Opinions

Dat is nog een understatement, vind ik. Een echte plot is niet meteen aanwezig, het lijkt eerder een kapstok waar Jan Eelen zijn ware kwaliteit als tv-maker wil aanhangen, en dat is toch wel intrigerende fictie met een flinke hoek af. Het verhaal is in mijn ogen niet echt van belang; wat belangrijker is, is de sfeer die Eelen met zijn kompaan Youri Boone probeert te scheppen, en dan valt het allemaal net wat minder mee dan in het eerste seizoen.

Dat eerste seizoen had natuurlijk wel een hogere verrassingsfactor; we wisten namelijk als kijker niet meteen wat te verwachten, en daarom kwam het wat mysterieus over. Uiteindelijk was seizoen 1 uitstekend, zonder meer, en wist Eelen zich toch weer te onderscheiden, niet in het minst dankzij enkele excellente acteerprestaties.

In het tweede seizoen krijgen we dezelfde hoofdpersonages, al wordt Jay Vleugels vervangen door zijn tweelingbroer Jeremy, die ze - voor de verwarring - dan maar J. (Jay) gaan noemen. Daarnaast krijgt Yves Degryse, niet zo bekend van tv, wel van theater, als Anthony Biets een wat prominentere rol. De kijker weet grotendeels dus wel wat te verwachten. Ook enkele nevenpersonages keren terug, met een glansrol voor Bruno Van den Broecke als Mike Sleeckx, de door de Callboys getormenteerde, wat zonderlinge eenzaat, die alweer een hond verliest door hun schuld. De scènes met hem zijn van het sterkste van het gehele seizoen.

Lang niet slecht, dus! Ik hoop echter niet dat Eelen en Boone nog met een derde seizoen op de proppen zullen komen, want met de gebroeders Vleugels én Mike Sleeckx en z'n hondjes in het hiernamaals denk ik niet dat er nog veel materiaal over is. En het is ook gewoon tijd voor iets nieuws!

3,5 sterren

Alhoewel ik ook vind dat men deze reeks danig aan het uitmelken is, blijf ik toch kijken. Ik hoop wel dat het vijfde seizoen het laatste wordt, want veel verder kan je dit toch niet meer rekken?

Zo goed als de eerste twee seizoenen (die je eigenlijk als één lang seizoen kan zien) wordt het nooit, en dat is niet meer dan logisch; dit is een herhaling van zetten, die me geregeld opzadelt met een déjà vu-gevoel, alsof ik het allemaal al 'n keer eerder heb gezien.

Daartegenover staat natuurlijk wel dat de reeks bruist van de actie, en ik het simpelweg spannend genoeg vind om te blijven volgen. Ook bevat de reeks nog steeds meerdere personages die op mijn sympathie mogen rekenen, Helsinki voorop.

Het moge dus duidelijk zijn: ook het vijfde seizoen zal ik aanschouwen.

3 sterren

Een tv-reeks die als titel de naam van z'n hoofdpersonage draagt; een dokter gespeeld door de Britse acteur Hugh Laurie. Dringt de vergelijking met House zich op?

Welneen. Voor het overige zijn beide reeksen totaal niet met mekaar te vergelijken. Het personage dat Laurie op geloofwaardige wijs, overigens) neerzet, is ook helemaal anders dan het narcistische, anarchistische, pillenslikkende genie Gregory House.

Chance is een Amerikaanse reeks over de neuropsycholoog Eldon Chance, die, deels door overmacht maar toch vooral door z'n eigen schuld, wordt meegevoerd in een maalstroom van ellende. Onderwegondergaat hij, na het ontmoeten van demysterieuze Jaclyn, die een enorme aantrekkingskracht op hem uitoefent, een metamorfose. Het tegen het lijf lopen van D. legt die verandering ook zeker geen windeieren.

Als thrillerreeks komt Chance wat mij betreft toch wat tekort; het ontbreekt 'm soms aan de broodnodige spanning, hoewel de aandacht wel goed wordt vastgehouden. Ook leuk is de bijrol van Clarke Peters, die bij adepten van het weergaloze The Wire vast en zeker bekend is als de fijnzinnige detective Lester Freamon. Hier speelt hij een op het eerste zicht dandy-achtige uitbater van een meubelwinkel, maar hij blijkt toch meer te zijn.

Een tweede seizoen is deze maand begonnen; daar is ook wel wat materiaal voor. Vooral het personage D. zou ik graag wat verder uitgewerkt zien. Maar het gaat in hoofdzaak over Eldon Chance, natuurlijk. Ik heb gemerkt dat Laurie zelf één van de executive producers is, dus hij zal er best nog wel zin in hebben.

Geen topreeks dus, maar een tweede seizoen zal ik zeker niet links laten liggen.

3 sterren

Erg fijne en vooral grappige reeks, die zichzelf niet te serieus neemt. "Een soort van politiereeks" wordt er aangekondigd in de begingeneriek, "gebaseerd op dingen die echt gebeurd zouden kunnen zijn", en dat alles begeleid door het zachte gefluister van hoofdactrice Maaike Cafmeyer, die misschien niet in tongen spreekt, maar dan toch op z'n minst mysterieuze West-Vlaamse volkswijsheden debiteert.

Je kan het ook "een soort van spin-off" noemen, want buiten hoofdpersonage Chantal Vantomme heeft de reeks vrij weinig gemeen met Eigen Kweek, de succesvolle reeks over de familie Welvaert waarin zij een bijrol speelde. Chantal blijkt een vrouw met ambitie, die wil opklimmen in de rangen van de politie, om het uiteindelijk tot commissaris te schoppen. Daarvoor verhuist ze naar Loveringem, een onooglijk doch charmant West-Vlaams dorpje, het soort dorp waar iedereen elkaar kent en men niet veel moet weten van vreemden. In het dorp wordt ze aangesteld als coördinator van het wijkcommissariaat, een taak waar maar weinig glorie uit te distilleren valt. Ze komt terecht in een klein wereldje waar mannen de plak (denken te) zwaaien, een soort moderne afspiegeling van de Far West met veel cowboys en een indianist.

Veel meer valt er over het plot niet te vertellen, dat is ook helemaal niet nodig bij een reeks als Chantal. De reeks heeft duidelijk een andere toon dan Eigen Kweek (met andere schrijvers, waaronder Mathias Sercu, die zelf de rol van de omhooggevallen rechercheur Johnny d'Haese ("Recherche beats verkeerspolitie!") voor zijn rekening nam). Allemaal net wat losser en eigenzinniger, maar ook weer down to earth, met sterke, naturel vertolkingen en goedgekozen muziek (een keur aan West-Vlaamse liederen uit diverse genres).

Wat ik vaak heb bij van die reeksen, uit de Vlaamse polderklei geboetseerd, is dat er altijd wel één of meerdere nevenpersonages de show stelen, al dan niet om aanwijsbare redenen. In Chantal schittert wat mij betreft Benoit Dorné als de dikbuikige maar goedmoedige agent Kurt. Hoe? Wat? Waarom? Vraag er me niet te veel naar, ik zou het niet meteen kunnen zeggen. Het personage, en vooral ook de manier waarop de acteur het brengt, werkt gewoon voor mij. Ook de familienamen van de meeste personages vind ik geweldig, waar die in Matroesjka's allemaal typisch Antwerps klinken, hebben ze hier dat onmiskenbaar West-Vlaamse karakter (Vantomme, Cloedt, Schiettekatte, om er maar een paar op te noemen).

Erg sterke serie dus, en van mij hoeft dit geen vervolg te krijgen.

4 sterren

Schitterende, beklijvende mini-serie. Ik heb de vijf aflevering op twee dagen tijd gezien, en een heel palet aan emoties heeft me aangegrepen. Vrijwel alles zit goed, enige kanttekening is misschien dat het Engels als voertaal wordt gebruikt, wat de authenticiteit ietwat afvlakt, al is dat te verwaarlozen; ik kan me er best in vinden zelfs.

Vooral de twee laatste afleveringen zijn geweldig. Aflevering vier is gitzwart, wat mij betreft, met de vele dieren in een niet benijdenswaardige hoofdrol. Een grote pluim voor de makers, want dierenleed wordt algauw 'ns vergeten.

Aflevering vijf biedt een ideaal slot, met het proces en al zijn wendingen. Bovenal heb ik echter genoten, gehuiverd en vooral vaak zo stil aan het scherm gekluisterd gezeten dat je een speld op de grond had kunnen horen neervallen. De mooie soundtrack van de IJslandse Hildur Guðnadóttir draagt daar alleen maar aan bij.

Een onverhoopt succes dus voor HBO, volgens mij, want ik denk niet dat men dit had verwacht. Ik was natuurlijk nieuwsgierig om het zelf te gaan bekijken, en alle beloften zijn waargemaakt. Heerlijk is dat!

4,5 sterren

Sterke Vlaamse reeks rond het mysterieuze sterfgeval van De Kloot, de weinig geliefde man van Goedele Goethals. Toen dit in 2012 uitkwam, vond ik het meteen erg goed. Deze week heb ik de reeks nog eens herbekeken, en ondanks enkele pijnpuntjes die me opvallen, blijft het nog steeds goed.

De cast is alvast om over naar huis te schrijven, met voornamelijk vrouwelijke hoofdrollen. Goedele heeft namelijk nog vier zussen, die elk een grote hekel hebben aan haar man. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat zij enkele complotten (het één al bizarrer dan het andere) hebben gesmeed om De Kloot om zeep te helpen. Die plannen nekken echter steeds, en daarin schuilt de tragische humor, een ander, onbedoeld slachtoffer.

Clan heeft geen vervolg gekregen, en dat was ook niet logisch geweest. De finale-aflevering geeft voldoening (enkel het einde, na de biecht van Goedele, komt wat te makkelijk over), alles komt bij mekaar.

Van de vijf zussen viel me vooral Bibi op, een rol van Ruth Becquart. Zij draagt, te wijten aan een ongeluk, een ooglapje, en doet erg denken aan het personage Elle Driver uit de Kill Bill-films van Tarantino. Geinig is dan ook de verwijzing naar die films, wanneer zij in een bepaalde scène een DVD van één van beide films (ik weet niet meer welke) vasthoudt. Naast deze hoofdrollen schittert vooral toch Dirk Roofthooft als De Kloot.

4 sterren

Schitterende reeks, die ik eerder per toeval heb ontdekt door ze gewoon op te nemen op de Belgische zender Q2. De premisse is op zich misschien niet bijster origineel, maar wat ermee gedaan wordt des te meer. Deze reeks neemt zichzelf duidelijk niet al te serieus, getuige de vele verwijzingen naar andere sitcoms, films en dergelijke, vaak nota bene door één van de hoofdpersonages, de ietwat aparte Abed.

De reeks gaat in feite over een advocaat die een ongeldige licentie heeft en dus terug op de schoolbanken plaats moet nemen, daar op zijn eerste dag een knappe blondine tegenkomt en, zijn arrogante zelf zijnde, besluit haar voor zich te willen winnen. Toevalligerwijs ontstaat er een heuse studiegroep, met uiteenlopende, kleurrijke karakters; genoeg materiaal om een aantal geweldige afleveringen in elkaar te steken. 'Modern Warfare', 'Home Economics' (Pierce als keyboardspeler!) en 'Spanish 101' zijn voorbeelden van algemene hilariteit.

Een interessant en vooral ongelooflijk grappig nevenpersonage is Señor Chang, de Aziatische leraar Spaans. Ook Pierce (een geweldige rol van Chevy Chase) is een hilarisch personage: een CEO op rust die terug gaat studeren. De chemie tussen Abed en Troy is daarbovenop ook fantastisch, en zorgt vaak voor een erg grappige coda.

Er volgen nog wel een aantal seizoenen na dit eerste, en da 's volledig terecht. Ik ben benieuwd of het hoge niveau aanwezig blijft.

4,5 sterren

Ook het derde seizoen van deze comedyreeks is van torenhoog niveau. De serie weet zich te onderscheiden van veel andere comedyseries door onconventioneel te zijn, en ook een tikje weird. De personages zijn divers en vormen toch een hechte, geloofwaardige groep. Daarbovenop zijn de relaties tussen een aantal van die personages en wat ermee gedaan wordt, hoogst interessant. Bij seizoen 1 haalde ik Abed & Troy al aan, in deze jaargang speelt The Dean een prominentere rol, wat ik alleen maar kan toejuichen; een bijzonder kleurrijk en grappig personage is dat!

De finale is bovendien erg goed, en er zitten ook weer een aantal speciale afleveringen in (Digital Estate Planning bijvoorbeeld, een episode die zich grotendeels in een video game afspeelt). De ontsporing van Chang is ook een hilarisch hoogtepunt!

Er volgden nog drie seizoenen (met minder afleveringen), die hier een pak minder worden beoordeeld. Ik ga toch blijven kijken, en ben benieuwd.

4,5 sterren

Deze reeks heb ik jaren geleden al 'ns helemaal gezien (toen waren er nog maar 8 seizoenen, dan weet je hoe lang het geleden is). Naar aanleiding van het nieuwe, elfde seizoen ben ik echter helemaal van in het begin terug beginnen kijken. Dit weekend heb ik het eerste seizoen erdoorheen gejaagd.

Interessant is net die kloof in tijd tussen eerste en tweede kijkbeurt. Het komt allemaal wat meer gedateerd over (zeker op technologisch vlak), maar dat heeft ook wel zijn charme. En, bovenal: voor mij blijft de humor gewoon staan als een huis.

Larry David speelt hier een gefictionaliseerde, uitvergrote versie van zichzelf, met een uitzonderlijk talent om zichzelf in de problemen te brengen. Hij is behoorlijk egocentrisch, een beetje klungelig en begrijpt niet veel van bepaalde sociale conventies. Ook zijn uiterlijk heeft hij op dat vlak niet mee. Ik las hierboven al een reactie dat zijn kapsel alleen maakt dat dit een hele opgave is om naar te kijken, maar ik vind het net perfect kloppen in de geest van de reeks. Het maakt van David een hilarisch personage, zeker in combinatie met zijn mimiek in sommige scènes.

David als hoofdpersonage werkt dus wonderwel, vandaar ook dat de reeks een succes is geworden. Maar ook de andere personages zijn best leuk, te beginnen met zijn manager Jeff (die ook vaak boter op het hoofd heeft) en zijn wat neurotische vriend en komiek Richard Lewis. In de scenario's zit soms ook wat stand-up van David zelf verwerkt, heb ik het vermoeden. Niet allemaal even grappig, maar ik kan het wel velen.

Maar goed, deze reeks moet het dus vooral hebben van de situaties waarin David beland, en in het bijzonder de ketting van voorvallen, ontmoetingen, uitspraken of handelingen die de zaak stelselmatig doen escaleren. En het is heus niet enkel David die daarvoor als schuldige kan worden aangewezen: ik vind dat in heel wat situaties de zogezegde "tegenstander" zich ook bezondigt, niet zelden aan kleingeestig gedrag. Bovendien ben ik zelf ook niet de beste leerling van de klas op het vlak van sociale conventies, wat er voor zorgt dat ik zelfs wat sympathie en medelijden voor David kan opbrengen.

Maar in de eerste plaats is dit een comedyreeks, en ik heb me er weer prima mee vermaakt. Enkele hoogtepunten:

- De manier waarop hij zich als een idioot aanstelt in de aanwezigheid van - toegegeven - de charmante, aantrekkelijke Mary Steenburgen (episode 2);

- Het gevecht met de binnenhuisarchitect, en dan het droge "Hello, Diane" in het huis van Diane Keaton (episode 5);

- Het binnenstormen van het huis van Julia Louis-Dreyfuss omdat hij zijn ideeënboekje kwijtgespeeld is (episode 6);

- Zo ongeveer de gehele laatste aflevering, met de Larry's ex, de incestverhalen en uiteindelijk zijn "incestueuze" oom.

4 sterren

Uitstekend tweede seizoen van Curb Your Enthousiasm[/user], voor mij op hetzelfde niveau als het eerste seizoen. Het is dan ook merendeels een herhaling van zetten, maar dat is uiteraard net het opzet van deze reeks van en met Larry David, co-bedenker van de hitserie [i]Seinfeld, en eerlijk: mij stoort het helemaal niet.

Ik kan me hier gewoon heel erg mee amuseren. De opbouw van de afleveringen vind ik daarenboven ook steeds erg sterk. Je ziet de grap soms van ver aankomen, maar voor mij draagt dat net bij tot de beleving. De muziek die gebruikt wordt vind ik ook sfeerversterkend; meestal nogal pompeus en clownesk, een doorslagje van Larry David's fictieve karakter in de serie dus.

Het mooie is dat je ook van tijd tot tijd empathie krijgt voor de niet bepaald sympathieke David, en dat komt volgens mij doordat hetgeen hij meemaakt soms toch buiten proportie is, zoals het einde van aflevering 10, waarin hij door een restauranteigenaar wordt beticht van diefstal terwijl hij eigenlijk gewoon een goeie daad wil stellen. Eerder in de aflevering negeerde David die man op straat op een sociaal wat botte manier, wat kwaad bloed heeft gezet. Dat David dan een erg pijnlijke (niet fysiek) straf krijgt opgelegd door de rechter, roept uiteindelijk mijn medeleven wel op.

Net als in het eerste seizoen ook hier weer wat hilarische momenten. Mijn favorieten:

- De ruzie die David heeft met een andere jood in episode 3 door een stuk van Wagner te fluiten, wat vervolgens escaleert en culmineert in een heerlijk wraakmoment van David aan het einde van de aflevering;

- Afleveringen 7 & 8, met respectievelijk een pop en Shaquille O'Neal in een prominente rol;

- Zo ongeveer elke scène met Richard Lewis.

4 sterren