Opinions

Na de prima documentaire over Filip van België die dit jaar op Canvas werd uitgezonden, ben ik deze "fictiereeks binnen historische krijtlijnen" over het koningschap van Albert II maar eens gaan bekijken. Die aankondiging alleen was al een fiks waarschuwingsschot, en de eerste aflevering was niet meteen denderend, maar ik besloot - zoals altijd bij het kijken van series - te volharden tot het eind. Het was een hele zit.

Fictie, binnen historische krijtlijnen, dus. Die historische krijtlijnen zijn dan de gebeurtenissen zelf, en al zitten daar chronologische foutjes in, de grote lijnen zullen inderdaad wel kloppen. De fictie, dat zijn de dialogen, gedragingen en reacties van de diverse personages. Daar loopt het meermaals mis, wat mij betreft. Lucas Van den Eynde zet weliswaar een prima koning Albert II neer, en Stefaan Degand trekt de aandacht als de excentrieke womanizer annex getraumatiseerde ziel Laurent; de overige personages kunnen me niet echt boeien. Al moet ik erbij vertellen dat Ludo Busschots een goeie Van Yperseele neerzet.

Vooral de dialogen vielen me behoorlijk tegen. Ik voelde nergens echt een vonk, er werd ook iets teveel ingezet op het karikaturale aspect. Ik las ergens dat de personages met stripfiguren worden vergeleken, en daar kan ik deels in meegaan.

Misschien was het geen goed idee om deze reeks, die door de VRT destijds als prestigieus werd aangekondigd (kijk, daar gaat het al mis), meteen na die goed verzorgde docu te bekijken? Nu ja, dit is me niet echt bevallen..

2 sterren

Degelijke vierde jaargang van American Horror Story, met in de cast een aantal terugkerende acteurs/actrices (Jessica Lange, Evan Peters, Sarah Paulson, Denis O'Hare, Frances Conroy e.a.) en ook wel wat nieuwe namen. Ook zit er een link in naar het uitmuntende seizoen 2 met het personage Pepper, wat voor mij ook meteen de mooiste aflevering (10) opleverde; erg ontroerende episode! Het personage van Finn Wittrock kende ook een boeiende ontbolstering en ontknoping. En de adoratie voor Ma Petite vond ik enorm aandoenlijk.

Verder was het script helaas wel een rommeltje, wat mij betreft, en kwamen heel wat situaties/gebeurtenissen/personages nogal kwansuis op me over. Het succes daarvan was overigens wisselend; een personage als Edward Mordrake of Twisty the Clown (een sterke John Carroll Lynch) wist me helemaal te overtuigen, dat van Neil Patrick Harris dan weer helemaal niet.

Ik blijf wel gewoon kijken hoor, omdat de eerste twee seizoenen (en dan vooral het tweede) het potentieel van het hele concept wel wisten waar te maken.

3 sterren

Fijn zesde seizoen van AHS. Het verhaal zelf is niet bijster origineel (schatplichtig aan heel wat andere horrorproducties, wat de makers geenszins onder stoelen of banken steken trouwens), de uitwerking vond ik wel erg creatief, en de horror en geweld zijn explicieter dan ooit.

Sterke acteerprestaties alweer, Cuba Gooding Jr. is inderdaad een waardevolle toevoeging aan de cast. Sarah Paulson doet aan overacting, maar dan zeer bewust (vette knipoog naar menige slasher) en dat kon ik wel velen. Kathy Bates steelt andermaal de show, wat een geweldige karakterrollen zet zij toch altijd neer.

Ik vond de eerste 5 afleveringen wel sterker dan de laatste 5, en zeker de finale kwam eerder als aanhangsel op me over dan als een "echte" finale - een euvel dat Murphy en Falchuk in eerdere seizoenen ook al hebben tentoongespreid.

Maar de balans is wel overwegend positief, ik heb dit seizoen met veel plezier (en soms ook wel wat misselijkheid) uitgekeken!

3,5 sterren

Toch een behoorlijk goed seizoen van deze grappige serie rond superspion Sterling Archer. Hoewel, in dit seizoen wordt de focus verlegd naar The Figgis Agency, een detectivebureau. Een andere invalshoek voor de tien afleveringen van seizoen 7 dus, maar die worden goed ingevuld.

Qua humor is het net wat minder dan de beste seizoenen, maar ik heb toch nog een heel aantal keren in een deuk (of op z'n minst een halfdeuk) gelegen. De twee Bell Panto-afleveringen zijn ronduit hilarisch (dat politieduo is ook een aangename toevoeging), en hoewel de rode draad doorheen het seizoen me niet zoveel zegt, heb ik vooral van de losstaande afleveringen genoten. Hoewel er in elke aflevering wel terugkerende elementen zitten.

Krieger treedt wat nadrukkelijker op de voorgrond, maar dat is niet altijd even geslaagd. Krieger vind ik het ultieme hit-and-miss-personage in deze reeks.

3,5 sterren

Het zwakste seizoen tot nu toe, maar niet bepaald dramatisch. Dat dit zou afwijken van vorige seizoenen was wel te voorspellen, gezien de finale van seizoen 7. Dit is ook het kortste seizoen, en zie ik vooral als een overgangsseizoen. Want ja, de reeks werd hernieuwd voor nog 'ns twee reeksen!

Dit seizoen speelt zich volledig af in Archer's droomwereld, terwijl hijzelf in coma ligt. Archer is een private eye in het naoorlogse L.A., die de moord op zijn partner Woodhouse (die ook in de werkelijkheid dood blijkt te zijn) wil oplossen, en vervolgens verstrikt raakt in een web waar hij steeds moeilijker uit zal geraken.

Hoewel deze animatieserie ook als actieserie te boek staat, is het toch vooral de humor waar de show het van moet hebben. En die is, toegegeven, van een lager niveau dan - zeker! - de eerste zes seizoenen. Dat komt natuurlijk deels doordat de gekende personages nu een wat andere invulling krijgen, en dat vraagt om gewenning. De setting wérkt minder goed dan die dat in de vorige seizoenen deed, maar ik heb toch geregeld moeten lachen met vooral de capriolen van Archer, maar ook bijvoorbeeld het jazzkwartet.

Het moet wel gezegd dat er dit seizoen enkele leuke gastrollen zijn, met Keegan-Michael Key en Wendell Pierce (Bunk uit The Wire) als jazzmuzikanten en Eugene Mirman (Gene uit Bob's Burgers) als prettig gestoorde broer van Charlotte Vandertunt. Daardoor toch een halfje extra; anders was dit een zéér nipte voldoende geweest.

3 sterren

Over deze reeks had ik al wel wat goede dingen gehoord, en nu heb ik de tien afleveringen ook bekeken. Donald Glover ken ik van zijn rol als Troy in Community, maar zijn personage in deze reeks is daar geenszins mee te vergelijken. Atlanta is absurdistisch, bij vlagen bizar en vooral erg grappig!

Atlanta lijkt een kruising tussen een comedyreeks en een sketchshow. Glover (die het spelen van de hoofdrol, ook zowat de bezieler is van de reeks) zet zijn personage erg goed neer; de wat gelaten Earnest Marks, die zijn rappende neef Alfred "Paper Boi" probeert te managen. Daarnaast valt vooral het hilarische personage Darius in positieve zin op; de scène waarin hij zichzelf aan een koffertje heeft vastgeketend en aan zijn maat Paper Boi telkens vraagt of die de sleutel niet heeft, of de scène waarin hij op de schietbaan gaat oefenen op een tekening van een hond; het zijn maar enkele voorbeelden waar ik echt waar dubbel om heb gelegen!

Atlanta onderscheidt zich ook in die zin dat geen enkel personage in elke aflevering te zien is. Je zou wel kunnen zeggen dat een "vaste" cast is van vier personages, met naast Earn, Paper Boi en Darius ook nog Van, de vriendin van Earn. In aflevering 7, B.A.N., komt Glover zelf bijvoorbeeld helemaal niet in beeld. Die - overigens fantastische - aflevering beeldt beeldt een aflevering van de fictieve talkshow Montague (inclusief bevreemdende reclamespotjes) uit, waarin Paper Boi te gast is, en ook vooral met een hilarische reportage over de jongeling Antoine, die zichzelf een blanke man uit Colorado genaamd Harrison Booth voelt. On-be-taal-baar!

De humor heeft vaak ook nog eens een dubbele laag, waardoor de reeks inspeelt op socio-culturele thema's. Zo komt het personage Craig Allen in de negende aflevering (Juneteenth moet de titel overigens zijn) in al zijn enthousiasme voor de Afro-Amerikaanse cultuur op mij net over als een racist met zelfontkenning. Een geniale sneer.

De reeks is ondertussen toch al even uit, en een tweede seizoen zou er volgend jaar komen. Ik weet echter niet of ik daar op zit te wachten. Begrijp me niet verkeerd, want ik heb waarlijk genoten van dit eerste seizoen. Atlanta lijkt me gewoon niet veel baat te hebben bij een vervolg. Al mag het tegendeel altijd bewezen worden.

4,5 sterren

Bij het fantastische eerste seizoen zei ik nog dat ik niet zeker was of ik wel op een vervolg zat te wachten, maar toen ik zag dat seizoen 2 er definitief zou komen, keek ik er toch gelijk naar uit. En ook het tweede seizoen is een succes, met veel subtiele humor, absurditeiten en andere bizarre situaties. Ook kan elke aflevering eigenlijk geheel op zichzelf staan en aldus bekeken worden, wat mee de kracht van Atlanta bepaalt.

Barbershop, Teddy Perkins en North of the Border steken er bovenuit, maar het niveau is weer constant en hoog, en ik ben reuze benieuwd wat Glover in de toekomst nog voor ons in petto heeft (al mag dat evengoed met andere projecten).

4 sterren

Indrukwekkende miniserie.

Gebaseerd op het boek van Stephen E. Ambrose, volgt Band of Brothers de evolutie van een groep jonge Amerikaanse gasten vol dromen en jeugdige ambitie die willen strijden voor het vaderland tot een hechte groep geroutineerde, door de oorlog gepokt en gemazelde soldaten. Van de, al onverteerde spaghetti opgevende, zich moeizaam de heuvel Currahee optrekkende youngsters tot de levensbeschouwende (maar ook genietende) veteranen in Zell am See: deze reeks biedt een unieke inkijk in werk en leven aan het front, op de enorm pakkende maar nooit overdreven score van Michael Kamen.

Niet elke aflevering is even sterk (lees: magistraal) en er zijn wel wat slordigheden/fouten ingeslopen (lees daarvoor maar het stuk van Lovelyboy, maar wat mij er toch toe beweegt de maximale score uit te delen, is de achterliggende filosofie. Deze reeks focust namelijk niet op de actie, noch op de grandeur van de bevelhebbers (al spelen die elementen wel mee natuurlijk), maar des te meer op de moedige mannen van Easy Company, op de mens zelf, als wezen met zijn gebreken, kleine kantjes en dommigheid maar evenzeer empathie, (sociale) intelligentie en verbondenheid. Een verhaal over onverbiddelijkheid en compassie. Cynisme en geloof. Humor ook.

Het trainingskamp, de heroïsche doch chaotische landing in Normandië, de hectische inname van Carentan en de Britse hybris van Operation Market Garden: het blijkt allemaal slechts een opmaat richting de ronduit meesterlijke dubbelaflevering om het Ardennenoffensief, met focus op Bastogne en Foy. Tijdens de eerste episode daarvan volgt de camera Doc Roe, wat zo ongeveer de beste keuze moet zijn geweest voor dit deel van het verhaal, omdat de bezigheden en bekommernissen van de hospik van het regiment de gruwel treffend in beeld brengen. The Breaking Point is zo mogelijk nóg beklemmender met enkele waanzinnige scènes en een onbekwame luitenant (kunstmatige promotie en vriendjespolitiek worden hier op de hak genomen), en dat alles door de ogen van Carwood "Lip" Lipton, één van mijn favoriete personages in de serie, niet in het minst door de ijzersterke vertolking van Donny Wahlberg. De grauwheid in de beeldvoering versterkt die effecten enkel.

Daarnaast kan je natuurlijk niet om Why We Fight heen. De titel van de aflevering is afgeleid van een artikel dat één van de soldaten leest (onder auspiciën van toenmalig president Roosevelt is er ook een reeks films onder die titel uitgebracht om de troepen en bij uitbreiding het Amerikaanse volk van de noodzaak van deelname aan deze verschrikkelijke oorlog te overtuigen), maar verwijst natuurlijk vooral naar de beruchte ontdekking van een zogenaamd arbeidskamp. Het zijn dat soort taferelen, waarbij je dolgraag wil wegkijken maar moet blijven kijken om jezelf als menselijk wezen niet te verloochenen. Bikkelharde, confronterende doch essentiële materie, en als je kijkt naar wat er ondertussen allemaal voor gruwelijks heeft plaatsgevonden - nog steeds plaatsvindt - op deze aardkloot, zou je kunnen concluderen dat we helemaal niets leren. Je zou er al even cynisch van worden als Lewis Nixon.

Ik noemde eerder Lip reeds als een favoriet personage, maar ook dat diverse palet aan figuren is een absoluut sterktepunt van deze reeks. Winters, Nixon, Buck, Malarkey, Guarnere, Bull, Luz, Liebgott, Perconte... Het zijn stuk voor stuk memorabele karakters. Het toevoegen van interviews met enkele toen nog levende veteranen op hoge leeftijd is ook een goeie zet gebleken. Op die manier voel je nog meer mee met die mannen, deel je hun rauwe emoties en komt alles veel harder binnen. Band of Brothers is een prachtserie die enkele grootse hoogtepunten kent maar over de ganse lijn weet te overtuigen en te vervoeren. Een universeel verhaal over "kleine" mannen die "grootse" daden stellen. Dankzij de sterke vertolkingen, zéker, maar vooral dankzij de fantastische kerels die zij waren.

5 sterren

Behoorlijk geslaagde reeks inderdaad, met een donker kantje en sterke acteerprestaties. De namen liegen er natuurlijk niet om, met oude getrouwen Nikolaj Lie Kaas en karakterkop Thomas Bo Larsen als respectievelijk een gladde CEO met behoorlijk wat vuiligheid aan zijn handen en een smeris die tot het uiterste gaat. Ook Natalie Madueño maakte een sterke indruk als Claudia Moreno, die zich constant op de fijne zijden draad tussen goed en slecht ophoudt.

Het uitgangspunt van de serie is op zijn minst interessant, en alweer een stap in de goede richting wat de Scandinavische TV-makerij betreft. Wat de makers er verder mee hebben gedaan, is het smeden en geduldig opbouwen van een beklemmend verhaal, waar intriges en verraad nooit ver weg zijn.

Aan de andere kant van het spectrum maken we kennis met Nicky en Bimse, twee automonteurs die door hun half-gedwongen bijverdienste als autodieven per toeval in een carrousel belanden waar ze pas aan het eind uit raken. Uiteraard is dit geen los zand, maar hangt het nauw samen met de rest van het verhaal, waardoor in de laatste afleveringen de eindjes keurig aan elkaar worden geknoopt.

Is dit dan voor de volle 100 procent een succesverhaal? Dat nu ook weer niet. De verhaallijn over de vrouw en kinderen van Mads (Thomas Bo Larsen) vond ik net wat minder.
De slotaflevering daarentegen was wel subliem, de allerlaatste scène was een complete verrassing. Ik vraag me echter wel af of er nog een tweede seizoen zal komen..

4 sterren

Na de laatste aflevering van het eerste seizoen vroeg ik me af of er een vervolg zou komen, omdat de finale van dat eerste seizoen vrij sluitend was. De makers hebben er een tweede seizoen aan gebreid, en dat is me, toegegeven, iets minder bevallen dan het eerste.

Het seizoen begint met de vrijlating van Claudia uit de gevangenis, waarin ze terecht was gekomen na het fiasco van Energreen. Ze vindt werk in een koffiehuis, maar algauw blijkt dat haar toekomst zich toch weer in de zakenwereld zal afspelen, meer bepaald bij de banken Nova en Absalon. Dit lijkt me een logisch begin, zeker ook gezien de rancune die Claudia voelt voor Knud Christensen, de topman van Nova Bank die in het eerste seizoen de waarlijke slechterik bleek te zijn. Die rancune drijft Claudia soms tot erg egoïstische, koude besluiten, en de plot tot enkele onlogische, minder geslaagde wendingen. Het kat- en muisspel tussen Claudia en Absalon Bank (is ze nu in dienst of niet?) heeft op den duur een wat irriterend effect.

Mads en Nicky spelen ook dit seizoen een hoofdrol. Mads blijft z'n eigenwijze, nukkige zelf, maar Nicky maakt een evolutie door. Gaandeweg zinkt hij steeds verder weg in de donkere poel waar hij zelf is ingesprongen, maar hij maakt ook promotie; de Zweed ziet een grootse toekomst voor 'm weggelegd. Zijn aandeel in het verhaal is dit tweede seizoen één van de grote opstekers.

Met de dood van Christensen aan het eind lijkt het doek nu toch te zijn gevallen; de eindjes zijn nog beter (al dan niet wat geforceerd) aan mekaar geknoopt. Al bij al toch een fijne reeks.

3,5 sterren

Ik heb vorige week de acht afleveringen van deze nieuwe tv-serie, plus een negende (een soort kijk achter de scherm, half vermomd als parodie op dat soort dingen), en ik was gelijk verkocht. Ik ben geen spreker van het West-Vlaams, maar weet dit zeker te appreciëren. Het personage Freddy De Vadder kende ik wel van naam, hoewel ik van hem geen shows heb gezien. Kortom, ik wist dus grotendeels niet wat te verwachten.

Grotendeels, zeg ik, want wat wel verwachtingen weet te scheppen, is de cast. Als ik dan namen als Wim Willaert, Maaike Cafmeyer en Sebastien Dewaele daartussen zie staan, is dat een indicatie dat dit wel 'ns wat zou kunnen worden. Bovenvermeld drietal heeft namelijk al bewezen goed samen te kunnen spelen (in Eigen Kweek, waarvan we binnenkort een tweede seizoen mogen bekijken), en het zijn ook gewoon topacteurs. Vooral van Willaert ben ik een fan, die er steeds weer in slaagt zijn personage iets extra te geven. Zo ook in Bevergem.

Het uitgangspunt van de serie is meteen intrigerend: de Vlaamse comedian Freddy De Vadder duikt onder in een onooglijk West-Vlaams gehucht, genaamd Bevergem. Een vraag die zich dan meteen opdringt is: "Wat zoekt een gast als Freddy daar nou toch?" En we zijn vertrokken!

Wat volgt is een interessante opeenvolging van gebeurtenissen, indrukken en andere fictionele zaken, met de meest diverse personages in de glansrollen. Ik zou elk personage hier tot in detail kunnen gaan bespreken en analyseren, maar dat leidt ons te ver. Persoonlijk vond ik de bende van de Roste intrigerende lieden, waarvan we (hopelijk) het laatste nog niet hebben gezien. Ook de zonderlinge Kurt, eenzame ziel met een duister kantje, is een geslaagde creatie der fantasie, en wordt vertolkt door Dries Heyneman, die zelf meeschreef aan het scenario.

Aan dat scenario schreef uiteraard ook Bart Vanneste (de man achter Freddy De Vadder) mee, en (dat was voor mij de grootste verrassing) ook Wannes Cappelle, de frontman van Het Zesde Metaal. Ironisch genoeg geen muziek van Cappelle in de nochtans meer den geslaagde soundtrack van de serie, waarop in de negende aflevering op schertsende wijze verhaal wordt gehaald. Cappelle speelt ook mee in de serie; hij vertolkt de plaatselijke politieagent, die door zo goed als iedereen onheus en niet serieus wordt behandeld, en spottend Wantje wordt genoemd, als in "een handschoen zonder vingers; ne goeie naam; voor een flik zonder kloten!", zoals de burgemeester van Ruddervelde (een rol van Dirk Van Dijck), treffend wist te verwoorden.

Met veel plezier heb ik naar deze mooie serie gekeken, die vaak erg grappig was, en al even vaak origineel en verrassend uit de hoek wist te komen. Een verademing om weer eens wat absurdisme op de Vlaamse TV te mogen aanschouwen, meer van dat!, zou ik zeggen.

4,5 sterren

Een erg goeie, meeslepende serie. Doordat het eerste seizoen (er is ondertussen een tweede aangekondigd) slechts zeven episodes bevat, kan je de reeks makkelijk op een paar dagen tijd kijken, wat ik ook gedaan heb. Ik heb altijd al ervaren dat, als het een goeie serie betreft, ik erg makkelijk in het verhaal en de sfeer wordt meegezogen.

Big Little Lies heeft z'n titel niet gestolen, want er worden heel wat leugens verteld. Dat maakt het verhaal deels zo intrigerend, hoewel dat toch echt wel vooral aan de schitterende hoofdpersonages ligt. Reese Witherspoon en Nicole Kidman zijn grote namen uit Hollywood, maar bewijzen hier dat ze ook op het kleine scherm uitstekend uit de voeten kunnen. Vooral Kidman zet een schitterende vertolking neer; haar personage Celeste is een getroebleerde vrouw die opgesloten zit in een huwelijk met een gewelddadige, bezitterige man (de chemie met acteur Alexander Skarsgård is bij wijlen flitsend), en heeft het moeilijk te kiezen hem te verlaten of te blijven voor de kinderen.

Tussen die twee grote namen staat Shailene Woodley razend goed te acteren, wat erg knap is. Zij zet haar rol met veel overtuiging neer, zodat het donkere kantje van haar personage goed voelbaar is, maar niet te prominent. Verder spelen o.a. Laura Dern en Zoe Kravitz (dochter van) sterke rollen neer net onder de hoofdpersonages.

Qua plot heeft men een zekere spanning proberen creëren en opbouwen door het verhaal te vertellen en ondertussen ook reeds te doorspekken met ondervragingen van ondergeschikte personages over een noodlottige gebeurtenis, die zich in de slotaflevering zal ontvouwen. Dat is de makers, bij mij althans, goed gelukt, want ik heb het merendeel van de tijd op het puntje van m'n stoel de reeks gevolgd, en de laatste aflevering was gewoon genieten. Meesterlijk! En hoewel humor geen onbelangrijk ingrediënt is, kan je dit moeilijk een zwarte komedie noemen. Een misdaadreeks evenmin, eigenlijk. Laten we het op dramareeks houden?

Tot slot wil ik de makers nog een dikke pluim geven i.v.m. de muziekkeuze en de manier waarop men dit in de reeks heeft gebruikt. De opening alleen is al een reden om deze reeks te bekijken; op de tonen van het fantastische Cold Little Heart van Michael Kiwanuka speelt de idyllische begingeneriek. Verder passeren ook o.a. Harvest Moon van Neil Young en That's How Strong My Love Is van Otis Redding.

4,5 sterren; ik kijk uit naar seizoen 2!

Erg vermakelijk tweede seizoen van Blackadder, en vooral een pak beter en scherper dan het eerste. Rowan Atkinson zet hier een erg straffe Edmund Blackadder neer, even slijmend als cynisch en huichelachtig. Tim McInnerny is ook erg goed als de dommige, verwijfde Percy en Tony Robinson doet het schitterend als menselijke voetveeg Baldrick.

Daarenboven krijgen we ook nog drie andere belangrijke nevenpersonages, die heel wat toevoegen, en af en toe een dolkomische gastrol. Toch is het Blackadder zelf die de show steelt in deze zes smakelijke afleveringen.

4 sterren

Het vierde, het laatste en uiteindelijk ook het beste seizoen van Blackadder. Die laatste stelling is uiteraard geheel mijn eigen mening, gevoed door niet alleen de kwaliteit van de humor maar ook het achtergrondverhaal; de loopgravenwaanzin tijdens WOI.

Rowan Atkinson speelt natuurlijk weer de hoofdrol, en zet in dit seizoen een wel zeer cynisch personage uit de uitgebreide stamboom van het Blackadder-geslacht neer. Dat cynisme, en ook het bijhorende wezelgedrag, past erg treffend in de tijdsgeest. Wanneer Blackadder weer 'ns op vlijmscherpe wijs uitvaart tegen zijn persoonlijke pispaal Baldrick, klinkt dat tegelijkertijd steeds als een aanklacht tegen de oorlog, wat dit seizoen een wat guurder, donkerder kantje geeft als de eerste drie seizoenen, en dat bevalt me enorm. Bovendien is dit humor van de bovenste plank, met de nodige grofheid en absurd gedoe.

Naast hoofdpersonages Blackadder en Baldrick valt vooral generaal Melchett me in positieve zin op, uitstekend uitgebeeld door Stephen Fry. Diens secretaris, de slijmbal kapitein Darling, vormt, zijn naam zegt het eigenlijk al, vooral een bliksemafleider voor de andere hoofdrolspelers.

Een glansrol in episode 4 is overigens weggelegd voor Rick Mayall, die de legendarische Lord Flashheart gestalte geeft, en daar ben ik meermaals van in acute lachkramp geschoten.

Wuf!

5 sterren

Recent werd het vierde en laatste seizoen van deze bekroonde Scandinavische krimi op Canvas uitgezonden. Ik heb 'm alvast klaarstaan op mijn digicorder om te bekijken, maar heb besloten eerst de drie voorgaande seizoenen nog eens te bekijken, en gelukkig staan deze op Netflix. Beginnen doen we dan logischerwijs met seizoen 1.

Dit eerste seizoen draait om een seriemoordenaar die de kritische vinger op verschillende maatschappelijke wonden legt, op brutale, bloederige en verdomd slimme wijze. Het uitgangspunt van de serie op zich is al bijzonder intrigerend: een lijk wordt gevonden op de Øresundsbron, die het Zweedse Malmö verbindt met het Deense Kopenhagen. Het lijkt bevindt zich bovendien niet zomaar op de brug, maar net op de grens van beide landen, en bestaat ook nog 'ns uit twee helften, waarvan de onder- en bovenhelft dus in verschillende landen liggen. Een macaber detail!

Algauw maken we kennis met de briljante doch bizarre Saga Norén, een Zweedse politie-inspecteur. Ook vanuit Denemarken wordt er een inspecteur bij betrokken; Martin Rohde; een, zo lijkt het toch op het eerste zicht, sympathieke familieman met gevoel en mededogen.

Door een speling van het lot (maar zo gaat het meestal, toch?) moeten beide met elkaar samenwerken, wat meteen de serie maakt, want meer dan het intrigerende plot rond de moordenaar, is het de chemie tussen Saga en Martin die me aan weet te trekken. Het zijn in de meeste opzichten tegenpolen, en de indruk die je van beide personages in het begin krijgt, blijkt, onderhevig aan enige nuance, verraderlijk. Een dikke pluim voor hoofdrolspelers Sofia Helin en Kim Bodnia!

Naast de twee hoofdrolspelers zijn er ook nog een aantal opmerkelijke bijrollen. Zo valt vooral Daniel Ferbé me op, een jonge, rebelse journalist zonder scrupules, die vooral van opruien en feesten lijkt te houden. De scène waarin hij tot zijn ontzetting in z'n eigen auto wordt opgesloten en uiteindelijk met de schrik vrij komt, leverde een staaltje erg spannende televisie op!

Ook Hans is een personage waar ik veel sympathie voor kan opbrengen, en de rest van de leden van de Zweedse politie-eenheid voeren hun rol solide uit. Vooral de rol van John vind ik best goed, en die zou ook in de volgende seizoenen nog te zien zijn. Mette en August zijn ook goed uitgewerkte personages, en de manier waarop de moordenaar contact legt met Mette om Martin's gezin binnen te dringen, was een aardige plotwending (hoewel wat voorspelbaar).

Het mag gezegd worden; van dit eerste seizoen heb ik toen het uitkwam al enorm genoten, en zo'n zeven jaar na datum heeft de serie weinig tot niets aan kracht ingeboet. Daar slaagt lang niet elke serie in!

4,5 sterren

Dat is nog een understatement, vind ik. Een echte plot is niet meteen aanwezig, het lijkt eerder een kapstok waar Jan Eelen zijn ware kwaliteit als tv-maker wil aanhangen, en dat is toch wel intrigerende fictie met een flinke hoek af. Het verhaal is in mijn ogen niet echt van belang; wat belangrijker is, is de sfeer die Eelen met zijn kompaan Youri Boone probeert te scheppen, en dan valt het allemaal net wat minder mee dan in het eerste seizoen.

Dat eerste seizoen had natuurlijk wel een hogere verrassingsfactor; we wisten namelijk als kijker niet meteen wat te verwachten, en daarom kwam het wat mysterieus over. Uiteindelijk was seizoen 1 uitstekend, zonder meer, en wist Eelen zich toch weer te onderscheiden, niet in het minst dankzij enkele excellente acteerprestaties.

In het tweede seizoen krijgen we dezelfde hoofdpersonages, al wordt Jay Vleugels vervangen door zijn tweelingbroer Jeremy, die ze - voor de verwarring - dan maar J. (Jay) gaan noemen. Daarnaast krijgt Yves Degryse, niet zo bekend van tv, wel van theater, als Anthony Biets een wat prominentere rol. De kijker weet grotendeels dus wel wat te verwachten. Ook enkele nevenpersonages keren terug, met een glansrol voor Bruno Van den Broecke als Mike Sleeckx, de door de Callboys getormenteerde, wat zonderlinge eenzaat, die alweer een hond verliest door hun schuld. De scènes met hem zijn van het sterkste van het gehele seizoen.

Lang niet slecht, dus! Ik hoop echter niet dat Eelen en Boone nog met een derde seizoen op de proppen zullen komen, want met de gebroeders Vleugels én Mike Sleeckx en z'n hondjes in het hiernamaals denk ik niet dat er nog veel materiaal over is. En het is ook gewoon tijd voor iets nieuws!

3,5 sterren

Alhoewel ik ook vind dat men deze reeks danig aan het uitmelken is, blijf ik toch kijken. Ik hoop wel dat het vijfde seizoen het laatste wordt, want veel verder kan je dit toch niet meer rekken?

Zo goed als de eerste twee seizoenen (die je eigenlijk als één lang seizoen kan zien) wordt het nooit, en dat is niet meer dan logisch; dit is een herhaling van zetten, die me geregeld opzadelt met een déjà vu-gevoel, alsof ik het allemaal al 'n keer eerder heb gezien.

Daartegenover staat natuurlijk wel dat de reeks bruist van de actie, en ik het simpelweg spannend genoeg vind om te blijven volgen. Ook bevat de reeks nog steeds meerdere personages die op mijn sympathie mogen rekenen, Helsinki voorop.

Het moge dus duidelijk zijn: ook het vijfde seizoen zal ik aanschouwen.

3 sterren

Een tv-reeks die als titel de naam van z'n hoofdpersonage draagt; een dokter gespeeld door de Britse acteur Hugh Laurie. Dringt de vergelijking met House zich op?

Welneen. Voor het overige zijn beide reeksen totaal niet met mekaar te vergelijken. Het personage dat Laurie op geloofwaardige wijs, overigens) neerzet, is ook helemaal anders dan het narcistische, anarchistische, pillenslikkende genie Gregory House.

Chance is een Amerikaanse reeks over de neuropsycholoog Eldon Chance, die, deels door overmacht maar toch vooral door z'n eigen schuld, wordt meegevoerd in een maalstroom van ellende. Onderwegondergaat hij, na het ontmoeten van demysterieuze Jaclyn, die een enorme aantrekkingskracht op hem uitoefent, een metamorfose. Het tegen het lijf lopen van D. legt die verandering ook zeker geen windeieren.

Als thrillerreeks komt Chance wat mij betreft toch wat tekort; het ontbreekt 'm soms aan de broodnodige spanning, hoewel de aandacht wel goed wordt vastgehouden. Ook leuk is de bijrol van Clarke Peters, die bij adepten van het weergaloze The Wire vast en zeker bekend is als de fijnzinnige detective Lester Freamon. Hier speelt hij een op het eerste zicht dandy-achtige uitbater van een meubelwinkel, maar hij blijkt toch meer te zijn.

Een tweede seizoen is deze maand begonnen; daar is ook wel wat materiaal voor. Vooral het personage D. zou ik graag wat verder uitgewerkt zien. Maar het gaat in hoofdzaak over Eldon Chance, natuurlijk. Ik heb gemerkt dat Laurie zelf één van de executive producers is, dus hij zal er best nog wel zin in hebben.

Geen topreeks dus, maar een tweede seizoen zal ik zeker niet links laten liggen.

3 sterren

Erg fijne en vooral grappige reeks, die zichzelf niet te serieus neemt. "Een soort van politiereeks" wordt er aangekondigd in de begingeneriek, "gebaseerd op dingen die echt gebeurd zouden kunnen zijn", en dat alles begeleid door het zachte gefluister van hoofdactrice Maaike Cafmeyer, die misschien niet in tongen spreekt, maar dan toch op z'n minst mysterieuze West-Vlaamse volkswijsheden debiteert.

Je kan het ook "een soort van spin-off" noemen, want buiten hoofdpersonage Chantal Vantomme heeft de reeks vrij weinig gemeen met Eigen Kweek, de succesvolle reeks over de familie Welvaert waarin zij een bijrol speelde. Chantal blijkt een vrouw met ambitie, die wil opklimmen in de rangen van de politie, om het uiteindelijk tot commissaris te schoppen. Daarvoor verhuist ze naar Loveringem, een onooglijk doch charmant West-Vlaams dorpje, het soort dorp waar iedereen elkaar kent en men niet veel moet weten van vreemden. In het dorp wordt ze aangesteld als coördinator van het wijkcommissariaat, een taak waar maar weinig glorie uit te distilleren valt. Ze komt terecht in een klein wereldje waar mannen de plak (denken te) zwaaien, een soort moderne afspiegeling van de Far West met veel cowboys en een indianist.

Veel meer valt er over het plot niet te vertellen, dat is ook helemaal niet nodig bij een reeks als Chantal. De reeks heeft duidelijk een andere toon dan Eigen Kweek (met andere schrijvers, waaronder Mathias Sercu, die zelf de rol van de omhooggevallen rechercheur Johnny d'Haese ("Recherche beats verkeerspolitie!") voor zijn rekening nam). Allemaal net wat losser en eigenzinniger, maar ook weer down to earth, met sterke, naturel vertolkingen en goedgekozen muziek (een keur aan West-Vlaamse liederen uit diverse genres).

Wat ik vaak heb bij van die reeksen, uit de Vlaamse polderklei geboetseerd, is dat er altijd wel één of meerdere nevenpersonages de show stelen, al dan niet om aanwijsbare redenen. In Chantal schittert wat mij betreft Benoit Dorné als de dikbuikige maar goedmoedige agent Kurt. Hoe? Wat? Waarom? Vraag er me niet te veel naar, ik zou het niet meteen kunnen zeggen. Het personage, en vooral ook de manier waarop de acteur het brengt, werkt gewoon voor mij. Ook de familienamen van de meeste personages vind ik geweldig, waar die in Matroesjka's allemaal typisch Antwerps klinken, hebben ze hier dat onmiskenbaar West-Vlaamse karakter (Vantomme, Cloedt, Schiettekatte, om er maar een paar op te noemen).

Erg sterke serie dus, en van mij hoeft dit geen vervolg te krijgen.

4 sterren

Schitterende, beklijvende mini-serie. Ik heb de vijf aflevering op twee dagen tijd gezien, en een heel palet aan emoties heeft me aangegrepen. Vrijwel alles zit goed, enige kanttekening is misschien dat het Engels als voertaal wordt gebruikt, wat de authenticiteit ietwat afvlakt, al is dat te verwaarlozen; ik kan me er best in vinden zelfs.

Vooral de twee laatste afleveringen zijn geweldig. Aflevering vier is gitzwart, wat mij betreft, met de vele dieren in een niet benijdenswaardige hoofdrol. Een grote pluim voor de makers, want dierenleed wordt algauw 'ns vergeten.

Aflevering vijf biedt een ideaal slot, met het proces en al zijn wendingen. Bovenal heb ik echter genoten, gehuiverd en vooral vaak zo stil aan het scherm gekluisterd gezeten dat je een speld op de grond had kunnen horen neervallen. De mooie soundtrack van de IJslandse Hildur Guðnadóttir draagt daar alleen maar aan bij.

Een onverhoopt succes dus voor HBO, volgens mij, want ik denk niet dat men dit had verwacht. Ik was natuurlijk nieuwsgierig om het zelf te gaan bekijken, en alle beloften zijn waargemaakt. Heerlijk is dat!

4,5 sterren

Sterke Vlaamse reeks rond het mysterieuze sterfgeval van De Kloot, de weinig geliefde man van Goedele Goethals. Toen dit in 2012 uitkwam, vond ik het meteen erg goed. Deze week heb ik de reeks nog eens herbekeken, en ondanks enkele pijnpuntjes die me opvallen, blijft het nog steeds goed.

De cast is alvast om over naar huis te schrijven, met voornamelijk vrouwelijke hoofdrollen. Goedele heeft namelijk nog vier zussen, die elk een grote hekel hebben aan haar man. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat zij enkele complotten (het één al bizarrer dan het andere) hebben gesmeed om De Kloot om zeep te helpen. Die plannen nekken echter steeds, en daarin schuilt de tragische humor, een ander, onbedoeld slachtoffer.

Clan heeft geen vervolg gekregen, en dat was ook niet logisch geweest. De finale-aflevering geeft voldoening (enkel het einde, na de biecht van Goedele, komt wat te makkelijk over), alles komt bij mekaar.

Van de vijf zussen viel me vooral Bibi op, een rol van Ruth Becquart. Zij draagt, te wijten aan een ongeluk, een ooglapje, en doet erg denken aan het personage Elle Driver uit de Kill Bill-films van Tarantino. Geinig is dan ook de verwijzing naar die films, wanneer zij in een bepaalde scène een DVD van één van beide films (ik weet niet meer welke) vasthoudt. Naast deze hoofdrollen schittert vooral toch Dirk Roofthooft als De Kloot.

4 sterren

Schitterende reeks, die ik eerder per toeval heb ontdekt door ze gewoon op te nemen op de Belgische zender Q2. De premisse is op zich misschien niet bijster origineel, maar wat ermee gedaan wordt des te meer. Deze reeks neemt zichzelf duidelijk niet al te serieus, getuige de vele verwijzingen naar andere sitcoms, films en dergelijke, vaak nota bene door één van de hoofdpersonages, de ietwat aparte Abed.

De reeks gaat in feite over een advocaat die een ongeldige licentie heeft en dus terug op de schoolbanken plaats moet nemen, daar op zijn eerste dag een knappe blondine tegenkomt en, zijn arrogante zelf zijnde, besluit haar voor zich te willen winnen. Toevalligerwijs ontstaat er een heuse studiegroep, met uiteenlopende, kleurrijke karakters; genoeg materiaal om een aantal geweldige afleveringen in elkaar te steken. 'Modern Warfare', 'Home Economics' (Pierce als keyboardspeler!) en 'Spanish 101' zijn voorbeelden van algemene hilariteit.

Een interessant en vooral ongelooflijk grappig nevenpersonage is Señor Chang, de Aziatische leraar Spaans. Ook Pierce (een geweldige rol van Chevy Chase) is een hilarisch personage: een CEO op rust die terug gaat studeren. De chemie tussen Abed en Troy is daarbovenop ook fantastisch, en zorgt vaak voor een erg grappige coda.

Er volgen nog wel een aantal seizoenen na dit eerste, en da 's volledig terecht. Ik ben benieuwd of het hoge niveau aanwezig blijft.

4,5 sterren

Ook het derde seizoen van deze comedyreeks is van torenhoog niveau. De serie weet zich te onderscheiden van veel andere comedyseries door onconventioneel te zijn, en ook een tikje weird. De personages zijn divers en vormen toch een hechte, geloofwaardige groep. Daarbovenop zijn de relaties tussen een aantal van die personages en wat ermee gedaan wordt, hoogst interessant. Bij seizoen 1 haalde ik Abed & Troy al aan, in deze jaargang speelt The Dean een prominentere rol, wat ik alleen maar kan toejuichen; een bijzonder kleurrijk en grappig personage is dat!

De finale is bovendien erg goed, en er zitten ook weer een aantal speciale afleveringen in (Digital Estate Planning bijvoorbeeld, een episode die zich grotendeels in een video game afspeelt). De ontsporing van Chang is ook een hilarisch hoogtepunt!

Er volgden nog drie seizoenen (met minder afleveringen), die hier een pak minder worden beoordeeld. Ik ga toch blijven kijken, en ben benieuwd.

4,5 sterren

Deze reeks heb ik jaren geleden al 'ns helemaal gezien (toen waren er nog maar 8 seizoenen, dan weet je hoe lang het geleden is). Naar aanleiding van het nieuwe, elfde seizoen ben ik echter helemaal van in het begin terug beginnen kijken. Dit weekend heb ik het eerste seizoen erdoorheen gejaagd.

Interessant is net die kloof in tijd tussen eerste en tweede kijkbeurt. Het komt allemaal wat meer gedateerd over (zeker op technologisch vlak), maar dat heeft ook wel zijn charme. En, bovenal: voor mij blijft de humor gewoon staan als een huis.

Larry David speelt hier een gefictionaliseerde, uitvergrote versie van zichzelf, met een uitzonderlijk talent om zichzelf in de problemen te brengen. Hij is behoorlijk egocentrisch, een beetje klungelig en begrijpt niet veel van bepaalde sociale conventies. Ook zijn uiterlijk heeft hij op dat vlak niet mee. Ik las hierboven al een reactie dat zijn kapsel alleen maakt dat dit een hele opgave is om naar te kijken, maar ik vind het net perfect kloppen in de geest van de reeks. Het maakt van David een hilarisch personage, zeker in combinatie met zijn mimiek in sommige scènes.

David als hoofdpersonage werkt dus wonderwel, vandaar ook dat de reeks een succes is geworden. Maar ook de andere personages zijn best leuk, te beginnen met zijn manager Jeff (die ook vaak boter op het hoofd heeft) en zijn wat neurotische vriend en komiek Richard Lewis. In de scenario's zit soms ook wat stand-up van David zelf verwerkt, heb ik het vermoeden. Niet allemaal even grappig, maar ik kan het wel velen.

Maar goed, deze reeks moet het dus vooral hebben van de situaties waarin David beland, en in het bijzonder de ketting van voorvallen, ontmoetingen, uitspraken of handelingen die de zaak stelselmatig doen escaleren. En het is heus niet enkel David die daarvoor als schuldige kan worden aangewezen: ik vind dat in heel wat situaties de zogezegde "tegenstander" zich ook bezondigt, niet zelden aan kleingeestig gedrag. Bovendien ben ik zelf ook niet de beste leerling van de klas op het vlak van sociale conventies, wat er voor zorgt dat ik zelfs wat sympathie en medelijden voor David kan opbrengen.

Maar in de eerste plaats is dit een comedyreeks, en ik heb me er weer prima mee vermaakt. Enkele hoogtepunten:

- De manier waarop hij zich als een idioot aanstelt in de aanwezigheid van - toegegeven - de charmante, aantrekkelijke Mary Steenburgen (episode 2);

- Het gevecht met de binnenhuisarchitect, en dan het droge "Hello, Diane" in het huis van Diane Keaton (episode 5);

- Het binnenstormen van het huis van Julia Louis-Dreyfuss omdat hij zijn ideeënboekje kwijtgespeeld is (episode 6);

- Zo ongeveer de gehele laatste aflevering, met de Larry's ex, de incestverhalen en uiteindelijk zijn "incestueuze" oom.

4 sterren

Uitstekend tweede seizoen van Curb Your Enthousiasm[/user], voor mij op hetzelfde niveau als het eerste seizoen. Het is dan ook merendeels een herhaling van zetten, maar dat is uiteraard net het opzet van deze reeks van en met Larry David, co-bedenker van de hitserie [i]Seinfeld, en eerlijk: mij stoort het helemaal niet.

Ik kan me hier gewoon heel erg mee amuseren. De opbouw van de afleveringen vind ik daarenboven ook steeds erg sterk. Je ziet de grap soms van ver aankomen, maar voor mij draagt dat net bij tot de beleving. De muziek die gebruikt wordt vind ik ook sfeerversterkend; meestal nogal pompeus en clownesk, een doorslagje van Larry David's fictieve karakter in de serie dus.

Het mooie is dat je ook van tijd tot tijd empathie krijgt voor de niet bepaald sympathieke David, en dat komt volgens mij doordat hetgeen hij meemaakt soms toch buiten proportie is, zoals het einde van aflevering 10, waarin hij door een restauranteigenaar wordt beticht van diefstal terwijl hij eigenlijk gewoon een goeie daad wil stellen. Eerder in de aflevering negeerde David die man op straat op een sociaal wat botte manier, wat kwaad bloed heeft gezet. Dat David dan een erg pijnlijke (niet fysiek) straf krijgt opgelegd door de rechter, roept uiteindelijk mijn medeleven wel op.

Net als in het eerste seizoen ook hier weer wat hilarische momenten. Mijn favorieten:

- De ruzie die David heeft met een andere jood in episode 3 door een stuk van Wagner te fluiten, wat vervolgens escaleert en culmineert in een heerlijk wraakmoment van David aan het einde van de aflevering;

- Afleveringen 7 & 8, met respectievelijk een pop en Shaquille O'Neal in een prominente rol;

- Zo ongeveer elke scène met Richard Lewis.

4 sterren

Tonight's the night...

Schitterend eerste seizoen van Dexter, dat volgens mij enkel nog door het vierde seizoen werd overtroffen. Sowieso zijn de eerste vier seizoenen van een hoog niveau, daarna liep de serie leeg als een doorprikte ballon.

In dit eerste seizoen maken we in eerste instantie vooral kennis met het hoofdpersonage, de sympathieke seriemoordenaar Dexter Morgan, die zijn ware aard erg goed verborgen weet te houden. Ietwat voorspelbaar (uiteraard, kan moeilijk anders) wordt hij stelselmatig op de proef gesteld, en is het maar de vraag of hij de façade kan blijven omhoog houden.

Het eerste seizoen culmineert uiteindelijk in een beklijvend kat-en-muisspel tussen Dexter en de Ice Truck Killer, die later zijn broer Bryan blijkt te zijn. Er wordt ook een eerste keer ingegaan op de traumatische gebeurtenis in het verleden van de kleine Dexter, welzeker de oorzaak voor het ontstaan van zijn "Dark Passenger".

Hoewel het vooral Dexter en zijn nemesis zijn die de show stelen in dit eerste seizoen, krijgen we ook een aantal nevenpersonages te zien. Zo is er Rita, de al te aardige, maar net onder het oppervlak ook aardig gekwetste vriendin van Dexter, die als door haar vorige man mishandelde moeder van twee kinderen in Dexter de ideale troost vindt. Van alle nevenpersonages vind ik haar het interessants, op de voet gevolgd door James Doakes. Een kanttekening bij Doakes; het is eigenaardig dat hij als enige de ware aard van Dexter lijkt aan te voelen, in een gebouw vol smerissen.

Dexter is zeer zeker aan te raden, en hoewel het soms controverse kan opwekken, wordt het nergens al te naar of donker. Sterker nog, de door latin beïnvloede muziek zorgt zowaar voor wat lichtvoetigheid.

4,5 sterren

Een geweldige Vlaamse reeks met een memorabele Herwig Ilegems, die ook een stevige hand in het scenario had, als Walter Duts, een op z'n zachtst gezegd apart heerschap. De reeks bestaat uit zeven afleveringen die half op zichzelf staan, dus het is ook perfect mogelijk om er eentje uit te pikken. In dat geval kan ik de aflevering Bulgaarse Wijnen van harte aanbevelen, met daarin een scène die - wat mij betreft - zelfs pure poëzie kan worden genoemd: de spaghetti-scène. Ik ga het hier niet proberen neer te schrijven, het is vooral iets wat je zelf moet bekijken en ervaren.

Ik denk wel dat Duts een reeks is die je treft of helemaal niets doet. Een gulden middenweg is niet voorhanden. De humor moet je ding zijn, is wellicht zelfs streekgebonden (de reeks speelt zich af in het dorpje Loenhout in de Kempen, ik ben zelf van die streek) en soms zelfs ronduit absurd.

Het acteerwerk vind ik ook erg sterk, met zowel een straffe vaste cast (Steve Geerts en de betreurde Greta Van Langendonck voorop) als enkele hilarisch nevenpersonages (den John! De Gerald!).

Je hebt van die reeksen die er - qua setting, humor, personages, sfeer - pal op zijn, en Duts is er voor mij zo eentje!

5 sterren

Hilarische Vlaamse TV-reeks, met een bont allegaartje aan personages met meerdere hoeken af. Het acteerwerk is sterk, de dialogen zijn bijtijds om het in je broek te doen van 't lachen. Vooral de wisselwerking tussen Alain Vandam (Tom Van Dyck) en Sammy Tanghe (Bruno Vanden Broucke) is ontzettend sterk. Deze eerste reeks vind ik net wat beter dan de tweede, niet in het minst omdat Sien Eggers hierin een belangrijke rol speelt, en Alain nog niet algemeen aanvaard wordt door de collega's, wat vooral heerlijke strubbelingen met Frankie Loosveld (Wim Opbrouck) oplevert.

Samen met Van Vlees en Bloed, Het Peulengaleis en Quiz Me Quick kan deze serie meedingen naar de eerste plaats der TV-reeksen van Vlaamsche makelij in mijn persoonlijk lijstje.

4,5 sterren

De tweede reeks van Het Eiland, de bijzonder straffe komische reeks van Jan Eelen, kan niet tippen aan het eerste seizoen, maar biedt nog steeds meer dan genoeg lekkers. Lukas Van den Eynde ontpopt zich als Bucky Laplasse tot ultieme slechterik, terwijl Dirk Van Dijck (de nieuweling in de grotendeels uit In de Gloria-adepten bestaande hoofdcast) het getormenteerde afdelingshoofd met verve neerzet. Beiden tot het karikaturale, overigens.

Vooral de laatste twee afleveringen zijn ontzettend de moeite, met Tony Paillard (een zeer leuke rol van Luc Nuyens), de nieuwe beste vriend van Michel Drets. Alle overspannen zenuwen krijgen een knak, de bliksem slaat in de pan en het spel zit grandioos op de wagen, alsof het nooit iets anders gedaan heeft.

4 sterren

Degelijke reeks van het koppel Van Dyck - Reijs, maar het kan bij lange na niet tippen aan bijvoorbeeld Van Vlees en Bloed, hoewel dat wellicht niet zo'n eerlijke vergelijking is.

Den Elfde van den Elfde speelt zich af in het fictieve dorp Kerke, en spitst zich toe op de jaarlijkse carnavalsfestiviteiten. Hubert Geunings, patriarch van de familie, is al 34 keer Prins Carnaval geweest, en alles wijst erop dat hij dit voor de 35ste keer zal worden. Een hartaanval gooit echter roet in het eten, waarna een fijn gesponnen web aan plotwendingen zich ontvouwt.

Wat opvallend is, is dat Tom Van Dyck ditmaal geen rolletje voor zichzelf weggelegd zag. Zijn eega Alice Reijs (bij mij vooral bekend als de vrouw die ervoor zorgde dat André Van Genechten in Van Vlees en Bloed berucht werd als "Den Bospoeper) daarentegen heeft wel een rolletje toebedeeld gekregen. Zij speelt Chantal, de vrouw van Frank Geunings, al dan niet voorbestemd om zijn vader op te volgen.

De cast is op papier ijzersterk, maar voor mij komen enkel de personages van Bruno Vanden Broecke, Peter Van den Begin en Kamil Gruszka zeer goed tot hun recht. Het carnaval laat me als fenomeen sowieso al Siberisch koud, maar een fictiereeks over iets wat me niet meteen lijkt te liggen, weet ik soms alsnog te smaken. De namen van bedenkers en cast wisten me uiteindelijk over de streep te trekken; dit was iets wat ik toch wel gezien moest hebben.

Mijn eindoordeel is niet onverdeeld positief. Ongetwijfeld zal deze reeks weer als prestigieus bestempeld worden (een predicaat dat mijns inziens te makkelijk opgekleefd wordt). De serie had zeker zijn momenten (memorabele scènes met een van het dak kukelende Van den Begin, een voor de bus liggende Vanden Broecke en een zichzelf op droogkomische wijze doodlopende Decleir springen me te binnen), maar dat tikkeltje extra was zoek. De finale liet me ook een beetje op mijn honger zitten. Ook de liedjes waren slechts afwisselend een succes; waar het ene me helemaal wist mee te krijgen, deed het andere me dan weer helemaal niets.

3 sterren

Waar ik het eerste seizoen vooral vermakelijk vond, heb ik met dit tweede seizoen meermaals écht in een deuk gelegen. Vooral het briljante personage van Stephen Merchant, de agent van Andy Millman, draagt daartoe bij. De scène waar hij die actiefiguur van Millman's personage in diens sitcom bovenhaalt op de BAFTA's en dit poppetje plots de catch phrase uit de sitcom blijft herhalen terwijl iemand doodserieus een dankwoord staat te prevelen... Geweldig!

Nu Andy eindelijk z'n grote droom mag waarmaken (z'n eigen sitcom schrijven, maken en de hoofdrol erin vertolken), hakt de reeks nog meer dan in het eerste seizoen in op het knullige personage van Gervais. Millman slaagt er telkens weer in zichzelf in gênante, benarde situaties te brengen, maar wordt daar niet zelden een handje in toegestoken door de mensen rondom hem. Dat viel me aan dit seizoen vooral op, dat de mensen rond Millman beslissingen nemen waar hijzelf eigenlijk niet achter staat (de gastrol van Chris Martin in z'n sitcom; de pruik en bril van zijn hoofdpersonage), maar hij er wel bakken kritiek voor over zich heen krijgt. Pijnlijk!

Gervais zal tot in de eeuwigheid bekend blijven als David Brent uit The Office, maar dit is ook een erg fijne serie.

4 sterren

Degelijke reeks, met vooral hoofdactrice Kaley Cuoco die het erg goed doet (ik heb overigens nog nooit een volledige aflevering van The Big Bang Theory gezien!). Michiel Huisman vind ik dan weer wat minder geschikt voor een komische rol (hoewel het met dat komische ook nog flink meeviel).

Voor de overige rollen ook enkele acteurs/actrices die ik reeds kende van andere reeksen. Zosia Mamet ken ik uit Girls; Michelle Gomez uit de absurde Britse comedyreeks Green Wing. De acteur die Shane speelde, kwam me ook bekend voor, maar ik kan er niet meteen een reeks of film op plakken..

De plot zelf liet me eigenlijk grotendeels koud, maar ik heb bij vlagen wel genoten van de humor, vooral in dronken toestand vond ik Cassie erg amusant. De zijplotjes waren ook niet erg interessant. Al bij al was het leuk om naar te kijken, maar veel meer ook niet. Het zou me niet verbazen moest er een tweede seizoen in de maak zijn (gezien een aantal belachelijke wendingen in dit seizoen kan dat zomaar), maar ik zit er niet echt op te wachten.

3 sterren

Interessante minireeks, die zich afspeelt in het na WO II verdeelde Duitsland, in 1974. West-Duitsland werd verslagen door Oost-Duitsland op het WK, maar Beckenbauer en co. wisten uiteindelijk toch de wereldtitel te grijpen. Watergate zorgde ervoor dat Nixon moest aftreden. En ondertussen waren er in de DDR burgers genoeg die een vlucht naar het Westen wel zagen zitten.

Deze reeks geeft een realistisch beeld van de verhoudingen tussen het socialisme van de DDR en de kapitalistische consumptiemodel van de BRD destijds, en biedt een inkijk in enkele persoonlijke situaties aan beide zijden. Dat alleen maakt het al interessant om naar te kijken, maar de verhaallijnen zijn ook gewoon goed, de acteerprestaties geloofwaardig en de soms wat grauwe sfeer is ook prima.

Wat wel een beetje jammer is: Sofia Helin, bekend van Bron, speelt eigenlijk enkel in de eerste twee episodes een hoofdrol, terwijl ze wel steeds in de begingeneriek wordt vermeld, en ook zo ongeveer in elk artikel over de reeks. Maar verder enkel positieve geluiden hier!

3,5 sterren

Aardige reeks, in vergelijking met The Haunting of Hill House (en door voor deze titel te kiezen maak je die vergelijking in feite onafwendbaar) wordt er iets meer voor drama gekozen ten opzichte van horror/mystery.

Bepaalde aspecten vond ik erg goed; zo werden de personages van Dani, Owen en Mrs. Grose geweldig goed neergezet, en spreekt het hele idee van memory hopping me wel aan, aflevering vijf met name vormde het hoogtepunt van de reeks. Daartegenover staat de soms wat te felle nadruk op (melo)drama, en een aantal minder boeiende verhaallijnen (zoals de hele affaire met Peter en Rebecca). Ook aflevering 8 vond ik geen voltreffer, niet zozeer omwille van de inhoud, eerder omwille van het concept - aan dit verhaal een volledige aflevering wijden, was me iets teveel van het goede. Maar ik begrijp het opzet zeker wel. De finale viel me ook wat tegen, een beetje tam, en de uiteindelijke ontknoping helemaal aan het eind miste een emotionele weerslag.

Ik heb de serie, bestaande uit 9 afleveringen, wel vorig weekend helemaal uitgekeken, dus het is een reeks die je, eenmaal je erin zit, wel weet mee te voeren, wat een pluspunt is. Een voldoende heb ik hier dus zeer zeker wel voor over!

3 sterren

Gregory House moet haast één van m'n favoriete tv-personages zijn: een onpeilbare zwartgalligaard met bovenal een heerlijk gevoel voor humor, dat natuurlijk maar weinig mensen die zijn biotoop betreden begrijpen / kunnen appreciëren. Daarvoor zouden zij de dolle dokter beter moeten leren kennen, en dat laat hij helemaal niet toe. House wordt sterk neergezet door Hugh Laurie, een geroutineerd Brits acteur die zijn strepen toen allang verdiend had (sla zijn samenwerkingen met Fry of pak 'm beet Blackadder er maar 'ns op na), en draagt de reeks. Van de overige hoofdpersonages intrigeren vooral Wilson, House's beste vriend én tegenpool, en Foreman, die eigenlijk meer op House lijkt dan hij prettig vindt, me.

De elektriciteit tussen House en Cuddy is in dit eerste seizoen nog maar heel oppervlakkig aanwezig, in seizoen 1 wordt er vooral op Cameron gefocust wat dat betreft. Het hoeft niet te verbazen dat dit uitloopt op een sisser. Verder dan een schuchtere date zijn House en Cameron niet gekomen, en in de afleveringen daarna kwam House's ex Stacy op de proppen, en kregen we op de valreep nog wat mee van de voorhistorie van de dokter.

In dit seizoen worden de diverse karakters nog niet echt uitgediept, en treden vooral de soms bizarre cases naar de voorgrond. De consults van House in de praktijk zorgen vaak voor een amusant intermezzo.

Of het medisch allemaal klopt, weet ik niet. Ik denk dat de meeste mensen die de show volgen hier geen idee van hebben en er ook niet echt een punt van maken. Het blijft in de eerste plaats fictie, en zo beleef ik het ook. Ik kan van de nukken van House erg genieten, en dat is vaak al genoeg.

4,5 sterren

Erg fijne prequel van Game of Thrones, die zich een slordige 200 jaar daarvoor afspeelt. Een aantal elementen deelt de reeks natuurlijk met zijn bekendere voorganger waardoor het onvermijdelijk is te gaan vergelijken. En die oefening doorstaat dit eerste seizoen met verve, moet ik zeggen.

Sterke cast, natuurlijk, en dan doel ik op het totaalplaatje, want er worden enkele tijdssprongen gemaakt. Paddy Considine blinkt uit als koning Viserys, een kerel die helemaal niet blijkt te zijn gemaakt voor het koningschap en er tegen wil en dank het beste van maakt. Vooral de aftakeling van Viserys maakte een diepe indruk op me; bijzonder treffend in beeld gebracht! Ook de andere hoofdrolspelers trekken hun streng; zowel de tiener- als volwassen versies van Rhaenyra en Alicent komen sterk over, hun personages kruiden de show ook, hetzij met karakter, dan wel intriges en plotweverij.

Het meest onder de indruk was ik echter van Daemon, een heerlijk personage dat zich in de schemerzone lijkt te bevinden en het daar prima naar zijn zin heeft, maar bij momenten ook meelevendheid toont en zich zelfs profileert als familieman; een opvallende evolutie. En knap ook hoe de makers van Ser Criston Cole niet de clichématige goedmoedige held maken, maar eerder een wat naar mannetje zelfs.

Het verhaal kwam wat traag op gang, wat ik prima vind bij dit soort reeksen. Men neemt de tijd om de personages te introduceren (dat is wel nodig ook), en de intriges aan diverse hoven zijn legio. Niet altijd even geslaagd, hoor: een figuur als Larys Strong en al zijn gekonkelfoes weet me slechts matig te interesseren. De tijdssprongen vielen ook goed bij mij, ze geven het geheel wat lucht. Ik verwacht wel dat deze in volgende seizoenen veelal achterwege zullen blijven.

Prima start dus, ik heb me heel erg vermaakt en werd vrij snel weer opgenomen door de wereld van Westeros.

4 sterren

Zeker geen hoogvlieger, zei ik reeds eerder. Eerlijk: ik heb de serie gekeken omdat deze op zondagavond tussen De Mol & Café De Mol ingepropt zat; op dat vlak was het dus wel een goeie zet van VIER, al liepen de kijkcijfers na enkele afleveringen stevig terug.

Je kan Influencers dus niet bepaald een succes noemen, en dat heet de serie grotendeels aan zichzelf te danken. Het fenomeen waar deze serie over gaat, interesseert me al voor geen bal, maar hier worden veelal karikaturen neergezet, en dan nog 'ns flink over the top. En je hebt wel 'ns van die series waar dat net een kracht wordt, maar dat is hier geenszins het geval.

Van alle influencers vond ik Tjorvens World nog wel geslaagd, vooral dankzij Tom Audenaert. Toegegeven: ik heb meermaals hardop gelachen met deze sketches. Ook als politieagent André vond ik hem amusant, al is dat een typetje dat hij al eerder neerzette. Ach, ik ben gewoon fan van de man.

Ook Andrew Van Ostade viel me in positieve zin op. Ik kende hem als voormalig bandlid van de Belgische band School Is Cool, maar wist niet dat hij ook acteur was. Verder kon Rik Verheye als de Bomma nog rekenen op een goedkeurende knik.

De rest.. Armoe troef, wat mij betreft, soms zelfs ergerlijk ongrappig. En vinden jullie de BV-volger geen schaamteloze kopie van de Man van Melle? Ik had wel bij meer typetjes het gevoel dat Bart De Pauw er een pak beter mee zou wegkomen, al is het alleen maar door zijn manier van spelen.

Een serie om vlug te vergeten, dus. Hopelijk pakt het productiehuis Koeken Troef! in de toekomst nog wel uit met fraaie series, want Bart De Pauw kan zijn onmiskenbaar talent toch niet zomaar verloren zijn?

2 sterren

Goeie comedy van Bart De Pauw, voorlopig enkel te zien op Telenet. Ik heb de tien afleveringen nu maar gezien omdat HUMO zo vriendelijk was een maand Play More cadeau te doen, en heb flink kunnen genieten van de bonte personages.

De cast is erg sterk, maar voor mij zijn het vooral Kevin Bellemans als de (om een fors understatement te gebruiken) nogal aparte aanhouder/stalker van Rebecca, en Tom Audenaert natuurlijk, die de flik Willy speelt, een type dat het niet zo nauw neemt met de lettertjes van de wet, als het hem of zijn vrienden maar goed uitkomt.

Het verhaal is niet hoogstaand of zo, maar voor een comedy als deze hoeft dat ook niet. Wel ben ik, en dat vind ik dan veel belangrijker, regelmatig in een lachkramp geschoten, met de buikspreekact van Kenny in aflevering 5 als hoogtepunt.

De finale viel, als ik eerlijk ben, een beetje tegen, maar alles goed en wel beschouwd is dit weer een meer dan fraai spinsel uit de koker van De Pauw. Laat ons hopen dat de openbare omroep deze serie, ondanks de hetze rond Bart De Pauw, toch nog gaat uitzenden, want we mogen zeker niet vergeten dat, naast De Pauw, ook een pak andere mensen bloed, zweet en tranen hebben laten vloeien om hier een succes van te maken. Ik vrees er alleen een beetje voor (ook al omdat De Pauw zelf een rol speelt in de serie).

4 sterren

Zo, men houdt het tempo er flink in op deze manier! Alweer het vierde seizoen van deze aandoenlijke animatiereeks, nog steeds in afwachting van de derde Jurassic World-film. 11 afleveringen ditmaal, en dat is wel een manco.

Want dit verhaal had best in 10 of zelfs 8 afleveringen verteld kunnen worden, ik had nu geregeld de idee dat verhaallijnen nodeloos werden opgerekt. Ook ontstond er door de hele liefdeshistorie tussen Kenji en Brooklynn een beetje een soap-effect, dat beviel me minder. Verder zijn de animaties wel dik in orde, moet ik zeggen, van de hoofdpersonages over de settings tot de dino's; fijn afgewerkt allemaal! En die baby-dino's zijn weer super cute, natuurlijk.

Het einde belooft ook weer een vervolg, en als men dit tempo aanhoudt, zal dat in de lente wel gaan uitkomen, zeker? Ik kijk er, hoewel dit seizoen me wat minder beviel, zeker naar uit. Vind het gewoon een erg vermakelijke reeks om naar te kijken.

3 sterren

Fijne reeks. Net als Extra Time Koers wordt deze reeks gepresenteerd/voorgezeten door Ruben Van Gucht, maar hier is zijn rol wat beperkter en laat hij zijn gasten/interviewees hoofdzakelijk aan het woord, wat het programma ten goede komt. De straffe verhalen over de koers (maar even vaak buiten de koers!) zijn erg interessant, en soms ook schrijnend. Vooral de oudere gasten weten verhalen op te diepen, uit het leven gegrepen, die bol staan van de tristesse.

Anderzijds wordt er natuurlijk over de koers gepraat, en merk je dat die mannen er echt wel zicht op hebben. Ook de ex-renners die Van Gucht is gaan interviewen, zijn goed uitgekozen; stuk voor stuk speciale karakters, en wat me opvalt is dat velen nog steeds fanatiek fietsen. De liefde voor de sport is duidelijk te voelen.

Initieel bevatte deze reeks afleveringen over voetbal, als ik me niet vergis (vandaar ook de titel van het programma), maar wat mij betreft mag men gewoon doorgaan met het wielrennen, waarin ik meer heroïek en tragiek ontwaar, en eerlijk is eerlijk, het is ook gewoon meer mijn sport.

4 sterren

Grappig, ik wilde net in mijn bericht over deze reeks Legion aanhalen, zie ik dat de persoon hierboven ook die associatie ervaart. Ik ben dus niet de enige, en vermoed zelfs dat de makers van Legion ook wat inspiratie hebben gehaald uit het Noorse origineel (al heb ik dat nooit gezien).

Deze miniserie stond al een tijdje op mijn radar, zowel door de commentaren die ik erover heb gelezen (moest wel iets zijn dat in m'n straatje lag) als hoofdrolspelers Emma Stone en Jonah Hill. En dan heb ik vooral van Hill best een opmerkelijk sterke prestatie gezien.

De eerste twee episodes vormen een fraaie inleiding en tonen ons al een interessante blik in de psyche van Annie en Owen, de twee hoofdpersonages. Daarna barst de boel helemaal los, als een soort caleidoscopische tocht doorheen getroebleerde zielen. Er kan wellicht heel veel betekenis/symboliek gezocht worden achter de talloze referenties en connecties in de serie, ik heb het vooral proberen bekijken als een soort psychedelische ervaring ((alsof ik zelf zou meedoen aan medische proeven), en dat werkte best goed. Toch heeft de reeks ook zijn tekortkomingen, want in de eclectische drang naar creativiteit slaat de slinger soms wat door. Ook is de humor bij momenten wel erg flauw.

Al bij al heb ik me prima vermaakt met deze reeks, en zullen bepaalde scènes me nog behoorlijk lang bijblijven (zoals de geweldige confrontatie tussen de maki-dieven van Furs by Sebastian en het Fish & Wildlife-korps, wel erg verlekkerd over het feit dat ze eindelijk eens in actie mogen komen).

3,5 sterren

Onderhoudende tv-reeks van de hand van twee Tommen, Lenaerts en Van Dyck.

De cast is allereerst om van te smullen, met kleppers als Jan Decleir, Lucas Van den Eynde, Peter Van den Begin, Koen De Graeve en natuurlijk Tom Van Dyck zelf. Ook voor zijn eega Alice Reys is een rol weggelegd. En ook Josse De Pauw doet mee, al is het maar voor één aflevering, en dat vind ik jammer; De Pauw speelde met glans zijn rol als burgervader van Ranzegem.

De eerste aflevering is in mijn optiek meteen de beste, daarin gebeurt het meeste (zowel in het verhaal zelf als met mij als kijker). De plot wordt daarna vakkundig in zeven episodes uiteengezet; een verhaal over lokale politiek en verborgen ambities, maar evenzo over de vele kleine kantjes van de mens. Van Dyck is namelijk een meester in de belichting van de mens als simpel wezentje.

Ook humor speelt in dit verhaal een grote rol, met enkele erg grappige scènes. Soms een beetje gênant, ook, zoals de scène waarin Lode Verbist zijn slogan voor de verkiezingen uit de doeken doet, en René de slappe lach krijgt omdat hij aan een scheet moet denken.(

Naast de eerste aflevering vind ik vooral de aflevering waarin Tony, Chris, Carl en René in een Chinees restaurant in Brussel verzeild zijn geraakt, met stierenkloten en Duvels te maken krijgen, en Chris zonder dat hij het wil ontdekt dat zijn vader een travestiet is.

Met Man en Macht is een reeks die maar één seizoen kende, en daarvoor is dit verhaal ook geknipt; het pleit voor de makers dat zij niet aan een tweede seizoen zijn begonnen. Qua magie komt het wat mij betreft niet in de buurt bij kanjers als Het Eiland en Van Vlees en Bloed, maar al bij al heb ik hier best van kunnen genieten, heeft het me soms tot lachen aangezet en soms weten ontroeren.

3,5 sterren

Degelijke reeks van Flanagan. Het pseudo-filosofische geneuzel, dat vooral tot uiting kwam in ellenlange monologen, was soms wat teveel van het goede, en verstoorde de balans een beetje. En sommige elementen deden me toch de wenkbrauwen fronsen. Maar al bij al heb ik deze reeks op vrij korte tijd gekeken, en er best van genoten.

In de eerste plaats waren de acteerprestaties zeker op niveau, met Hamish Linklater als de charismatische, jonge, nieuwe priester "Father Paul" op kop. Een overtuigende (fysieke) présence heeft die man, en zijn manier van intoneren deed me bovendien, grappig genoeg, wat aan John Malkovich denken. Laat dat net een acteur zijn die ik behoorlijk hoog heb zitten.

Het verhaal, en zeker de opbouw in de eerste afleveringen, wist me ook te boeien. Enkele personages kwamen meteen goed uit de verf, zoals dronkenlap Joe Collie, waarmee ik stelselmatig meer medelijden kreeg tot en met zijn vroegtijdige dood, en de vader van Riley, neergezet door vaste Flanagan-acteur Henry Thomas, die duidelijk worstelde met grote thema's als Liefde en Schuld.

De uiteindelijke finale liet wat te wensen over, de strijd tussen Goed en Kwaad bleef wat in het ongewisse. Symboliek genoeg in deze reeks, en ook heel wat - uiteraard - religieuze referenties, citaten en liederen. De cameravoering was goed, ik herkende wel wat trucjes die ook in de Haunting-reeksen van Flanagan werden gebruikt. Een minpunt voor mij was wel de engel. Die zag er soms wat lachwekkend uit, en hij was voor het verhaal eigenlijk niet in zo'n prominente rol (in beeld, bedoel ik dan) nodig.

Krappe 3,5 sterren

Deze reeks is losjes gebaseerd op de gelijknamige thriller van Stephen King, een boek dat eerder reeds werd verfilmd. In de genre-aanduiding bij deze reeks staat drama/horror, en het is terecht dat drama op de eerste plaats staat. De horror-elementen zijn slechts spaarzaam aanwezig, hoewel het geenszins een vrolijke serie betreft. The Mist handelt vooral over een gemeenschap die opeens wordt afgesloten van de buitenwereld, en dat zorgt voor de nodige spanningen en machtsontplooiingen tussen de verscheidene mensen.

De serie is erg vergelijkbaar met Under the Dome, ook een King-bewerking, en dat is net waar de serie de mist ingaat; het komt allemaal wat slapjes over en geeft me nauwelijks koude rillingen. Ik begrijp ook niet goed waarom de makers dit verhaal over tien afleveringen uitsmeren. Ik heb in de commentaar hierboven gelezen dat er geen tweede seizoen zal komen, en op basis van de behoorlijk goeie finale vind ik dat best jammer. Was het niet beter geweest het eerste seizoen tot een aflevering of 6 te beperken (zoals bijvoorbeeld het eerste seizoen van The Walking Dead)? Op die manier was het wat minder langgerekt geweest, en had men toch tot dezelfde conclusie kunnen komen. Vooral in het middenrif zitten een aantal afleveringen met heel wat overbodig materiaal.

Ik had een tweede seizoen best zien zitten, want er leek genoeg stof voor te zijn. Anderzijds zijn er series genoeg om te volgen, ook in dit genre, dus een echt gemis zal het niet zijn.

2,5 sterren

Ik moet toegeven dat ik aanvankelijk wat twijfels had bij de verrassing dit seizoen dat de Mol pas in Vietnam zou worden gekozen, maar dit heeft uiteindelijk erg goed gewerkt! Net als voorgaande jaren was het alweer een spannende rollercoaster, met een breed spectrum aan opdrachten (de ene beklijvend, de andere grappig) en vooral een uitgekiend samengesteld tiental fijne mensen die het avontuur van hun leven beleven. Chapeau voor de volledige crew om dit weer voor mekaar te krijgen.

Na de finale werd ook aangegeven dat er volgend jaar een nieuwe reeks op de buis zal verschijnen, wat ik alleen maar kan toejuichen. De klad raakt er zeer zeker nog niet in, en ik heb het idee dat deze gemotiveerde, geïnspireerde groep tv-makers nog wel even kan doorgaan.

4,5 sterren

Sterk seizoen alweer van De Mol. Een leuke kandidatengroep en toffe opdrachten (de ene al wat ingewikkelder dan de andere, maar nooit nodeloos complex). Ook de link met de Griekse mythologie interesseert me erg, wat voor mij dus sowieso een pluspunt was in deze reeks.

Ook op visueel vlak was er heel wat te genieten, denk maar aan enkele schitterende drone-shots. Iemand van de crew heeft zich daar reuze mee geamuseerd, denk ik.

En daar draait het 'm bij De Mol om volgens mij, het plezier. Meer nog dan een zoektocht naar De Mol zal dit voor sommige kandidaten misschien wel een zoektocht naar zichzelf zijn, een onvergetelijke periode van ongeveer drie weken. Die melange van spel en plezier hebben de makers toch alweer erg fraai in beeld gebracht.De Mol is een rollercoaster, voor de deelnemers, voor de crew, voor de kijkers.

En natuurlijk ook voor de mol zelf, de jongste ooit! Mijn pet af, en een diepe buiging erbovenop. De reveal-aflevering was bovendien ook erg de moeite, fijn dat men zelfs in tijden van Corona zo creatief kan zijn.

Het zit er jammer genoeg weer op, en ondanks het feit dat er op één avond alweer ruim meer dan 5000 inschrijvingen waren, weet ik toch niet of men in het najaar een nieuwe reis kan ondernemen. Hoewel de klad er nog lang niet lijkt in te komen, is het misschien de ideale moment om een sabbatjaar in te lassen?

4,5 sterren

Geweldige reeks, waarvan de eerste twee seizoenen ongeveer even geniaal zijn. Ik ben geen expert in de geschiedenis van comedy, maar dat dit eind jaren '60 - begin jaren '70 baanbrekend moet zijn geweest, kan toch haast niet anders?

Ik kende natuurlijk al enkele sketches, zoals de hilarische absurditeit die vervat zit in Upper Class Twit of the Year, en heb eerst de drie films ontdekt, alvorens ik deze maand merkte dat de volledige tv-reeks op Netflix te bekijken was. Ik heb me er uiteraard aan gewaagd, en daar nog geen seconde spijt van gehad. Dit is in feite verplichte kost (hoewel dat een gevaarlijke term is) als je van comedy houdt.

Een bloemlezing geven van de beste sketches is vrijwel zinloos, omdat zo ongeveer alles even fantastisch is. Er zitten verschillende types humor in vervloden, wat één van de sterke punten is van deze serie. Bovendien zijn ook de animaties van Terry Gilliam erg leuk; vaak vormen zij een brug tussen sketch A en sketch B, maar minstens even vaak zorgen ze simpelweg voor een lachstuip.

Elk lid van dit collectief heeft z'n geheel eigen aantrekkingskracht. Zoals John Cleese bijvoorbeeld een vechtinstructeur uitbeeldt in de sketch waarin men leert hoe zich te verdedigen tegen vers fruit, is onevenaarbaar.

Als ik naar de hedendaagse comedyseries kijk, ken ik eigenlijk niets wat in de buurt komt van deze grandeur. Als iemand kijktips heeft, graag!

5 sterren

Een kleine 10 jaar na Band of Brothers volgde met The Pacific een tweede HBO-miniserie over WOII. Verder ga ik die eerste reeks niet meer vernoemen, want het zijn twee compleet op zichzelf staande reeksen.

The Pacific is, qua toon en zeker ook actie, bikkelhard: het weerspiegelt ook gewoon de felle, verbeten strijd op een hele resem eilanden in de Stille Oceaan, waar de mariniers te maken kregen met de stugge hardnekkigheid van de Japanse troepen, maar ook met broeierige hitte, apocalyptische stormbuien, een ondoordringbare jungle of net een desolaat, gortdroog rotslandschap. Geen wonder dat cynisme welig tierde, mededogen een kostbaar goed was en er ontzettend veel persoonlijke tragedies plaatsvonden (hoeveel jonge snaken zijn daar niet compleet overbodig gesneuveld?) of net ontstonden (denk aan PTSS, waar veel mannen na thuiskomst maar niet van afraakten).

De reeks kent drie hoofdpersonages, zo zou je het wel kunnen stellen. Drie mannen die nooit echt met elkaar, zij aan zij, hebben gevochten tegen de vijand. Er wordt dus gefocust op verschillende regimenten, wat het soms wel wat verwarrend maakte en me ook een paar keer uit de zone wist te trekken door een overgang van x naar y. Ook de afleveringen die minder op de actie zelf richten (een hele episode over verlof in Melbourne vond ik van het goede teveel), weten me niet helemaal te boeien. Daartegenover staat wel dat, wanneer de strijd dan in beeld wordt gebracht, dit op de best denkbare wijze voor zulk een reeks wordt uitgevoerd (en daar zit het ruime productiebudget ook wel voor wat tussen, natuurlijk). De gevechtsscènes zijn ronduit indrukwekkend. Chaotisch, bloederig, ontregelend, spijkerhard; zoals het voor die jongens destijds ook moet hebben aangevoeld, kortom. Althans, daar kan ik me toch wel iets bij voorstellen.

Een grote troef van deze reeks vind ik daarnaast de verhaallijn van Eugene "Sledgehammer" Sledge (voor de Spielberg-adept: in acteur Joseph Mazzello zal u ongetwijfeld de jonge Tim uit Jurassic Park herkennen!). Het moeten aanzien hoe de timide doch ambitieuze jongeman uit Mobile, Alabama, die aanvankelijk door zijn vader werd tegengehouden om zich op te geven bij de mariniers op Pavuvu, Peleliu, Iwo Jima en Okinawa gradueel veranderde in een cynische, gelouterde strijder? Het veroorzaakte welhaast fysiek leed bij ondergetekende. Het personage van Sledge staat voor mij dan ook symbool voor de ontmenselijking die oorlog en lijden met zich meebrengt - deze reeks is ook deels gebaseerd op zijn hoogstpersoonlijk ooggetuigenverslag dat hij in 1981 uitbracht onder de titel With the Old Breed.

Want ja, dat is toch nog een lichtpuntje zo helemaal aan het eind van de reeks. Als Sledge na thuiskomst nachten badend in angstzweet beleeft, onsamenhangend murmelend in een staat van halfslaap, als hij tijdens het zich willen inschrijven aan de universiteit beseft dat hij op niets anders dan "Het doden van Jappen" kan terugvallen, als hij tijdens een vogeljachtpartij met zijn vader in de vroege ochtend in elkaar stuikt en breekt, als hij wezenloos tegen een machtige boom in de tuin zit en alleen maar rust wil, alleen maar even niets moeten/kunnen bewerkstelligen: ik voel ontzettend met die arme Sledge mee, en steek graag de loftrompet aangaande zijn vader, een wijze, empathische man die in zijn jaren als internist tijdens WOI genoeg miserie heeft gezien om Sledge's moeder ervan te overtuigen die jongen daadwerkelijk die rust, dat grote niets, te gunnen, want daarmee is naar alle waarschijnlijkheid een levenslang trauma afgewend geweest.

In al zijn zwartgalligheid is The Pacific dus ook gewoon een ode aan traumaverwerking, en dat vind ik ontzettend knap.

4 sterren

Meer dan geslaagde serie van Bart de Pauw rond een quizploeg, bestaande uit een zootje ongeregeld: een quizlegende met een huizenhoog trauma; een werkloze dromer die zelf niet beseft dat hij maar wat aanmoddert; een leraar geschiedenis die zijn beste tijd gehad heeft en de weg kwijt is geraakt in de drank; een uitbater van een haast op de fles gaande fotozaak, die door z'n vrouw constant onheus wordt bejegend; en een licht mentaal gehandicapte jongeman met een fantastisch geheugen voor films en muziek.

De humor ligt me wel, een frisse afwisseling tussen volkse humor en wat gekkere omstandigheden, waarbij vooral de diversiteit van de hoofdfiguren me weet te charmeren. We zien naast de vijf quizzers, Joy Anna Thielemans (bij de soap-fan vooral bekend uit Thuis) in, voor zover ik weet, de enige goeie rol die ze ooit heeft gespeeld (en nu staat het iedereen uiteraard vrij om mij te verbeteren), Clara Cleymans als mysterieuze, sexy nymfomane en Liesa Naert, Tine Embrechts en Kevin Janssens die gewoon hun heerlijke zelf zijn. Stefaan Degand gooit er bovendien met zijn indrukwekkende gestalte en manier van doen nog een schepje absurdisme bovenop.

Het merendeel van de aandacht gaat echter uit naar de vijf hoofdpersonages, een mengelmoes van routiniers en jong geweld. Niet alleen de routiniers (Dirk Van Dijck, Tom Audenaert en de machtige Jos Verbist) spelen de pannen van het dak, ook nieuwkomers Wietse Tanghe (ook bekend van In Vlaamse Velden) en Pieter Piron doen het meer dan behoorlijk, Piron in het bijzonder. Hij weet zijn personage met veel gevoel uit te beelden, wat me geregeld kippenvel bezorgde.

Alles goed en wel beschouwd één van de beste Vlaamse TV-reeksen die ik ooit heb gezien.

4,5 sterren

Schitterend vind ik dit; werkelijk schitterend. Ik hou wel van animatiereeksen met een flinke hoek af, en het feit dat Dan Harmon hieraan heeft meegeschreven, was alleen maar een extra incentive om de reeks te gaan bekijken, want Community - de eerste seizoenen, dan toch - draag ik hoog in het vaandel.

Deze reeks bleek een schot in de roos, helemaal mijn meug. De twee hoofdfiguren staan heerlijk in contrast met elkaar; een oude, gekke maar geniale wetenschapper en zijn onzekere, kneuzige kleinzoon. Grappig detail is ook dat beiden soms wat stotteren, maar waar dit bij Morty puur van onzekerheid is (die overslaande stem is ook geweldig), zal het bij Rick eerder met drankmisbruik te maken hebben. De oprispingen waar hij geregeld last van heeft, zijn ook een toevoeging die je niet in elke show ziet.

Naast de twee hoofdfiguren heb je de familie van Rick en Morty, die duidelijk in de schaduw staan maar toch ook hun momentjes kennen. Zo is het huwelijk van de ouders van Morty niet bepaald een droomhuwelijk, en ondergaat zijn oudere zus de woelige metamorfose van puber naar jong-volwassene.

De personages zelf primeren bij deze serie echter niet voor mij, het zijn wel de vaak knotsgekke situaties waar Rick en Morty in belanden. Daarbij speelt ook weer dat contrast tussen beide figuren, overigens, maar dit terzijde. Neen, het zijn de surrealistische situaties, wezens en andere fenomenen die me in deze serie helemaal over de meet slepen, en waar ik vaak echt dubbel om heb gelegen. Aflevering 2 bijvoorbeeld, waarin Rick Morty meeneemt in de droomwereld van zijn leraar wiskunde, en van daaruit nog een aantal droomwerelden verder, naar het beeld van de film Inception, om ervoor te zorgen dat Morty slaagt voor zijn toets wiskunde, en de overige familieleden ondertussen worden gegijzeld door hun eigen hond, die dankzij een geavanceerd apparaat van Rick een staat van hyperintelligentie heeft verworven. Of aflevering 5, die gedomineerd wordt door Meeseeks, blauwe mannetjes die worden opgeroepen om iemand ergens bij te helpen, en pas verdwijnen wanneer de taak voltooid is. Uiteraard loopt het mis en escaleert de situatie. Hilarisch! Hoe kom je er toch op?

En met dat soort situaties zit de reeks vol. Humor van de bovenste plank, wat mij betreft, maar ook ontzettend innovatief en fantasierijk. De allerhoogste score dringt zich dan ook op, en ik ben benieuwd naar de volgende seizoenen!

5 sterren

Uitstekende reeks over één van de meest vermaarde periodes uit de geschiedenis van het Romeinse Rijk, waarin enkele legendarische personages dan ook de revue passeren, en de politieke intriges welhaast niet te tellen zijn. De personages zijn voldoende gestoffeerd, met als favorieten de bekende Marc Anthony (een geweldige rol van James Purefoy, die zich helemaal kan uitleven) en de onbekende Titus Pullo (gebaseerd op een centurio uit het leger van Caesar, al is dit personage vooral een fictionele uitwerking). Ook personages als de nieuwslezer en Cicero vallen in positieve zin op.

Soms misschien een tikje droog, en bepaalde personages wekken wel bitter weinig sympathie op (de kille Octavianus nog het meest), maar dat lijkt me wel de bedoeling te zijn. Niet elk personage moet in het hart gesloten kunnen worden, anders zou het maar... saai zijn.

Rome is vooral een uitgekiend historisch drama, gesitueerd in een boeiende periode. Als men de geschiedenis een beetje kent, weet men ook dat het niet meteen bestemd is voor de gevoelige kijker. Maar laat dat de pret niet drukken.

4 sterren

Toch wel een alleraardigste reeks; de aanhouder wint dus! Vooral in het middendeel zitten enkele fraaie afleveringen, al is het vooral de natuur die betovert. Aflevering 4 is daar het beste voorbeeld van; de Shetland- en Orkney-eilanden als setting is fantastisch, Fair Isle was zelfs uitnodigend om alles achter te laten en daarnaartoe te gaan!

Arnout Hauben brengt echter geen verrassingen, want de reeks ligt mooi in het verlengde van zijn eerdere reeksen. Een mooie mix tussen historie en couleur locale, soms zo aandoenlijk dat het wat ongemakkelijk wordt. Wat er nu wel bijkomt, is de interactie met zijn kompanen Ruben en Philippe, wat een vleugje jongensachtige feelgood-televisie toevoegt.

Volhouden is de boodschap dus, want na een paar aflevering komt het toch op gang. Sowieso ben je in zo'n reisprogramma voor een niet onaanzienlijk gedeelte afhankelijk van de omgeving.

3,5 sterren

Zeer sterk seizoen van The Simpsons, met slechts enkele kleine smetjes. Zo ben ik geen geweldige fan van flashback-afleveringen. Gelukkig zijn de meeste afleveringen niet van dat allooi, en bevat dit seizoen enkele van mijn favoriete afleveringen van de serie.

Mr. Plow is een schitterende aflevering met een vete tussen stamkroegvrienden Homer en Barney, wiens optredens gaandeweg steeds meer hilarisch worden. Marge Vs. the Monorail is één en al absurditeit, met Marge als het morele kompas van Springfield. I Love Lisa houdt het midden tussen lachen en huilen, met die zielige maar o zo koddige Ralph. Last Exit to Springfield is van de eerste tot de laatste minuut fantastisch, met de kwaadaardige Mr. Burns, Homer als vakbondsleider (het gedacht alleen al zet aan tot luidop lachen) en het mooie liedje van Lisa.

Naast de hoofdpersonages (de familie Simpson), komen steeds meer nevenpersonages nadrukkelijk op de voorgrond, om hun entertainende stempel te drukken op het geheel. Tot mijn groot jolijt overigens, want personages als Chief Wiggum, Groundskeeper Willie, Barney en Grandpa Simpson doen me meer dan eens schuddebuiken.

Het beste seizoen van The Simpsons? Dat weet ik niet, maar het komt voor mij toch aardig dicht in de buurt!

4,5 sterren

Wederom een sterk seizoen van deze animatieserie. Zonder Kenny erbij krijgt onder meer Butters wat meer aandacht, wat een goeie zet is. Butters is namelijk een erg grappig personage, vooral omdat hij meestal zelf niet doorheeft dat de anderen met hem lachen. Tweek is later hetzelfde lot beschoren, en hoewel hij het niet kan halen van Butters, zorgt zijn aanwezigheid toch ook voor een aantal geweldig grappige situaties.

Mijn favoriete afleveringen van dit seizoen zijn 'The Death Camp of Tolerance', 'Child Abduction Is Not Funny' (met de geweldige Tuong Lu Kim in een hoofdrol) en 'Free Hat' (al is dat, toegegeven, vooral om het misverstand over de vrijlating van kinderverkrachter Hat McCullen).

De afleveringen over Professor Chaos vind ik persoonlijk wat flauwer.

4 sterren

Het beste seizoen van South Park? Om echt zeker te zijn, zou ik gewoon alle afleveringen nog 'ns moeten kijken, maar de kans is toch wel groot. Het seizoen wordt meteen afgetrapt met 'Good Times with Weapons', een hilarische aflevering waarin de jongens ninja-wapens kopen, Kenny zijn ninja-ster in Butters' oog mikt en ze er vervolgens niets beters op vinden dan Butters te vermommen als hond, zodat ze de verantwoordelijkheid uit de weg kunnen gaan. Ook het einde is hilarisch; Cartman gaat uit de kleren omdat hij zogenaamd de kracht bezit onzichtbaar te zijn, en staat daar dan mooi voor l*l op de dorpsveiling. Zijn excuus? "I told you, it was a wardrobe malfunction!". Compleet kapot gaan.

En da 's nog maar het begin, want zwakke broeders zal je hier niet vinden. De satire en humor van de grofste plank vinden elkaar hier als nooit tevoren. Héérlijk.

Zo briljant als het seizoen wordt geopend, wordt het overigens ook afgesloten, met 'Woodland Critter Christmas', een door Cartman verzonnen sprookje over een op het eerste oog troep schattige bosdiertjes, die uiteindelijk volkomen krankzinnig blijken en Satan vereren.

Hiervoor heb ik enkel de volle 5 sterren veil!

1 van mijn favoriete seizoenen van deze schitterende animatieserie! De dubbele aflevering 'Cartoon Wars' mag dan een wat flauwe premisse hebben, de uitwerking is wel bijzonder geestig. 'ManBearPig', 'Make Love, Not Warcraft' en de dubbele aflevering 'Go God Go' behoren tot het beste wat Stone en Parker ooit hebben gecreëerd, in mijn ogen. 'The Return of Chef' is bovendien een speciale aflevering, omdat het de laatste is (als ik me niet vergis) met de sympathieke kok. Pikant detail hierbij is dat er enkel archief-opnames worden gebruikt voor zijn stem. De verwijzingen naar Star Wars mogen uiteraard ook niet ontbreken.

Moeilijk dus, om een favoriete episode te kiezen. Als het dan toch moet, ga ik voor 'Make Love, Not Warcraft'.

4,5 sterren

Solide jaargang van South Park, niet zo goed als het vorige (de lat lag wat dat betreft dan ook erg hoog). Toch zijn er afleveringen genoeg die ronduit spontane hilariteit veroorzaken: 'With Apologies to Jesse Jackson' (waarin Randy meedoet aan Wheel of Fortune, en erin slaagt de hele Afro-Amerikaanse gemeenschap voor het hoofd te stoten), 'Night of the Living Homeless' en de Imaginationland-trilogie.

De beste aflevering is, wat mij betreft, echter 'Le Petit Tourette' (met Cartman die ontdekt dat er een aandoening, Tourette-syndroom genaamd, bestaat die het mogelijk maakt om ongestraft te vloeken. Hij maakt er vervolgens op meedogenloze, Cartmansiaanse wijze gebruik van, maar krijgt er op het einde van langs, omdat hij niet meer kan controleren wat hij zegt, en zo gênante geheimen over zichzelf prijsgeeft).

Jammer genoeg zijn er ook wat flauwere afleveringen, zoals 'The Snuke' en 'Lice Capades', waardoor dit niet het meest geslaagde seizoen is.

3,5 sterren

Meer dan aardig, dit nieuwe seizoen. Ik heb het vorig jaar niet op de voet gevolgd, maar heb enige maanden gewacht, en dat loont misschien wel een beetje.

Waar de reeks in enkele van de meest recente seizoen wat mij betreft te dicht op de bal speelde qua actualiteit, is dat in seizoen 22 teruggeschroefd. Er hangt zelfs een nostalgisch sfeertje, dankzij de terugkeer van personages als Mr. Hankey, Towelie en Satan. Die herintroductie is niet steeds geslaagd, maar zorgt toch voor enkele van de grappigste scènes (Satan in de bib met z'n leesbrilletje, Towelie's job als vertegenwoordiger van Tegridy en opa Marsh met z'n nogal plastische beschrijving van hoe zijn vrouw zaliger hem op het kookpunt kon krijgen - bekijk het gerust zelf! ).

Het is wel jammer dat er toch nog regelmatig wordt gerefereerd aan de actualiteit en allerhande culturele verschijnselen iets te fel worden gerecycleerd. Tegelijk is dat misschien niet slecht, want dat maakt duidelijk - voor mij, althans - wat het sterke punt is van South Park. Gewoon heerlijk stennis schoppen, niets of niemand ontziend. Hopelijk zetten ze die trend verder in de toekomst.

3,5 sterren

Hoewel de plot an sich best intrigerend is, zie je eigenlijk aan alles dat dit verouderd is. Ook zijn enkele acteerprestaties niet om over naar huis te schrijven. Jo De Meyere vind ik meer dan prima als Alexander Vorlat; hij komt overtuigend over. Antje De Boeck kon me een pak minder bekoren, maar dat is misschien een kwestie van smaak. Ook de acteur die Tobie Vorlat, oudste zoon van Alexander, speelde, kwam heel stijfjes over, totaal niet overtuigend.

Jammer dat die twee minpunten behoorlijk overheersend zijn naar mijn gevoel, want de omgeving waarin het verhaal zich afspeelde, leent zich toch tot mooie plaatjes, en naar mijn mening wordt daar wel gebruik van gemaakt. Maar als je het vergelijkt met enkele fictiereeksen van de laatste jaren (vooral Tabula Rasa vind ik erg goed!), is het toch wat mager.

2,5 sterren

Sterke reeks, maar geen meesterwerk. De makers hebben daarvoor net wat te weinig hun eigen stempel op het geheel kunnen drukken.

Het acteerwerk is uitmuntend, met vooral Jeroen Perceval die een schitterende vertolking aflevert. Het verhaal boeide zeer zeker, maar het waren vooral de twists die me over de streep trokken. Ik heb een beetje hetzelfde gevoel als de meeste users die hier hebben gepost; sommige plotwendingen zag ik aankomen (Romy is dood!), andere (en dan heb ik het vooral over de laatste aflevering) dan weer totaal niet.

Wat ik ook altijd belangrijk vind, is een goeie begingeneriek en score. En ook dat was dik in orde. De makers hebben ervoor gekozen meteen met de generiek aan te vatten, zonder een eerste scène, en dat werkt. Een goeie begingeneriek heeft altijd een positief effect op de sfeer en zuigt je meteen weer mee in het verhaal.

Tabula Rasa is een behoorlijk ambitieuze serie, en als je dan die ambities voor het merendeel ook kan waarmaken, is dat erg fraai. Fijn dat ze bij de VRT ook op dit soort series durven inzetten op zondagavond (hoewel ik nooit op zondagavond heb gekeken, maar uitgesteld. Ik kijk de afleveringen liever korter na mekaar).

4 sterren