en kleine zijplotjes. Normaliter hou ik niet echt van te veel zijsprongetjes, maar regisseur Ella Lemhagen slaagt er wonderwel in het allemaal gecombineerd te krijgen tot een aangenaam geheel.

Verschillende thema's komen aan bod, het ene al wat complexer dan het andere. De dynamiek met het broertje met Down is het meest bekoorlijk en veruit het meest ontroerend. De ganse film lang heerst een wat aandoenlijk sprookjesachtig sfeertje, onder meer ingegeven door de uitstekende muzikale ondersteuning.

Verrassende meevaller. Vooral gekeken voor Vikander, maar zij is uiteindelijk slechts één onderdeeltje van een goeie film.

4

Niet mijn ding.

Als parodie zal dit wellicht nog zo slecht niet zijn: het is zo onnozel als maar zijn kan. Niettemin vermaakt de film amper. Dezelfde onnozele dingen worden geregeld herhaald en het duurt bovendien vrij lang vooraleer het allemaal écht in gang schiet. Ondanks een hoog tempo lijkt het dus amper vooruit te gaan.

2

Redelijke animatie, die het vooral van de humor moet hebben.

Flinterdun verhaal, maar het is wel vermakelijk. Er zit net genoeg vaart achter, en de humor is erg te pruimen. Jack Black is een goeie stem voor Po, net als de rest voor de andere personages op Dustin Hoffman na. Niet dat het slecht is, maar hij heeft een net iets te rauwe, ietwat krijsende stem om een rustige, ervaren kung fu-man te spelen. Een stem als die van bv Christopher Lee, Morgan Freeman of Anthony Hopkins had beter geweest. Rustiger, beheerster, .. Maar goed.

De animatie is best goed, toch is het verschil met de 90ies-animatiefilms nog altijd erg groot.

Vermakelijk

Nipte 3,5 door de humor.

Leuk.

Het duurt wel een tijdje vooraleer het allemaal echt losbreekt en ook de humor is niet van hetzelfde niveau als in het eerste deel, maar toch is dit een waardige sequel.

De stemmencast is dezelfde en dat lijkt zekerheid in te bouwen, maar Jack Black doet het hier minder goed dan de vorige keer. Qua timing lijkt het niet altijd geolied te lopen.

Gary Oldman is de meest in het oog springende naam: hij verzorgt de stem van slechterik Lord Shen en schmiert er meer dan ooit op los.

Hetgeen waar Kung Fu Panda 2 vooral op scoort is het visuele. Vooral actiescènes vind ik geweldig geregisseerd, met veel oog voor vloeiende bewegingen die gepaard gaan met mooie kleuren. Ook de "alternatieve" flashbacks zijn zeer de moeite. De "inner peace"-scène waarin heden en verleden in elkaar gewoven zijn is een schot in de roos.

3,5

Wel oké.

Maar de formule is nu toch aan het einde van z'n Latijn. Sowieso is het geen teken van overvloed als er oudere personages (al dan niet) teruggehaald worden en zelfs dan nog wringt het verhaal zich in allerlei bochten om er toch maar weer een actiescène uit te knijpen. Jack Black is energiek als altijd in zijn stemwerk, maar dat hebben we intussen al zo vaak gezien. De animatie blijft uiteraard kleurrijk en van een zeker niveau, al vind ik niet elk design zo geslaagd. De kinderen zullen er zich mee blijven amuseren, maar voor mij mag deze reeks er nu wel een punt achter zetten.

3