Opinions

Grappig, ik wilde net in mijn bericht over deze reeks Legion aanhalen, zie ik dat de persoon hierboven ook die associatie ervaart. Ik ben dus niet de enige, en vermoed zelfs dat de makers van Legion ook wat inspiratie hebben gehaald uit het Noorse origineel (al heb ik dat nooit gezien).

Deze miniserie stond al een tijdje op mijn radar, zowel door de commentaren die ik erover heb gelezen (moest wel iets zijn dat in m'n straatje lag) als hoofdrolspelers Emma Stone en Jonah Hill. En dan heb ik vooral van Hill best een opmerkelijk sterke prestatie gezien.

De eerste twee episodes vormen een fraaie inleiding en tonen ons al een interessante blik in de psyche van Annie en Owen, de twee hoofdpersonages. Daarna barst de boel helemaal los, als een soort caleidoscopische tocht doorheen getroebleerde zielen. Er kan wellicht heel veel betekenis/symboliek gezocht worden achter de talloze referenties en connecties in de serie, ik heb het vooral proberen bekijken als een soort psychedelische ervaring ((alsof ik zelf zou meedoen aan medische proeven), en dat werkte best goed. Toch heeft de reeks ook zijn tekortkomingen, want in de eclectische drang naar creativiteit slaat de slinger soms wat door. Ook is de humor bij momenten wel erg flauw.

Al bij al heb ik me prima vermaakt met deze reeks, en zullen bepaalde scènes me nog behoorlijk lang bijblijven (zoals de geweldige confrontatie tussen de maki-dieven van Furs by Sebastian en het Fish & Wildlife-korps, wel erg verlekkerd over het feit dat ze eindelijk eens in actie mogen komen).

3,5 sterren

Onderhoudende tv-reeks van de hand van twee Tommen, Lenaerts en Van Dyck.

De cast is allereerst om van te smullen, met kleppers als Jan Decleir, Lucas Van den Eynde, Peter Van den Begin, Koen De Graeve en natuurlijk Tom Van Dyck zelf. Ook voor zijn eega Alice Reys is een rol weggelegd. En ook Josse De Pauw doet mee, al is het maar voor één aflevering, en dat vind ik jammer; De Pauw speelde met glans zijn rol als burgervader van Ranzegem.

De eerste aflevering is in mijn optiek meteen de beste, daarin gebeurt het meeste (zowel in het verhaal zelf als met mij als kijker). De plot wordt daarna vakkundig in zeven episodes uiteengezet; een verhaal over lokale politiek en verborgen ambities, maar evenzo over de vele kleine kantjes van de mens. Van Dyck is namelijk een meester in de belichting van de mens als simpel wezentje.

Ook humor speelt in dit verhaal een grote rol, met enkele erg grappige scènes. Soms een beetje gênant, ook, zoals de scène waarin Lode Verbist zijn slogan voor de verkiezingen uit de doeken doet, en René de slappe lach krijgt omdat hij aan een scheet moet denken.(

Naast de eerste aflevering vind ik vooral de aflevering waarin Tony, Chris, Carl en René in een Chinees restaurant in Brussel verzeild zijn geraakt, met stierenkloten en Duvels te maken krijgen, en Chris zonder dat hij het wil ontdekt dat zijn vader een travestiet is.

Met Man en Macht is een reeks die maar één seizoen kende, en daarvoor is dit verhaal ook geknipt; het pleit voor de makers dat zij niet aan een tweede seizoen zijn begonnen. Qua magie komt het wat mij betreft niet in de buurt bij kanjers als Het Eiland en Van Vlees en Bloed, maar al bij al heb ik hier best van kunnen genieten, heeft het me soms tot lachen aangezet en soms weten ontroeren.

3,5 sterren

Degelijke reeks van Flanagan. Het pseudo-filosofische geneuzel, dat vooral tot uiting kwam in ellenlange monologen, was soms wat teveel van het goede, en verstoorde de balans een beetje. En sommige elementen deden me toch de wenkbrauwen fronsen. Maar al bij al heb ik deze reeks op vrij korte tijd gekeken, en er best van genoten.

In de eerste plaats waren de acteerprestaties zeker op niveau, met Hamish Linklater als de charismatische, jonge, nieuwe priester "Father Paul" op kop. Een overtuigende (fysieke) présence heeft die man, en zijn manier van intoneren deed me bovendien, grappig genoeg, wat aan John Malkovich denken. Laat dat net een acteur zijn die ik behoorlijk hoog heb zitten.

Het verhaal, en zeker de opbouw in de eerste afleveringen, wist me ook te boeien. Enkele personages kwamen meteen goed uit de verf, zoals dronkenlap Joe Collie, waarmee ik stelselmatig meer medelijden kreeg tot en met zijn vroegtijdige dood, en de vader van Riley, neergezet door vaste Flanagan-acteur Henry Thomas, die duidelijk worstelde met grote thema's als Liefde en Schuld.

De uiteindelijke finale liet wat te wensen over, de strijd tussen Goed en Kwaad bleef wat in het ongewisse. Symboliek genoeg in deze reeks, en ook heel wat - uiteraard - religieuze referenties, citaten en liederen. De cameravoering was goed, ik herkende wel wat trucjes die ook in de Haunting-reeksen van Flanagan werden gebruikt. Een minpunt voor mij was wel de engel. Die zag er soms wat lachwekkend uit, en hij was voor het verhaal eigenlijk niet in zo'n prominente rol (in beeld, bedoel ik dan) nodig.

Krappe 3,5 sterren

Deze reeks is losjes gebaseerd op de gelijknamige thriller van Stephen King, een boek dat eerder reeds werd verfilmd. In de genre-aanduiding bij deze reeks staat drama/horror, en het is terecht dat drama op de eerste plaats staat. De horror-elementen zijn slechts spaarzaam aanwezig, hoewel het geenszins een vrolijke serie betreft. The Mist handelt vooral over een gemeenschap die opeens wordt afgesloten van de buitenwereld, en dat zorgt voor de nodige spanningen en machtsontplooiingen tussen de verscheidene mensen.

De serie is erg vergelijkbaar met Under the Dome, ook een King-bewerking, en dat is net waar de serie de mist ingaat; het komt allemaal wat slapjes over en geeft me nauwelijks koude rillingen. Ik begrijp ook niet goed waarom de makers dit verhaal over tien afleveringen uitsmeren. Ik heb in de commentaar hierboven gelezen dat er geen tweede seizoen zal komen, en op basis van de behoorlijk goeie finale vind ik dat best jammer. Was het niet beter geweest het eerste seizoen tot een aflevering of 6 te beperken (zoals bijvoorbeeld het eerste seizoen van The Walking Dead)? Op die manier was het wat minder langgerekt geweest, en had men toch tot dezelfde conclusie kunnen komen. Vooral in het middenrif zitten een aantal afleveringen met heel wat overbodig materiaal.

Ik had een tweede seizoen best zien zitten, want er leek genoeg stof voor te zijn. Anderzijds zijn er series genoeg om te volgen, ook in dit genre, dus een echt gemis zal het niet zijn.

2,5 sterren

Ik moet toegeven dat ik aanvankelijk wat twijfels had bij de verrassing dit seizoen dat de Mol pas in Vietnam zou worden gekozen, maar dit heeft uiteindelijk erg goed gewerkt! Net als voorgaande jaren was het alweer een spannende rollercoaster, met een breed spectrum aan opdrachten (de ene beklijvend, de andere grappig) en vooral een uitgekiend samengesteld tiental fijne mensen die het avontuur van hun leven beleven. Chapeau voor de volledige crew om dit weer voor mekaar te krijgen.

Na de finale werd ook aangegeven dat er volgend jaar een nieuwe reeks op de buis zal verschijnen, wat ik alleen maar kan toejuichen. De klad raakt er zeer zeker nog niet in, en ik heb het idee dat deze gemotiveerde, geïnspireerde groep tv-makers nog wel even kan doorgaan.

4,5 sterren

Sterk seizoen alweer van De Mol. Een leuke kandidatengroep en toffe opdrachten (de ene al wat ingewikkelder dan de andere, maar nooit nodeloos complex). Ook de link met de Griekse mythologie interesseert me erg, wat voor mij dus sowieso een pluspunt was in deze reeks.

Ook op visueel vlak was er heel wat te genieten, denk maar aan enkele schitterende drone-shots. Iemand van de crew heeft zich daar reuze mee geamuseerd, denk ik.

En daar draait het 'm bij De Mol om volgens mij, het plezier. Meer nog dan een zoektocht naar De Mol zal dit voor sommige kandidaten misschien wel een zoektocht naar zichzelf zijn, een onvergetelijke periode van ongeveer drie weken. Die melange van spel en plezier hebben de makers toch alweer erg fraai in beeld gebracht.De Mol is een rollercoaster, voor de deelnemers, voor de crew, voor de kijkers.

En natuurlijk ook voor de mol zelf, de jongste ooit! Mijn pet af, en een diepe buiging erbovenop. De reveal-aflevering was bovendien ook erg de moeite, fijn dat men zelfs in tijden van Corona zo creatief kan zijn.

Het zit er jammer genoeg weer op, en ondanks het feit dat er op één avond alweer ruim meer dan 5000 inschrijvingen waren, weet ik toch niet of men in het najaar een nieuwe reis kan ondernemen. Hoewel de klad er nog lang niet lijkt in te komen, is het misschien de ideale moment om een sabbatjaar in te lassen?

4,5 sterren

Geweldige reeks, waarvan de eerste twee seizoenen ongeveer even geniaal zijn. Ik ben geen expert in de geschiedenis van comedy, maar dat dit eind jaren '60 - begin jaren '70 baanbrekend moet zijn geweest, kan toch haast niet anders?

Ik kende natuurlijk al enkele sketches, zoals de hilarische absurditeit die vervat zit in Upper Class Twit of the Year, en heb eerst de drie films ontdekt, alvorens ik deze maand merkte dat de volledige tv-reeks op Netflix te bekijken was. Ik heb me er uiteraard aan gewaagd, en daar nog geen seconde spijt van gehad. Dit is in feite verplichte kost (hoewel dat een gevaarlijke term is) als je van comedy houdt.

Een bloemlezing geven van de beste sketches is vrijwel zinloos, omdat zo ongeveer alles even fantastisch is. Er zitten verschillende types humor in vervloden, wat één van de sterke punten is van deze serie. Bovendien zijn ook de animaties van Terry Gilliam erg leuk; vaak vormen zij een brug tussen sketch A en sketch B, maar minstens even vaak zorgen ze simpelweg voor een lachstuip.

Elk lid van dit collectief heeft z'n geheel eigen aantrekkingskracht. Zoals John Cleese bijvoorbeeld een vechtinstructeur uitbeeldt in de sketch waarin men leert hoe zich te verdedigen tegen vers fruit, is onevenaarbaar.

Als ik naar de hedendaagse comedyseries kijk, ken ik eigenlijk niets wat in de buurt komt van deze grandeur. Als iemand kijktips heeft, graag!

5 sterren