Opinions

Bloedstollend, spannend, en verrassend.

Het verhaal is op zich best goed - wel wat gezocht, en achteraf zitten er misschien wel wat rammeltjes aan, maar tijdens de film is het te spannend om je af te laten leiden door wat er misschien wel niet klopt. Het enige wat mij tijdens de film echt opviel was dat de Duitse hulpdiensten zo ontzettend efficient zijn - de sirenes komen al opzetten voordat de actiescene echt afgelopen is.

Diane Kruger staat bij mij nou beslist niet op het lijstje goede actrices, ik vind het een prachtige vrouw, maar voor haar acteren zou ik niet naar de film gaan. Tot nu - want hier laat ze echt wel wat zien. Liam Neeson ook - maar van hem verwacht ik dat ook wel. En dat geldt achteraf ook natuurlijk voor Bruno Ganz - waarvan me ruim halverwege de film pas duidelijk werd waarom ik hem nogal griezelig vind, ik herkende hem wel ietwat maar had zijn naam niet op de titelrol gezien. Dan krijg je zo'n effect van 'wie is dat ook alweer'. Nou, hem dus. Eng goed gespeeld weer, echt een topacteur - hij speelt hier heel anders weer dan in de rol waarvan we hem allemaal kennen.

Nog een paar spannende actiescenes moeten het verhaal dan als de aap uit de mouw is nog boeiend houden. Dat lukt eigenlijk maar net, en de uiteindelijke ontknoping is dan misschien net wat te makkelijk. Maar dat doet niet af aan dat het toch een leuke film blijft. Vakwerk.

Ik was indertijd erg onder de indruk van Madeleine Stowe, en dat is ook wel de reden dat ik deze film onthouden heb. Of het moet misschien de rol van Ray Liotta zijn, die wellicht de rol van zijn leven speelt als de angstaanjagend doordraaiende bad cop.

Verder is er eigenlijk weinig aan de hand. Nouja, het wordt redelijk spannend, en dat is gezien het wat simpele verhaal toch nog best knap gedaan.

De afgelopen tijd komt er ineens een aantal films in dit genre langs - even heel oneerbiedig noem ik dat maar het genre ‘ouwe knar krijgt het op zijn heupen’. Pierce Brosnan en Michael Caine als WWII-veteranen, of Timothy Spall als busreiziger. Deze film is van al dat alles vooralsnog toch wel op afstand de beste, en dat komt vooral door Jim Broadbent, die zijn rol uit The Duke nog maar eens over doet - met een twist. Wat een schat van een man - als enige kritiek wellicht denkbaar dat hij wat weinig ruimte voor zijn medespelers laat. Vooral Wilton komt er wat magertjes vanaf. En jammer van het hondje, dat had ik toch anders willen zien, sentimentele ouwe vent dat ik ben.

Noomi Rapace is prima. Orlando Bloom ook. Michael Douglas en John Malkovich maken schandalig misbruik van hun sterrenstatus en laten een ongeevenaard stukje overacting zien. Verder is de actie zo snel dat er geen tijd is voor nadenken over plotgaten, maar het lijkt oppervlakkig best aardig in elkaar te zitten. En de beelden van London zijn een beetje cliche maar toch best aardig.

Tsja, dat is het dan wel zo'n beetje.

Een beetje ruw, ongepolijst komt het op me over - vooral door de jeugdige zoekerigheid van de hoofdpersonen, die hun image nog niet zo geraffineerd hebben uitgewerkt als de 'echt' hippe volwassenen. Daardoor des te charmanter, ontwapenend, haast aandoenlijk. Het verhaal lijkt dan wat warrig, maar dat is het eigenlijk goed beschouwd toch niet - knap gedaan, de manier waarop de puzzel uiteindelijk kloppend gemaakt wordt. Had ik niet aan zien komen.

Qua acteren niks dan lof, mooie rol van Déborah François maar ook de anderen zijn prima bezig - misschien met uitzondering van de scene waarin ze te bezopen zijn om zich nog iets van te herinneren. Maar misschien is het eigenlijk maar beter als je dat niet zo heel goed spelen kunt.

Drakerig script, volstrekt ongeloofwaardig uitgewerkt met meer dan een 'spannende' plotwending - op mij komt het over als een erg moeizame, krampachtige poging om het nog een beetje interessant te houden. Speelt schaamteloos leentjebuur bij een paar veel betere films, waarvan ik vooral Good Will Hunting echt wel heel slecht gekopieerd vind. Qua psychologie en psychiatrie klopt er al helemaal geen hout van.

Garcia acteert als een plank - ik snap echt niet hoe iemand daarvan onder de indruk kan zijn.

Al met al een derderangs b-film, enige pluspunt is wat mij betreft de aanwezigheid van Teri Polo - maar zoveel scenes heeft ze nou ook weer niet.

Af en toe mooi gefilmd, maar wat de film echt nekt is dat het verhaal alle kanten rammelt en volkomen ongeloofwaardig blijft. Van de hoofdrolspelers krijgen we alleen een soort karikatuur van hun karakters te zien, er wordt niets duidelijk van hun motieven en beweegredenen, en per stuk blijven ze ongeloofwaardig en onecht. Dat komt vooral doordat het verhaal af en toe een stapje lijkt over te slaan - en dat is dan net dat kritieke moment dat een besluit of richting verklaart. En af en toe lijkt het ook nog alsof er wat scenes uit een andere film in terecht gekomen zijn - een andere film waar toevallig dezelfde spelers in rondlopen.

Alles bij elkaar geteld erg onvoldoende. Echt een mislukte poging.

In detail zien we hoe de laatste dagen in de bunker verlopen zijn - gebaseerd op voldoende min of meer onafhankelijke bronnen van informatie dat we er wel van uit mogen gaan dat wat we te zien krijgen ook wel grotendeels echt zo gebeurd is. Verbijsterend, absurd en ook wel wat frustrerend - vanwege dat als je hoopt op meer inzicht in de achtergronden, en een dieper begrip van het waarom er maar weinig te vinden is. Het is misschien ook niet aan min of meer normale mensen gegeven om te begrijpen wat er in deze mensen omging.

Bruno Ganz verdient de twijfelachtige eer de beste Hitler ooit gespeeld te hebben. Een prestatie om trots op te zijn, als acteur, en tegelijkertijd een waarbij ik me ook wat afvraagt hoe dat aanvoelt als je jezelf in de spiegel ziet. Daarbij heeft Alexandra Maria Lara dan een veel makkelijkere rol te spelen. Of in ieder geval een die je achteraf veel minder zwaar op de maag ligt.

En wat me altijd weer verbijstert - en zeker bij een film als dit, die met overduidelijk grote inzet en enorme aandacht voor detail gemaakt is - waarom er dan toch weer altijd op een aantal details afgeweken wordt van wat de algemeen geaccepteerde werkelijkheid is. Waarvan de duitse wikipedia zo te zien even het beste overzicht geeft. Daar kan je dan het grootste deel van beschouwen als kleine vergissingen - maar er zit er ook wel eentje tussen waarvan ik me dat echt afvraag. Raar.

Ik loop er nog niet zo warm voor.

Het idiote gedoe van de airmiles-verzamelende Ryan Bingham (ligt het aan mij dat ik dan meteen aan Lester Bingham denk?), het herinnert me misschien teveel aan die teveel reizende collega. Toch moeilijk om er serieus bij te blijven, maar ja, dit soort dingen bestaat toch echt. Hoe ongeloofwaardig ook, en hoe onbegrijpelijk het ook is dat dat kennelijk getolereerd wordt door de bedrijven die daar de rekening voor betalen.

Maarja, da's mijn persoonlijke ergernis, terug naar de film. Ik vond Clooney niet zo heel sterk hierin eigenlijk, meestal lijkt hij precies op zijn plek in dit soort romcom-achtige bedoening maar ik had nu het gevoel dat hij niet goed in zijn rol zat, geen verbinding met zijn personage wist te vinden. Wellicht strekt hem dat tot eer, moet ik dan zeggen. Kendrick kwam er dan net iets beter mee uit de verf, maar die had ook een veel makkelijkere opdracht. En de rol van Farmiga was wel teleurstellend dun.

En het totaal was vond ik aan het einde toch wat dun. Net een tikje meer venijn had toch best gekund.

Geniaal.

Een sterk verhaal met erg mooie beelden, dat is voor mij precies wat een film goed maakt. En dat lukt hier heel erg goed, en zo te zien ook nog eens zonder een overdreven groot budget. Simpel in het contrast tussen de rauwe simpele hoofdrol van Marshall-Green en de gestudeerde Vallejo, en een mooie parallel daaraan in hun auto's. Symbolisch in de afdaling van de trap in het huis van Gilbertson, die daar heel bescheiden het weer aan het bepalen is. Maar wel zo supermooi in beeld gebracht dat je je gaat afvragen aan wie je je ziel moet verkopen om in zo'n mooie omgeving te kunnen wonen. En ja, daarmee begint het verhaal pas echt. Wat er verder komt is eigenlijk allemaal even oke - timing, spanningsboog, actiescenes, einde, muziek - allemaal prima. Erg knap gedaan. Dat kan dus allemaal wel, zonder megabudget, zonder met Oscars behangen A-list acteurs en zonder beroemde martial arts helden. Oh, en zonder dat er een of ander streaming ding bij de productie betrokken is ook nog.

Grappig.

Een origineel en nogal idioot gegeven is het, de manier waarop deze film het ouderwetse verhaal van upstairs-downstairs aan de zwaartekracht koppelt. Dat klopt natuurlijk van geen kant. Maar het werkt wel best goed, en het levert een hele serie slimme vondsten op over de manier waarop de regeltjes dan werken en toegepast kunnen worden. Helemaal goed gaat dat overigens niet - een paar scènes kloppen niet. Storend is dat nauwelijks, het leidt niet af van het verhaal. Dat is overigens vrij rechttoe-rechtaan, maar toch af en toe verrassend genoeg om de aandacht echt vast te houden.

De onmogelijke liefde van het charmante en vrolijke koppel heeft iets onschuldigs en liefs. Jim Sturgess en Kirsten Dunst zijn een aardig stel, die je echt gunt dat het op de een of andere manier goed zal komen. Leuk gespeeld, het plezier straalt er af haast. En een leuk bijrolletje voor Timothy Spall.

De beelden zijn mooi - erg onwaarschijnlijk af en toe, en het kost me ook even tijd om er aan te wennen. Regelmatig ook knappe getructe beelden erin - het blauwe onderste-boven-drankje, en de goudvis bijvoorbeeld. Soms lukt dat dan net niet helemaal overtuigend, het overgooien in het kantoor ziet er echt heel onecht uit. En zo zijn er meer kleine slordigheidjes. Storend is dat nergens - je kijkt evengoed je ogen uit.

Het contrast tussen de bovenwereld en de onderkant is mooi uitgewerkt. Misschien wel wat overdreven soms, dat overweldigt in sommige scènes. Mooi werk met veel van de industriële details, en de locaties - gevonden of in de computer - zijn ook erg mooi. Wel erg onwaarschijnlijk soms - de danszaal bijvoorbeeld, en de kabelbanen die erheen lopen. De danszaal rammelt ook nogal in het verhaal - waarom zouden de toch nogal nazistische autoriteiten toestaan dat daar tegenwerelders uit dansen gaan. Toch mooi. Mooie tango's spelen er ook.

Jammer dat de muziek behalve de tango's niet echt mijn smaak is. Vooral op de romantische momenten gaat dat mis. Maar dat is een detail. Net als dat het een detail is dat het verhaal soms een beetje rammelt, sommige scènes net niet kloppen, en het einde misschien wat te makkelijk is. En ohja, het begin is nogal irritant - de voiceover is te lang bezig om uit te leggen. Echt de moeite waard om je daar overheen te zetten.

Fijne film.

Tsja, daar was toch wel wat meer van te maken geweest.

Het concept is tenslotte best leuk en potentieel interessant, maar de uitwerking laat de ene steek na de andere vallen. Rommelig geacteerd, slordig geedit, het verhaal valt een paar keer lelijk stil en blijkt uiteindelijk nergens heen te gaan. Had dan een behoorlijke scriptschrijver en een redelijke regisseur gezocht, dan was er misschien nog iets van terecht gekomen - dit is het allemaal niet.

Niet een heel beste film, dat is al vrij snel duidelijk. De kop van Nick Cage voorspelt al niet veel goeds, en dan de in en in trieste CGI van het uitvarende schip nog. Op weg naar de laagst denkbare score.

Maar wat ik dan wel weer enorm waardeer is dat de historie in ere gehouden wordt. Geen opgeleukte onzin, geen idioterie, geen onwaarheden voor zover ik dat even bij elkaar kan sprokkelen. Dat is zo langzamerhand een schaars goed aan het worden, en daar verdient de film, samen met de meedogenloze speelduur en nerd-factor dan weer extra punten mee.

Het is misschien even doorbijten, want het is best een lange film, en dit stuk geschiedenis is best specifiek. Maar ook wel best interessant eigenlijk, en dat maakt een heleboel van de missers met de casting en de CGI goed.

Keyser Söze.

Spacey is ondertussen lelijk uit de gratie geraakt, maar hij levert hier wel een prestatie van formaat. Geen speld tussen te krijgen, hoe hij hier het verhaal langzaam en zorgvuldig vertelt aan de volslagen overklaste Special Agent Kujan - Palminteri die hier ook wellicht zijn beste rol neerzet. En dat lijkt wel te gelden voor de hele cast eigenlijk, hoewel er ook uitzonderingen zijn vanzelf - Baldwin bijvoorbeeld. Maar dat zijn schoonheidsfoutjes. Leidt nergens af van de rest, zoals Del Toro met zijn maffe manier van praten, Gabriel Byrne die er voluit voor gaat om zo mysterieus mogelijk over te komen.

Het verhaal zoals dat uit de doeken gedaan wordt is al leuk, maar de ontknoping is geniaal. Super sterk ook dat het nauwelijks iets aan kracht verliest als je eigenlijk wel weet hoe het afloopt. Dat geeft toch al wel aan hoe goed het verteld wordt.

Een supermooie film met glaciale pacing - er gebeurt van alles, maar tijdens elke handeling kan je drie keer je mail gecheckt hebben en de afwas doen. Dat maakt het zelfs met de prachtige beelden van het harde ouderwetse boerenleven in het mooie landschap tot een beproeving om je aandacht bij de film te houden.

En wellicht is het zelfs als je dat lukt het nog steeds nodig om de film meerdere keren te zien om alle subtiliteiten er uit te halen, want ondanks het langzame tempo gebeurt er best veel. Terwijl er ten opzichte van het boek dan kennelijk weer een heleboel weggelaten is, en de film ook een stuk minder subtiel is - begrijp ik, want ik heb het nog niet gelezen. Maar dat ga ik beslist wel doen. Een mooie voorbereiding op een rondreis door Noorwegen, ergens in de komende jaren. Vast wennen aan het tempo van het leven daar.

De samenvatting van deze film is toch dat er weinig gebeurt. Er wordt niets gedaan met de tegenstelling van het geloof, er wordt niets gedaan met de afkomst van Clara, er wordt niets gedaan met de stille liefde. Natuurlijk kan je daar weer iets in zien - maar, dat kan ook niet, en ik vind het vooral nergens over gaan. En dan maakt het ook wat minder uit of het goed geacteerd of gefilmd is.

Kortom, voor mij is de film ondanks de korte speelduur vooral een ellenlange aanslag op m'n zitvlees - het voelt aan alsof ik zeker drie uur heb zitten kijken, terwijl het toch maar 89 minuten zijn.