Opinions

Na de prima documentaire over Filip van België die dit jaar op Canvas werd uitgezonden, ben ik deze "fictiereeks binnen historische krijtlijnen" over het koningschap van Albert II maar eens gaan bekijken. Die aankondiging alleen was al een fiks waarschuwingsschot, en de eerste aflevering was niet meteen denderend, maar ik besloot - zoals altijd bij het kijken van series - te volharden tot het eind. Het was een hele zit.

Fictie, binnen historische krijtlijnen, dus. Die historische krijtlijnen zijn dan de gebeurtenissen zelf, en al zitten daar chronologische foutjes in, de grote lijnen zullen inderdaad wel kloppen. De fictie, dat zijn de dialogen, gedragingen en reacties van de diverse personages. Daar loopt het meermaals mis, wat mij betreft. Lucas Van den Eynde zet weliswaar een prima koning Albert II neer, en Stefaan Degand trekt de aandacht als de excentrieke womanizer annex getraumatiseerde ziel Laurent; de overige personages kunnen me niet echt boeien. Al moet ik erbij vertellen dat Ludo Busschots een goeie Van Yperseele neerzet.

Vooral de dialogen vielen me behoorlijk tegen. Ik voelde nergens echt een vonk, er werd ook iets teveel ingezet op het karikaturale aspect. Ik las ergens dat de personages met stripfiguren worden vergeleken, en daar kan ik deels in meegaan.

Misschien was het geen goed idee om deze reeks, die door de VRT destijds als prestigieus werd aangekondigd (kijk, daar gaat het al mis), meteen na die goed verzorgde docu te bekijken? Nu ja, dit is me niet echt bevallen..

2 sterren

Degelijke vierde jaargang van American Horror Story, met in de cast een aantal terugkerende acteurs/actrices (Jessica Lange, Evan Peters, Sarah Paulson, Denis O'Hare, Frances Conroy e.a.) en ook wel wat nieuwe namen. Ook zit er een link in naar het uitmuntende seizoen 2 met het personage Pepper, wat voor mij ook meteen de mooiste aflevering (10) opleverde; erg ontroerende episode! Het personage van Finn Wittrock kende ook een boeiende ontbolstering en ontknoping. En de adoratie voor Ma Petite vond ik enorm aandoenlijk.

Verder was het script helaas wel een rommeltje, wat mij betreft, en kwamen heel wat situaties/gebeurtenissen/personages nogal kwansuis op me over. Het succes daarvan was overigens wisselend; een personage als Edward Mordrake of Twisty the Clown (een sterke John Carroll Lynch) wist me helemaal te overtuigen, dat van Neil Patrick Harris dan weer helemaal niet.

Ik blijf wel gewoon kijken hoor, omdat de eerste twee seizoenen (en dan vooral het tweede) het potentieel van het hele concept wel wisten waar te maken.

3 sterren

Fijn zesde seizoen van AHS. Het verhaal zelf is niet bijster origineel (schatplichtig aan heel wat andere horrorproducties, wat de makers geenszins onder stoelen of banken steken trouwens), de uitwerking vond ik wel erg creatief, en de horror en geweld zijn explicieter dan ooit.

Sterke acteerprestaties alweer, Cuba Gooding Jr. is inderdaad een waardevolle toevoeging aan de cast. Sarah Paulson doet aan overacting, maar dan zeer bewust (vette knipoog naar menige slasher) en dat kon ik wel velen. Kathy Bates steelt andermaal de show, wat een geweldige karakterrollen zet zij toch altijd neer.

Ik vond de eerste 5 afleveringen wel sterker dan de laatste 5, en zeker de finale kwam eerder als aanhangsel op me over dan als een "echte" finale - een euvel dat Murphy en Falchuk in eerdere seizoenen ook al hebben tentoongespreid.

Maar de balans is wel overwegend positief, ik heb dit seizoen met veel plezier (en soms ook wel wat misselijkheid) uitgekeken!

3,5 sterren

Toch een behoorlijk goed seizoen van deze grappige serie rond superspion Sterling Archer. Hoewel, in dit seizoen wordt de focus verlegd naar The Figgis Agency, een detectivebureau. Een andere invalshoek voor de tien afleveringen van seizoen 7 dus, maar die worden goed ingevuld.

Qua humor is het net wat minder dan de beste seizoenen, maar ik heb toch nog een heel aantal keren in een deuk (of op z'n minst een halfdeuk) gelegen. De twee Bell Panto-afleveringen zijn ronduit hilarisch (dat politieduo is ook een aangename toevoeging), en hoewel de rode draad doorheen het seizoen me niet zoveel zegt, heb ik vooral van de losstaande afleveringen genoten. Hoewel er in elke aflevering wel terugkerende elementen zitten.

Krieger treedt wat nadrukkelijker op de voorgrond, maar dat is niet altijd even geslaagd. Krieger vind ik het ultieme hit-and-miss-personage in deze reeks.

3,5 sterren

Het zwakste seizoen tot nu toe, maar niet bepaald dramatisch. Dat dit zou afwijken van vorige seizoenen was wel te voorspellen, gezien de finale van seizoen 7. Dit is ook het kortste seizoen, en zie ik vooral als een overgangsseizoen. Want ja, de reeks werd hernieuwd voor nog 'ns twee reeksen!

Dit seizoen speelt zich volledig af in Archer's droomwereld, terwijl hijzelf in coma ligt. Archer is een private eye in het naoorlogse L.A., die de moord op zijn partner Woodhouse (die ook in de werkelijkheid dood blijkt te zijn) wil oplossen, en vervolgens verstrikt raakt in een web waar hij steeds moeilijker uit zal geraken.

Hoewel deze animatieserie ook als actieserie te boek staat, is het toch vooral de humor waar de show het van moet hebben. En die is, toegegeven, van een lager niveau dan - zeker! - de eerste zes seizoenen. Dat komt natuurlijk deels doordat de gekende personages nu een wat andere invulling krijgen, en dat vraagt om gewenning. De setting wérkt minder goed dan die dat in de vorige seizoenen deed, maar ik heb toch geregeld moeten lachen met vooral de capriolen van Archer, maar ook bijvoorbeeld het jazzkwartet.

Het moet wel gezegd dat er dit seizoen enkele leuke gastrollen zijn, met Keegan-Michael Key en Wendell Pierce (Bunk uit The Wire) als jazzmuzikanten en Eugene Mirman (Gene uit Bob's Burgers) als prettig gestoorde broer van Charlotte Vandertunt. Daardoor toch een halfje extra; anders was dit een zéér nipte voldoende geweest.

3 sterren

Over deze reeks had ik al wel wat goede dingen gehoord, en nu heb ik de tien afleveringen ook bekeken. Donald Glover ken ik van zijn rol als Troy in Community, maar zijn personage in deze reeks is daar geenszins mee te vergelijken. Atlanta is absurdistisch, bij vlagen bizar en vooral erg grappig!

Atlanta lijkt een kruising tussen een comedyreeks en een sketchshow. Glover (die het spelen van de hoofdrol, ook zowat de bezieler is van de reeks) zet zijn personage erg goed neer; de wat gelaten Earnest Marks, die zijn rappende neef Alfred "Paper Boi" probeert te managen. Daarnaast valt vooral het hilarische personage Darius in positieve zin op; de scène waarin hij zichzelf aan een koffertje heeft vastgeketend en aan zijn maat Paper Boi telkens vraagt of die de sleutel niet heeft, of de scène waarin hij op de schietbaan gaat oefenen op een tekening van een hond; het zijn maar enkele voorbeelden waar ik echt waar dubbel om heb gelegen!

Atlanta onderscheidt zich ook in die zin dat geen enkel personage in elke aflevering te zien is. Je zou wel kunnen zeggen dat een "vaste" cast is van vier personages, met naast Earn, Paper Boi en Darius ook nog Van, de vriendin van Earn. In aflevering 7, B.A.N., komt Glover zelf bijvoorbeeld helemaal niet in beeld. Die - overigens fantastische - aflevering beeldt beeldt een aflevering van de fictieve talkshow Montague (inclusief bevreemdende reclamespotjes) uit, waarin Paper Boi te gast is, en ook vooral met een hilarische reportage over de jongeling Antoine, die zichzelf een blanke man uit Colorado genaamd Harrison Booth voelt. On-be-taal-baar!

De humor heeft vaak ook nog eens een dubbele laag, waardoor de reeks inspeelt op socio-culturele thema's. Zo komt het personage Craig Allen in de negende aflevering (Juneteenth moet de titel overigens zijn) in al zijn enthousiasme voor de Afro-Amerikaanse cultuur op mij net over als een racist met zelfontkenning. Een geniale sneer.

De reeks is ondertussen toch al even uit, en een tweede seizoen zou er volgend jaar komen. Ik weet echter niet of ik daar op zit te wachten. Begrijp me niet verkeerd, want ik heb waarlijk genoten van dit eerste seizoen. Atlanta lijkt me gewoon niet veel baat te hebben bij een vervolg. Al mag het tegendeel altijd bewezen worden.

4,5 sterren

Bij het fantastische eerste seizoen zei ik nog dat ik niet zeker was of ik wel op een vervolg zat te wachten, maar toen ik zag dat seizoen 2 er definitief zou komen, keek ik er toch gelijk naar uit. En ook het tweede seizoen is een succes, met veel subtiele humor, absurditeiten en andere bizarre situaties. Ook kan elke aflevering eigenlijk geheel op zichzelf staan en aldus bekeken worden, wat mee de kracht van Atlanta bepaalt.

Barbershop, Teddy Perkins en North of the Border steken er bovenuit, maar het niveau is weer constant en hoog, en ik ben reuze benieuwd wat Glover in de toekomst nog voor ons in petto heeft (al mag dat evengoed met andere projecten).

4 sterren