Opinions

Indrukwekkende miniserie.

Gebaseerd op het boek van Stephen E. Ambrose, volgt Band of Brothers de evolutie van een groep jonge Amerikaanse gasten vol dromen en jeugdige ambitie die willen strijden voor het vaderland tot een hechte groep geroutineerde, door de oorlog gepokt en gemazelde soldaten. Van de, al onverteerde spaghetti opgevende, zich moeizaam de heuvel Currahee optrekkende youngsters tot de levensbeschouwende (maar ook genietende) veteranen in Zell am See: deze reeks biedt een unieke inkijk in werk en leven aan het front, op de enorm pakkende maar nooit overdreven score van Michael Kamen.

Niet elke aflevering is even sterk (lees: magistraal) en er zijn wel wat slordigheden/fouten ingeslopen (lees daarvoor maar het stuk van Lovelyboy, maar wat mij er toch toe beweegt de maximale score uit te delen, is de achterliggende filosofie. Deze reeks focust namelijk niet op de actie, noch op de grandeur van de bevelhebbers (al spelen die elementen wel mee natuurlijk), maar des te meer op de moedige mannen van Easy Company, op de mens zelf, als wezen met zijn gebreken, kleine kantjes en dommigheid maar evenzeer empathie, (sociale) intelligentie en verbondenheid. Een verhaal over onverbiddelijkheid en compassie. Cynisme en geloof. Humor ook.

Het trainingskamp, de heroïsche doch chaotische landing in Normandië, de hectische inname van Carentan en de Britse hybris van Operation Market Garden: het blijkt allemaal slechts een opmaat richting de ronduit meesterlijke dubbelaflevering om het Ardennenoffensief, met focus op Bastogne en Foy. Tijdens de eerste episode daarvan volgt de camera Doc Roe, wat zo ongeveer de beste keuze moet zijn geweest voor dit deel van het verhaal, omdat de bezigheden en bekommernissen van de hospik van het regiment de gruwel treffend in beeld brengen. The Breaking Point is zo mogelijk nóg beklemmender met enkele waanzinnige scènes en een onbekwame luitenant (kunstmatige promotie en vriendjespolitiek worden hier op de hak genomen), en dat alles door de ogen van Carwood "Lip" Lipton, één van mijn favoriete personages in de serie, niet in het minst door de ijzersterke vertolking van Donny Wahlberg. De grauwheid in de beeldvoering versterkt die effecten enkel.

Daarnaast kan je natuurlijk niet om Why We Fight heen. De titel van de aflevering is afgeleid van een artikel dat één van de soldaten leest (onder auspiciën van toenmalig president Roosevelt is er ook een reeks films onder die titel uitgebracht om de troepen en bij uitbreiding het Amerikaanse volk van de noodzaak van deelname aan deze verschrikkelijke oorlog te overtuigen), maar verwijst natuurlijk vooral naar de beruchte ontdekking van een zogenaamd arbeidskamp. Het zijn dat soort taferelen, waarbij je dolgraag wil wegkijken maar moet blijven kijken om jezelf als menselijk wezen niet te verloochenen. Bikkelharde, confronterende doch essentiële materie, en als je kijkt naar wat er ondertussen allemaal voor gruwelijks heeft plaatsgevonden - nog steeds plaatsvindt - op deze aardkloot, zou je kunnen concluderen dat we helemaal niets leren. Je zou er al even cynisch van worden als Lewis Nixon.

Ik noemde eerder Lip reeds als een favoriet personage, maar ook dat diverse palet aan figuren is een absoluut sterktepunt van deze reeks. Winters, Nixon, Buck, Malarkey, Guarnere, Bull, Luz, Liebgott, Perconte... Het zijn stuk voor stuk memorabele karakters. Het toevoegen van interviews met enkele toen nog levende veteranen op hoge leeftijd is ook een goeie zet gebleken. Op die manier voel je nog meer mee met die mannen, deel je hun rauwe emoties en komt alles veel harder binnen. Band of Brothers is een prachtserie die enkele grootse hoogtepunten kent maar over de ganse lijn weet te overtuigen en te vervoeren. Een universeel verhaal over "kleine" mannen die "grootse" daden stellen. Dankzij de sterke vertolkingen, zéker, maar vooral dankzij de fantastische kerels die zij waren.

5 sterren

Behoorlijk geslaagde reeks inderdaad, met een donker kantje en sterke acteerprestaties. De namen liegen er natuurlijk niet om, met oude getrouwen Nikolaj Lie Kaas en karakterkop Thomas Bo Larsen als respectievelijk een gladde CEO met behoorlijk wat vuiligheid aan zijn handen en een smeris die tot het uiterste gaat. Ook Natalie Madueño maakte een sterke indruk als Claudia Moreno, die zich constant op de fijne zijden draad tussen goed en slecht ophoudt.

Het uitgangspunt van de serie is op zijn minst interessant, en alweer een stap in de goede richting wat de Scandinavische TV-makerij betreft. Wat de makers er verder mee hebben gedaan, is het smeden en geduldig opbouwen van een beklemmend verhaal, waar intriges en verraad nooit ver weg zijn.

Aan de andere kant van het spectrum maken we kennis met Nicky en Bimse, twee automonteurs die door hun half-gedwongen bijverdienste als autodieven per toeval in een carrousel belanden waar ze pas aan het eind uit raken. Uiteraard is dit geen los zand, maar hangt het nauw samen met de rest van het verhaal, waardoor in de laatste afleveringen de eindjes keurig aan elkaar worden geknoopt.

Is dit dan voor de volle 100 procent een succesverhaal? Dat nu ook weer niet. De verhaallijn over de vrouw en kinderen van Mads (Thomas Bo Larsen) vond ik net wat minder.
De slotaflevering daarentegen was wel subliem, de allerlaatste scène was een complete verrassing. Ik vraag me echter wel af of er nog een tweede seizoen zal komen..

4 sterren

Na de laatste aflevering van het eerste seizoen vroeg ik me af of er een vervolg zou komen, omdat de finale van dat eerste seizoen vrij sluitend was. De makers hebben er een tweede seizoen aan gebreid, en dat is me, toegegeven, iets minder bevallen dan het eerste.

Het seizoen begint met de vrijlating van Claudia uit de gevangenis, waarin ze terecht was gekomen na het fiasco van Energreen. Ze vindt werk in een koffiehuis, maar algauw blijkt dat haar toekomst zich toch weer in de zakenwereld zal afspelen, meer bepaald bij de banken Nova en Absalon. Dit lijkt me een logisch begin, zeker ook gezien de rancune die Claudia voelt voor Knud Christensen, de topman van Nova Bank die in het eerste seizoen de waarlijke slechterik bleek te zijn. Die rancune drijft Claudia soms tot erg egoïstische, koude besluiten, en de plot tot enkele onlogische, minder geslaagde wendingen. Het kat- en muisspel tussen Claudia en Absalon Bank (is ze nu in dienst of niet?) heeft op den duur een wat irriterend effect.

Mads en Nicky spelen ook dit seizoen een hoofdrol. Mads blijft z'n eigenwijze, nukkige zelf, maar Nicky maakt een evolutie door. Gaandeweg zinkt hij steeds verder weg in de donkere poel waar hij zelf is ingesprongen, maar hij maakt ook promotie; de Zweed ziet een grootse toekomst voor 'm weggelegd. Zijn aandeel in het verhaal is dit tweede seizoen één van de grote opstekers.

Met de dood van Christensen aan het eind lijkt het doek nu toch te zijn gevallen; de eindjes zijn nog beter (al dan niet wat geforceerd) aan mekaar geknoopt. Al bij al toch een fijne reeks.

3,5 sterren

Ik heb vorige week de acht afleveringen van deze nieuwe tv-serie, plus een negende (een soort kijk achter de scherm, half vermomd als parodie op dat soort dingen), en ik was gelijk verkocht. Ik ben geen spreker van het West-Vlaams, maar weet dit zeker te appreciëren. Het personage Freddy De Vadder kende ik wel van naam, hoewel ik van hem geen shows heb gezien. Kortom, ik wist dus grotendeels niet wat te verwachten.

Grotendeels, zeg ik, want wat wel verwachtingen weet te scheppen, is de cast. Als ik dan namen als Wim Willaert, Maaike Cafmeyer en Sebastien Dewaele daartussen zie staan, is dat een indicatie dat dit wel 'ns wat zou kunnen worden. Bovenvermeld drietal heeft namelijk al bewezen goed samen te kunnen spelen (in Eigen Kweek, waarvan we binnenkort een tweede seizoen mogen bekijken), en het zijn ook gewoon topacteurs. Vooral van Willaert ben ik een fan, die er steeds weer in slaagt zijn personage iets extra te geven. Zo ook in Bevergem.

Het uitgangspunt van de serie is meteen intrigerend: de Vlaamse comedian Freddy De Vadder duikt onder in een onooglijk West-Vlaams gehucht, genaamd Bevergem. Een vraag die zich dan meteen opdringt is: "Wat zoekt een gast als Freddy daar nou toch?" En we zijn vertrokken!

Wat volgt is een interessante opeenvolging van gebeurtenissen, indrukken en andere fictionele zaken, met de meest diverse personages in de glansrollen. Ik zou elk personage hier tot in detail kunnen gaan bespreken en analyseren, maar dat leidt ons te ver. Persoonlijk vond ik de bende van de Roste intrigerende lieden, waarvan we (hopelijk) het laatste nog niet hebben gezien. Ook de zonderlinge Kurt, eenzame ziel met een duister kantje, is een geslaagde creatie der fantasie, en wordt vertolkt door Dries Heyneman, die zelf meeschreef aan het scenario.

Aan dat scenario schreef uiteraard ook Bart Vanneste (de man achter Freddy De Vadder) mee, en (dat was voor mij de grootste verrassing) ook Wannes Cappelle, de frontman van Het Zesde Metaal. Ironisch genoeg geen muziek van Cappelle in de nochtans meer den geslaagde soundtrack van de serie, waarop in de negende aflevering op schertsende wijze verhaal wordt gehaald. Cappelle speelt ook mee in de serie; hij vertolkt de plaatselijke politieagent, die door zo goed als iedereen onheus en niet serieus wordt behandeld, en spottend Wantje wordt genoemd, als in "een handschoen zonder vingers; ne goeie naam; voor een flik zonder kloten!", zoals de burgemeester van Ruddervelde (een rol van Dirk Van Dijck), treffend wist te verwoorden.

Met veel plezier heb ik naar deze mooie serie gekeken, die vaak erg grappig was, en al even vaak origineel en verrassend uit de hoek wist te komen. Een verademing om weer eens wat absurdisme op de Vlaamse TV te mogen aanschouwen, meer van dat!, zou ik zeggen.

4,5 sterren

Een erg goeie, meeslepende serie. Doordat het eerste seizoen (er is ondertussen een tweede aangekondigd) slechts zeven episodes bevat, kan je de reeks makkelijk op een paar dagen tijd kijken, wat ik ook gedaan heb. Ik heb altijd al ervaren dat, als het een goeie serie betreft, ik erg makkelijk in het verhaal en de sfeer wordt meegezogen.

Big Little Lies heeft z'n titel niet gestolen, want er worden heel wat leugens verteld. Dat maakt het verhaal deels zo intrigerend, hoewel dat toch echt wel vooral aan de schitterende hoofdpersonages ligt. Reese Witherspoon en Nicole Kidman zijn grote namen uit Hollywood, maar bewijzen hier dat ze ook op het kleine scherm uitstekend uit de voeten kunnen. Vooral Kidman zet een schitterende vertolking neer; haar personage Celeste is een getroebleerde vrouw die opgesloten zit in een huwelijk met een gewelddadige, bezitterige man (de chemie met acteur Alexander Skarsgård is bij wijlen flitsend), en heeft het moeilijk te kiezen hem te verlaten of te blijven voor de kinderen.

Tussen die twee grote namen staat Shailene Woodley razend goed te acteren, wat erg knap is. Zij zet haar rol met veel overtuiging neer, zodat het donkere kantje van haar personage goed voelbaar is, maar niet te prominent. Verder spelen o.a. Laura Dern en Zoe Kravitz (dochter van) sterke rollen neer net onder de hoofdpersonages.

Qua plot heeft men een zekere spanning proberen creëren en opbouwen door het verhaal te vertellen en ondertussen ook reeds te doorspekken met ondervragingen van ondergeschikte personages over een noodlottige gebeurtenis, die zich in de slotaflevering zal ontvouwen. Dat is de makers, bij mij althans, goed gelukt, want ik heb het merendeel van de tijd op het puntje van m'n stoel de reeks gevolgd, en de laatste aflevering was gewoon genieten. Meesterlijk! En hoewel humor geen onbelangrijk ingrediënt is, kan je dit moeilijk een zwarte komedie noemen. Een misdaadreeks evenmin, eigenlijk. Laten we het op dramareeks houden?

Tot slot wil ik de makers nog een dikke pluim geven i.v.m. de muziekkeuze en de manier waarop men dit in de reeks heeft gebruikt. De opening alleen is al een reden om deze reeks te bekijken; op de tonen van het fantastische Cold Little Heart van Michael Kiwanuka speelt de idyllische begingeneriek. Verder passeren ook o.a. Harvest Moon van Neil Young en That's How Strong My Love Is van Otis Redding.

4,5 sterren; ik kijk uit naar seizoen 2!

Erg vermakelijk tweede seizoen van Blackadder, en vooral een pak beter en scherper dan het eerste. Rowan Atkinson zet hier een erg straffe Edmund Blackadder neer, even slijmend als cynisch en huichelachtig. Tim McInnerny is ook erg goed als de dommige, verwijfde Percy en Tony Robinson doet het schitterend als menselijke voetveeg Baldrick.

Daarenboven krijgen we ook nog drie andere belangrijke nevenpersonages, die heel wat toevoegen, en af en toe een dolkomische gastrol. Toch is het Blackadder zelf die de show steelt in deze zes smakelijke afleveringen.

4 sterren

Het vierde, het laatste en uiteindelijk ook het beste seizoen van Blackadder. Die laatste stelling is uiteraard geheel mijn eigen mening, gevoed door niet alleen de kwaliteit van de humor maar ook het achtergrondverhaal; de loopgravenwaanzin tijdens WOI.

Rowan Atkinson speelt natuurlijk weer de hoofdrol, en zet in dit seizoen een wel zeer cynisch personage uit de uitgebreide stamboom van het Blackadder-geslacht neer. Dat cynisme, en ook het bijhorende wezelgedrag, past erg treffend in de tijdsgeest. Wanneer Blackadder weer 'ns op vlijmscherpe wijs uitvaart tegen zijn persoonlijke pispaal Baldrick, klinkt dat tegelijkertijd steeds als een aanklacht tegen de oorlog, wat dit seizoen een wat guurder, donkerder kantje geeft als de eerste drie seizoenen, en dat bevalt me enorm. Bovendien is dit humor van de bovenste plank, met de nodige grofheid en absurd gedoe.

Naast hoofdpersonages Blackadder en Baldrick valt vooral generaal Melchett me in positieve zin op, uitstekend uitgebeeld door Stephen Fry. Diens secretaris, de slijmbal kapitein Darling, vormt, zijn naam zegt het eigenlijk al, vooral een bliksemafleider voor de andere hoofdrolspelers.

Een glansrol in episode 4 is overigens weggelegd voor Rick Mayall, die de legendarische Lord Flashheart gestalte geeft, en daar ben ik meermaals van in acute lachkramp geschoten.

Wuf!

5 sterren

Recent werd het vierde en laatste seizoen van deze bekroonde Scandinavische krimi op Canvas uitgezonden. Ik heb 'm alvast klaarstaan op mijn digicorder om te bekijken, maar heb besloten eerst de drie voorgaande seizoenen nog eens te bekijken, en gelukkig staan deze op Netflix. Beginnen doen we dan logischerwijs met seizoen 1.

Dit eerste seizoen draait om een seriemoordenaar die de kritische vinger op verschillende maatschappelijke wonden legt, op brutale, bloederige en verdomd slimme wijze. Het uitgangspunt van de serie op zich is al bijzonder intrigerend: een lijk wordt gevonden op de Øresundsbron, die het Zweedse Malmö verbindt met het Deense Kopenhagen. Het lijkt bevindt zich bovendien niet zomaar op de brug, maar net op de grens van beide landen, en bestaat ook nog 'ns uit twee helften, waarvan de onder- en bovenhelft dus in verschillende landen liggen. Een macaber detail!

Algauw maken we kennis met de briljante doch bizarre Saga Norén, een Zweedse politie-inspecteur. Ook vanuit Denemarken wordt er een inspecteur bij betrokken; Martin Rohde; een, zo lijkt het toch op het eerste zicht, sympathieke familieman met gevoel en mededogen.

Door een speling van het lot (maar zo gaat het meestal, toch?) moeten beide met elkaar samenwerken, wat meteen de serie maakt, want meer dan het intrigerende plot rond de moordenaar, is het de chemie tussen Saga en Martin die me aan weet te trekken. Het zijn in de meeste opzichten tegenpolen, en de indruk die je van beide personages in het begin krijgt, blijkt, onderhevig aan enige nuance, verraderlijk. Een dikke pluim voor hoofdrolspelers Sofia Helin en Kim Bodnia!

Naast de twee hoofdrolspelers zijn er ook nog een aantal opmerkelijke bijrollen. Zo valt vooral Daniel Ferbé me op, een jonge, rebelse journalist zonder scrupules, die vooral van opruien en feesten lijkt te houden. De scène waarin hij tot zijn ontzetting in z'n eigen auto wordt opgesloten en uiteindelijk met de schrik vrij komt, leverde een staaltje erg spannende televisie op!

Ook Hans is een personage waar ik veel sympathie voor kan opbrengen, en de rest van de leden van de Zweedse politie-eenheid voeren hun rol solide uit. Vooral de rol van John vind ik best goed, en die zou ook in de volgende seizoenen nog te zien zijn. Mette en August zijn ook goed uitgewerkte personages, en de manier waarop de moordenaar contact legt met Mette om Martin's gezin binnen te dringen, was een aardige plotwending (hoewel wat voorspelbaar).

Het mag gezegd worden; van dit eerste seizoen heb ik toen het uitkwam al enorm genoten, en zo'n zeven jaar na datum heeft de serie weinig tot niets aan kracht ingeboet. Daar slaagt lang niet elke serie in!

4,5 sterren