Opinions

Een kleine 10 jaar na Band of Brothers volgde met The Pacific een tweede HBO-miniserie over WOII. Verder ga ik die eerste reeks niet meer vernoemen, want het zijn twee compleet op zichzelf staande reeksen.

The Pacific is, qua toon en zeker ook actie, bikkelhard: het weerspiegelt ook gewoon de felle, verbeten strijd op een hele resem eilanden in de Stille Oceaan, waar de mariniers te maken kregen met de stugge hardnekkigheid van de Japanse troepen, maar ook met broeierige hitte, apocalyptische stormbuien, een ondoordringbare jungle of net een desolaat, gortdroog rotslandschap. Geen wonder dat cynisme welig tierde, mededogen een kostbaar goed was en er ontzettend veel persoonlijke tragedies plaatsvonden (hoeveel jonge snaken zijn daar niet compleet overbodig gesneuveld?) of net ontstonden (denk aan PTSS, waar veel mannen na thuiskomst maar niet van afraakten).

De reeks kent drie hoofdpersonages, zo zou je het wel kunnen stellen. Drie mannen die nooit echt met elkaar, zij aan zij, hebben gevochten tegen de vijand. Er wordt dus gefocust op verschillende regimenten, wat het soms wel wat verwarrend maakte en me ook een paar keer uit de zone wist te trekken door een overgang van x naar y. Ook de afleveringen die minder op de actie zelf richten (een hele episode over verlof in Melbourne vond ik van het goede teveel), weten me niet helemaal te boeien. Daartegenover staat wel dat, wanneer de strijd dan in beeld wordt gebracht, dit op de best denkbare wijze voor zulk een reeks wordt uitgevoerd (en daar zit het ruime productiebudget ook wel voor wat tussen, natuurlijk). De gevechtsscènes zijn ronduit indrukwekkend. Chaotisch, bloederig, ontregelend, spijkerhard; zoals het voor die jongens destijds ook moet hebben aangevoeld, kortom. Althans, daar kan ik me toch wel iets bij voorstellen.

Een grote troef van deze reeks vind ik daarnaast de verhaallijn van Eugene "Sledgehammer" Sledge (voor de Spielberg-adept: in acteur Joseph Mazzello zal u ongetwijfeld de jonge Tim uit Jurassic Park herkennen!). Het moeten aanzien hoe de timide doch ambitieuze jongeman uit Mobile, Alabama, die aanvankelijk door zijn vader werd tegengehouden om zich op te geven bij de mariniers op Pavuvu, Peleliu, Iwo Jima en Okinawa gradueel veranderde in een cynische, gelouterde strijder? Het veroorzaakte welhaast fysiek leed bij ondergetekende. Het personage van Sledge staat voor mij dan ook symbool voor de ontmenselijking die oorlog en lijden met zich meebrengt - deze reeks is ook deels gebaseerd op zijn hoogstpersoonlijk ooggetuigenverslag dat hij in 1981 uitbracht onder de titel With the Old Breed.

Want ja, dat is toch nog een lichtpuntje zo helemaal aan het eind van de reeks. Als Sledge na thuiskomst nachten badend in angstzweet beleeft, onsamenhangend murmelend in een staat van halfslaap, als hij tijdens het zich willen inschrijven aan de universiteit beseft dat hij op niets anders dan "Het doden van Jappen" kan terugvallen, als hij tijdens een vogeljachtpartij met zijn vader in de vroege ochtend in elkaar stuikt en breekt, als hij wezenloos tegen een machtige boom in de tuin zit en alleen maar rust wil, alleen maar even niets moeten/kunnen bewerkstelligen: ik voel ontzettend met die arme Sledge mee, en steek graag de loftrompet aangaande zijn vader, een wijze, empathische man die in zijn jaren als internist tijdens WOI genoeg miserie heeft gezien om Sledge's moeder ervan te overtuigen die jongen daadwerkelijk die rust, dat grote niets, te gunnen, want daarmee is naar alle waarschijnlijkheid een levenslang trauma afgewend geweest.

In al zijn zwartgalligheid is The Pacific dus ook gewoon een ode aan traumaverwerking, en dat vind ik ontzettend knap.

4 sterren