Opinions

Heerlijke misdaadfilm uit de 90's, die vooral uitblinkt in zijn script en geweldige cast. Niets van de prijzen en waarderingen voelen in mijn ogen gestolen.
Wat inderdaad op het eerste oog een 'simpele' misdaadfilm lijkt dat zich afspeelt in de 50s, blijkt halverwege veel meer dan dat. Je wordt echt weer meegezogen in een film vol corruptie, drugs, seks en geweld.
Een van de leukste rolletjes vond ik persoonlijk DeVito als Sid Hudgens, geweldige dialogen en one-liners, plus een hele goede intro van de film zelf. Maar ook Cromwell als Cpt Smith, Spacey als Vincennes en Basinger als Bracken waren stuk voor stuk fenomenaal. Zeker als je met een schuin oog kijkt naar de leeftijd van Basinger...

Het sfeertje van de City of Angels uit de 50s wordt goed neergezet door de mooie kostuums, auto's en huizen, al had ik graag nog wat meer omgevingshots willen zien van LA zelf. Dit zou de film echt nog wat pakkender gemaakt. De muziek maakt ook weer een hoop goed hoor.
De grote shootout aan het einde maakt het dat ik toch wel een heel klein vies nasmaakje aan de film overhoud, omdat het nogal overdone is. Zelfde geldt eigenlijk voor het extreem geweldadige karakter van Bud, het good cop, bad cop principe in het kwadraat!
Dit houdt de film wel van een hele goed score af, en misschien zelfs een plekje in mn top 10/20, maar L.A. Confidential blijft wel echt een hele goede film, vooral als je wel van het genre houdt.

Compleet onwetend aan Laberinto del Fauno begonnen.

Na een halfuur was ik er stellig van overtuigd dat ik naar een mislukt sprookje zat te kijken van een rare Spaanse vogel genaamd Guillermo del Toro. Het viel me behoorlijk tegen, en ik probeerde te doorgronden wat deze film zo bejubeld maakte.

Niet heel lang later bleek dat ik compleet verkeerd zat. Het sprookje bleek, in tegenstelling tot wat ik dacht, niet het mainplot te zijn (ten minste, het staat in doel van).

Het verhaal van het leger vs de rebellen blijkt eigenlijk het verhaal wat verteld wordt.

We zien een (fantastisch gespeeld) Capitan Vidal die waarschijnlijk wel een van de ergste badguys is die ik heb langs zien komen in het kleine aantal films wat ik heb gezien. Del Toro laat zich echt door geen taboe tegenhouden. Vidal is een brute man die zelfs niet zwicht om kinderen te offeren om zijn ultieme doel te behalen.

Vidal draagt zelfs een zonnebril temidden van een regenstorm .

Ik vond het verhaal van Mercedes en haar eigen strijd werkelijk spannend worden, maar daanaast was er dus ook nog de kleine Ofelia, die naast de agressieve werkelijkheid ook nog in haar eigen gecreëerde wereld leeft.. Ik heb nog niet kunnen ontdekken of de opdrachten nog een extra dimensie hadden (het is ook niet makkelijk zoeken, of stenen in de mond van een kikker leggen nog een verborgen laag heeft), maar ik kon de motivatie van deze opdrachten zelf echter niet vinden.

Waarschijnlijk toont het aan dat de fantasie van een kind grenzeloos is. Ik vond zelf de stukken in het landhuis in ieder geval interessanter als de stukken uit het Labyrint, maar de afwisseling voelde wel goed en is natuurlijk ook wat deze film zo anders maakt.

Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik niet echt onder de indruk ben van de acteerprestaties van Baquero (dit heb ik opgezocht, ik beken). Nogal emotieloos, aan het einde van de film heeft ze wel wat meer indruk gemaakt, maar ik vond het zelf allemaal ietsjes beperkt. Sergi López als Capitan en Maribel Verdu doen het wel beide voortreffelijk, goed gespeeld.

De muziek is heerlijk passend. Het is ietsjes klassieker aangepakt dan bombastische soundtracks uit LA, maar toch heeft het dat vleugje melodrama dat nodig is om te kunnen ontroeren. Het is precies het juiste snaartje, zonder Disney achtig te worden.

Al met al heb ik me achteraf flink in de film vergist. Het is echt een ontroerend drama dat het fantasievermogen van een kind in kaart probeert te brengen, in het midden van een burgeroorlog, is zeer intrigerend om te zien.

Prima Afrikaans dictatorfilmpje dat de drama's die zich daar hebben afgespeeld weer uit een hele andere invalshoek probeert te belichten dan films als Hotel Rwanda (echt drama) of Blood Diamond (Hollywood verhaaltje). The Last King of Scotland maakt er een soort biopic van, maar dan niet door de ogen van Ida Amin, de man achter al het kwaad, maar door de Schotse arts gespeeld door McAvoy. Deze aanpak vond ik erg 'prettig', de film komt dan ook nooit moralistisch over door allerlei emoties naar de kijker af te vuren in de vorm van verhongerende kindertjes of afgerukte ledematen. Dat hebben andere films al eerder gedaan en ik moet zeggen dat ik dan liever naar een film als The Last King of Scotland kijk. Sterker nog, de film doet zo nu en dan wat vrolijk aan, vooral in het begin met de geweldige Afrikaanse soundtrack, de heerlijke tropische beelden en de kleuren die lekker sprekend zijn.

Uiteraard hoeft dit niet ten koste te gaan van de boodschap. Het is dan ook een goede prestatie van de regisseur om de kijker te laten zien wat voor overgang de paranoïde dictator heeft doorgemaakt. Daar horen vervolgens ook de complimenten voor Whitaker bij, die hem erg sterk neerzet als onvoorspelbare gek.

Zo nu en dan wordt het een beetje te actiematig (zoals op het vliegveld) of te dramatisch (het zijplotje met de vrouw en de martelscènes), en dat doet toch een beetje afbreuk aan de film, die zo twee verschillende gezichten krijgt die ik niet bij elkaar vind passen.

Niettemin een alleraardigste film, die een zekere boodschap goed weet uit te dragen zonder irritant te worden.

Stiekem hoopte ik met The Last of the Mohicans een episch avontuur te zien wat zich afspeelde in koloniaal Noord-Amerika. Toffe gevechten, mooie natuurbeelden en awesome intriges.

Helaas moet ik van die hoop wel afstappen. De film neigt namelijk meer richting het romantische plotje dan de strijd tussen de Britten en de Fransen, met de indianenstammen die tussen deze machtsdeling zitten gevangen. Dit stuk komt zeker wel in de eerste helft van de film aan bod, maar langzaamaan nemen Daniel Day Lewis en Madeleine Stowe steeds meer screentime voor hun rekening (waar ik meer zat te wachten op de scalperende Magua ).

Toch probeert Mann er nog een spectaculair epos van te maken, en met grote gevechtsscenes wil dat zo nu en dan nog best lukken. Het gevecht om Fort Edward tussen de Britten en Fransen had een goede sfeer doordat het ’s nachts gefilmd werd. Helaas worden grote delen van zulke scenes ook geslachtofferd aan het irritante liefdesplotje waar we een heldhaftige Hawkeye complete slagvelden zien oversteken om z’n lieverdje te redden. En dat lukt natuurlijk altijd weer, zij het op het allerlaatste moment.

De muziek in de film is vast bekend bij iedereen en ook geweldig gecomponeerd. Maar om het riedeltje dan maar elke 3 minuten te gaan herhalen is echt overdreven en neemt veel van de klasse van de componie weg. Het gaat gewoon op de zenuwen werken als je bij een simpele wandeling in de natuur opeens weer diezelfde akkoorden op hoort komen. Dikke overkill.

Al met al een toffe film als uitgangspunt, maar door vooral het overbodige romantische gedoe in de film wordt er eigenlijk nauwelijks geprofiteerd van de fantastische settings. Want het is dat ik de setting wel kan waarderen (indianen, oorlog etc etc), maar anders had deze film misschien wel een onvoldoende gescoord.

Erg toffe actiefilm, een van de betere die ik heb gezien de laatste tijd. het einde van ik erg vet, ben daar niet vies van .

Butler is btw echt een badass, goede acteur.

Heerlijke rauwe film over het (waargebeurde?) leven van de Bondurant Brothers in de jaren ten tijde van de drooglegging in de USA. De mannen verdienen knaken met illegaal stoken van whiskey, en alles wat illegaal is moet fysiek worden verdedigd. We zien de transformatie van grote jongens tot waardige criminelen, waar vooral het jongere broertje gespeeld door LaBeouf. Helaas is dit ook veruit de minste acteur van de cast en is het jammer dat deze rol amper echt uitkomt, daar het wel de meeste interessante persoon is in de film. Wat nu overblijft is badass Forrest, gespeeld door Tom Hardy en de derde broer, een simpele domme kracht. Ik moet zeggen dat Hardy het gewoon prima doet, al ben ik gewoon geen fan van dat grommen en boos kijken. Het is allemaal zo simpel.

Buiten de acteerprestaties om staat wel een heerlijke film. De sfeer is fenomenaal, de muziek echt geweldig. De reden dat ik deze film ben gaan kijken was namelijk dat Nick Cave had meegewerkt, en ik benieuwd was wat een muzikant zou doen met een medium als film, wat toch weer heel anders is als zijn eigen terrein. En ik moet zeggen dat hij een dikke voldoende krijgt. Naast het scenario is zijn invloed in de soundtrack uiteraard duidelijk aanwezig.

Audiovisueel is deze film gewoon echt sterk. De plaatjes zijn schitterend en daarmee word je al snel in de film getrokken. Top.

Qua verhaal is de film wellicht wat te rechtlijnig om echt een topper te worden, en de romantische plotjes helpen ook niet echt. Maar de dikke sfeer en de nodige rauwe actie maken dat wel weer goed.

Na het fijne Bridge over the River Kwai van Lean maar gewaagd aan Lawrence of Arabia. Van groots opgezette epossen heb ik altijd wel een zwak gehad dus dan zou het met Lawrence of Arabia ook wel goedkomen. Toch?

Het was dan ook voornamelijk de lengte van de film icm de onbekende settings die me weerhielden. Eenmaal aangezet vielen veel zorgen al snel weg. 300 kamelen in een woestijn maken net zoveel indruk als 300 paarden op een heuvelrug. Lean weet het perfect te combineren met een paar mooie omgevingshots die van mij wel iets langer hadden mogen zijn (zoals Leone altijd doet!). Vooral omdat de film toch al zo lang duurt… Gelukkig is de muziek wel fenomenaal in de film.

Dat de film draait op Lawrence is natuurlijk een open deur. De karakterontwikkeling wordt uitgebreid behandeld, maar toch vind ik het als kijker lastig te volgen. Opeens geeft Lawrence zijn bestaan tussen de nomaden op, om daarna opeens weer furieus terug te keren. De motieven voor zijn keuzes kon ik nooit 123 echt vinden in de film, waardoor ik me toch minder kon inleven in de hoofdpersonage. Dat betekende dat het soms nogal doorbijten was. Bepaalde actiescenes zoals de aanval op het kuststadje waren natuurlijk geweldig, maar vooral de scenes met de Britse officieren waren ronduit saai en ondoorgrondelijk.

Uiteindelijk vond ik het eerste deel heel gaaf, de woestijnbeelden, de ontdekkingen, het avontuur en de muziek.. De Westerse wereld kwam hier niet aan te pas en voor mij was dit precies wat een epos nodig had.. De tweede helft gaat het echter wat meer naar de harde realiteit en spat dat sprookje uit elkaar.

Layer Cake is een heerlijke Britse misdaadfilm die geregisseerd is door Vaughn, maar duidelijk is geïnspireerd door Ritchie, die op zijn beurt weer bijna kopieerde van Tarantino. Het is allemaal niet heel vergezocht, aangezien Ritchie een grote Tarantino fan was en Vaughn diverse Ritchie films heeft geregisseerd (en zelfs best man was op zijn huwelijk met niemand minder dan Madonna).

Enfin, dat doet er allemaal niet toe, want voor mij mag alles als excuus worden gebruikt om een fijne Britse misdaadfilm te schieten.

In Layer Cake is het Daniel Craig die het rolletje van crimineel mag invullen. Het mag geen verassing heten dat de montage, script en scenario makkelijk van Tarantino of Ritchie hadden kunnen zijn. Ik vind het echter interessanter om te kijken naar de verschillen, en daar blijkt dat Layer Cake veel minder Britse humor bevat dan films van eerder genoemden. Het is uiteraard wel allemaal lekker losjes en vermakelijk, maar de echte Britse dialogen ontbraken, tot mijn grote spijt. Dit is namelijk wel het perfecte ingrediënt van toppers zoals Snatch. Ook was het qua soundtrack en score ook een trapje lager, met weinig goede songs die tot de verbeelding spraken. Dat er ook pluspunten in zaten bewees Sienna Miller wel, één van de knapste actrices van het Britse Rijk. Jummie.

Het verhaal is prima uitgewerkt, met hier een daar een geinige plottwist en vooral heel veel verschillende karakters en allemaal zeer divers. Het tempootje ligt lekker hoog en kijkt gewoon prima weg. Het is gewoon jammer dat het oog meer wordt verwent dan het oor.

Om de zoveel tijd moet je effe je dure TV’tje aan het werk zetten. Even die pixels laten zweten. En zo kom je dan bijna Legend of the Guardians etc. Zack Snyder en uilen, een combinatie die ik zelfs na het kijken totaal niet kan plaatsen. Als pindakaas met hagelslag. Maarja, ik heb dan alleen nog maar Watchmen en 300 gezien, en de enige vergelijking tussen deze 3 films is dat ik ze gezien heb.

Zo lekker blind een film aanzetten kan juist ontzettend goed werken. Compleet ongeïnformeerd kon ik me lekker verbazen over de grafische pracht die de BluRay tevoorschijn toverde. Ik kon trots op mijn TV zijn.

De film zelf vertrekt in vogelvlucht (excuses), want voor dat we het weten zijn de hoofdrolspelers al ontvoerd. Maakt allemaal niet uit hoor, het is een animatiefilm en daar moet tempo inzitten. In volle vaart gaan we verder en ben ik getuige van een vrij willekeurig Good vs Evil verhaal. Maar dat maakt allemaal niet uit, het is eerder gedaan maar ik heb kunnen genieten. Niet alleen van de grafische snufjes, maar ook van het lekkere natuurlijke sfeertje en de vliegende camera’s die Snyder gebruikt. Zo moet een animatiefilm zijn voor kinderen: snel, begrijpelijk en knuffelbaar. En daar slaagt Snyder goed in, dat zelfs een kind zijn geen vereiste meer is om van de film te kunnen genieten.

Léon heb ik ooit gekeken toen ik ongeveer de leeftijd had van Mathilda zelf. Nu een goed moment om eens te herzien...
Toendertijd was ik niet heel erg onder de indruk van de film, en als je nu even snel kijkt naar mijn waardering, kunnen we concluderen dat ook anno 2011 ik Léon nooit als een topfilm zal betitelen.

Laat ik allereerst bij het sterkste punt beginnen: de cast. Vooral Portman (12 jaar) is echt het absolute hoogepunt van de film. Wat een talent (en ook nog eens is uitgekomen op latere leeftijd!), dit tilt de film echt naar een hoger niveau. Gevestigde namen zoals Gary Oldman (speelt ook heerlijk, als een soort geschifte bad cop) en Jean Reno (als een soort sukkelige anti-sociale hitman) volgen op zeer gepaste afstand. Vooral Reno is lastig te peilen, aangezien hij nogal een klunsig rolletje (IMO) speelt. Of dit komt omdat hij zelf gewoon verbaal niet al te best is, of omdat hij hier ijzersterk acteert, durf ik niet te zeggen.
Wat mij als 2e opviel was de heerlijke filmscore van Leon. Alhoewel de spanning in de film voor mij ver te zoeken was (later meer), was de spanning qua muziek zeker wel aanwezig, echt mooi geschreven.
Dan het verhaal.. Eigenlijk mijn grootste ergenis van de film. Ongeloofwaardig als wat. Een huurmoordenaar woont in een flatje en toevallig is er een DEA inval en wordt iedereen neergeknalt.. Huurmoordenaar neemt meisje in huis, meisje wordt verliefd op huurmoordenaar, huurmoordenaar besluit meisje te trainen tot gevechtscommando.. FYI, meisje is 12... Tegenwoordig ga je voor minder de bak in
Tja, dit gaat er bij mij niet in. Kick-Ass deed dit 16 jaar later dunnetjes over, maar met een air van 'dit hoef je allemaal niet te geloven hoor'. Bij Leon mis ik dit gevoel. Doordat ik het allemaal wat ongeloofwaardig vind, mis ik binding met de personages en word ik nooit 1 met de film, voel me steeds een beetje toeschouwer van een proces dat mij niet serieus neemt. En dat is jammer, want dan blijft er voor mij een vrij oppervlakkige film over. De shootout aan het einde is nog best te pruimen, ware het niet dat ook hier wat pijnlijke 'foutjes' inzitten (de huiskamer ramen worden onder vuur gehouden door 2+ snipers, maar intussen kan Leon wel ff de keuken verbouwen terwijl daar toch ook overduidelijk een raam aanwezig is. En dan natuurlijk nog de knappe omkleedscene die zich voltooid in 3 seconden. Chapeau!
Al met al een film die mij dus niet wist te grijpen, vooral door het feit dat het script wat rammelde. En dat is jammer, want de ingredienten voor een ijzersterke film waren wel degelijk aanwezig.

Interessante film, die de kant van de 'tegenstander' beter belicht.

Ik ben deze film gaan kijken na The Pacific, omdat het hetzelfde team is die het produceert.

Allereerst ben ik blij dat men goed de tijd heeft genomen om het beeld achter de oorlog heeft laten zien. Vooral de indoctrine van de Japanners, die een soort van gehersenspoeld worden door hun officieren, is erg interessant om te zien. Het is nogal lastig om voor te stellen wat de Japanners allemaal doen voor hun vaderland, maar deze erecode wordt mooi duidelijk gemaakt door Clint Eastwood. Er zijn zelfs bepaalde momenten in de film die me echt ontroeren, want deze film rust helemaal niet op zijn actie momenten.

Letters From Iwo Jima zijn sterkste momenten zijn de gesprekken tussen de soldaten, waar de kijker bewust wordt van de motivatie van zijn acties.

Al met al een hele goede oorlogsfilm die het niet moet hebben van zijn pief paf poef momenten, maar erg ontroerend en de oorlog achter de soldaten goed weergeeft.

@Parvus: als jij vind dat de Japanners als hersenloos worden afgebeeld, moet je nog eens goed kijken. Deze film probeert dat beeld, dat in al die andere oorlogsfilms en series als The Pacific, wordt neergezet juist te ontkrachten. Na het zien van deze film kan ik me veel beter voorstellen waarom de Japanners vochten tot hun dood.

Na de redelijk grote turnover van de Bond reeks met de vorige Bondfilm, The Living Daylights, was het logische vervolg dat het volgende deel in dezelfde lijn der verwachtingen zou liggen. Dat betekende dus dat John Glen zijn 5e Bondfilm mag gaan regisseren, samen met wederom Timothy Dalton. Maibaum en Wilson zijn weer voor het script aan de slag gegaan, dus hopelijk een succes. Persoonlijk vond ik The Living Daylights een net wat te warrig verhaal te hebben en was overall niet heel erg memorabel.

Wel was Bond duidelijk wat meer de serieuzere kant opgegaan, wat dus zoals gezegd ook te verwachten is in Licence to Kill.

Maibaum en Wilson zijn namelijk het script gaan schrijven om zo goed mogelijk aan Dalton te passen. Ik vind dat wel tof, dat deden ze ook altijd met de Moore films. Dat waren wat licht komische films, terwijl de Daltons veel en veel donkerder en serieuzer zijn. Nu heb ik helaas nooit de boeken van Fleming gelezen, maar volgens de lezers was de Bond uit de boeken dus meer zoals Dalton dan als Moore. Ikzelf vond de charismatische combo van Connery altijd wel tof, maar alles vind ik al beter dan Moore. Dat waren gewoon niet mijn type Bond films.

Zodra de openingstune begint te spelen na de fameuze barrelscené zit ik er al weer helemaal in. Ik moet echt vaker Bondfilms kijken . Het 007 gevoel is terug. De intro begint wat onrustig met een stuk of 3 verhalen, maar uiteindelijk wordt het een en ander duidelijk. Wat volgt is een heerlijk stukje Bond. De intro's moeten altijd bomvol spektakel zitten en Licence to Kill levert af. Uiteindelijk wordt er vanuit een helikopter een vliegtuig binnengehengeld en parachuteren ze naar een bruiloft. Awesome. De overgang naar de title song is lekker soepel. Die is trouwens best aardig, Gladys Knight heeft een lekker souly nummer wat lekker 80s/90s aanvoelt. Ik moet wel zeggen dat na zoveel jaar de Maurice Binder stukken gewoon echt oud zijn. Ik heb het wel gezien, ze lijken allemaal op elkaar en amper meer vernieuwend. In de 60s was het nog wel geinig maar het is nu 1989 en het lijkt alsof het in elkaar is gezet door een havo studentje (no offence naar havo uiteraard). Gelukkig zitten er wel naakte chicks in. Jeuj.

Enige wat verder opvalt is dat good old John Barry de muziek niet gedaan heeft. Na 11 films is dat toch best opmerkelijk. De beste man was echter ziek en schijnbaar ook gefrusteerd na wat gehanes met A-ha over de rechten van de vorige film. Maar ach, Michael Kamen is zijn vervanger en dat is met recht één van mijn favoriete composers. En ik kan nu al verklappen, die soundtrack is echt geweldig. Het doet het werk van Barry beetje voorkomen als kinderachtige riedeltjes, terwijl de muziek in Licence to Kill zo in een blockbuster kan uit de 21e eeuw. Echt heel vet.

Het verhaal van Licence to Kill is allemaal wat simpeler. Ditmaal geen badguy die world domination wilt, maar gewoon een simpele drugsbaron die miljoenen wilt verdienen. Het is dus allemaal wat geloofwaardiger dan geheime organisaties die kernbommen jatten etc. Wel grappig om te zien dat een 21-jarige Benicio Del Torres ook een rolletje heeft als badguy (best wel geniaal rolletje trouwens). De badguy past dus ook weer wat beter in het meer donkere thema en wordt gespeeld door Robert Davi en is echt een geniale badguy. Hij is echt cold blooded en als hij Felix Leiter bijna vermoord zint Bond op wraak. Dat ziet de MI6 echter niet zitten en daarom wordt hij ontslagen.

Het tempo van de film ligt ook lekker hoog. Er zitten echt veel spectaculaire scenes in, van het waterskiën achter een vliegtuig tot het vechten met een opgezet zwaardvis. Tof en o zo typisch Bond, maar hier heb je nog een soort van realistisch gevoel ook. De actie is wat strakker, zo nu en dan wat gruwelijker. Zo zitten er paar geinige death scenes in die in eerdere Bonds totaal niet zouden passen. De scenes met de haaien is trouwens zoiets wat mij als kind onwijs is bij gebleven. Ik wist alleen niet dat het in deze film zat. Ook de decompresser scene is vet.

Alhoewel de film dus wat serieuzer is, is Licence to Kill op juiste momenten ook echt wel grappig. Q heeft meer screentime dan ooit, waardoor ik zelfs een paar keer heb moeten lachen.

Enige minpuntje is dat de Bondgirl gewoon geen sex appeal heeft. Ja, wellicht paste dat ook beter in de 'nieuwe' Bond, maar ik wil wel een lekkere chick hoor. Dit is 3x niks.

Maar uiteindelijk is Licence to Kill echt goed. De actie is echt fantastisch, denk dat dit de Bond is met de tofste actiescenes. Vooral de hele eindscène is 1 groot ontploffing etc. Dat is in weinig Bondfilms, laat staan andere films uit die tijd, geëvenaard. Het serieuze aspect spreekt me wel aan, maar de film wordt nergens te algemeen: het blijft een op en top Bondfilm. Ik snap de lage waardering voor deze echt niet, want dit is nu één van mijn favoriete.

Na de kritiek op Lazenby en het succes van Connery in Diamonds Are Forever besloot Eon maar om een bizar salaris van 5.5 miljoen dollar te bieden om Sean Connery te strikken voor Live and Let Die. Connery gaat er echter niet op in, maar zou later nog schitteren in vele topfilms. James Bond heeft hem geen windeieren gelegd. In de zoektocht naar een vervanger was er zelfs heel even sprake van een Amerikaanse Bond, maar gelukkig vond men hun verstand terug en vond 007 in de Engelse Roger Moore. Dat is echter niet de enige verandering. Maibaum doet niet mee en zelfs mister Bond John Barry slaat een jaartje over. Daarnaast geen Q en Felix Leiter is weer iemand anders en Blofeld is nu echter compleet van het slagveld verdwenen. Het is duidelijk dat Eon niet elk jaar een Bond filmpje uitpoept in dezelfde samenstelling zoals men in de begindagen deed.

Dat de intro's ook anders zijn opgezet dan tijdens Goldfinger en Thunderball moge ook duidelijk zijn. Vrij weinig actie, maar wel een prikkeling om verder te kijken. Stiekem heb ik dan liever het eerste. De titelsong is natuurlijk geweldig van The Wings, en Paul McCartney lijkt als 1 van de weinige artiesten te beseffen dat hij echt een Bond song aan het schrijven is. Het werk van Binder ziet er ook al wat beter uit dan vorige film.

Het verhaal is ditmaal zonder SPECTRE, maar met een dictator Dr. Kananga van San Monique. Helaas is dit een fictief eilandje, en dat is toch wel jammer. Had toch toffer geweest als het Puerto Rico was geweest. Daardoor mis je misschien wat binding. Nadat er 4 mysterieuze overlijdingsgevallen plaatsvinden die allemaal naar Kananga wijzen, mag Bond gaan uitzoeken wat er allemaal op San Monique plaatsvindt. Echter, al op de reis erheen komt hij in contact met een zekere Mr. Bigg. Zit er een connectie tussen deze 2 mannen? Het verhaal is redelijk lineair maar toch leuk verzonnen. En dat zonder Maibaum!

De score is leuk geschreven, maar het is toch geen John Barry kwaliteit. Ook wel te verwachten, want muziek is natuurlijk nog persoonlijker dan regie. Toch moet ik George Martin een compliment geven, want het is zeker niet slecht. Soms weet hij het juiste Bond gevoel te brengen, maar ook vaak zit hij er naast. Zo heeft hij het klassieke Bond riedeltje net wat teveel aangepast waardoor het meer als een soort remix voelt dan een andere versie. Dit wordt al snel duidelijk tijdens de dubbeldekker achtervolging.

Op San Monique komt Bond in contact met Solitaire (Jane Seymour), met recht de lekkerste Bond babe ever. Wow! Ik krijg al met al het gevoel dat deze Bond weer wat serieuzer en meer volwassen aanvoelt dan de eerdere Hamilton film Diamonds Are Forever, en dat is een goed teken. Het is wel jammer dat Q-branche er niet is, want Moore heeft blijkbaar wel toffe gadgets gehad (bijvoorbeeld die portofoon in een borstel). Sowieso zou het even leuk zijn om Desmond Llewelyn samen met Roger Moore te zien. Want Roger Moore doet het echt goed. Hij is een waardige opvolger van Bond, met voldoende charisma en ook de juiste portie humor. Een blijvertje dus wat mij betreft. Maar de echte ster van de film is natuurlijk sheriff JW Pepper. Mijn god, wat een hilarische vent. Die zou zelfs anno 2011 de lachers op z'n hand krijgen met z'n geweldige accent en opmerkingen _O-. Sowieso is de hele speedbootscene écht tof, en echt een actiescene die in een Bondfilm thuishoort. Zoiets heb ik de laatste 2 films een beetje gemist. De climax was ook goed. En voor dat je het weet zijn de 2 uur weer voorbij. Na het matige Diamonds Are Forever had ik mijn twijfels bij Hamilton, maar dit is weer een leuke film. Kananga is niet echt een hele toffe badguy, maar Roger Moore is wel de Bond die we weer nodig hebben.

Nadat Roger Moore een waardig afscheid kreeg met A View to a Kill werd er een nieuwe Bond gevonden in ene Timoty Dalton. Ik ben blij dat Moore eruit gekieperd is. Niet alleen omdat 7 films net wat teveel is, ook omdat de beste man nu toch echt te oud werd. Dalton nam zichzelf voor om de rol van James Bond iets wat serieuzer aan te pakken. Waar Moore zichzelf onderscheidde van scherpe woordgrapjes en charismatische opmerkingen richting de vrouwtjes, is Dalton meer van de serieuze blikken en vooral meer diepte te geven aan het karakter James Bond (die tot voorheen inderdaad vrij weinig menselijke trekjes vertoonde). Gelukkig is John Glen wel van de partij.

Op het eerste gezicht zou je dus zeggen dat The Living Daylights een wat serieuzere film gaat worden. En dit komt eigenlijk al terug in het pre-title filmpje. We zien Dalton landen op een eilandje waar zich een realistische plotje ontwikkeld met de nodige spectaculaire, maar wederom realistische actie. Compleet anders dan in A View to a Kill dus. Het voelt allemaal wat harder aan. Wel vind ik de bondtune met de keiharde bass er doorheen wat tegenvallen, maar ach. De Bondsong is alleraardigst maar zeker niet memorabel.

Als de film eenmaal begonnen is, vind ik al snel duidelijk worden dat Maibaum en Glen de film echt hebben aangepast naar Dalton (of misschien is het wel andersom), maar de film voelt zoveel grauwer aan als zijn voorganger. Het lijkt bijna alsof films als Octopussy gewoon musicals zijn in vergelijking met deze film. Ik vind echter wel dat Dalton teveel de serieuze kant opgaat. Humor lijkt niet aan hem besteed en enig charisma ontbreekt ook. Terwijl Fleming juist Bond omschreef als een charismatische agent met de nodige humor. Dalton past dus niet echt in dat beeld van Bond, maar voelt meer aan als een koele huurmoordenaar die je in standaard actiefilms tegenkomt. En dat is toch jammer. Het probleem is eigenlijk dat Dalton totaal niet karakteristiek of onderscheidend is.

Dit geldt eigenlijk wel voor de complete cast. De bondgirl is ook niet echt iemand die je nog bij zal blijven, en ook John Doe-Baker laat geen verpletterende indruk achter. Dat schiet natuurlijk ook allemaal niet op als je een deel wilt maken van een lange serie. De film raakt zo snel in de vergetelheid. Oja schijnt dat Jeroen Krabbé er ook nog inzit, maar dat realiseer je enkel en alleen omdat het een Nederlander is. Waarom deze man gecast is als Russische aristocraat is mij een groot vraagteken. Is er dan niemand goed? Jawel, want Nacros is echt zo’n badguy die je bijna gelijk kunt plaatsen aan 007, terwijl je bij heel veel badguys het gevoel had dat het een paar simpele gasten waren. Het is een beetje een blonde 007 eigenlijk.

Dat de actie ondertussen wel een dikke rol speelt is duidelijk. Met een fantastische auto achtervolging, een heel vet gevecht in en achter een vliegtuig, sneeuwscene en ontploffende teddyberen zorgen ervoor dat dat wel goed zit, en ook typisch Bond blijft. Het verhaal is ook weer goed (Maibaum), maar toch heb ik als kijker wel wat vraagtekens. Zo snap ik niet waarom Whitaker de viool kocht. Uiteindelijk zorgt dat er enkel voor dat je de MI6 achter je aankrijgt en allerlei pottenkijkers, terwijl dat toch makkelijker had gekund? Toch moet ik zeggen dat het allemaal wel spannend was. Alhoewel het IJzeren Gordijn al bijna gevallen is ten tijde van deze film, werkt het hele KGB spelletje nog perfect en is goed uitgewerkt.

Uiteindelijk lijkt vooral de cast de film parten te spelen, maar misschien is dat ook aan de schrijvers te danken. Het valt dan ook niet mee want van Moore naar Dalton is een lastige overgang. Bepaalde woordgrapjes komen zo zeer slecht uit de verf, en omdat men met The Living Daylights meer de kant van thriller is opgegaan is het resultaat allemaal wat minder onderscheidend ten opzichte van andere Bond films. Terwijl dat eigenlijk niet helemaal terecht is. Hopelijk raakt het team en de cast wat beter op elkaar ingespeeld voor de volgende Bond film, want daar mag Dalton wederom aantreden.

Ik vond het echt een zeer matige film. Wat het voor mij vooral verpestte, is dat het niet echt waterdicht was. De regisseur doet geen enkele moeite aan het begin om te verklaren wat er met Nick Fisher is gebeurd of wie het uberhaupt is. Dus ik had al gelijk het idee, die Nick Fisher is meer dan we denken. Dat daarnaast ook die paardenrace werd geshowd met als gevolg enkele doden, en een kritische kijker kon voor zichzelf linken gaan leggen. Zo kom je al toch een soortgelijke conclusie waar de maker aan het einde een halfuur nodig voor had.

Verder is het verhaal wel sterk. Ik vond alleen de casting nogal zwak. Morgan Freeman is weer typisch een Morgan Freeman rol. Gaaap. Een goede acteur is iemand die divers is en verschillende soorten rollen kan aannemen. Hoe vaak heb ik Morgan Freeman al in dergelijke rollen zien spelen? Dat gaat echt wel vervelen zeg.
Ook Josh als Slevin was niet echt een topformule.
Uiteindelijk had ik tijdens het kijken een cijfer rond de 3 ster in mijn gedacht. Echter, om de volgende reden is het toch dit uiteindelijk cijfer geworden: waarom in godsnaam die relatie met Lindsay? Naast het feit dat Lucy Lu echt een verschrikkelijke actrice is, was dit echt een HELE irritante character en had ze echt verschrikkelijke dialogen. Ik was blij dat ze gewoon lekker werd neergeknald door Goodcat, die een leuk rolletje had, maar mijn hoop was helaas niet terecht. Damn wat een slecht einde zo.

Al met al dus op een 2.5 gekomen.
Hoe mensen het durven om deze film met Memento of Pulp Fiction te vergelijken gaat mijn pet te boven trouwens, maar daar zijn meningen over.