Opinions

What's all the fuzz about?

Op aanraden van een vriend maar eens Scott Pilgrim vs The World.

Het was echt een hele dikke tegenvaller. Het verhaal is nogal onsamenhangend, en wordt redelijk slecht geïntroduceerd. Het springt voor mij nogal van de hak op de tak. Velen zegen dat het integreren van 7 (oid) verhalen in 1 een geniale zet is, maar ik heb eerder het gevoel dat dit de film parten speelt.

De editting is leuk gedaan. Vele snelle shots, en vooral het gebruik van overlopen is grappig. Door een personage voor de camera te laten lopen en hem dan in een andere scene te gebruiken doet inderdaad een beetje denken aan een stripverhaal. Het wordt naar mijn mening wel iets te vaak gebruikt op een zeker moment, maar het mag de pret niet drukken. Wat ook een duidelijke verwijzing is naar de comics is het gebruik van allerlei teksten in beeld op comicachtige wijze, te denken aan TTRRRIIING als er een wekker gaat. Leuk om te zien, maar werd op een gegeven moment nogal vervelend.

Muziek was erg tof, Sex Bob-Bomb maakte leuke songs, dat moet gezegd worden. Acteerprestaties zijn van redelijk niveau. Het springt er gewoon niet echt uit. Young Neil was wel een echte droogkloot. En Cera moet uitkijken dat hij niet in een bekende Hollywood valkuil valt, en alleen maar gelijksoortige rollen aanneemt, want nog even en Cera zal alleen maar nerdy geeks gaan spelen. En dat zou jammer zijn, want acteren kan die wel.

De verwijzingen naar comic en ook game wereld zijn in overvloed aanwezig, maar nergens origineel.. Mario muntjes na het verslaan van een enemy? Nou wat innovatief zeg! Hier had zoveel meer uit kunnen worden gehaald, maar viel mij dik en dik tegen. Heb geen enkele leuke verwijzing gezien naar de gehele game culture, alleen wat cheesy grapjes die blijkbaar door het complete filmpubliek moeten worden gesnapt.

Al met al een matige film. Het idee was zeker leuk, maar men heeft niet het onderste uit de kan gehaald.. Vooral de verwijzingen waar teleurstellend. Helaas!

Ik vond het een vermakelijke film, maar het is altijd even graven en discussieren als je de bioscoop uitloopt. Het komt erop neer dat hoe je de openingsscene interpreteert (cat is dead or living) voor de hele film opgaat. Rabbi's hebben ook zo hun eigen mening.

Je kan er echt eindeloos over lullen, feit blijft wel dat de Coens soms wat goedkope trucjes gebruiken.

Wel een uitstekende cast btw. 3*

Ik hou echt van de negentiger jaren als het gaat om cinema. Het zijn namelijk altijd heerlijke films om nog eens op een avondje te herzien.
Een van de 'hoogtepunten' van de 90's is natuurlijk The Shawshank Redemption. Met films als dit heb ik altijd het gelukkige gevoel dat alles klopt. Van die films die afgelopen zijn voordat je het werkelijk doorhebt. Van die films die eigenlijk nergens te langdradig worden.
En het belangrijkste: de films zijn niet overdreven gecompliceerd. Ik weet dat je dat natuurlijk niet over elke film uit dit decennium kan zeggen, maar bij de echte 90's blockbuster krijg je gewoon wat je wilt: een eerlijke film die doet wat het moet doen.

Shawshank Remdeption heeft ook alles mee.De muziek is lekker simpel.. Tegenwoordig moet alles bombastisch en enorm uitgebreid. Hier is het gewoon muziek die het juiste snaartje raakt en past bij een film als deze.
Het tempo is goed, het sfeertje is goed..
En het verhaal is natuurlijk ook fantastisch. Al heb ik het boek nooit gelezen, het verhaal van King is gewoon uitermate geschikt voor een heerlijke film.
Ik denk ook dat de fanbase plus waardering komt uit het verhaal. Eerlijk is eerlijk, audiovisueel is The Shawshank Redemption helemaal niet zo fantastisch. Het is dat verhaal, waarbij iedereen meeleeft met de hoofdpersonage, het feelgood gevoel en natuurlijk einde waar alles goed afloopt zorgt ervoor dat de film zo krachtig is.

Daarnaast wordt er echt heel goed geacteerd door Robbins en Freeman. Ze vertolken hun rollen echt perfect, en komen zeer overtuigend over als inmates die spijt krijgen van hun daden. Geweldig. Tijdens het kijken van de film krijg je echt een 'gevangensgevoel' (alhoewel ik wel sterk het idee heb dat het totaal niet representatief is, dus zie het meer als een geromantiseerd gevoel). Al met al gewoon erg genoten van de film. Dat de film met clichés gevuld is, en de moraal over vriendschap en broederschap (gaap) laat ik daar voor wat het is: in films als deze neem ik dat gewoon voor lief.

Alles klopt, een lekkere wegkijker die je om de zoveel tijd nog eens oppakt.

Zoveelste romkom of toch wat unieker? Het is sowieso geen standaard chick flick in de zin dat het de man volgt en niet de vrouw (alhoewel dat ook steeds meer standaard lijkt te worden). Het deed me dan ook een klein beetje denken aan Days of Summer. Alleen wat wel gelijk opviel is dat deze film dan meer de komedie kant opgaat dan het drama gedeelte, en in mijn mening pakt dat niet echt goed uit. De scenes waar ik echt om kon lachen bleven bespaard tot de scene in het vliegtuig met de familie, en that’s it. Vele andere scenes vond ik eerder pijnlijk en niet ‘leuk’ om naar te kijken. Bijkomend nadeel is dat de film op emotioneel aspect dus onwijs inboet. Het maakt echt weinig indruk en dat lijkt mij toch nog wel de hoofdmotor van een film als dit. Ik vrees dan ook dat de film niet lang blijft hangen.

Het is wel weer gedenkwaardig dat de regisseur kiest voor Jay Baruchel en geen Matthew McConaughan ofzo, wat de ongeloofwaardigheid nog meer ten goede komt. Alice Eve vind ik verre van bijzonder, en dan heb ik het zowel over looks als prestaties. Ok het lichaam mag er zeker zijn…

Verder zitten de goede acteerprestaties vooral in de bijrollen, en dan met name de vrienden. De Hall & Oates tribute band was tof, van mij hadden die nog wel even You Make My Dreams mogen spelen in de aftiteling haha.

De muziek is aardig en niet al te cliché, al zitten er ook wel wat tenenkrommers in. Tja dat schijnt er nu ook eenmaal bij te horen. Al met al een geinige komedie om op een doordeweeks avond op te zetten.

Ik wist van te voren niet echt wat ik moest verwachten van deze film..

Ik heb echt een gods gruwelijke hekel aan Downey, kan die vent niet uitstaan, maar de settings spraken me aan en Guy Ritchie vind ik werkelijk een fantastische regisseur.

Al snel bleek dat Ritchie zijn kinderlijke manier van regisseren ook in deze film gebruikte. Waar je dit soort filmen alleen bij films als Snatch en Lock Stock verwacht (waar het tot in perfectie is uitgewerkt), lukt het ook aardig in Sherlock Holmes.

Dan komen we bij Sherlock Holmes zelf. Zoals gezegd, Downey speelt vreselijk en doet mij totaal niet denken aan een rustige Sherlock Holmes, en dat doet toch wel grote afbreuk aan de film. Jude Law is aardig maar blinkt totaal niet uit.

Ik heb me zeker wel vermaakt, maar is zeker niet meer als een leuk tussendoortje.

Eindelijk eens even voor kunnen gaan zitten..

Iets waar ik in 'mystery/thriller' (ik noem het voor het gemak maar zo) het eerste op let, is of de regisseur via lastige omwege tot zijn doel is gekomen, of dat de regisseur werkelijk waar een goede mindf*cker heeft neergezet. Bij Shutter Island ben ik vooral nog in dubio.. Het is een beetje een plotje die je wel meeneemt, je denkt eraan, en dan blijk je het toch goed te hebben. Jammer vind ik dat, alsof er weinig echte keuzes voor een plottwist worden gemaakt. Wat ikzelf ook altijd wel leuk vind, is om een film als dit zelf nog deels in te kunnen vullen of nog een keer na te kijken. Bij Shutter Island is dat helemaal niet nodig. Ikzelf vind dat niet echt sterk, maar ik zal het niet meenemen als minpuntje. Wel is het zo dat het einde voor mij weer net zo geforceerd overkomt als Inception. Moeten we nu als kijkers gaan nadenken of DiCaprio werkelijk gek is of niet? Dat neemt alle aandacht van de film weg IMO, net als die ellenlange 'tol' discussies in Inception. Het doet geen afbreuk aan de film, maar het voegt ook niets toe. Ik mag toch hopen dat niet de hele film zich naar dit moment werkt, dat zou een letdown zijn. Gelukkig heeft de kijker nog zeker wel wat voor zichzelf om in te vullen, maar dit zorgt er niet voor dat je lekker van de film wegloopt. Daarvoor is niet alles goed uitgewerkt

Acteerwerk is allemaal dik in orde, vind DiCaprio hier eindelijk eens wel een goede rol spelen, maar vooral Ruffalo speelt hier sterk, zoals ik hem graag ken. Dit soort rollen zijn wel voor hem bestemd heb ik het idee. Al met al geen slechte film, misschien had ik te hoge verwachtingen of wilde ik te graag een grote mindfuck, maar ik weet niet echt wat ik hier van moet vinden. Misschien komt het omdat de regisseur besluit om een halfuur er voor uit trekken om het verhaal uit te leggen, iets wat juist het allerleukste is voor de kijker om zelf te doen.
Want het verhaal is echt wel goed bedacht, zit goed in elkaar en was leuk te volgen. De locaties waren trouwens ook schitterend!

Op MM is het altijd gebruikelijk dat men een film beoordeelt op basis van het genre. Ten minste, dat is wat ik aanneem als ik zo’n beetje alle posts lees hier. Zeg voor de grap eens dat het verhaal in ‘The Expendables’ slecht is, en je hebt 10 man over je heen die beweren dat het verhaal er totaal niet tot doet omdat het een slechte actiefilm moet voorstellen. Ook moet je natuurfilms beoordelen op basis van beelden, en mindfucks op basis van mysterie. Ok, accepted, ik kan me er ook wel in vinden.

Bij documentaires lijkt dit trouwens totaal niet het geval. Docu’s worden hier beoordeeld op basis van boodschap, en niet op basis van kwaliteit (heb ik het gevoel). Het perfecte voorbeeld hiervan is Michael Moore.

Michael Moore is namelijk nogal direct. Hij draait er niet graag omheen. Als Michael Moore je iets wilt vertellen, slaat hij je op je bek, schreeuwt je wat na als je op de grond ligt bij te komen en spuugt vervolgens in je gezicht. Het is Amerikaans, het is direct, het is grof. Typisch Michael Moore.

Sicko is ook geen variatie op deze manier. Is het echter een goede manier van documentaire maken?

Tijdens de film gaat Moore is langs wat Amerikaanse gezinnen. Vervolgens zien we lange tijd de volgende opbouw: ‘Jan heeft z’n been gebroken, en moest z’n huis verkopen. Piet had 2 keer een hartaanval en moest bij z’n kinderen wonen. Klaas mocht niet het ziekenhuis in en stierf een langzame dood’. Schokkend. Ongelofelijk.

Maar is het interessant? Is het relatief? Michael Moore probeert totaal niet om uit te leggen of dit enkele gevallen zijn, of dat dit op reguliere basis voorkomt. Enige feitje dat we te horen krijgen is dat 15 miljoen Amerikanen geen health insurance hebben. That’s it.

Vervolgens vertrekt Moore de grens over, om te laten zien dat Canadezen, Fransen en Engelsen het allemaal veel beter voor elkaar hebben. Nu laat Michael Moore het precies andersom zien. ‘Jan brak z’n been, krijg gelijk hulp en hoefde niets te betalen. Jean-Pierre woont in Parijs en krijgt bijna gratis kinderopvang’. Weer wordt het totaal niet in perspectief bekeken. Zo schildert Moore de Verenigde Staten af als een living hell, en de rest van de wereld is het Paradijs (zelfs Cuba blijkt).

Het einde is ook zo lekker ongenuanceerd. Moore beweert dat Guantamo Bay het enige plekje in de USA is waar het wel kan. Moore vaart er met een bootje heen, mensen worden geweigerd, en gaan dan maar naar Cuba.

Nog erger wordt het als duidelijk wordt dateen Moore hater zelf ook te maken krijgt met het probleem. Moore blijkt de moeilijkste niet en geeft de man 12000 dollar. Ik vrees dat dit geld eerder als publiciteitsgeld kan worden gezien, dan een Samaritaanse gift.

Voor de boodschap zal de film ongetwijfeld hoog scoren, maar uiteindelijk is het maar rommelige ‘journalistiek’.

Wade en Purvis zijn inmiddels aan hun 4e Bond film begonnen, en vrijwel al het Fleming materiaal is wel op, behalve nog wat boektitels die eigenlijk alleen tja, als filmtitels kunnen worden ingezet.

Met films als Casino Royale en The World is Not Enough hebben ze echter aangetoond dat ze zelf ook prima in staat zijn om een Bondfilm te schrijven dat aan alle klassieke ingrediënten voldoet.

Met Skyfall slaan ze echter een andere weg in. Ditmaal geen superieure badguy die uit op werelddominatie en/of milarden dollars, ditmaal een groter mysterie met nog mysterieuzere motieven. Het blijkt dat MI6 zelf wordt aangevallen, maar niemand weet door wie. Of wat.

De actie voor de openingssequence is heel tof, met een geniale motorachtervolging door Istanbul. De title zelf is ook wel klasse, want ja, Daniel Kleinman is terug. Ditmaal helaas geen knallende Bondsong maar de wat klassiekere Adele, maar dat is zeker niet slecht. Het is een prima Bondsong die erg traditioneel aanvoelt. Helaas ontbreekt de gun barrel scene in deze film btw.

Anyway, omdat het verhaal meer op MI6 zelf is gericht, krijgt M veel meer screentime. En eigenlijk is het maar een irritante bitch. Maar de nieuwe Moneypenny is een nog veel irritantere miep. Ik mag hopen dat zij niet een vaste rol in de serie gaat krijgen, maar gezien het einde lijkt het daar wel op. Jammer.

Zo'n Severine is bijvoorbeeld veel leuker als Bondgirl. Beetje mean, beetje mysterieus en natuurlijk vooral hella sexy.

De product placement in de film is trouwens vrij irritant. Nu horen Aston Martins, Rolexen en Martini's natuurlijk net zo goed bij Bond als chicks, gadgets en actie, maar het gaat hier wel weer erg ver.

Het decor verplaatst van Turkije naar China en Schotland, en zijn allemaal vrij tof. Van mij hadden ze wat langer in Macau mogen blijven, maar helaas.

Toch zit er in het middenstuk een flinke tempodaling in de film. De scenes met Bardem zijn vrij langdradig en hadden in mijn ogen flink kunnen worden ingeknipt. Hiermee duurt de film in mijn ogen een kwartier/halfuur te lang. Want ik vind Bardem maar een zwakke Bondvillain. Daarnaast is ook de muziek niet heel sterk: dit mist overduidelijk het typische Bond gevoel. Ruil dit met een willekeurige actiefilm in en je hoort het verschil niet.

De eindscene is prima maar vergeleken met andere eindes van Bondfilms vrij oppervlakkig. Neem daarbij dat het verhaal niet extreem goed is, kom ik eigenlijk tot de conclusie dat Skyfall een fijne Bond is, maar helemaal niet zo speciaal als ik had gehoopt. Ik vind het nieuwe sfeertje wel tof moet ik zeggen, maar wordt tijd dat het verhaal en andere randzaken ook weer van topniveau worden.

Shiiiiiiit nigga.. Dat moet waarschijnlijk het meest gehoorde zinnetje zijn in Smokin Aces.

Al snel wordt duidelijk dat Joe Carnahan hier voor een Snatch-achtige aanpak gaat, het grote succes van Ritchie. Blijkbaar beseft de regisseur dat je hier een grote portie humor en actie voor nodig heeft, want je kan zien dat hij het geprobeerd heeft. Helaas is de uitwerking niet echt goed. Vooral het gedeelte humor is slecht uitgewerkt. Er zitten echt ENORM veel typetjes in de film, ik zou bijna zeggen een overkill. Op zich niet erg, ware het niet dat geen 1 enkel typetje daadwerkelijk leuk is. Probleem met de film is namelijk dat het allemaal net wat te stoer wil overkomen. Oftewel, veel dialogen met straattaal en uiteraard shiiiiiit nigga. Nogal storend in mijn mening.

De actie is erg goed, vooral natuurlijk het hotel stuk is een en al actie. Mijn probleem is dat dit weer veel te ver wordt doorgevoerd. Waar het eerste stukje lekker luchtig was, is het gedeelte in het hotel 1 grote bloody gorescene, totaal misplaatst en sluit ook niet aan op het eerste gedeelte. 2e stuk van de film valt er dan ook helemaal niets te lachen, zelfs als je het zou willen.

Ik moet wel zeggen dat alle actie een leuke climax vormt, met goede special effects en de nodige kogels die in het rond vliegen. Helaas wordt het einde een beetje te ver doorgevoerd, en krijgen we nog een heel stom plottwistje voor onze kiezen die voor mij niet had gehoeven. Het paste ook totaal niet bij zo'n actie film als dit, die moet vooral niet te serieus worden.

Cast vond ik vrij matig. Affleck was matig, Alicia Keys was leuk voor de looks. Ik was wel weer positief verrast door Ryan Reynolds, die dus blijkbaar ook wat anders kan dan studentikoze grappemakers spelen.

Al met al een geflopte poging om met de wat populairdere films in het genre mee te komen.

Werkelijk waar echt een superfilm. Beste wat Guy Ritchie heeft geschreven, hands down.

Elk verhaallijn (zijn er best veel) zijn allemaal stuk voor stuk geniaal en op zich al beter als menig film (uit de top 250). Ik heb echt genoten. En dan vooral hoe het allemaal bij elkaar komt, ge-wel-dig.

Ik vind Vinnie Jones een B acteur, maar zelf hij doet het nog redelijk goed.

Wat ik echt onbegrijpelijk vond was Brad Pitt als een pickey. Maar wat doet hij het toch geniaal, hij steelt de show. Ik weet niet wie er bij Brad Pitt is gekomen om zo'n character te doen, of dat Brad Pitt zelf heeeeel goed heeft geauditeerd, maar hij was echt goed.

Enig minpuntje: verhaallijnen hadden ietsje beter kunnen worden geintroduceerd. Zoals meerdere Ritchie films (rocknrolla, lock stock), is er altijd een korte introductie op alle personages, wat soms best snel gaat. Aangezien de film maar anderhalf uur duurt, had Ritchie best nog 10 minuutjes kunnen uitwerken van het hoe en wat over Boris en Sol/Vince/Tyrone.

Dit puntje doet niks af aan het perfecte cijfer: *****

In een zekere zin is The Social Network vergelijkbaar met Zodiac. Het is vooral een beschrijvende film, waarin Fincher ons aan de hand meeneemt langs een verhaal. Nu heeft hij het geluk dat zowel Zodiac als Facebook 2 zeer interessante onderwerpen zijn, waardoor ik als kijker zeker geïnteresseerd ben, maar feit blijft dat de film zo diep is als een pierebadje. En dat is toch jammer, want Fincher heb ik in principe hoog zitten. Want wat hij doet, doet hij goed. Zo is ook The Social Network een film die op geen enkel feitelijk foutje is te betrappen, en alle decors, achtergronden en scripts zijn goed, bijna perfectionistisch. De soundtrack is ook goed, en de acteurs goed gecast.

Vooral Eisenberg als de vreselijke Zuckerberg (al zie ik ook wel dat dit waarschijnlijk iets overdreven om de film wat meer emotionele lading te geven) overtuigt erg. Je weet dat een rol goed gespeeld wordt als je bijna een hekel zou krijgen aan Eisenberg zelf. Garfield is ook echt geweldig, een acteur die we in de gaten moeten gaan houden. Ik kan nu al niet wachten op zijn toekomstige werk. Daarnaast is de opvallende keus voor Timberlake, maar ook hij doet het bovenverwachting goed.

Minpuntje is uiteindelijk dat de film na de helft inlevert op spektakel, en het nogal oppervlakkig, beetje saai zelfs, wordt. Daarnaast wordt Zuckerberg heel slecht ontwikkeld. Als kijker was ik juist benieuwd wat er in zijn koppie omging zodra de eerste rechtzaken begonnen. Wat dacht hij toen hij Saverin een oor aannaaide? Fincher probeert deze motivatie helemaal niet door te brengen, iets wat deze film juist heel goed had kunnen maken.

De dialogen zijn wel heel erg sterk, goed geschreven. Op een gegeven moment had ik zelfs dat de hoofdpersonen precies vroegen op het moment dat ik me iets afvroeg.

Het is dan jammer dat Fincher niet die extra diepte kan brengen die Se7en en Fight Club zeker wel hadden. Hopelijk gaat hij binnenkort weer écht een goed script verfilmen. Want laten we eerlijk zijn, The Social Network is gewoon een goed filmpje, niets meer maar zeker ook niets minder.

Haha wat een geweldige docu. Niet alleen visueel heel tof gemaakt, een superboeiend onderwerp én zowel voor- als tegenstanders aan het woord, ook nog eens hilarisch. Sour Grapes gaat over een Aziaat die uit het niets opeens op het wereldtoneel verschijnt van de Bourgogne wijnen. Een charmeur, een kenner en bovendien een fraud. Echt met verbazing gekeken, daarnaast is het aangevuld met enorm veel persoonlijk beeldmateriaal wat superinteressant is. Sowieso, die hele business is vrij interessant: mensen met waaaaay te veel geld kopen zeer oude flessen wijn puur voor het hebbeb: omdat ze zo zeldzaam zijn weet toch niemand hoe het smaakt. En dan komt er dus deze Aziaat, die er geniaal op inspeelt.

Dit gaat denk wel in de top 5 van mijn favo docu's. Alles klopt

De zoveelste SF thriller die het ook nodig vind om met het tijd-space-continuum te rotzooien.

Uiteindelijk met een leeg gevoel de zaal uitgelopen.

Op zich is het thema geinig bedacht, doordat de hersenen nog 8 minuten na dood neutronen uitzenden kan men een soort extra realiteit creeëren waarin men een ander persoon kan droppen die bepaalde gebeurtenissen in het verleden opnieuw kan beleven, again and again. Origineel is het allemaal niet, en wat ik vooral belangrijk vind bij zulke films is dat het nog wel allemaal sluitend is. Op zich lukt Duncan Jones dat aardig, helaas gaat hij uiteindelijk toch nog de fout in...

De film zelf kabbelt intussen redelijk door, en een willekeurige link naar Groundhog Day is uiteraard makkelijk gelegt. Gyllenhaal speelt redelijk, ben geen fan van hem maar hij doet het leuk. Michelle Monoghan zit er vooral voor de looks en blinkt totaal niet uit in haar acteerprestaties. Eigenlijk zoals niemand dat doet, en de film an sich nergens uitblinkt.

Voor je het weet rollen de eindcredits over het scherm.

Maar helaas voor de film, niet voordat we nog eventjes door een cliché stuk filmen moeten kauwen waar niet alleen allerlei romantisch geploeter aan bod komt, maar ook nogal wat plotholes uit de doeken worden gedaan. Het einde voelt als een soort ontkenning van wat we allemaal eerder hebben zitten kijken, en dan voel ik me altijd weer een beetje bedonderd. Het zorgt in ieder geval dat je nog met zo'n vieze nasmaak de bios uitloopt en dat had niet gehoeven.

Zonde, en helaas kan de regisseur deze Source Code níet overnieuw maken.

Fijn filmpje van een jeugdromance met alle bijbehorende hoogtepunten en dieptepunten. Het meest interessante in de film is echter de drang van Stutter om jong van geest te blijven en niet volwassen te willen worden. Dit uit zich echter voornamelijk in het drinken van alcohol.

Toch herken ik veel van Stutter in mijzelf. Het besef (of wellicht misvatting) dat je jeugd de mooiste periode is van je leven, leeft bij mij nog steeds, al ben ik nu midden 20 en geen student meer.

Toch zijn de motivaties en keuzes die Stutter maakt wat minder herkenbaar als ik had gedacht, en blijft de film soms wat oppervlakkig, of wilt juist opeens teveel drama creeëren zonder dat ik daar op zit te wachten.

Maar vooral het natuurlijke acteerwerk is fantastisch, het draagt de film echt. De synergie tussen Teller en Woodley is fenomenaal, beter als in 500 Days of Summer bijv. Als je van het genre houdt een zekere aanrader, en als je in de leeftijdsgroep zit van de hoofdrolspelers is het waarschijnlijk nog beter dan de 3.5 sterren die ik het geef.

In de leuke intro wordt weer duidelijk dat Bond zich met wereldproblematiek bezig gaat houden, en niet meer met kruimeldieven op eilandjes. Er worden heuse atoomonderzeeërs gejat! En eindelijk, er zit weer flink veel spektakel in de voorstukjes! Dat zie ik toch het liefst. Wat ook opvalt is het 70’s achtige muziekje. Al snel leren we dat dit niet van de hand van Barry komt, maar van Marvin Hamlisch. Hij begint in ieder geval goed door een hele mooie title song, een van mijn favo allertijden. De main title van Binder is lekker Brits, best geinig gedaan.

Zodra de naam van Broccoli verschijnt, valt op dat Saltzman ontbreekt. Deze twee handen op 1 buik zijn niet meer samen: Saltzman heeft z’n aandelen verkocht en Broccoli gaat alleen verder. Verder is Lewis Gilbert (You Only Live Twice)… Ik houd m’n hart vast.

We komen weer eens aan op een schitterende locatie, een soort onderwater appartement. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat dit van de hand van Ken Adam komt. De scene met de pooltank is weer heerlijk Bonds, met een gezellig muziekje op de achtergrond. De betreffende villain vind ik echter alles behalve evil aandoen. Z’n zware stem zal hem hier niet uit redden. Zijn henchman Jaws maar natuurlijk een hoop goed, want dat is wel een van de meest epic bazen uit de serie.

Bond vertrekt naar Egypte (daar was die nog niet langs geweest geloof ik), en Hamlisch speelt er leuk op in met een goede score. Toch valt op dat Hamlisch minder gebruik maakt van de bekendere Bond deuntjes en riedeltjes, maar ook gewoon bestaande klassieke muziek kiest. De gevechten in TSWLM zijn wel dramatisch. Je kunt zien dat Moore oud wordt of een oude stuntdubbel heeft, maar dat geduw vind ik een beetje oubollig. Lazenby heeft al laten zien hoe het wel moest. Ook Mjr. Amarosva is een slechte actrice. Het duospel is lekker geschreven door Maibaum etc, maar de chemie is ver te zoeken tussen de twee. En dat ligt aan haar, want enige emotie heeft ze niet. Om maar te zwijgen van dat houtskolen Engels wat ze spreekt!

En zo kabbelt de film een beetje door. De scenes met Jaws zijn tof (dat die dat busje compleet sloopt ), terwijl andere scenes weer matig zijn. De vechtscene in de trein is behoorlijk droog door gebrek aan muzikale begeleiding, terwijl de achtervolging in Italië weer muziek bevat die er totaal niet bij past. Teveel synthesizers. Terwijl de scene zelf wel vol stond van de dikke actie. Ander pluspuntje was de hoeveelheid goede tieten die in de film zaten. Ja tieten. Vooral Naomi mocht er wezen. En de Lotus die onderwater kon was ook typisch Bond. Maar dit zijn natuurlijk allebei hele kleine puntjes (behalve van die tieten dan), dit de film echt niet kunnen redden. De film komt steriel, sfeerloos en gortdroog over. De massive shootout aan het einde deed me dan ook vrij weinig.

Ok, ten eerste: ik ben geen Star Wars fan. Omdat ik wel eens wilde weten waar die hele hype overging en m'n vrienden per se naar deel 7 wilden, ben ik samen met hen halverwege novemer begonnen met de franchise in de volgorde 3,4,5,1,2,3. Ik vond alleen 3 met de turn van Anikin naar de Dark Side geslaagd. Rest was matig.

Ok, ten tweede: ik ben niet zo iemand die de originele Star Wars niet vet vond vanwege slechte effecten of vanwege de tijd. Kijk prima naar oudere films

Ok, ten derde: ik wil niet als een zeikerige hipster overkomen die enorm anti-block busters is en liever een Noorse arthouse film kijkt met een bakje muntthee. Ik ben als filmkijker best oppervlakkig.


In mijn ogen is Star Wars toendertijd revolutionair. In een tijd waar we Westerns keken kwam er een space movie die meer dan alleen een simpele schietfilm was. Het was raar (Wookies etc), vreemd en interessant. En vernieuwend.

Anno 2015 is de filmwereld veel meer risico mijdend. Men maakt liever een deel 5 dan iets nieuws vezinnen. En de mensen smullen er van, dus houd het zich in stand. Check de records. Jurrasic World, James Bond, Fast and Furious, The Hunger Games en Mission Impossible domineren de box charts. Deze titels gaan terug naar de 90's of zelfs de 60's. We weten wat we kunnen verwachten en dus vinden we het een veilige uitgave van het geld.

In die zin kun je het JJ niet eens kwalijk nemen om voor deze Star Wars te hebben gekozen. Hij is niet slecht, maar best goed, dat zeker. Veel beter dan The Phantom Menace bv.

Maar er gebeurt helemaal niks nieuws? Revolutionairs? Wordt er iemand geprikkeld door gebeurtenissen in deze film? Las ergens dat dit bijna een remake is van A New Hope. Weer een dark badguy, die is overgestapt naar de Dark Side en tevens familie blijkt. Wederom een massavernietigingswapen van het strenge regime. Weer een verdwaalde ziel die toevallig in het verhaal wordt gezogen en uiteindelijk The Force blijkt te bezitten. Ik zat me gewoon te ergeren aan bepaalde elementen die totaaaaaal niet vernieuwend waren. Maarja, de mensen willen het, blijkt wel dat er dus mensen dit voor de 2e keer willen zien. Waarom? Vanwege de vette airspace battles ofzo?

Dit is een beetje de ziekte van de huidige generatie. Daarom spelen we allemaal maar weer Call of Duty 18 en gaan we naar Star Wars 7.


Verder is de film wel okay-ish

Klassiek sterke thriller zoals ze (te) weinig worden gemaakt.
State Of Play heeft een heerlijke spanningsboog doordat de kijker zich constant afvraagt wie er achter zit, en beter nog, door de regisseur wordt uitgenodigd om mee te denken in het proces.
En dan vliegen de 2 uurtjes natuurlijk zo voorbij. Het is erg leuk om je in de karakters te plaatsen, te meer omdat er allerlei verschillende belangen spelen, waardoor je de motivatie van elke actie probeert te doorgronden.
Zo wil Cal een goed verhaal schrijven, maar aan de ene kant ook Stephen te vriend houden. Hij probeert hem te beschermen, maar wil het ook weer niet ten koste van zn verhaal laten lopen.. En dan is er natuurlijk nog Anne, die hij ook weer te vriend(in) moet houden.
Daarnaast heeft Washington Post nog het dilemma dat ze het eigenlijk snel wil publiceren ivm financiële problemen, maar Cal wil dat weer niet laten gebeuren omdat hij het verhaal compleet af wil hebben. Daarnaarst wil de politie natuurlijk ook alles weer weten.
Dit zorgt altijd weer voor leuke situaties.

De acteerprestaties vond ik zelf erg goed.. Crowe kan dit soort werk wel degelijk aan, en mag dit wel vaker doen ipv zich in te kleine harnassen hangen. Affleck is en zal nooit mijn favo acteur worden, maar hij heeft me hier niet geïrriteerd en dat is een prestatie op zich.
Het verhaal is natuurlijk erg goed uitgewerkt.. Een soort conspiracy die in hedendaagse situatie helemaal niet zo onrealistisch hoeft te zijn, met de nodige plottwisten en 'wtf?!' situaties.
De spanning komt tot zijn hoogtepunt in de toffe parkeergarage scene, leuk uitgewerkt met die halve shots van Bingman. Daarnaast wil ik nog wel de aftiteling vermelden, leuk gedaan, en CCR was leuk om te horen!

Al met al een heerlijke thriller waar je mij altijd wel voor wakker kunt maken. Door de lange spanningsboog, het meedenken in 'wie is ut' en het sterke verhaal mag deze film zich wel rekenen tot de top in z'n genre.

JJ Abrams is voor mij het meesterbrein achter Lost en daarom ging ik er echt even voor zitten: een samenwerking tussen JJ Abrams (als regisseur vrijwel niets van hem gezien) en de vakman Spielberg als producer. We volgen een paar schoolkiddo's die ongewild in een ongekend avontuur komen. Alhoewel het alle ingrediënten bevat van een horror verhaal, voelde het toch meer alsof ik wat kids zat te bekijken die een geweldig avontuur beleefde. Echt een soort The Goonies inderdaad, wat echter wel meer een kinderfilm is. Maar toch, toen ik een beetje op dat gevoel verder ging voelde Super 8 opeens meer als een kinderfilm, en ik ben er van overtuigd dat Abrams ook een beetje dat kindergevoel in de film heeft proberen te stoppen... En daarmee een beetje een ode te brengen aan oude 80s films met een dik hedendaagse sci-fi sausje. De verschillende stereotypes zoals de vader van Alice, de commandant, het verschrikkelijke monster, het dikke vriendje en het liefdesplotje passen op de een of andere manier perfect in dit beeld van de film. En dat komt vooral op het conto van Abrams die echt los is gegaan en het kind in hem heeft laten bovenkomen.

De cast is echt geweldig, vooral Joe en Alice spelen echt goed, terwijl ik het normaal nooit zo op irritante kindacteurtjes heb. Er zijn wel wat minpuntjes, met name de helse explosies aan het einde van de film ging net even een tandje te ver, maar verder prima vermaakt met deze film.

Hands down de beste Disney film van de 20ste eeuw (gevolgd door Jungle Book en Peter Pan). Heerlijk fantasierijk in een setting vol ridders, heksen, draken en dieren. Als kind had ik naar mijn weten geen eens door dat het verschillende lessen van Merlijn de Tovenaar inhielden, maar kon ik wel eindeloos genieten van Bart en Merlijn als visjes, vogels en eekhoorns. De bevattende levenslessen kunnen mij nooit zo boeien, dit is niet echt de reden om een Disney film op te zetten, en kennelijk heb ik ze als kind nooit onthouden, of überhaupt kunnen identificeren.

De liedjes zie ook dan ook altijd als iets extra's, maar vermakelijk zijn ze altijd wel.

Qua uiterlijk vond ik het echt 100% meevallen. Ik durf zelfs eerlijk te beweren dat de stijl van deze film (1963!) aantrekkelijker is als de meest recente films, al kan deze mening ook wel sterk zijn beïnvloed door de nodige nostalgie. Al met al een heerlijk kinderfilmpje.