Opinions

Aardige reeks, in vergelijking met The Haunting of Hill House (en door voor deze titel te kiezen maak je die vergelijking in feite onafwendbaar) wordt er iets meer voor drama gekozen ten opzichte van horror/mystery.

Bepaalde aspecten vond ik erg goed; zo werden de personages van Dani, Owen en Mrs. Grose geweldig goed neergezet, en spreekt het hele idee van memory hopping me wel aan, aflevering vijf met name vormde het hoogtepunt van de reeks. Daartegenover staat de soms wat te felle nadruk op (melo)drama, en een aantal minder boeiende verhaallijnen (zoals de hele affaire met Peter en Rebecca). Ook aflevering 8 vond ik geen voltreffer, niet zozeer omwille van de inhoud, eerder omwille van het concept - aan dit verhaal een volledige aflevering wijden, was me iets teveel van het goede. Maar ik begrijp het opzet zeker wel. De finale viel me ook wat tegen, een beetje tam, en de uiteindelijke ontknoping helemaal aan het eind miste een emotionele weerslag.

Ik heb de serie, bestaande uit 9 afleveringen, wel vorig weekend helemaal uitgekeken, dus het is een reeks die je, eenmaal je erin zit, wel weet mee te voeren, wat een pluspunt is. Een voldoende heb ik hier dus zeer zeker wel voor over!

3 sterren

Gregory House moet haast één van m'n favoriete tv-personages zijn: een onpeilbare zwartgalligaard met bovenal een heerlijk gevoel voor humor, dat natuurlijk maar weinig mensen die zijn biotoop betreden begrijpen / kunnen appreciëren. Daarvoor zouden zij de dolle dokter beter moeten leren kennen, en dat laat hij helemaal niet toe. House wordt sterk neergezet door Hugh Laurie, een geroutineerd Brits acteur die zijn strepen toen allang verdiend had (sla zijn samenwerkingen met Fry of pak 'm beet Blackadder er maar 'ns op na), en draagt de reeks. Van de overige hoofdpersonages intrigeren vooral Wilson, House's beste vriend én tegenpool, en Foreman, die eigenlijk meer op House lijkt dan hij prettig vindt, me.

De elektriciteit tussen House en Cuddy is in dit eerste seizoen nog maar heel oppervlakkig aanwezig, in seizoen 1 wordt er vooral op Cameron gefocust wat dat betreft. Het hoeft niet te verbazen dat dit uitloopt op een sisser. Verder dan een schuchtere date zijn House en Cameron niet gekomen, en in de afleveringen daarna kwam House's ex Stacy op de proppen, en kregen we op de valreep nog wat mee van de voorhistorie van de dokter.

In dit seizoen worden de diverse karakters nog niet echt uitgediept, en treden vooral de soms bizarre cases naar de voorgrond. De consults van House in de praktijk zorgen vaak voor een amusant intermezzo.

Of het medisch allemaal klopt, weet ik niet. Ik denk dat de meeste mensen die de show volgen hier geen idee van hebben en er ook niet echt een punt van maken. Het blijft in de eerste plaats fictie, en zo beleef ik het ook. Ik kan van de nukken van House erg genieten, en dat is vaak al genoeg.

4,5 sterren

Erg fijne prequel van Game of Thrones, die zich een slordige 200 jaar daarvoor afspeelt. Een aantal elementen deelt de reeks natuurlijk met zijn bekendere voorganger waardoor het onvermijdelijk is te gaan vergelijken. En die oefening doorstaat dit eerste seizoen met verve, moet ik zeggen.

Sterke cast, natuurlijk, en dan doel ik op het totaalplaatje, want er worden enkele tijdssprongen gemaakt. Paddy Considine blinkt uit als koning Viserys, een kerel die helemaal niet blijkt te zijn gemaakt voor het koningschap en er tegen wil en dank het beste van maakt. Vooral de aftakeling van Viserys maakte een diepe indruk op me; bijzonder treffend in beeld gebracht! Ook de andere hoofdrolspelers trekken hun streng; zowel de tiener- als volwassen versies van Rhaenyra en Alicent komen sterk over, hun personages kruiden de show ook, hetzij met karakter, dan wel intriges en plotweverij.

Het meest onder de indruk was ik echter van Daemon, een heerlijk personage dat zich in de schemerzone lijkt te bevinden en het daar prima naar zijn zin heeft, maar bij momenten ook meelevendheid toont en zich zelfs profileert als familieman; een opvallende evolutie. En knap ook hoe de makers van Ser Criston Cole niet de clichématige goedmoedige held maken, maar eerder een wat naar mannetje zelfs.

Het verhaal kwam wat traag op gang, wat ik prima vind bij dit soort reeksen. Men neemt de tijd om de personages te introduceren (dat is wel nodig ook), en de intriges aan diverse hoven zijn legio. Niet altijd even geslaagd, hoor: een figuur als Larys Strong en al zijn gekonkelfoes weet me slechts matig te interesseren. De tijdssprongen vielen ook goed bij mij, ze geven het geheel wat lucht. Ik verwacht wel dat deze in volgende seizoenen veelal achterwege zullen blijven.

Prima start dus, ik heb me heel erg vermaakt en werd vrij snel weer opgenomen door de wereld van Westeros.

4 sterren