Opinions

Bij het starten van de film verwachtte ik een soort Magnolia-achtig plot waarin verschillende verhalen in elkaar verweven bleken te zitten. Dat ik hier toch op terug moet komen heeft 2.5 uur moeten duren.

Zoals gezegd, Babel vertelt niet 1 verhaal maar 4 verschillende verhalen die zich allemaal synchroon afspelen ergens op de aardbol. Het verhaal trapt af in Marokko, waarin we 2 familiedrama’s aanschouwen, om daarna over te hevelen naar resp. Mexico en Japan. Alhoewel het 4 interessante verhalen zijn, steekt er geen 1 verhaal echt uit en zou ik het verhaallijntje van het doofstomme Japanse meisje zelfs als saai willen betitelen. Het grote verschil met bijvoorbeeld Magnolia is dat Babel wat meer de tijd neemt om de verhalen uit te diepen, en dat het tempo vele malen lager ligt. Toch merk ik dat ik de opzet van de film niet echt kan waarderen. Uiteindelijk zal de ene verhaallijn je meer interesseren dan de andere. Zo vond ik het stuk met de oppas en de Marokkaanse jongeren het leukst om naar te kijken, en dan val je automatisch in de teleurstelling als je weer wordt meegenomen naar dat nietszeggende (no pun intended) stukje in Japan.

Doordat je als kijker steeds weer wordt weggerukt van een verhaallijn kun je er nooit echt helemaal lekker inkomen. Het is alsof je 4 films op 1 avond door elkaar gaat kijken door steeds een film op stop te zetten en de DVD te wisselen. Het schiet totaal niet op.

Het zou anders zijn als uiteindelijk bleek dat alle verhalen op ingenieuze wijze met elkaar in verbinding zouden staan. Dit zou er namelijk voor zorgen dat je sterkere interesse krijgt naar de andere verhaallijnen aangezien die weer van invloed zijn op de andere. Maar helaas, van dit is geen sprake. Sterker nog, ik had het beter gevonden als Inarritu gewoon de overlapping had weggelaten. Want dit voelt eerder geforceerd dan toevallig (met het .207 geweer voorop, ongelofelijk…). Uiteindelijk is het dus het thema wat in alle stukken overheerst: het vermogen van miscommunicatie. Maar om nu te zeggen dat hier echt over nagedacht is, neuh.

Ik moet dan ook stellen dat Babel weinig interessants is. Als kijker heb ik gewoon 4 redelijk oppervlakkige korte films zitten kijken die niet echt doordringen tot de kijker en uitblinken in matigheid.

Neem daarnaast dat Inarittu dit trucje (mozaïekfilms heeft het geloof ik) nu al 3 (?) keer heeft gedaan (wat ik nou ook niet meer bijster origineel vind) en dit format inmiddels al vaker en beter is gedaan door andere regisseurs. En dat is wel jammer, want puur technisch gezien heeft de film wel zijn sterke kant. De woestijnbeelden, de camerabeelden uiteraard de muziek zijn van een niveau waarbij ik hoop dat Inarittu gewoon eens zijn aandacht op 1 verhaallijn stort en een drama film maakt die je écht kan raken, want ik geloof best dat hij daar toe in staat is. Alleen niet in Babel.

Echt een hele sterke film, Jason Statham heeft goede en slechte rollen, maar hier speelt hij zeker goed. Erg tof verhaal, een van de spannendere 'heist' films. ****!

A Beautiful Mind is een mooie film die toch ook wel ongegeneerd op de emoties inspeelt. Het is typisch Hollywood, het is te verwachten en toch trap ik er maar al te graag in. In een zekere zin is het daarom ook een echte feel-good film. En dan moet je toch dikke credits geven aan Howard. Hij weet wat hij wil bereiken, en WAT hij doet, doet hij uitstekend. Natuurlijk vinden sommige mensen het gestileerd of zelfs over sentimenteel, maar dat was precies waar Howard voor ging. Het feit dat hij wordt bekroond met een Oscar is eigenlijk de perfecte bevestiging daarvoor. Bedoelt voor de massa en aangeslagen bij de massa.
De muziek vond ik echt 1 van de sterkere punten van de film. Een typische Horner die sterk doet denken aan Deep Impact en Titanic, maar uiteindelijk toch zijn beste werk is. Het is aangenaam en zacht, en in dat opzicht exact hetzelfde als de film.
Centraal staan echter de acteerprestaties van Russel Crowe. Volgens mij een groot discussiepunt (hoe speel je een schizofrene man?), maar ik vond het overtuigend. Ik zag toch wel een bepaalde leegte in de ogen van Crowe, maar tegelijk ook de wetenschap dat hij schizofreen is en in harmonie kan leven met zijn waanbeelden. Connely speelt erg sterk en vooral Ed Harris als het militaire brein van de schizofrene Crowe vond ik geweldig.
Het script zelf is denk ik niet echt bedoeld om de kijker voor de gek te houden, maar meer om de kijker in de hoofdpersoon te verplaatsen. Wat is echt, wat is waanzin? Het geheim wordt daarom ook niet pas tegen het einde ontrafeld, maar al halverwege de film. Dit is geen Prestige waar alles eigenlijk draait om het geheim. Nee het blijft een dramafilm die draait om het leven van Nash en hoe hij (en misschien nog wel belangrijker, zijn vrouw) daarmee omgaan. Dat is een bewuste keuze geweest van Goldsman, maar toch vind ik dat trucje met de schizofrenie leuk uitgevoerd, en houdt je ook weer aan de buis gekluisterd.

Beneath Hill 60 vertelt het waargebeurde verhaal over een groep Aussies die tijdens WOI naar het Westerse front worden geroepen om de loopgraven oorlog te beslissen door middel van tunnels te graven en zo de vijand te verrassen.

De film begint nogal stroef en als kijker voelde ik me weinig betrokken. Er is niet echt een doel, en het plotje in het thuisland Australië pakte me totaal niet. Er leek geen sprake van een duidelijke verhaallijn wat er voor zorgde dat de film een beetje op de achtergrond doorkabbelde.

Gelukkig veranderde dit nadat de groep naar België werd verplaatst om daar te vechten op de infameuze Hill 60. Dit is waar de film echt de goede richting in gaat!

Het laatste uur is dan ook zeker een fantastisch uurtje. Het is echt spannend aangezien de hoofdpersonages nu ook een doel hebben. Daarnaast vond ik het erg sterk dat de regisseur de vijand nu ook een gezicht gaf door ook de Duitse linies te belichten. Dit resulteerde in een spannend schaakspel van afluisteren en afgeluisterd worden. Het was dan ook tijdens dit uurtje dat ik de film echt op waarde kon schatten. Het acteerwerk is fantastisch, de muziek is echt heel goed en de decors en kostuums zijn veel redelijk authentiek niveau, wat de geloofwaardigheid en beleving onwijs ten goede komt.

Deze film is daarom zeker aan te raden, vooral als je fan bent van het genre. Het verplichte romantische plotje moet je dan maar even voor lief nemen, maar gelukkig neemt dat amper ruimte in.

Interessante dramafilm met het niet bijster originele thema The American Dream. Ditmaal mag Demián Bichir aantreden om de rol van de zielige Mexicaanse immigrant in te vullen, en doet dat gelukkig nog met redelijk wat overtuigingskracht. Het begin van de film laat het scherpe contrast zien tussen het Hollywood leven in LA en het harde bestaan van iemand zonder vast inkomen. Dit komt vooral mooi naar voren in het busritje wat Carlos maakt, waar hij langs allerlei taferelen komt die zo ver van zijn bed staan. De bescheiden Carlos weet niet of hij moet lachen of huilen.

Het is jammer dat ook deze film toch zo nu en dan de sentiment grens wat overschrijdt. It all goes down als de auto van Carlos wordt gejat door een andere kansloze, en Murphy’s Law nog maar eens in werking treedt. Naast de problemen die Bichir zelf ervaart heeft hij ook nog te maken met zijn puberale zoon, die op het kruispunt van zijn leven aankomt waar hij kiest tussen foute bendevriendjes of zijn school.

Het is dat het acteerwerk van Bichir zo sterk is anders was de film toch wat richting een overgedramatiseerd immigrantenfilmpje geschoven, maar ik moet zeggen dat de Oscar nominatie ergens wel terecht is. De muziek vind ik redelijk goed, maar toch had ik iets meer van het Mexicaanse leven in California willen zien, de film mist zo nu en dan wel wat sfeer.

Erg vermakelijk sprookje van Burton.

Na de eerste keer kijken geef ik een 3.5. Ik denk dat dit wel een film is die ik een 2e keer moet bezien, om zo de betreffende keuzes proberen te begrijpen die Burton heeft gemaakt.

Ik vond de narrator trouwens erg prettig om naar te luisteren, McGregor speelde hier ook een erg sterke rol!

Het einde vond ik werkelijk briljant, super gevonden!

Heerlijke film!

De film staat bol van de geniale citaten en dialogen. Het is dan ook tekenend dat de film zo goed is zonder eigenlijk boeiend te zijn, immers, een redelijke verhaallijn ontbreekt. Het moet dan ook echt goed geschreven zijn wil het interessant blijven. En dat is zeker gelukt!

Niet in het minste geval door Jeffrey 'The Dude' Lebowski, die gewoon een heerlijke vent blijft, geweldig gespeeld door Bridges. Het zijn ook vooral de bijrollen (van Buscemi bv, geweldig!) die de film ook zo fantastisch maken. Ik heb ook dubbel gelachen om Stormare, met zijn Duits accentje.

John Goodman is ook gewoon geweldig, met Walter zet hij een soort standaard cliché Amerikaan is die echter nooit cliché wordt.

Ik kan niets lager geven dan vijf sterren!

Vond er echt geen reet aan.. Op m'n 13e zou ik hem vast tof hebben gevonden met al die vette Hayabusa's, retesnelle actie en stoere mannen, maar nu vind ik het maar lompe mietjes met rare BB pakjes.

Fishburne doet het wel aardig, maar dat zal deze film niet redden, dat het moet doen met een matig verhaal en matig camerawerk.

Tja, leuk dus als je óf te veelt hebt gezopen of je nog op je 13e droomt van een dikke motorfiets. Voor motorliefhebbers zelf weinig reden om te kijken.

Film die duidelijk tegen de schenen de huidige Hollywood producties wil schoppen. Aangezien ik ook echt een schijthekel heb aan al die Iron Man films etc sloeg die boodschap in ieder geval goed aan. Om iets af te kraken moet je het zelf natuurlijk anders doen, dus daarom koos Iñárritu voor een ietwat artificiele aanpak. Laten we eerlijk zijn, Iñárritu mag met films als Babel en 21 Grams zichzelf ook gewoon rekenen tot vrij standaard films, een soort mini-blockbusters.

Dat is ook mijn hele ding met de film. Ja, de boodschap vind ik fantastisch, maar de film moet zich uiteindelijk in lastige bochten wringen om zich juist te ontdoen van het stigma Hollywood film. De ironie is dan ook groot dat een film die in principe een hak met Oscar films zet, nu uiteindelijk alsnog zelf die (verwerpelijke?) Oscar binnensleep.

Het camerawerk is heel nice, de cast is fenomenaal (van Hollywood kwaliteit mag men zeggen) en de boodschap is heerlijk. Vooral Keaton speelt fantastisch natuurlijk.

De film is echter maar so-so. Het verhaal van Riggan trekt je niet de tv door, en uiteindelijk is het camerawerk natuurlijk ook maar een cinematisch instrument. Ik beschouw mezelf als een zodanig simpele filmkijker dat dit soort zaken een film voor mij niet kunnen maken.

Dus tja, tegenvaller voor mij. Als we dan toch cijfers gaan uitdelen, houd ik het op een 6je.

Wow, ik heb eerst Body of Lies zitten kijken en toen deze, en wat speelt di Caprio toch ijzersterk. Zet zijn personage super neer. Alleen daarom al is deze film meer dan 4 sterren waard..

Daarnaast is het verhaal ook erg goed, een soort van tweedeling.. Ik heb zeker genoten! 4.5*!

Ik had zo'n mijn twijfels toen ik ging beginnen met het vervolg op een van de leukste B-films die ik me zo voor de geest kan halen.

Jammer dat het in deze film toch niet allemaal goed uitpakt.

Zo moest de film het teveel hebben van de schietscenes. Waar deze in deel 1 echt uniek waren (met Schmeckler die die mafia moord analyseert terwijl ze bezig zijn!) wordt dat hier dus herhaald en daarom een beetje saai. Vooral omdat het meerdere keren gebeurd. Jammer.

Ook viel me op dat de gebroeders Connor en Murphy (ik weet niet hoe de acteurs heten) toch echt wel bji de slechtste acteurs horen die ik dit jaar heb mogen 'bewonderen'. Wat een drama, totaal geen chemie.

Dat de 2 beste rollen uit deel 1 vrijwel compleet ontbreken (Rocco en Schmeckler) maakt toch wel pijnlijk duidelijk dat dit een mission impossible werd. De 'nieuwe' Rocco, die Mexicaan, was echt tenenkrommend irritant.

Dat het verhaal zo nu en dan best lastig is, vooral voor een film als dit, vond ik ook niet echt bijdragen aan de beleving.

Hoogtepuntje voor mij was wel Julie Benz, wat een lekkere moeder!

Rocco speelt zo enthousiast en energiek, echt fantastisch om te zien. Ik vind het creatieve schelden beter als in Scarface enz . Die dialogen zijn sowieso geniaal, en ik heb vaak zitten glimlachen hier. Rocco is zeker een van mijn favo characters.

De scenes waar rechercheur Dafoe tussen de Saints zit om uit te leggen wat er gebeurde, terwijl de Saints het in dezelfde scene laten zien, vond ik echt fantastisch.. Vooral als Dafoe echt op z'n kniëen ging zitten, fantastisch.

De minpunten zijn de Ierse broertjes die mij totaal niet konden overtuigen als religieuze bad-asses. Die scene met die 9 Russen was wel werkelijk geniaal.

4,5*

Wat een verschrikking dit.

Ik heb me matig geërgerd aan deze slechte verfilming van het sterke boek. Hoe kun je die in godsnaam als 'beste actiefilm' betitelen?

Daarnaast is het acteerwerk echt matig. Damon is gewoon niet echt een goede acteur om een held als Bourne te spelen, hij komt niet echt overtuigend op mij over.

Daarnaast zat er absoluut geen spanningsboog in (dit kwam omdat de kijker helemaal niet kwam te weten wat er in Marseille was gebeurd, totdat alles in 1x werd verteld in 1 minuut! Hoe bedoel je, ik neem alle vragen in 1 keer weg zodat de kijker niet beetje bij beetje meer komt te weten)en was de gebruikte muziek zelfs sfeerverlagend.

Als de regisseur dan ook nog eens besluit om er een potje onrealisme in te gooien bedoeld als realisme (ik heb het over de trapscene), had ik het helemaal gehad. Gelukkig was ie toen bijna afgelopen.

1.5*, en dan ben ik echt nog mild.

Heerlijk onderhoudende oorlogsklassieker die van begin tot (vooral het) eind zeer boeiend is.

Centraal in deze klassieker staan 3 sterke karakters in de persoon van Nicholson (Guiness), Shears (Holden) en Saito (Hayakawa).

We volgen col. Nicholson die met een enorme groep Britse POWs in het kamp van de Japanse commandant Saito terecht komt. Hier heerst een spannende twist tussen beide mannen die duidelijk vanuit persoonlijke eer handelen. Ik vind dat beide mannen een sterke rol neerzetten, en gelukkig spreekt Saito ook gewoon Japans zodra hij tegen zijn eigen mannen praat. Deze tweestrijd is erg interessant, maar vooral de sfeer in de film wekte mijn interesse. Vele schitterende plaatjes (je hebt er natuurlijk ook wel de locatie voor als regisseur) en de settings/decors zagen er erg gedetailleerd uit. De plaatjes van de brug zijn echt schitterend, en vooral anno 1957 moeten vele kijkers toch hun ogen hebben uitgekeken. Van mij hadden er nog wel wat natuurbeelden in mogen worden gestopt, maar vermoedelijk vonden producers de romantische plotjes van Holden belangrijker (helaas).

De verhaallijn van Shears is een welkome afwisseling in de film. Het verhaal in het kamp sukkelt een beetje in, maar gelukkig is daar een heel spannend subplotje. Dit leidt tot een heel fijn slot van de film, met een heerlijk einde. Ik ben totaal geen fan van Holden of zulke dergelijke acteurs (McQueen etc), maar hij haalt een voldoende. Als totaal voelde de film lekker compleet aan. De tweedeling vond ik goed gevonden en zorgde ervoor dat je constant je aandacht erbij hield. Klassiekertje!

@Ralf81: in dit specifieke geval zijn de Japanners zelfs onterecht als beulen neergezet. Alhoewel er in vele gevallen natuurlijk duivelse omstandigheden waren, zijn er ook uitzonderingen op de regel. Zo was Saito juist een redelijk vredelievend persoon, die zelfs na de oorlog meermaals naar Britse reunies is gereisd. Je hebt gelijk over Hellfire Pass, zie volgende statistieken in sterfgevallen: British POWs in Japanese hands = 24,8%. Echter heb je het over dit geval niet bij het rechte eind.

A Bridge Too Far verteld het verhaal over Operation Marketgarden, de grootste luchtlandingsoperatie ooit. Dat Richard Attenborough het groots aanpakt blijkt wel uit het feit dat hij de complete campagne wil belichten: de drie landingen bij Eindhoven, Nijmegen en Arnhem, alsmede de tocht van het Britse XXXe Corps over Hell's Highway. En dan vergeet ik nog de voorbereiding te melden.

Bij zulke grootste plannen hoort ook een grootste cast moet men gedacht hebben. De film zit dan ook volgepropt met fantastische acteurs als Hackman (mijn favo), Connery, Redford, Hopkins en Caine. En dat is nog maar een deel. Alhoewel het geweldig is om de operatie vanaf begin tot aan het einde mee te maken, zit hier ook de grootste valkuil van de film in. Het is allemaal zo massaal en groots dat het de kijkbaarheid weinig ten goede komt. 5 verschillende locaties, 5 verschillende generaals... Het is maar goed dat het allemaal bekende koppen zijn, anders ben je de draad snel kwijt. Nu was het in ieder geval wat makkelijker om bv. Connery te koppelen aan Britisch 1st Airborne en Redford aan de AA 82nd Airborne. Naast dit bijkomende voordeel was het natuurlijk ook zo dat de heren hun rollen stuk voor stuk geweldig neerzette en een zeer geloofwaardige act de presence gaven.

De film voelt uiteindelijk veels te langdradig. Vooral in bepaalde combat scenes mag wel wat geknipt worden, men nemen het eerste vijandelijk contact van het XXXe. We zien hier 10 minuten ongeveer 3200kg kruit de lucht ingaan schat ik, en veel wijzer worden we er niet van. Spectaculair was het maar een fractie. Sowieso zet ik een beetje mijn vraagtekens bij dit stuk van de film. Artillerie die 100 rounds in een open veld schiet? Hoezo dat? Alhoewel de maekrs van de film veel advies hebben ingeroepen van de toen nog levende generaals (o.a. Uruqhart en Horrocks zelf), zitten er een paar ongeloofwaardige scenes in. Terwijl het boek van C. Ryan super accuraat is en de intro van de film meer een stukje documentaire lijkt dat een miljoenenfilm, sluipen er hier en daar fouten in de film. Een generaal die op verkenning gaat? Een generaal die al z'n soldaten kent, nota bene bij voornaam? Dit zijn kleine ergerpuntjes in een verder strakke film.

Uiteindelijk had het mij beter geleken als men een bepaald deel had uitgelicht van Market Garden. Zo had de slag om de brug van Arnhem voldoende geweest om een uitgebreid epos van te maken, desnoods met de rest van Market Garden als subverhaal. Nu zijn er namelijk 4 interessante verhalen met eigen interessante personages, maar wordt er geen enkel deel goed uitgewerkt. De meeste acteurs krijgen bar weinig screentime, en net wanneer je de karakters een beetje leert kennen schuift het strijdtoneel weer naar het noorden waardoor er een harde punt wordt gezet achter dat stuk van de slag. Zo wordt er geen enkel personage uitgediept, wat je als kijker een beetje op de achtergrond houdt. Vandaar dat de film ook zo nu en dan langdradig uitvoert.

Respect heb ik wel voor de film, maar dan vooral op basis van de grootte van dit project. Het is een 3 uur durend epos waar kosten (denk aan al die decors in puin) noch moeite (de luchtlanding zelf is schitterend in beeld gebracht) zijn gespaard om de kijker een zeer mooie kijk te geven in hoe de slag is verlopen. Het bood veel spektakel en kijkplezier, maar filmtechnisch zeker geen topper, ook niet onder de oorlogsklassiekers. De muziek vond ik btw wel top (om positief af te sluiten )

Ik vond Jack Nicholson geweldig spelen in deze film. Hiermee bewijst hij toch weld at hij een van de beste acteurs is, en in mijn opinie Freeman compleet opzij zet. Ik vond alles erg geloofwaardig en dat komt allemaal op het credit van de cast.

Heb hem gisteren kunnen bewonderen voor de zoveelste keer, dit maal de Extended Version op BluRay!

En ook deze keer vlogen de 179 minuten om. Deze film is zo sterk, dat ik achteraf niet kan vertellen welke scenes er uit zouden moeten voor de normale release van 161 minuten. Het is echt een avontuur om te zien, dat helemaal geen 1 vast verhaal hoeft te volgen.. Er gebeuren genoeg dingen die helemaal niets met het doel de schat te maken hebben, maar de film zeker aangenamer maken. Denk hierbij bijvoorbeeld aan die slag bij de Baton(?)bridge, schitterend!. Dit maakt deze film tot een waar epos.
Het laatste uur kan voor mij makkelijk in de top van beste film ooit gemaakt. De settings die hier worden gebruikt, kosten nog moeite worden gespaard om de kijker een verhaal te vertellen.. Het begint al met het dorpje dat onder vuur ligt van artillerie, echt alles is kapot. En inslaande granaten en de bijbehorende shootout ertussen, echt smullen. Maar dat is maar het begin. Leone neemt ons nog mee naar de frontlinie van de Burgeroorlog, waar er bergen sfeer aanwezig zover tot het oog kan reiken. De bijbehorende explosie van de ontploffende brug is echt een enorme klapper geweest, niks special effects, gewoon opblazen die hap!. Vanaf dit punt wist ik al dat dit een meesterwerk was, deze scene kan zich meten met Helm's Deep (LotR) en de opening van SPR.

De acteurs spelen hun rollen werkelijk fantastisch, Wallach en Van Cleef zijn echte ouderwetse klootzakken zoals ze weinig meer worden gemaakt! Ook Eastwood speelt sterk, maar voor mij stelen Van Cleef en Wallach toch echt de show. Vooral de kleine humoristische momentjes met Tuco vond ik leuk.

De allerlaatste shootout op het kerkhof is natuurlijk ook fenomenaal. In de scene waar The Ugly over het kerkhof rent op zoek naar het goud, ondersteunt door l'Estasi dell'Oro van Morricone, is echt geweldig. De camerastandpunten die Leone gebruikt zijn stuk voor stuk geweldig uitgekozen en van hoog niveau. De film krijg nog een van de beste afsluiters die ik mij kan heugen, als een hele vette dikke kers op een al heerlijke taart.

Zijn er dan minpuntjes? Eigenlijk was het enige dat mij stoorde dat de score niet altijd aansloot op de film. De soundtrack van TGTBTU is toch wel redelijk bombastisch op sommige momenten, waar er op het doek toch eigenlijk vrij weinig gebeurd. Ik herinner me bijvoorbeeld een scene waar Blondie en Tuco wegrijden op het paard, en dat onder een compleet orkest. Gelukig is de score wel wat gevarieerder dan in de andere 2 Dollarfilms, wat weer sterk is.

Ik kan niets anders dan die 3 uur durende meesterwerk de volle punten te geven. Chapeau!

Heerlijke thriller over een van onze (iig wel voor mij) nachtmerries die je kunnen overkomen: levend worden begraven.

Cortes heeft een hele goede film afgeleverd met een origineel script dat zich maar in een ruimte van 1 bij 3 afspeelt. Ryan Reynolds doet het echt fantastisch. Nou kan ik mij voorstellen dat de rol van Paul Conroy nu niet de meest moeilijke rol is die er te vinden is in Hollywood, toch weet Reynolds het zo te brengen dat de complete film (anderhalf uur) toch interessant zijn, en op sommige punten écht spannend. Na een kwartiertje had ik even de vrees dat dit nooit boeiend genoeg kon zijn om mij de anderhalf uur aan de buis te kluisteren, maar door zowel onverwachte als bizarre ervaringen vliegt de tijd toch redelijk snel voorbij.

Het is 1 ding om een origineel concept te bedenken, maar een tweede om dit concept ook om te vormen tot een succesfilm. En dat is denk ik het sterkste punt van Cortes.

Het einde vond ik erg sterk, het voelt de film namelijk perfect aan, en elke andere uitkomst had ik als wat minder bestempeld. Vooral die laatste 2 zinnen doen het hem, geweldig!

Het minimale stijltje beviel me tevens erg goed. Geen onzinnige Hollywood beats die de spanning moeten verhogen, nee gewoon gedoseerd.

Hehe, ik weet nog wel de eerste keer dat ik deze film keek.

Het begin van de film vond ik echt matig en slecht, het had echt een uur nodig voordat the Butterfly Effect zijn echte waarde liet zien. Dit is het moment waar Even op zoek gaat naar de enige perfecte oplossing om de ideale toekomst voor alle vier de spelers te creeëren. Inderdaad goed om te zien hoe alles gelijk doorwerkt op het einde. Naarmate de film vordert kreeg ik echt de vraag hoe zal het totaalplaatje nou eindigen? zal hij zelfmoord plegen en dus de toekomst kiezen voor zn 3 vrienden en zijn eigen leven zo opofferen? Nadat hij erachter komt dat zn moeder ook getroffen wordt door dit einde, besluit hij wéér wat te veranderen. Nadat deze oplossing, die het wel erg spannend maakt maar verder niet noemenswaardig is, komt de beste en misschien wel lastigste oplossing, Kayleigh uit zn leven.. Mooi hoe de film dan einidigt, ze kennen elkaar niet, Lenny, Tommy zijn goed terecht gekomen en blijkbaar Kayleigh en Evan ook. Just for the record, ik heb het einde waar ze langs elkaar lopen, maar allebei apart omkijken. Het einde met de navelstreng is btw beter vind ik.

Oftewel, jammer dat de film een soort introductie van een uur nodig heeft om het einde van de film zo goed te maken. Vooral het corpsbal was zo ontzettend slecht, echt dik punt aftrek voor die scene. Sowieso klopt dat plotsgewijs niet helemaal, want ik denk niet dat de keuze van je vriendin je hele persoon veranderd

3,5ster.