Opinions

Da's dan ook het enige goede aan deze film. Nou ja, en Kristin Scott Thomas die een goede acteerprestatie neerzet. Zonde, want ze had dit beter in een andere film kunnen doen.

Wat een doelloos leeg plot. Echt geen enkel verhaallijntje wordt uitgewerkt. Een en al oppervlakkige nonsens.

De beweegredenen van de personages worden volstrekt in het ongewisse gelaten. Alle personages lijken geen idee te hebben in wat voor film ze spelen.

Daniel Auteuil acteert als een krant. In L' Adversaire kwam hij daar nog mee weg omdat hij daar een vaag type speelt waar je geen hoogte van krijgt, waardoor e.e.a. nog bijdraagt aan de sfeer.

In deze film is er maar een gezichtsuitdrukking waar je de hele film naar zit te kijken. Het valt op als 'ie een keer met zijn ogen knippert.

Wat ook al niet helpt zijn de dialogen die de man mag uitkramen; gevoelloos en ze lijken van een andere planeet te komen.

De regisseur kreeg voor deze film op het filmfestival in Berlijn een Gouden Beer nominatie..... What Were They Thinking?

1* voor Kristin Scott Thomas

Naar verluid de doorbraak van Humphrey Bogart. Dat Bogart nog geen grote naam was blijkt uit de posters van deze film.
De typische Bogart zoals we 'm kennen is hier nog niet helemaal te zien. Iets minder overtuiging en z'n stem klinkt nog wat geforceerd rauw.
De blik die hij hier heeft is prachtig en ook de lichaamstaal is erg sterk.
Leuke rol van Bette Davis. Ze heeft een prettige uitstraling.
Leslie Howard acteert goed maar ik irriteerde me ook wel aan 'm. Irritant wijs type speelt ie hier.
Het verhaal stelt niet zoveel voor en is wat gedateerd.
Het einde met de dood van de protagonist Howard was voor die tijd erg gewaagd.

Prachtige originele posters

De eerste en enige keer dat Brigitte Bardot en Claudia Cardinale tegenover elkaar stonden. En dat in een westernkomedie, wat wil een man nog meer?
Ik was daarom erg benieuwd naar deze curiositeit.
Claudia Cardinale schittert in deze film. Wat een uitstraling. Zij wint het op alle fronten van Bardot.
Als toetje krijgen we de onvermijdelijke catfight. Dit is een van de hoogtepunten. Ook de scene waarin Cardinale ineens gaat zingen is een bijzonder moment.
Het verhaaltje is simpel. Dat deert totaal niet en het zou een mooie kapstok kunnen zijn voor veel humoristische scenes. Helaas valt het met de humor wat tegen. Bijvoorbeeld als running gag de marshal die de hele tijd zijn paard kwijt is, dat is wat pover... Eigenlijk is de humor veelal te voor de hand liggend. Daar had veel meer in gezeten.
Deze film kijk je voor het vrouwelijk schoon (met décolletées en de billen van Bardot).
Les Pétroleuses is vooral luchtig vermaak. Niets meer, niets minder.

Zo zie ik ze graag; op en top 70s vermaak! Inderdaad een interessante mix tussen policier en giallo zoals Quentin al treffend schreef. En ook de vermelding van Dirty Harry vind ik treffend, met name tijdens de verhoorscène van de man die dodelijk gewond is.

Belmondo excelleert in actie- en achtervolgingsscènes die iconisch genoemd mogen worden.

Die bad guy is een enorme creep.

De manier waarop de moderne stad in beeld wordt gebracht vanuit de lucht werkt erg sfeerverhogend. De strakke jaren 60 en 70 hoogbouw geeft anno nu een desolate aanblik, wat bijdraagt aan een unheimische sfeer die goed bij de film past.

De film werkt vrij rustig toe naar de climax die behoorlijk sterk is.

Teleurstellende film van Dassin.

Te bombastisch en veel te nadrukkelijk een Griekse tragedie, met daardoor erg voorspelbaar verloop.

Mercouri vond ik in andere Dassin films nog wel fris en van het doek spatten, hier speelt ze een irritante egocentrische en uitgebluste vrouw. Ze is ook nog eens een beperkte actrice, en zij toont hier dat een dergelijke rol te hoog gegrepen voor haar is.

De locaties zijn wel mooi en de muziek is ook een lichtpuntje.

Op het eind worden alle clichées uit de kast getrokken. Jammer.

Phileine Zegt Sorry begint leuk. Dat is het deel dat zich in Utrecht afspeelt en meteen ook het beste stuk uit de film.

Zodra Phileine zich verplaatst naar New York, wordt elke vorm van subtiliteit overboord gegooid.

Grootste schuldige daaraan is het script. Ik kan niet anders zeggen; een flutscript!

Phileine Zegt Sorry is een film zonder ziel. Het verhaal springt alle kanten op, de regisseur haalt alle trucen uit de trucendoos, maar dit levert een flauwe film op met scenes van max. 2 minuten, die aan elkaar zijn geplakt.

Dat hele gebeuren rond die pornoversie van Romeo en Juliet is van een stuitend laag niveau. Slaat werkelijk waar nergens op.

Wat de film nog enigzins de moeite waard maakt, zijn de vertolkingen Kim van Kooten en Roeland Fernhout.

Kim van Kooten toont zich de niet op haar mondje gevallen powergirl versie van Amelie. Zij laat in deze film zien een zeer veelzijdig actrice te zijn.

Bij humor hoort overdrijving, maar hier wordt het zo bont gemaakt dat vervreemding de enige uitweg is.

Een van de mooiste scenes vind ik de sexscene waarbij de regen binnenskamers met bakken uit de lucht komt. Prachtig hoe de camera zich dan uitleeft. Heel mooi in beeld gebracht.

Phileine Zegt Sorry is een over-the-top ADHD film.

Dat een jury aan deze film 9 nominaties toebedeelt is een schande. Door Cloaca en De Ordening te negeren toont de jury geen filmliefhebbers te zijn.

Woorden schieten tekort om deze film te beschrijven.

Meesterwerk. Verplichte kost voor elke filmliefhebber!

Bizarre, maar interessante film, met een voortreffelijke Isabelle Huppert.

Er zitten wat gaten in het script. De ontwikkeling van de personages komt nogal eens wat geforceerd over.

La Pianiste is een boekverfilming. Het boek telt zo'n 300 bladzijden. Dientengevolge is er in de film het e.e.a. geschrapt, maar ook gewijzigd. Het meest opmerkelijke vind ik dat Haneke het personage van de moeder zelf bedacht heeft. Dit heeft 'ie gedaan om het verleden van de hoofdrolspeelster te kunnen weglaten, want Haneke heeft een grondige hekel aan flashbacks (die veelvuldig in het boek voorkomen).

3,5*

Mooie pakken, mooie dame. Die pakken en die dame zijn mooi in beeld gebracht en ook het zakkenrollen is ingenieus door de camera geregistreerd. Mooi werk.
De hoofdrolspeler (die lijkt op de jonge Henny Kuiper) vind ik maar een oninteressante sul. Waarom die schoonheid voor hem valt is mij een raadsel.
De voice-over geeft wat meer diepgang aan het verhaal en een kijkje in de psyche van deze zonderlinge figuur.
Ik had er meer van verwacht.

Een anti-romantische komedie over een paar sociaal onhandige nozems en hun volgzame vrouwen.

De vrouwen zijn als het ware het wormvormig aanhangsel binnen het gezelschap.

Ze worden getolereerd, maar echt contact is er niet tussen de heren en dames. Pijnlijk en ook wel komisch om te zien hoe die mannen de vrouwen vrijwel geheel negeren.

Ik heb een zwak voor Kati Outinen. Wat een bijzondere vrouw is dat toch.

Deze film is in alle opzichten bijzonder origineel, maar ik zie Philippe Noiret toch liever in Les Ripoux.

Hij speelt hier ook een politie-inspecteur, maar verder houdt elke overeenkomst op.

Toch wel een heel aparte rol van Michel Serrault, als man die de klok heeft horen luiden maar niet weet waar de klepel hangt. Uiteraard heeft zijn gedrag een reden, omdat zijn vrouw op tragische wijze is gestorven.

Toch miste ik hier wat. Misschien had een iets (tragi-)komischer benadering beter gewerkt.

Wel een tamelijk verrassend einde inderdaad, maar ik bleef een beetje met een onbevredigd gevoel zitten.

Ik ben geen fan ofzo, maar ik vermaak me wel altijd met de Pink Panther films.

Ondanks dat deze vrij goed bekend staat, vind ik deze eigenlijk toch iets teleurstellen. De eerdere Pink Panther films die ik zag vind ik leuker.

Er zitten zeker enkele memorabele scènes in (zoals die tandartscène), maar het is verder over het algemeen net een beetje te flauw om echt grappig of hilarisch te zijn. Vermakelijk is het nog wel.

Het verhaal heeft wat raakvlakken met James Bond, dat vind ik wel leuk. Die Dreyfus is een maffe over-the-top schurk.

Sapperdeflap, wat slap!

Door het ultradunne verhaaltje weet de film geen moment te imponeren.

Een ridder die 500 jaar heeft geslapen en wakker gemaakt moet worden (door Pipo uiteraard) en als klap op de vuurpijl ook nog eens een prinses die door die gewekte ridder ook weer wakker gemaakt moet worden...

Zitten de kinderen anno 2003 nog op een Doornroosje kloon te wachten ?! Denk het niet.

Pipo speelt goed, hij heeft alleen erg weinig tekst. Alle spelers hebben weinig tekst, waardoor je een stuk of acht hoofdrollen hebt. Had graag gezien dat Pipo wat meer de kar zou trekken.

Mariska van Kolck (Mammaloe) en de kleine Petra dienen enkel als decorvulling om de hele film door schaapachtig te lachen naar hetgeen er gebeurt.

Het is onvergeeflijk dat Klukkluk niet van de partij is. In plaats daarvan mag John Wijdenbosch in de rol van razende reporter als irritante stoorzender onleuk in de camera praten. Wat heb ik me aan die man gestoord.

De achtervolgende boeven kunnen geen moment tippen aan de boeven uit Bassie en Adriaan. Het is allemaal TE kinderachtig.

Enige troost in deze film zijn de mooie beelden. Opgenomen in Spanje op prachtige locaties en dito natuur. De cameravoering is zeer goed.

Ook de paar special effects zijn overtuigend.

Kortom, een film die slechts voor de allerkleinsten zal boeien. Heeft Meuldijk (de schrijver van de originele serie EN de film) nog wel eens een Pixar filmpje gepakt de laatste jaren ? Het lijkt er niet op.

1,5* voor de mooie beelden en locaties.

Topvermaak.

Strak geregisseerd en goede acteerprestaties, niet alleen van de geroemde Depp.

Het verhaal is leuk, maar wat voorspelbaar en de film is wat aan de lange kant. Op een gegeven moment heb je het kat-en-muis spel wel gehad.

Ik had deze film graag als klein jongetje gezien.

Een uiterst boeiende film over familie- en relatieproblemen.

De acteerprestaties zijn goed, al is er niet een acteur die er echt uitspringt.

De lange introductie deed mij het ergste vrezen. Een braaf en stereotiep verhaaltje over een rijke familie die niks meemaakt en een homoseksuele zoon die niet geaccepteerd wordt.

Gelukkig werd deze verwachting niet ingelost. Integendeel.

De film gaat beetje bij beetje dieper en dieper en neemt afstand van de oppervlakkigheid van het begin van de film.

De film heeft mooie beelden. De decors en locaties zijn zorgvuldig gekozen.

Ik vind Montgomery Clift hier een merkwaardig personage spelen. Wat zijn zijn motieven?
Het is duidelijk dat hij een 'verleden' heeft, maar zijn omgang met vrouwen is hoogst merkwaardig.
Zijn relatie met Shelley Winters kwam een stuk geloofwaardiger over dan die met Taylor. Hij doet net alsof hij niet geintresseerd is in Taylor. Totaal geen chemie tussen die twee.
Opmerkelijk leeftijdsverschil. Uit de extra's op de dvd vernam ik dat Clift 29 was ten tijde van de opnamen, en Taylor nog maar 17! Dit grote leeftijdsverschil heb ik niet zo ervaren in de film.
Het einde van de film is vrij On-hollywoods. Gelukkig kwam er geen geforceerd happy-end

Mee eens, op de passage 'QT eat your heart out' na!

Ontzettend knap gemaakte film. Ik zou zomaar fan worden van het horror genre als dit de norm was.

Die scenes met Quentin Tarantino met gasmasker op waren geweldig.

Het was ook leuk om deze ranzige film op maandagavond in de ranzige bioscoop Catharijne te zien. En leuk dat de zaal nog vrij goed gevuld was.

Ik vond Death Proof ook goed. Aleen denk ik dat die op bioscooplengte minder goed tot zijn recht komt en Planet Terror wel uitstekend vermaakt de volle 105 minuten.

4 sterren

Mee eens.

Iemand als Benny Hill gebruikte overdreven veel beeldversnellingen, maar bij The Plank had ik het gevoel dat die effecten wel welkom waren (mits spaarzaam gebruikt).

Ik moest dikwijls ook aan Buurman en Buurman denken trouwens.

20 jaar geleden had ik dit geheid hilarisch gevonden, nu overviel mij een gevoel van meligheid.

Een vlotte komedie, die in meerdere opzichten in positieve zin afwijkt van de doorsnee komedie.

Play It Again, Sam is eigenlijk een soort voorloper van de Woody Allen relatiedramadies waar hij later zo bekend mee is geworden.

Annie Hall kwam 5 jaar later, Manhattan 7 jaar later.

De film is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk dat Allen ook schreef. Het Woody Allen personage in deze film, in deze film heet hij Allan, heeft nog niet het semi-intellectuele prietpraat waar hij zo bekend mee is geworden. Woody Allen is hier op z'n stunteligst, maar nog niet zo druk pratend als in latere films. Diane Keaton is in deze film op haar mooist. Grappig om haar in typische modieuze kleren van die dagen te zien. Vooral dat hoedje doet 't 'm.

De Bogart imitator doet het vrij goed, en heeft droge dialogen. Zijn stem is niet laag genoeg, maar soit. Hij lijkt, hoewel meestal in schaduw gehuld, vrij veel op Bogart.

Prima luchtig vermaak.

Films die Hollywood op de hak nemen vind ik meestal wel leuk en The Player dus ook.

Leuke rol van Tim Robbins. De hele dag matige pitches aanhoren en maar wat aanklooien.

Cynthia Stevenson kende ik alleen nog maar uit Happiness . Leuk om haar weer eens te zien. Ze heeft een typische stem.

The Player is geen satire a la Barton Fink, maar ik vond het heel prettig tijdverdrijf. De locaties zijn erg goed gekozen en die scène met de hysterisch lachende rechercheurs vond ik erg grappig.

Wat een heerlijke frisse film, vol creativiteit!

Visueel en vormtechnisch is de film geïnspireerd door de New York komedies en strips.

Het verhaaltje is misschien wat studentikoos en simpel, maar de uitwerking is hier zo leuk.

In de hoofdrol de mooie verschijning Sara Forestier. Zij speelt een nogal wispelturig persoon, een hoofdrol die haar op het lijf geschreven is.

Gewoon een erg leuke film die verrast van begin tot eind.

Leuk om eens te zien. Ik dacht dat ik het meeste van Neil Simon inmiddels wel had gezien, maar deze was me dus ontgaan.

Walter Matthau kan bij mij niet gauw wat verkeerd doen. Ik had me niet zo goed ingelezen voor het zien van de film, dus was het een aangename verrassing dat hij 3 (totaal) verschillende rollen voor zijn rekening neemt.

De eerste 2 verhalen spreken me het meest aan, terwijl Matthau eigenlijk vooral in het laatste verhaal helemaal als vanouds los kan gaan. In het tweede verhaal doet hij me iets aan Jerry Lewis denken, overigens met een vreselijke toupet.

Er wordt goed gekibbeld op hoog niveau, zoals je van Neil Simon gewend bent.

De vrouwelijke tegenspelers vind ik goed; vooral Maureen Stapleton en Barbara Harris zijn in hun element.

Neil Simon zegt dat achteraf bezien hij meer had kunnen doen met de locatie. Tegelijk is de beperkte ruimte juist de charme. En het toneelmatige is tegelijk de kracht en een klein beetje de zwakte van de film. Ik houd er op zich wel van, want er zijn nog maar bijster weinig films die dat hebben.

Toch wel ontluisterende en eerlijke kijk op de keiharde hedendaagse pornowereld en de krankzinnige eisen die er aan de vrouwen gesteld worden. Zoals te verwachten geldt hier een 'voor jou tien anderen mentaliteit'. Uitgebuit door agenten die veredelde pooiers zijn. Wat een eng mannetje is die Spiegler. Brrr..

Linnéa is sterk, maar voor het leven beschadigd. De leegte in haar bestaan is eindeloos diep.

Nogal een ellendige trip. Behoorlijk deprimerend en heftig. Ik was blij dat de film was afgelopen.

Ik vind het leuk om deze eerste verfilming van Highsmith's boek nu ook gezien te hebben en te vergelijken met The Talented Tom Ripley.

Plein Soleil is eigenlijk op alle fronten een mindere goede film. Warrige montage en regie. Nauwelijks spanningsopbouw. Het zijn allemaal losse scenes die maar geen geheel willen vormen.

De film opent gelijk middenin het verhaal. Karakters worden nauwelijks geintroduceerd, waardoor de binding eerst minimaal is. Gelukkig dat ik The Talented Tom Ripley heb gezien, anders zouden veel scenes vreemd op me overkomen denk ik.

Wat opvalt is dat Alain Delon een veel minder uitgekookte Ripley neerzet. Matt Damon zet een meer geloofwaardige en angstaanjagende Ripley neer. Als ik Delon zijn daden zie doen, komt het veel meer over als paniekhandelen, dan berekende koelbloedige acties en psychopatisch gedrag.

Opmerkelijk overigens dat Jude Law vrij veel op Maurice Ronet lijkt.

Sympathieke film met een warme uitstraling.

Pluk is een jochie dat geheel zelfstandig is en in die zin leeft als een volwassene, maar verder natuurlijk wel gewoon een kind is. Ondanks zijn op papier miserabele omstandigheden (geen familie, 'dakloos') overal het beste van weet te maken en geniet van de kleine dingen en genoegen neemt met weinig. Daardoor houd hij zelfs veel tijd over om andere mensen en dieren te helpen.

De nadrukkelijke studio-uitstraling van de film doet soms wat afbreuk aan de sfeer. De flat ziet er fleurig uit door de vrolijke kleuren toch vind ik dat het decor er minder bordkarton achtig uit had mogen zien. Het huisje van Pluk bovenop de flat vind ik dan wel weer heel geslaagd.

Janieck van de Polder heeft een leuke uitstraling en is een overtuigende Pluk. De poppen zijn mooi gemaakt al vond ik dit fantasy element in het begin van de film wel even wennen.

Pluk van de Petteflet is geen hoogvlieger in het Bos Bros. oeuvre. De uitwerking is daarvoor wat te voor de hand liggend en mist echte verrassingen. De acteerprestaties zijn over het algemeen redelijk. Eigenlijk zijn alleen Pluk en Aagje mensen van vlees en bloed, de overige personages zijn typetjes die snel gaan vervelen.

Voor de allerkleinsten zal deze film wel zeer genietbaar zijn, daar ben ik van overtuigd. Voor die doelgroep is de film in eerste instantie natuurlijk ook gemaakt.

3 sterren

Het gegeven an sich is indrukwekkend. De benauwdheid en fysieke ongemakkelijkheid die Vicky Krieps toont lijkt levensecht.

De film zelf stelde me uiteindelijk toch iets teleur. Er gebeurt net wat te weinig en het einde voelt niet aan als een passend einde. Beetje mwoah.

Ik had wel te doen met de vriend. Ik snap dat hij er geen raad mee wist. Gelukkig zijn er nog wel mooie scènes als ze weer samen zijn.

Ik houd van dit type sciencefictionfilm. De vormgeving van deze toekomst is subtiel en mooi. Die pods zijn een soort reuze eieren met een Apple achtig design.

Het is een zeer kalme film en het is een film met een rustige opbouw.

Wat een beetje de zwakte van de film is, is dat het Black Mirror ultra light is; je verwacht eigenlijk wat wendingen die het verhaal zullen stuwen, maar alleen richting het einde zijn er wat ontwikkelingen. Toen was de film ook al gauw weer afgelopen.

Er had gewoon iets meer mogen gebeuren, maar verder wel een aangename film.

Abatutu is met afstand het interessantste aan deze documentaire.

Het is leuk om wat meer te weten te komen over deze bijzondere kat. Grappig om te zien dat hij nergens voor terugdeinst, maar bang is voor hardlopers. Sabine van der Helm, de vrouw die het casting bureau voor dieren heeft, heeft met Abatutu goud in handen.

De kattenfilmpjes die tussendoor vertoond worden zijn over het algemeen te doorsnee. Een paar ervan kende ik al van YouTube, waar doorgaans inderdaad veel betere kattenfilmpjes circuleren.

De jeugdjournaal achtige vragen zijn matig (die interviewster komt vrij onnozel over), maar goed als het vooral ook op jonge kinderen gericht is dan snap ik het ook wel.

De voice-over tekst is tenenkrommend slecht. En Nicolette Kluijver heeft geen prettige voice-over stem, maar de teksten helpen dus ook niet echt mee.

Krappe 2,5*

Hard werken: filmkat Abatutu met fans op de foto zetten | Het Parool

Haha, wat een maffe film! Dit is waar Tarantino de mosterd haalt.

Soms is het net een parodie op misdaadfilms.

Lee Marvin ziet er uit als de concierge van een middelbare school. Eigenlijk een anti-held, maar hij heeft ook wel wat coole eigenschappen. Hij is hier helemaal niet zo oud als ik dacht, hij is vroeg grijs geworden.

Veel over-the-top stylering, vooral in het begin van de film. Veel slow motions ook. John Woo moet wel een fan hiervan zijn.

Sommige scenes deden me ook aan de flashbacks in A Fistful of Dynamite denken.

Erg vermakelijk dit met op het einde een leuke rol van Carroll - Archie Bunker - O'Connor.

Ruime 3,5 sterren

De sfeer is onovertroffen en je hebt het gevoel naar een Russische film te kijken, zo mooi gefilmd. De locaties zijn erg mooi.

Alleen ergerde ik me kapot aan dat merkwaardige koppel. Ze zijn veel te jong om zulke zwaarmoedige filosofische teksten te bezigen. Als een 60+ academisch echtpaar na 40 jaar huwelijk zo praat, dan kan ik me dat nog enigzins voorstellen. Maar zulke jonge mensen praten toch niet zo, ik vond dat erg merkwaardig. Het is taal die meer bij een boek past dan bij een film. Ook gaat hij veel te ver mee in haar geneuzel. Wat dat betreft passen ze wel bij elkaar. Wel tekenend ook dat hij zijn ijsje weggeeft. Het meisje is een type meisje dat alle energie uit je weg trekt. Zelfs als ze wel lacht denk je dat het 10 minuten later weer zal overgaan in geklaag.

Philippe Noiret is wel te herkennen maar doet verder in niets denken aan de karakteracteur die hij later zal worden. Hij is hier nog zo groen als gras.

Het vissersverhaaltje op de achtergrond is erg sterk. Het is met zoveel oog voor detail gefilmd. Er is meer te zien dan in een willekeurige Haanstra. De wedstrijden met de boten op het eind zijn een mooi schouwspel.

De muziek in deze film spreekt me niet zo aan.

Bijzondere film. Heel knap dat Varda dit op zo jonge leeftijd maakte. De acteurs en de crew kreeg niet betaald lees ik op IMDb. Al het geld ging in het filmmateriaal en het huren van de spullen zitten...