Opinions

Yes, weer een prachtige samuraifilm. Nakadai behoort tot mijn favoriete acteurs ooit, die man is fenomenaal. Zijn getergde blik spreekt boekdelen; hij heeft weinig dialoog nodig om te acteren. Verder zijn de kadrering en de zwartwitfotografie in dit soort films altijd pareltjes. Bijna elk shot kun je inlijsten. Het verhaal alleen had me wel iets korter gemogen. Zo is de uitgebreidheid van de zijplot met dat meisje wat overbodig. Het einde daarentegen is angstaanjagend. Klein puntje van kritiek is de choreografie waarin sommige acteurs soms naast Nakadai hakken in plaats van op zijn vege lijf (of dat moet een zwaardtechniek zijn waarbij je de vijand opzettelijk mist om hem in verwarring te brengen...). Verder absoluut genietbaar.

Ha. Die Steve Austin toch. Probeert hij zowaar een tikkeltje meer diepte aan zijn personage te geven. Jammer dat hij een reus is met een koeiennek en een kale kop. Hij komt niet geloofwaardig over als ouwe goedzak. Met een uitgangspunt als dit moet de film daarom simpelweg knokken zijn, a la Van Damme. Nu zijn er teveel onnozele personages met eigen probleempjes, nutteloze plotwendingen etc. Ik wil knokkerij zien verdomme, knokkerij!

Helaas zijn de gevechten in deze film ook niet al te best, al was het maar omdat de tegenstanders compleet uit de lucht komen vallen. Ook waardeloos gefilmd trouwens. Steeds net niet de klappen in beeld brengen, zo kan ik het ook. Ten slotte moet de eindbaas een slechtkont moederneuker zijn, waarop gewroken moet worden. Nu is het gewoon een grote neger met een neusring die buiten het circuit vast een aardige gast is. Een grote misser, deze Damage. Die 102 minuten leken wel 2,5 uur.

Als low budget debuthorror zou je Damned by Dawn best goed kunnen noemen, ware het niet dat deze film gebaseerd is op de reeds bestaande low budget debuthorror The Evil Dead. Als beide films naast elkaar gelegd worden moet Anstey absoluut zijn meerdere erkennen in Raimi. Alleen de plotuitwerking al schiet hier te kort, aangezien de aanleiding en afwikkeling van de spooknacht onduidelijk zijn op zijn minst. In het origineel slaan de hoofdpersonages gewoon het verkeerde boek open. Oeps. Hier is er iets met een banshee die boos is, ofzo, maar waarom precies op deze familie wordt niet uitgelegd. Toch begint dit werk best aardig wanneer een koppel door een computergegenereerde mist bij een landhuis aankomt. Altijd een fijne setting voor een potje griezelen. Als er in de stormachtige nacht ook nog eens ijzingwekkende krijsen uit de mist komen lijkt de toon gezet.

Helaas laat de regisseur de horror vervolgens te gemakkelijk uit zijn vingers glippen. Zijn bedoelingen zijn vaak zichtbaar, maar een goede kloon van The Evil Dead wil het maar niet worden. De geestverschijningen in de film zijn voor het overgrote deel goedkope computeranimaties. Ze lijken simpelweg onecht. Er gaat daarom amper dreiging van ze uit, eens temeer omdat ze pontificaal in beeld komen waardoor er geen sprake is van angst voor het onbekende. Ik kon een Scooby Doo flashback af en toe niet onderdrukken. Elk moment kon het hoofdspook, dat overigens wel een echte actrice was, ontmaskerd worden als snoodaard.

De setting is gelukkig prima voor de poging tot claustrofobische sfeerschepping: blijf in het huis, want in de dichte mist die door het bos hangt schuilen geesten die je hoofd eraf willen bijten. Anstey neemt zelfs enkele shots van Raimi over die deze angst bevestigen: soms komt de camera vanuit het bos richting het huis, alsof de kwaadaardige aanwezigheid de bewoners nu echt komt halen. De bewoners zijn echter nogal dom van aard, als in een goedkope griezelfilm. Horror is effectief als de kijkers hun onderbroek in alle kleuren van de regenboog figuurverfen omdat zij net zo machteloos zijn als de personages. Horror is gemakzuchtig als de kijkers constant domme keuzes moeten gedogen, omdat zij de situatie echt wel beter hadden aangepakt dan de personages in de film.

Damned by Dawn valt in de laatste categorie. De personages raken vooral in moeilijke situaties terecht omdat ze niet zo snugger handelen. Het blijft dan moeilijk om met ze mee te leven; ze verzanden in slachtvoer voor splattereffecten. Alleen blijven die splattereffecten uit. De make-upartiesten hebben de oma van het hoofdpersonage weliswaar geschminkt alsof ze al drie jaar dood is, maar bloed en darmen blijft de film ons verschuldigd. Zowel de horror als de splatter is dus tam. Vervolgens is ook de belichting uitermate zwak. De hele nacht door is het licht. In het donkere bos is het licht. In de donkere schuur is het licht. In de donkere grot is het licht. Op geen enkele donkere plek is het donker!

Hoewel dit een originele poging is tot een namaaksel van The Evil Dead tipt het nergens aan die humoristische maar stiekem ook wel enge klassieker. Zelfs de frase ´Join us!´ is hier hol. Meer geluk gewenst voor een volgende poging Anstey, zolang het je maar niet aan visie ontbreekt.

Heerlijk zombiefilmpje. Fuck het commentaar op de amateuristische aanpak of de abominabele acteerprestaties. Spannend hoeft het allemaal niet te wezen, maar van tijd tot tijd is het behoorlijk lachen geblazen met zowel de zombies als de overlevenden. Vooral die coach is hilarisch:

"No eyebrows man, mushroom clouds, the whole deal!"

Ik vond de scène van de wederopstanding op de begraafplaats overigens behoorlijk cool, met al die zombies die uit hun graf sprongen. En als klap op de vuurpijl twee bekkende tienerzombies. Ik kan er wel om gniffelen.

Verdomd lelijke en bovenal slecht geanimeerde film met op de koop toe een waardeloos script. De teksten variëren van lachwekkend tot bedroevend slecht. Ik ken de meeste studio's niet die hieraan hebben meegewerkt, maar dit is geen goed visitekaartje. Alleen het derde of vierde deel (alle delen sluiten naadloos op elkaar aan) ziet er wel cool uit. Het verhaal is wel erg goed, maar dat valt vooral te wijten aan de originele auteur en niet aan de schrijver van deze adaptatie. De Amerikaanse voice cast heeft overigens wel wat weg van die vooraf opgenomen bandjes die je hoort bij 0900-nummers, of op het treinstation. Veel te droog en monotoon dus. Maar dat geldt voor de hele prent. Hopen dat de hierbij behorende game beter is.

Fijne noir, sci-fi en, in iets mindere mate, thriller. Lekker naargeestig sfeertje in de stad waar de zon niet schijnt. De mooie decors vormen samen de locatie waar je niet wilt wonen. Helaas voor Sewell en consorten is dat nu nét hun lot. De uitgang van de film (de vreemde wezens in een noire setting) is goed gevonden, de rest is hier aardig omheen gebouwd.

De karakters zijn, om mee te beginnen, wat de film misschien wel het beste maakt. De vals beschuldigde held, de vastberaden detective, de damsel in distress en de lichtelijk krankzinnige/misvormde doctor. Alle ingrediënten lijken aanwezig voor een noir verhaal, of mis ik nog iets? De bad guys natuurlijk, yes... Freaky bleke mannetjes zonder emoties, die ook nog eens de wereld naar hun hand kunnen zetten...

Verder ziet de film er prachtig uit. Groezelig sfeertje in de nachtelijke stad met morzelige gebouwen, maar een typische jaren '30 sfeer had de film niet misstaan. Een mild puntje van kritiek. De climax, helaas, viel wel erg buiten de toon. Nodeloos bombastisch, en ik had eigenlijk geen happy ending verwacht. Het was een beetje makkelijk scoren in de verder goed doordachte film.

Een ander bombastisch element is de muziek van Trevor Jones. Gelukkig goed genietbaar en lekker herkenbaar.

Dark City is een puike film, yes... 3,5*

Zalig misdaadepos dat de comicwereld bijna vaarwel lijkt te zeggen (maar gelukkig houden de man in het vleermuispak en de anarchistische clown de film toch nog binnen het stripuniversum). Achtbaanrit met meerdere loopings, maar ook met scherpe bochten. De personages passen prima tussen de actie en ontwikkelen zich gaandeweg ook nog eens. De film blijft constant duister en grimmig van toon. Ledger doet het geweldig: do believe the hype. Ben benieuwd hoe ze dit willen overtreffen. Puike 4,5 ster. (en voor de goede orde: IMAX is heerlijk).

Ik vond hem eigenlijk behoorlijk tegenvallen. Ik heb de Cannesversie gezien en die duurt me gewoon veel te lang. Zombies wil ik zien, zombies die mensen uit elkaar trekken of het hen in ieder geval knap lastig maken. Dat komt hier weliswaar een beetje in terug, maar voor de rest wordt het wel en wee van de hoofdpersonen veel te breed uitgemeten, waardoor de vaart uitblijft.

Na het moment dat het winkelcentrum hermetisch is afgesloten, ontstaat er een soort sleur bij de personages, maar ook in de film. De bikergang vervolgens gaat echt ver voorbij mijn acceptatiegrens. Taarten gooien? Zombies zakkenrollen? Echt veel te flauw.

En dat terwijl het concept fantastisch is. Een enorm winkelcentrum, een paar uitgangen waardoor zombies naar binnen kunnen komen en een aantal schuilplekken waar de levende doden niet kunnen komen. Vier mensen die in deze setting moeten overleven. Dat gaat in het eerste deel van de film dus goed, maar op een gegeven moment is het wel gedaan met de pret. De zombies zagen er nog eens lelijk uit ook.

Die kritiek op onze commerciële cuituur heb ik ook absoluut niet nodig, net zo min als de kritiek op onze psyche. Zombies overal en de spanning dat ze toch op je veilige locatie kunnen doordringen, dat vind ik meer dan genoeg.

Best wel geinige film dit. Het begin was, zoals al zo vaak opgemerkt, bijzonder cool! Geen crap, direct zombies, de wereld vergaat! Dit no-nonsense sfeertje blijft lekker hangen. Lekker tempo, weinig ontwikkeling van personages en veel, heel veel zombies (serieus, waar komen die fuckers allemaal vandaan!). Tot aan het einde lachen geblazen.

Paar puntjes van kritiek:
- Die baby had veel ranziger kunnen zijn!
- Toen de stroom uitviel moest de generator gevonden worden (met alle ellende van dien). Ze kwamen wat zombies tegen, knalden er wat neer, zetten paar in de fik en ineens waren ze weer terug bij de rest? Of heb ik wat gemist?
- Die chick verloor haar vriend en werd direct verliefd op iemand uit het winkelcentrum...
- En nog wel wat, maar wil niet mierenneuken

3,5*

Dikke meevaller. Had het allemaal trager verwacht, maar dat bleek onnodig. Daarnaast vond de rapescène helemaal niet te laat komen en verder sympathiseerde ik me wel met het hoofdpersonage. Een doodnormaal vrouwtje dat spontaan van jetje krijgt, daar krijg ik al snel sympathie voor, maar dat kan ook aan mij liggen. Niet dat de beruchte scènes nou echt shockerend zijn. Dat komt vooral de de knulligheid ervan. De tweede gast die over haar heen klapt acteert echt voor geen meter. Niet grof, wel grappig. Hilarisch zelfs, zelfs slappe-piemel-softcore oogt nog realistischer. Anyhow, de wraak duurde misschien wel wat kort, maar die was erg cool. Ketchup enzo. Ik verwachtte een serieuze thriller, maar serieus kun je dit allerminst nemen en dat is prima!

Wat een draak van een film zeg. Die Jaden Smith is vies irritant (waarom gaan zulke kindjes nooit gewoon eens dood in een film?), bijzonder onlogische gebeurtenissen (dat einde bijvoorbeeld, what the fuck?), Reeves die weer eens aantoont dat hij met de jaren slechter gaat acteren en het Amerikaanse leger dat zich dommer toont dan in welke film dan ook. Connelly zorgt gelukkig voor wat spaarzaam oogsnoep, maar redden kan ze deze plofkoppenfilm niet.

De zoveelste vampierfilm. Dacht ik aanvankelijk, maar dat viel gelukkig erg mee. Ook al is Daybreakers net iets te plotgedreven voor het matige script en ook al ligt het tempo soms wat hoog, er blijft een behoorlijk veel actiepret over. Achteraf bekeken is hier veel op aan te merken, maar de kracht van Daybreakers zit hem in de verrassende hoeveelheid smerigheid en wat kleine horrorelementen.

Ethan Hawke speelt, net als bijna ieder ander, een vampier. Aangezien de mensheid in de nabije toekomst met uitsterven is bedreigd, ontstaat er een bloedtekort dat op zijn beurt weer de nieuwe vampiermaatschappij op het randje van de afgrond laat balanceren. Tijd om bij gebrek aan de real deal een synthetische vervanger te vinden, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Goedzak Hawke sympathiseert zich als bloedonderzoeker bovendien met de laatste paar levende mensen voor wat sentiment en zelfs zijn broertje raakt bij een groter complot betrokken.

Aardig wat cliché-elementen dus, ondanks het behoorlijke uitgangspunt. Hawke draagt de film echter, zoals nooit, niet. Op de een of andere manier blijft hij een saaie pik. Dafoe in een bijrol is gelukkig veel cooler, ondanks wat slechte oneliners van zijn kant. Maar de uitgehongerde vampiers die al weken geen bloed dronken zijn het nog allercoolst. Die maken een transformatie mee van mensachtige wezens tot beestachtige nosferatu en dat laatste stadium is simpelweg erg freaky.

Verder zijn veel details voor deze vampiermaatschappij goed doordacht. Hoe de nachtwezens zich aanpassen aan het daglicht bijvoorbeeld, terwijl uv-straling nog steeds dodelijk voor ze is. Of hoe de laatste restjes mensenbloed nog in vampierhanden terecht komt... Veel dingen, zoals de gore en wat sinistere tintjes, makan van Daybreakers een volwassen actieprent die verrassend veel buiten Hollywoodse braafheid valt. Misschien daarom al het bezichtigen waard.

Fantastisch hallucinante tripfilm met bijpassende gitaarklanken. Hij spookt al een poosje door mijn hoofd, vooral vanwege Gary Farmer die de show steelt, maar ook vanwege dat vreemde, lichte sfeertje dat als een geïmpregneerde deken over de film rust. Wat lijkt Farmer trouwens veel op Edward G. Robinson.

Hulde voor Kurt Russell. Zijn rol maakte een hoop goed tegenover het doffe gekakel waarmee de rest van de film zich liet vullen. Ik hoopte eerlijk gezegd dat de onzin in Death Proof niet in woorden gebracht zou worden, maar in bloed en actie... Maar op zich was Death Proof best een aardige film. De uitwerking van deze Grindhouse feature is leuk gedaan door QT, met al die kleine fouten en het brakke verhaal. De dialogen zijn verder wel grappig, maar daarvoor ging ik niet naar de bios. Een kleine tegenvaller dus. Drie sterren vor Mr Icy Hot ( ) en die laatste car chase.

3*

Waardeloos brokje ellende. Hersenloze actiepulp kan zo leuk zijn, maar Death Race vliegt hard uit de bocht. Die Anderson neemt het allemaal veel te serieus, waardoor elk cliché gewoon maar een cliché blijft. Slecht getimede oneliners zijn dus alleen maar slecht, in plaats van slecht én grappig. Eén magere ster voor de mooie setting, de keuze voor een aantrekkelijke vrouw als corrupte gevangenisdirecteur en die power ups tijdens het racen. Verder snel vergeten.

Maarliefst 3,5 keer toffer dan de 'remake' van W.S. Anderson. Deze film neemt zichzelf tenminste niet serieus. Zou ook onmogelijk kunnen trouwens. En was deze film destijds net zo controversieel als Carmageddon van ruim twintig jaar later?

Hier zitten in ieder geval een hoop foute grappen in en de boel is lekker politiek incorrect. Het publiek bijvoorbeeld, dat met Swastikavlaggetjes zwaait om een Nazicoureur aan te moedigen (Blitzkrieg!!) Of de populariteit van de race die zo ver reikt dat mensen de chauffeurs gaan uitdagen... en dat natuurlijk moeten bekopen met hun leven. Stiekem wel jammer dat het geheel toch naar naar het politiek correcte wordt getrokken, tegen het einde. Verder zit er nog wat onfunctioneel bloot in en dat past perfect. Vet exploitation filmpje.

Een film die na deel 3 weer een stuk realistischer moet overkomen, maar die toch elke vorm van logica laakt. Verder is deel 4 perfect voor sociologisch onderzoek naar de republikeinse inborst van Death Wish, nog veel meer dan de vorige films. Drugs maken van zelfs de meest brave burger een prostituee of crimineel (zelfs als ze dertien zijn!), geweren zijn goed, het gros van de slechteriken is niet representatief voor de blanke en succesvolle modelburger (terwijl de entniciteit van de boeven tot zover erg divers is geweest, is hier de corrupte agent zelfs een Japanner, zeker geen blanker!) en het recht moet vooral weer in eigen hand genomen worden als de politie faalt. Tja, je kan de film erom afbranden. Ik hou wel van die opzichtigheid. Nuance is het leukst als die goed aanwezig is, of compleet afwezig, zoals hier. Deat Wish 4 is niet zo leuk als deel 3, die by far het meest vermakelijk is. Deel 1 blijft wel het beste. Charlie Bronson is cool.

Ha! Veel slechter kom je ze zelden tegen en daarom is dit heel versmadelijk. Hoogtepunt zijn de mutants die gewoon pingpongballen als ogen hebben en netten als kostuums. Carradine acteert houteriger dan Pinokkio met spierpijn en verder zit er ook nog wat onfunctioneel naakt in en heel erg slecht getransformeerde motoren die in de toekomst blijkbaar Deathmachines zijn gaan heten. Carradine deed me overigens denken aan een op 90 graden gewassen Schwarzenegger uit Conan the Barbarian... Be powerful, Ankar Moor.

Dit. Is. Fantastisch!

Heel erg Corman en heel erg raar dat op een site als deze (waar echt een groter publiek is voor een film als deze) zulke lauwe reacties staan.

Van de slechte poppenanimatie, slechte gevechten, geweldig slechte dialogen en de kannibalistische strijder met varkenskop, tot aan de extreme sexploitatie (tetten!), een waardeloze eindbaas, geweldige soundtrack, belachelijk script en last but not least de waardeloze hoofdrolspeler: slechte sword and sorcery op zijn leukst.

Gelijk The Roger Corman's Cult Classics Sword & Sorcery Collection besteld, met Deathstalker, Deathstalker II, The Warrior and the Sorceress en Barbarian Queen erin. Dat wordt smullen.

Dead Leaves. Wat valt hier over te zeggen? Dat het een film is die bol staat van absurditeiten? Dat zou namelijk de understatement van de eeuw zijn. Voor deze 50 minuten krankzinnigheid zijn tientallen krachttermen te verzinnen die in combinatie nog steeds niet benaderen wat er zich afspeelt op het scherm...

... en dat is cool! Wat een ongelovelijk debiel maar positief twisted filmpje is dit! En ik zou verder wel iets kunnen schrijven over het bijna non-existente verhaal, over hoe bizar de personages zijn, over de overdaad aan acties die zich binnen een kader afspelen, over de extreem flauwe maar perfect in de sfeer passende humor, over de tekenstijl, over de snelheid, over de muziek, enz, enz, enz. Enz. Gewoon kijken deze film en achterover vallen van verbazing. 4*

Beetje standaard verhaaltje, je kan precies vertellen wie er dood gaan zonder eerst hele de film te zien (nu ja, bijna precies). Hierdoor dus lekker voorspelbaar.. De animatie was idd balachelijk... Maar al met al is de film een stuk beter dan ik verwacht had. Vooral de decors vond ik mooi gemaakt. Kleine 3*

Hoewel The Deer Hunter een indrukwekkende film is, is de langdradigheid ervan een reden om hem een stuk lager te beroordelen dan de gemiddelde score hier. Een twistpunt dat natuurlijk veel vaker opgerakeld is. De trouwscène had ook wat mij betreft een stuk korter gemogen. De abrubte overgang van Clairton naar Vietnam was wel erg sterk. Het grauwe geluk van het fabrieksstadje wordt ruw verstoord door het leed van de oorlog.

De psycholgische prent die volgt neemt ruim de tijd en de langdradigheid is minder tergend als in het begin. De beste scène is misschien wel die waarin Walken wordt ondervraagt in het ziekenhuis, erg emotioneel. Walken acteert sowieso fenomenaal, nog iets beter zelfs dan De Niro. Hun eindconfrontatie is er een voor in de boeken.

Maar toch... het tempo is wat mij ervanaf houdt om hoger dan 3 sterren te geven. Wellicht bij een volgende kijkbeurt.

Aardige misdaadfilm, maar zeker niet zo goed als Goodfellas of Casino. De sfeer uit die films is zo veel duisterder dan in The Departed. Er zitten hier geen saaie stukken in, maar er had wel meer spanning in gemogen en gekund. Elke scene die een opbouwende spanning had, had dreigender kunnen overkomen, de toon kon benauwder.

Het acteerwerk is niet veel op aan te merken, hoewel Nicholson er met kop en schouders bovenuit steekt. Hij zit lekker in zijn gangsterrol en is duidelijk een man met wie je niet moet spotten. De politie schildert hem af als de grote boef van Boston, wat hij in zekere zin ook is, maar zijn kleding en gedrag zijn alles wat je niet van de grote baas verwacht. Dit maakt zijn rol net een stuk interessanter.

Ook leuk dat Vera Farmiga erin speelt, haar snoetje is een goede toevoeging voor de film, hoewel haar rol nogal overbodig is. Toch kijk ik liever naar haar dan naar Damon, maar dat is persoonlijk denk ik Ik had Damon trouwens liever in de rol van DiCaprio gezien en vice versa.

Toch leuk om beide heren als infiltrant aan het werk te zien, beide erop uit om elkaar te ontmaskeren - wie speelt het spel het best? Dat wordt aan het einde duidelijk, vanzelfsprekend.

Het einde ... de spanning loopt op en dan.... ANTI CLIMAX. Waarom komt die onnozelaar aangelopen om iedereen om te leggen? Wahlberg pompt nog even wat lood in Damon en hopla, iedereen is dood. Alweer geen goede ontmoeting tussen prota- en antagonist, netzoals in Gangs of New York. Waarom doet Scorcese dit? Gemakszucht? Kan het me niet voorstellen.

Deze film is best aardig om te kijken, maar is zeker geen topper in het genre. Het einde haalt het cijfer wat omlaag, Nicholson haalt het wat omhoog. Maar meer dan 3,5* kan ik er niet voor geven.

Aardig uitgangspunt dat vooral door het extreem slechte script wordt stukgemaakt. De enige onlogische handeling volgt na de andere, vooral die inspecteur handelt alsof hij zijn verstand op de politie-academie heeft moeten achterlaten Nogal bizar dat hij de hele zaak in zijn eentje moet oplossen ook in dat gebouw. Jammer verder dat de echt spannende stukken in de lift alleen maar hoorbaar zijn, terwijl het licht uit is. Iets meer schemer was best cool geweest en dan was die idiiote twist op het einde die geen twist was ook niet nodig.

Vond dit vooral goedkoop aandoen. Waar Boyle uitermate goed is in sfeerscheppen is McQueen vooral sterk in clichés najagen. Best leuk als een film daarvan zelfbewust is, maar dat is hier allerminst het geval. Daarom wordt dit een low budget en standaard zombiefilmpje dat eigenlijk maar weinig toevoegt aan wat al is. Voor slechte acteurs, een suf verhaallijntje en matige regie kijk ik wel naar pulpfilms, niet naar wannabe horror. Deze B-versie van 28 Days Later (de films zijn enkel vergelijkbaar op papier, op film valt dat behoorlijk tegen) kan men best links laten liggen. De zombies zijn op zich wel cool, voor het eerst dat ze naast snel ook nog eens atlethisch zijn. Meer dan een gimmick wordt dat echter niet. Matige boel dit dus.

Sluit me aan bij stefan dias, behalve dat ik het middenstuk veel te lang vond, waardoor het einde van de film ook veel te laat kwam (en in wezen heeft de film twee eindes, waarvan het tweede ook nog eens overbodig is voor de arc van het zeer aimabele hoofdpersonage). Heb me zitten vervelen. Jammer, had er ook graag 4 sterren aan gegeven, want die hadden er best in gezeten. Zonde dat Marielle Heller niet heeft durven schrappen in de montagekamer. En jammer dat de seksrelatie tussen het 15-jarige meisje en de 35-jarige man uiteindelijk toch door het script zelf als 'slecht' wordt bestempeld, terwijl het oordeel daarvoor steeds aan de kijker zelf wordt overgelaten.

Verschrikkelijke formulefilm met dito Paul Rudd. Wat is en blijft die man een hark. Carell zet wel weer een leuk typetje neer, maar ik kon meer gniffelen om Jemaine Clement (Eagle vs Shark, ahuh?). Verder wordt het veel te herkenbare riedeltje van dit soort komediefilms van begin tot eind afgespeeld, zonder een cliché te missen. Dat einde ook weer Moralistisch gekut. Deze had ik ilever overgeslagen.

Gewoon een kopie van Komodo vs Cobra. Alleen de acteurs en monsters zijn ingeruild.

Na La Grande Silenzio maar een tweede Corbucci opgezet, wederom zonder spijt. Waar het einde van die eerstgenoemde vooral voor de sterke noot zorgde, is deze spaghettifilm over de gehele strekking leuker. Opvalled aan beide films is dat ze mijn beeld van westerns over een andere boeg gooien. Stof en onaantastbare, larger than life personages ben ik vooral gewend (vooral door Clint Eastwood). Nu zie ik ineens een film in besneeuwde bergen en een film in een moddergat. In beide gevallen is de hoofdpersoon niet die mythische goedzak, zeker niet in deze film. Django hinkelt van het ene been op het andere en heeft vooral egoïstische motieven.

Voor de rest zitten hier gewoon erg veel toffe scènes in. Die doodskist, rollebollende hoeren, een opportunistische overval en een heel erg coole climax. Het maakt mij dan weinig uit dat het cheesy, amateuristisch of afgezaagd is. De lol telt, net als die originele invalshoek. Wie weet verandert dat beeld nog wel als ik meer spaghettiwesterns heb gezien, maar voorlopig is dit gewoon vier dikke sterren waard. Entertainment.

P.s. Wat is die Amerikaanse dub sleeeeeecht. De dialogen zijn veranderd, uit de context gerukt, aangepast en waardeloos ingesproken. Wat een farce. Ik heb grotendeels de originele versie gezien, maar af en toe de Amerikaanse met Engelse subs. Op mijn dvd waren de subs echter wel weer de vertalingen van de Italiaanse dialogen, dus dat liep nogal scheef dus. Debiel gedoe, dat dubben.

DOA: Dead or Alive. Na het lezen van de plotomschrijving lijkt dit zeker een rukfilm. De trailer van de film geeft enkel blijk van tijdverspilling. Desalniettemin heb ik dit gepindakaast én bekeken....

Én me kostelijk geamuseerd! Want nergens wilt de film meer zijn dan het voorstelt, nergens wil dit uitstijgen boven de massa. Juist daarom is dit een alleraardigst tussendoortje: het heeft humor, goed gechoreografeerde actie én een viertal vrouwen die je doen watertanden.

De humor, om mee te beginnen, valt weinig over te vertellen. Geen hoogstaande grappen, geen kolderieke grollen. Wel doeltreffend in al zijn simpelheid.

De gevechten, die al snel 70% van de film vullen, vielen me 100% mee! Zowel de cameraman deed zijn best, alsook de game-stijl die erbij gebruikt werd: mensen vliegen door de lucht en muren, duizenden klappen en trappen, geen bloed. Toch wordt het nergens echt nep, corny of eng. Hoogstens grappig.

En dan de vrouwen. Wat moet ik daar over zeggen behalve 'Rrrrrrrrawrrr' Tevens is er wel gepoogd deze dames in een soort verhaal te plaatsen, hoewel dat verhaal het gammele vehikel is dat langs de snelweg weg roest. De rest van de film is gaan lopen én is aangekomen op de plaats van bestemming: een vermakelijke, weinig pretentieuze, luchtige actiefilm die niets meer en niets minder is dan het zichzelf voor doet.

3,5*